Ο μεγάλος τηλεμαραθώνιος

Πηγή: Το είδα στη σελίδα του Μιχάλη Χατζηπέτρου στο φατσοβιβλίο (http://www.facebook.com/#!/michales.chatzepetrou) και το …απαλλοτρίωσα!

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΚΟΥΪΣΛΙΝΓΚ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

Τα σημερινά γεγονότα στο κτήριο της ΔΕΗ στη Μεσογείων, καθώς, και η οπερέττα των διώξεων που ξεκίνησε η ασφάλεια εναντίον διαδηλωτών της μεγάλης λαϊκής παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη, είναι δείγματα μιας εκστρατείας κατατρομοκράτησης του ελληνικού λαού που έχουν εξαπολύσει η κατοχική Κυβέρνηση.

Στόχος, είναι να κάμψουν τη παλλαϊκή αντίθεση στη λαοκτόνα κυβερνητική πολιτική, η οποία γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα σε κάθε γειτονιά αυτής της χώρας. Καθημερινά, μέσα από τις πορείες, τις συγκεντρώσεις, και τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που ξεπηδούν σε κάθε γειτονιά, δυναμώνει ένα αυτόνομο κίνημα αντίστασης στην υποδούλωση και τον εξανδραποδισμό του ελληνικού λαού. Ως αυτόνομο, αυτό το κίνημα δεν ελέγχεται και δεν ποδηγετείται, είναι απρόβλεπτο και άκρως επικίνδυνο για την εξουσία, γι’ αυτό καιπροσπαθεί να το πατάξει άμεσα, εν τη γεννέσει του.

Γι’ αυτό ξεκίνησαν τις διώξεις για την 28η Οκτωβρίου, γι’ αυτό και σήμερα επενέβη η αστυνομία στο κατειλημμένο κτήριο της ΔΕΗ. Γιατί τέτοιες πρωτοβουλίες και δράσεις, εξελίσσονται μέρα με τη μέρα στα πολιτικά εργαστήρια αυτής της χώρας, όπου σφυρηλατείται η υπέρβαση του παλιού, σάπιου πολιτικού κόσμου και γεννιέται μια νέα δύναμη αντίστασης: Ένα ορμητικό ποτάμι που σπάει τις παλιές κομματικές δομές και τις ιδεολογικές αγκυλώσεις και ενώνει στην πράξη το λαό αξιώνοντας εθνική ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη και άμεση δημοκρατία.

Η ορμή του λαού είναι ο υπ αριθμόν 1 εχθρός της υπερκομματικής μασκαράττας που στήθηκε για να συνεχίσει με το προσωπείο της συναίνεσης το έργο των ΠΑΣΟΚων. Γι’ αυτό και θα την χτυπήσει, θα την κυνηγήσει αλύπητα όπου κι αν ξεσπάει, τσακίζοντας κάθε επίφαση δημοκρατίας.  Δεν θα πρέπει να λυγίσουμε. Ας δώσουμε στην κατοχική τρομοκρατία την απάντηση που τους πρέπει.

Υ.Γ. Ένας από τους 17 διωκώμενους για τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου στην Θεσσαλονίκη, είναι και ο Γιώργος Μπύρος, μέλος της Κίνησης Πολιτών Άρδην. Πρόκειται για την τρίτη, μέσα σε δυο μήνες, πολιτική δίωξη μέλους της κίνησής μας –μια φιλοφρόνηση από το καθεστώς που καταδεικνύει πόσο ενοχλείται από τη δράση μας.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΔΕΗ

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΑΝ Η ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ – ΤΟΤΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΝΟΧΟΙ

Κίνηση Πολιτών Άρδην
24.11.11

ΟΧΙ ΣΤΟ ΧΑΡΑΤΣΙ – ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ

Το όλον ΠΑΣΟΚ!

Λέτε να εκφωνεί τη νέα διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη; (ή της 4ης Αυγούστου, ό,τι προτιμάτε…)

Ψυχική υγεία-απεξάρτηση: Η αρχή του τέλους!

του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου

από την εφημερίδα Ρήξη φ.79

Η νεοφιλελεύθερη «μεταρρύθμιση» στον τομέα της Υγείας, προχωρά γοργά προς την συνειδητή πολιτική ανεμπόδιστης εμπορευματικής κυκλοφορίας των θεραπευτικών υπηρεσιών. Η μετατροπή των δημόσιων νοσοκομείων σε «αυτοτροφοδοτούμενες οικονομικές μονάδες» προαναγγέλλει για την πιο άγρια λεηλασία των κερδοφόρων τομέων της Υγείας, από τον ιδιωτικό τομέα.

Οι συγχωνεύσεις κλινικών, το φθηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό («μπλοκάκι», κάλυψη εφημεριών ή υπερωριών μέσω εσόδων-εξόδων, κ.α), η μετατροπή του ασθενή σε πελάτη (μείωση δαπανών για την υγεία, πληρωμή διαγνωστικών εξετάσεων, επιβολή τροφείων κ.α), οι «εργολαβίες» υπηρεσιών (ιδιωτικά συνεργεία για φύλαξη-σίτιση-τεχνικές υπηρεσίες-καθαριότητα, κ.α), φανερώνουν την τελική λύση για την υγεία.

Η άρση προϋποθέσεων που αφορούν στις ιδιωτικές επιχειρήσεις υγείας και η έμμεση εμπλοκή των τραπεζών στην δημόσια υγεία (πληρωμή των προμηθευτών, πιστωτικές κάρτες για νοσηλεία, κ.α), συμπληρώνουν την πλήρη εξαφάνιση του κοινωνικού αγαθού της Υγείας.

Εφιαλτικές, εμφανίζονται οι συνέπειες στον τομέα της Ψυχικής Υγείας. Τομέα, στον οποίο αντικατοπτρίζεται η επιβάρυνση των βίαιων επιπτώσεων, που επιφέρει η οικονομική κρίση. Αύξηση των αυτοκτονιών, των καταθλίψεων και άλλων αγχωδών διαταραχών, ασυλοποίηση ευάλωτων ομάδων, εγκατάλειψη ηλικιωμένων σε Κέντρα Ψυχικής Υγείας, αυξανόμενο αίσθημα ανασφάλειας και διεύρυνση παραβατικών συμπεριφορών, αποδιάρθρωση των οικογενειακών σχέσεων, επιδείνωση περιστατικών βίας και αύξηση της κατάχρησης αλκοόλ και εξαρτησιογόνων ουσιών ή προβλημάτων τζόγου, κ.α, είναι αποτελέσματα που επιτείνουν την ανάγκη κοινωνικής διαχείρισης των επιπτώσεων αυτών. Οι προτεινόμενες πολιτικές, κάθε άλλο όμως, οδηγούν στην κατεύθυνση αυτή.

Η προϊούσα πολιτική συρρίκνωσης των Οργανισμών, συμπληρώθηκε με την απόφαση του Αυγούστου για περικοπή σε ποσοστό 50%, των ήδη κατακρεουργημένων επιχορηγήσεων για το 2011. Η απόφαση αυτή αφορά στο ΚΕΘΕΑ, ΟΚΑΝΑ, Κέντρα Πρόληψης και στις δομές Ψυχικής Υγείας στο πλαίσιο αποασυλοποίησης Ψυχαργώ, ενώ και το 18 ΑΝΩ, το ΨΝΘ, κλπ, αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα που σχετίζονται με την δραστική μείωση των κλινών και υπηρεσιών.

Οι επιπτώσεις των μέτρων, συνοψίζονται σε τρείς παραμέτρους:

- Χρηματοδοτική ασφυξία με προοπτική εξαφάνισης οργανισμών

- Εργασιακή εφεδρεία 10% στο προσωπικό, με δεδομένο το πρόβλημα ελλείψεων προσωπικού και αδυναμία προσλήψεων

- Άναρχη και γραφειοκρατική αναδιάρθρωση-κατάργηση δομών και υπηρεσιών.

Οι επιπτώσεις, θα είναι η επιστροφή ψυχιατρικών ασθενών με σχετική κοινωνική ενσωμάτωση, σε συνθήκες ασύλου, με παράλληλη αυξημένη ζήτηση κλινών, -λόγω κρίσης – και μείωση φροντίδας και υποδομών.

Η … «επανίδρυση» της Λέρου, αποτελεί υπαρκτό ενδεχόμενο.

Οι θεραπευόμενοι στις Θεραπευτικές κοινότητες απεξάρτησης, κινδυνεύουν να μείνουν στο δρόμο, καθώς αυτές αποτελούν πλήρη θεραπευτικά κοινόβια διαμονής με αυξημένες απαιτήσεις υποδομών και προδιαγραφές λειτουργίας.

Η αύξηση των εξαρτημένων από ουσίες (περίπου 20% τα τελευταία 2 χρόνια) θα συναντά την κατάργηση δομών που προσφέρουν θεραπευτική διέξοδο, μεγαλώνοντας ένα πλήθος εξαθλιωμένων περιπλανώμενων συνανθρώπων μας, με σύνθετες ανάγκες φροντίδας.

Η χορήγηση υποκατάστατων (μεθαδόνη, βουπρενορφίνη, κ.α) από τα νοσοκομεία, με την μεταφορά του ΟΚΑΝΑ, σε συνθήκες λεηλατημένου Ε.Σ.Υ, εγκαινιάζει μια επίσημη πια πολιτική απλής συντήρησης. Η χορήγηση χωρίς προδιαγραφές και ψυχοκοινωνικό πλαίσιο, μετατρέπει το κράτος σε «διανομέα» φαρμάκων και φθηνό διαχειριστή της ανθρώπινης απόγνωσης. Παράλληλα, τα Κέντρα Πρόληψης, δεν υπάρχουν θεσμικά, στο νέο νομοσχέδιο για τα ναρκωτικά, μαρτυρώντας την συλλογιστική της Πολιτείας για την μείωση της κοινωνικής παθογένειας.

Με τα παραπάνω, το προς ψήφιση νομοσχέδιο, που κατοχυρώνει νομοθετικά το δικαίωμα του εξαρτημένου στην θεραπεία, την απαλλαγή για αδικήματα που έγιναν την περίοδο της εξάρτησης, καθώς και τη μερική αποποινικοποίηση ουσιών, δίνουν το δικαίωμα να μνημονεύεται ως περισσότερο συμβολική και επικοινωνιακή κίνηση «εκσυγχρονισμού» παρά ως μια συνειδητή πολιτική πράξη.

Ο κίνδυνος να υπάρχει ένα προωθημένο νομοσχέδιο, χωρίς ανθρώπους και υποδομές για υλοποίηση είναι άμεσος.

Η πολιτική που ακολουθείται, δεν είναι καινοφανής και νέο-μνημονιακή. Σύμφωνα, με την συνθήκη της Λισσαβόνας (2007) οι στρατηγικές για την Ψυχική Υγεία, αφορούν στην μείωση του κράτους ως βασικού φορέα παροχής υπηρεσιών, στην μεταφορά αρμοδιοτήτων στην τοπική Αυτοδιοίκηση, στην μετακύλιση του κόστους στην οικογένεια και το άτομο ( υπηρεσίες, ασφαλιστικό, ιδιωτική ασφάλιση, κλπ), στην ενίσχυση του εθελοντισμού και στην μείωση των δαπανών (υλικοί πόροι-ανθρώπινο δυναμικό), κ.α. Αλλά και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, αποφαίνεται: «Οι εξειδικευμένες υπηρεσίες καλής ποιότητας είναι δαπανηρές λόγων των μεγάλων επενδύσεων που απαιτούνται καθώς και του υψηλού κόστους μισθοδοσίας… είναι σαφές πως οι περισσότερες πρέπει να είναι άτυπες κοινοτικές υπηρεσίες υγείας» και επίσης «Οι περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τα προβλήματα ψυχικής υγείας μόνοι τους, με την στήριξη της οικογένειας και των φίλων. Γι’αυτό η αυτοφροντίδα πρέπει να αποτελέσει τη βάση της πυραμίδας οργάνωσης των υπηρεσιών ψυχικής υγείας». Βέβαια, η αυτοφροντίδα δεν πρέπει να συγχέεται με την αυτοβοήθεια και την φροντίδα από το υποστηρικτικό περιβάλλον, ή με μια κοινωνικοποίηση της φροντίδας των πληθυσμό, από μια αυτενεργούσα κοινότητα, αλλά ως το ιδεολογικό όχημα, που θα μεταφέρει την υποβάθμιση και την υποχρηματοδότηση στις υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας, με επακόλουθο την κερδοσκοπική ιδιωτική δράση.

Ο ενταφιασμός του Κράτους Πρόνοιας και Δικαίου αποτελεί, συνειδητή οικονομική επιλογή των ευρωπαϊκών ελίτ και πληγώνει σχεδόν το σύνολο των Ελλήνων πολιτών. Είναι ένα καθολικό ζήτημα αντίστασης και ως τέτοιο οι εργαζόμενοι και οι χρήστες υπηρεσιών (άτομα, οικογένειες) της Ψυχικής Υγείας, μπορούν να το αντιμετωπίσουν. Σε συμμαχία με την ευρύτερη κοινωνία και με συντονισμένη και αυτόνομη δράση στους εργασιακούς χώρους.

Εκτροπή – Αντίσταση

Διαβάζουμε στο in.gr:

[...] Γραπτή εγγύηση από τα δύο μεγάλα ελληνικά κόμματα στην οποία θα δεσμεύονται για τους όρους της συμφωνίας της 26/27ης Οκτωβρίου ζητά το Eurοgroup, όπως ανακοίνωσαν ο πρόεδρος του συμβουλίου Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και ο επίτροπος Όλι Ρεν.
Ο επίτροπος τόνισε πως «εφόσον υπάρξουν δεσμεύσεις» για το πακέτο διάσωσης, η έκτη δόση θα μπορεί να εκταμιευτεί μέχρι το τέλος Νοεμβρίου. [...]

Η προδοτική πολιτική του ΓΑΠ και η ενδοτική του Αντωνάκη έφεραν το αποτέλεσμά τους. Η χώρα δεμένη χειροπόδαρα καλείται δια των εκλεγμένων αντιπροσώπων της να υπογράφει ό,τι και να της ζητήσουν οι εκπρόσωποι του Δ’ Ράιχ και του ΔΝΤ. Όταν βρυχάται η Γερμανίδα κόρη του πάστορα ή όταν γρυλίζει το ψιλόλιγνο παληκάρι στο Λευκό Οίκο ή όταν το κρίνει ο Ύπατος Αρμοστής της χώρας κ. Ράιχενμπαχ, το πολιτικό προσωπικό θα υπακούει πάραυτα και χωρίς πολλές αντιρρήσεις.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, με ένθερμους χειροκροτητές το “πατριωτικό” ΛΑΟΣ και τη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας και διακριτικούς συνένοχους τους “ναι-μεν-αλλά-δες” της Δημοκρατικής Αριστεράς και των Οικολόγων Πρασίνων, οδηγούν τη χώρα σε πρότυπη κοινοβουλευτική δικτατορία υπό ξένη επιτροπεία και με συνασπισμένο πίσω της όλον τον ντόπιο δημοσιογραφικό και επιχειρηματικό εσμό της τελευταίας 30ετίας.

Η ερχόμενη κυβέρνηση “εθνικής” συνεργασίας αποτελεί ουσιαστικά καθεστώς εκτροπής ακόμα και από αυτήν την κουτσουρεμένη αστική δημοκρατία και βάζει οριστική ταφόπλακα σε κάθε διεκδίκηση επαναδιαπραγμάτευσης, από μέρους του επίσημου πολιτικού προσωπικού, του άθλιου, φεουδαρχικού, ληστρικού καθεστώτος που έχει επιβληθεί στο λαό και στη χώρα.

Μόνη ελπίδα πλεόν για το Λαό ο Αγώνας του ίδιου του Λαού! Μόνο του όπλο η Αυτο-οργάνωσή του! Μόνη διέξοδος η Αντίσταση μέχρι τέλους και με κάθε μέσο! Ο κύβος ερρίφθη…

ΥΓ.: Όσο για τις “τεθλιμμένες χήρες” της νεοδημοκρατικής δεξιάς που είδαν τον Αντώναρο τον “πατριώτη”, τον “ξεροκέφαλο αντιμνημονιακό” να γίνεται την περασμένη Πέμπτη, με 2-3 τηλεφωνάκια εσωτερικού – εξωτερικού, Αντωνάκης ο Ολίγιστος κι επειδή συχνά-πυκνά στην αγιογραφία που του φιλοτεχνούν αναφέρονται στο γεγονός ότι είναι δισέγγονος της Πηνελόπης Δέλτα, να τους θυμίσουμε ότι η Π. Δέλτα αυτοκτόνησε όταν άκουσε την πρώτη ερπύστρια γερμανικού τανκ να μπαίνει στην Αθήνα το ’41. Εκεί, από Συγγρού μεριά, δεν έχουμε ακούσει ακόμη τον πυροβολισμό…

Αν θεωρήσουμε ότι υπάρχουν λογικές εξηγήσεις…

…Τότε ο δημοψηφισματικός δήθεν αιφνιδιασμός του δόλιου βλάκα που μας κυβερνάει αναπαύεται σε τρεις πιθανές ερμηνείες:

1. Έντρομος ο ΓΑΠ και το σκυλολόι του από τις τελευταίες εξεγερσιακές αντιδράσεις των Ελλήνων (βλ. γεγονότα στις παρελάσεις) αποφάσισε να φύγει όσο είναι καιρός για τη σωματική του ακεραιότητα γνωρίζοντας ή έχοντας κανονίσει να τον ρίξουν οι βουλευτές του στην ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής την Παρασκευή.
2. Τα έχει βρει με ένα κομμάτι των ελληνικών και ευρωπαϊκών ελίτ που θίγονται άμεσα από το κούρεμα (π.χ. τραπεζίτες) και τους δίνει ανάσα τουλάχιστον μέχρι το Φλεβάρη στη λογική του βλέποντας και κάνοντας, αναμένοντας ιδιαίτερα τις εξελίξεις στην Ιταλία. Είναι ενδεικτική η βίαιη αντίδραση της διοίκησης της Alpha Bank στο κούρεμα τις προηγούμενες ημέρες, πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα και τμήμα των ντόπιων τραπεζικών ελίτ έχει αρχίσει να φλερτάρει με την ιδέα επιστροφής στη δραχμή μπροστά στον υπέρτερο κίνδυνο της ευρω-κρατικοποίησης.
3. Τα έχει βρει με τη Μέρκελ και τους παρατρεχάμενούς της κράτη-μέλη της Ε.Ε. που θέλουν την Ελλάδα (και όχι μόνο) εκτός ευρωζώνης και μεθοδεύει την έξοδο από την ευρωζώνη μέσω μιας θεαματικής, ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας (όχι ότι τώρα δεν ζούμε σε καθεστώς χρεοκοπίας – ελεγχόμενης κατά τα λεγόμενα).

Και φυσικά όποια ερμηνεία και να φαίνεται πιθανή συνδέεται άμεσα με τη διατήρηση και την ενίσχυση του ψυχολογικού πολέμου και του ωμού εκβιασμού απέναντι στα λαϊκά στρώματα.

Οι επόμενες ημέρες θα δείξουν τη ροή των πραγμάτων και θα επιβεβαιώσουν κάποιες υπάρχουσες ή θα γεννήσουν νέες ερμηνείες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κανένα όφελος δεν υπάρχει για το λαό και ότι η μόνη στοιχειωδώς θετική εξέλιξη είναι:

ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΕΛΕΕΙΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΑΠ ΚΑΙ ΟΛΟΣ Ο ΕΣΜΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΖΕΙ !

Μόνιμη εποπτεία και ιστορικοί παραλληλισμοί…

Η επίθεση στο Δημόσιο τομέα!

του Κωνσταντίνου Δ. Γεώρμα

εφημερίδα Ρήξη φ.78

Εάν κάτι έχουν καταφέρει οι δημοσιογραφικές, κομματικές και ακαδημαϊκές και επιχειρηματικές ελητείες αυτής της χώρας είναι η διασπορά του αισθήματος του φόβου στους Έλληνες. Όπως σημειώνει ο Μπάουμαν στο βιβλίο του Ρευστοί καιροί, ο φόβος οδηγεί στην εξατομίκευση, ο φόβος οδηγεί στην αμυντική δράση. Αυτά τα αισθήματα μαζί με την σταδιακή απόσυρση ή περιορισμό της συλλογικής ασφάλειας, που εκπροσωπείται και υλοποιείται από το κράτος, αποστερεί την συλλογική δράση από μεγάλο μέρος από την παλιότερη ελκυστικότητά της και υπονομεύει τα κοινωνικά θεμέλια της κοινωνικής αλληλεγγύης[1].

Ακριβώς αυτός ήταν και είναι ο στόχος των πολιτικών που εκπορεύονταν από διεθνή κέντρα όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Κεντρικός στόχος τους ήταν η επίθεση ενάντια στο κράτος (εννοείται το κράτος των «υποτελών», όχι των κυρίαρχων του κόσμου). Σήμερα, στην Ελλάδα, βιώνουμε μία άνευ προηγουμένου προσπάθεια να εφαρμοστούν αυτές οι πολιτικές. Κεντρικός πυρήνας όλων αυτών των πολιτικών είναι βέβαια η επίθεση στο δημόσιο τομέα και τα δημόσια αγαθά.

Ένα από τα κεντρικά επιχειρήματα της Ελληνικής ελητείας, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, τον κ. Μητσοτάκη, τον κ. Μάνο, δημοσιογράφους όπως οι κ.κ. Παπαδημητρίου, Σπανού, η κ. Ξαφά, ο Δασκαλόπουλος του ΣΕβ, το ΕΒΕΑ, ο κ. Πελαγίδης, ο κ. Σαχινίδης και ο κ. Λοβέρδος είναι το μεγάλο μέγεθος του δημόσιου τομέα, και κατά συνέπεια οι υπέρογκες δαπάνες του.

Ας δούμε λίγο τι λένε τα στοιχεία επί του θέματος[2].

Δημόσιες δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ
	2000	2005	2008	2010
ΕΕ-27	-	-	46,9	50,8
Ευρωζώνη	-	-	47,0	50,5
Ελλάδα	46,7	43,8	49,6	49,6
Πορτογαλία	44,6	47,8	44,6	50,7
Ιταλία	46,9	48,2	48,9	50,6
Γερμανία	48,4	46,7	43,8	46,6
Αυστρία	53,3	49,6	49,2	53,0
Δανία	57,7	52,7	51,9	58,0
Σουηδία	54,1	56,4	51,7	52,7
Γαλλία	52,9	53,9	52,8	56,2
Φιλανδία	48,6	50,7	49,3	54,8

Από τα παραπάνω προκύπτει, ότι οι δημόσιες δαπάνες η Ελλάδα είναι λίγο πολύ στον Ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Οπότε αναδύεται το ερώτημα που οφείλεται πραγματικά το πρόβλημα της χρηματοδότησης του δημόσιου τομέα. Πιστεύουμε ότι ο παρακάτω πίνακας απαντά, σε μεγάλο βαθμό σε αυτό:

Δημόσιες δαπάνες, φόροι, δημόσια ελλείμματα ως ποσοστό του ΑΕΠ σε Ελλάδα και ΕΕ-15 (μέσος όρος 1995-2009)
	ΕΕ15	Ελλάδα	Διαφορά
1. Δημόσιες δαπάνες/ΑΕΠ	47,8	45,3	-2,5
2. Δημόσια έσοδα/ΑΕΠ	45,5	39,3	-6,2
3. Δημόσιο έλλειμμα/ΑΕΠ	-2,8	-6,0	+3,2
Δημόσιες δαπάνες/ΑΕΠ
4. Μισθοί δημοσίων υπαλλήλων/ΑΕΠ	10,8	10,9	-
5. Δαπάνες εκπαίδευσης/ΑΕΠ	5,2	2,9	-2,3
6. Δαπάνες υγείας/ΑΕΠ	6,4	4,4	-2,0
7. Δαπάνες κοινωνικής προστασίας/ΑΕΠ	18,8	17,2	-1,6
8. Τόκοι δημοσίου χρέους/ΑΕΠ	3,6	6,6	+3,0
9. Γενικές δαπάνες κυβέρνησης/ΑΕΠ	7,1	10,6	+3,5
10. Άμυνα/ΑΕΠ	1,6	2,6	+1,0
Φόροι/ΑΕΠ
11. Συνολικά έσοδα από φόρους και εισφορές στην κοινωνική ασφάλιση/ΑΕΠ	41,3	34,1	-7,2
12. Φορολογικά έσοδα/ΑΕΠ	27,2	21,2	-6,0
13. Σύνολο (πραγματικών και τεκμαρτών) εισφορών στην κοινωνική ασφάλιση/ΑΕΠ	14,3	12,9	-1,4
14. Φόροι επί εισοδήματος, πλούτου κ.λπ./ΑΕΠ	13,2	8,0	-5,2
15. Φόροι εισοδήματος/ΑΕΠ	12,3	7,6	-4,7
16. Φόροι προσωπικού εισοδήματος/ΑΕΠ	9,7	4,5	-5,2
17. Φόροι κερδών Α.Ε./ΑΕΠ	2,8	2,9	-
18. Έμμεσοι φόροι/ΑΕΠ	13,7	13,0	-0,7

Πηγή: Θανάσης Μανιάτης, Η δημοσιονομική κρίση και ο κοινωνικός μισθός στην Ελλάδα

Συνεπώς ένα βασικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι ενώ οι δημόσιες δαπάνες βρίσκονται στο μέσο όρο της ΕΕ, τα φορολογικά έσοδα υπολείπονται κατά πολύ. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά ότι το 2009, χρονιά που τα δημόσια έσοδα υπολείπονται περίπου κατά 6 μονάδες σε σχέση με τον μέσο όρο των ΕΕ-15.

Ας δούμε τώρα και την συζήτηση αναφορικά με τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων. Μετά την «απογραφή», προέκυψε ότι ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων ανέρχεται σε 499.722, και μαζί με τους ένστολους αγγίζουν τις 668.158. Είναι αυτοί πολλοί ή λίγοι; Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (στοιχεία διαφορετικών ετών ανά χώρα, από το 2006 ως το 2009), η Ελλάδα αναλογικά έχει περισσότερους εργαζομένους σε κρατικούς φορείς από: το Λουξεμβούργο με 11%, την Πορτογαλία, με 13%, τη Γερμανία και την Ιταλία με 14%, την Ισπανία και λιγότερους από: τη Φινλανδία με 26%, την Ολλανδία με 27%, τη Γαλλία με 29%,  τη Δανία με 32%, και τη Σουηδία με 34%.

Η οικονομική παγκοσμιοποίηση, μας λέει η Σάσεν, συνεπάγεται ένα σύνολο πρακτικών που αποσταθεροποιούν εκείνες τις πρακτικές που θεσπίζουν την κυριαρχία του εθνικού κράτους[3]. Αυτό που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα, η τραγωδία που βιώνει ο Ελληνικός λαός είναι η «εξαέρωση» του αυτόνομου ρόλου του κράτους, η λειτουργία του ως ένα μέσο που εκφράζει συμφέροντα πέρα από αυτά των ελίτ. Οι Ελληνικές ελητείες, τα τελευταία τριάντα χρόνια υπονομεύουν συστηματικά τις λειτουργίες του δημόσιου τομέα μέσα από την κομματοκρατία, την καλλιέργεια του ρουσφετιού, την μιζαδόρικη λογική, την υπονόμευση κάθε έννοιας αξιοκρατίας, την χρήση «συμβούλων» και εταιρειών συμβούλων, έτσι ώστε και μίζες να διασφαλίζουν, και πελατειακούς δεσμούς να δημιουργούν, αλλά και να περιθωριοποιούν δημοσίους υπαλλήλους που διέθεταν επίπεδα ικανοτήτων τα οποία  εν δυνάμει αποτελούν κίνδυνο για όλα τα παραπάνω. Μέσα από αυτές τις στρατηγικές στράφηκαν πλήρως εναντίον της ίδιας της κοινωνίας στην εναγώνια προσπάθειά τους να κρατήσουν την εξουσία τους. Η ταύτισή τους με τα συμφέροντα των φορέων της παγκοσμιοποίησης είναι απόλυτη. Ο κ. Λοβέρδος, με την γνωστή αμετροέπειά του, ήδη στέλνει μηνύματα προς τα νέα αφεντικά του, ότι θα τους είναι ένας πιστός και υπάκουος γενίτσαρος. Έτσι, ενώ από τη μία βολεύει κατά δεκάδες συνεργάτες του και συγγενικά πρόσωπα στο δημόσιο, από την άλλη το κατακεραυνώνει.

Η Ελλάδα σήμερα βιώνει πραγματικότητες που οι χώρες του Τρίτου κόσμου έζησαν τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, όταν μέσα από τις παρεμβάσεις οργανισμών όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, υποστηρίχθηκαν εγχώριες ελίτ οι οποίες στράφηκαν εναντίον των συμφερόντων του εγχώριου πληθυσμού. Από αυτή την άποψη δεν είναι διόλου τυχαία τα χειροκροτήματα προς τον κ. Παπανδρέου από τους βιομηχάνους της Γερμανίας ή οι διθυραμβικοί τόνοι για την «ηγετική του προσωπικότητα» από μέρος του γερμανικού τύπου.

Το διακύβευμα είναι ιδιαίτερα υψηλό. Σήμερα, όπως τονίζει ο Τζέφρευ Ζάκς[4], «Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να προωθήσουν την υψηλής ποιότητας εκπαίδευση, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι νέοι θα είναι προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν τον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Θα πρέπει να αυξήσουν την παραγωγικότητα με το να δημιουργούν σύγχρονες υποδομές και να προωθούν την επιστήμη και τις τεχνολογίες». Επιπλέον, ένας σημαντικός ρόλος των κυβερνήσεων είναι το να θέτουν ρυθμιστικούς κανόνες σε τομείς της παγκόσμιας οικονομίας όπως ο χρηματοοικονομικός και ο περιβαλλοντικός.

Συνεπώς, σήμερα το ζήτημα δεν είναι το εάν οι δημόσιοι υπάλληλοι θα είναι μόνιμοι, διυπουργικοί ή ότι άλλο. Το κύριο ζήτημα σήμερα, ιδιαίτερα λόγω της κρίσης, είναι να λειτουργήσει το δημόσιο, να παράσχει υπηρεσίες, να διασφαλίσει τα δημόσια αγαθά. Σήμερα, το κύριο πρόβλημα για την κατάντια του δημόσιου είναι πολιτικό, όπως πολιτικό είναι το πρόβλημα της χώρας: πουλημένες ανθελληνικές ελητείες, πασικικής λογικής και πρακτικής, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι αυτό που είπε και η συμβουλευτική εταιρεία του κ. Μπέργκερ: μηδενικό δημόσιο. Όσοι έχουν ακόμα αυταπάτες και περιμένουν από τις υφιστάμενες ελητείες να διαμορφώσουν ένα πραγματικά λειτουργικό δημόσιο, τους ενημερώνουμε ότι το πάρτυ της ιδιωτικοποίησης –και των αντίστοιχων μιζών βέβαια- του δημοσίου έχει ήδη αρχίσει. Σε λίγο η μονιμότητα του δημοσίου δεν θα αποτελεί πλέον θέμα για τον απλό λόγο ότι δεν θα υπάρχει δημόσιο. Ήδη δρομολογούνται εξελίξεις όπως τα φορολογικά να τα διαχειρίζονται ιδιωτικές εταιρείες, η εκπαίδευση θα είναι ιδιωτική, η κοινωνική ασφάλιση θα παραδοθεί στις ιδιωτικές ασφαλιστικές, το νερό και το ηλεκτρικό θα είναι ιδιωτικοποιημένα, ενώ για την πρόνοια θα υπάρχουν τα ΜΚΟ!

---

[1] Ζίγκμουντ Μπάουμαν, Ρευστοί καιροί. Η ζωή στην εποχή της αβεβαιότητας, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα, 2009.

[2] Τα περισσότερα στοιχεία είναι από επεξεργασία του κ. Θανάση Μανιάτη στο Θανάσης Μανιάτης, «Η δημοσιονομική κρίση και ο κοινωνικός μισθός στην Ελλάδα», παρουσίαση στην ημερίδα της Τράπεζας της Ελλάδος Κοινωνική πολιτική και κοινωνική συνοχή στην Ελλάδα σε συνθήκες κρίσης, Αθήνα, 13 Μαΐου 2011. Επιπλέον στοιχεία από το European Commission, Public finances in EMU, 2011.

[3] Σάσκια Σάσεν, Κοινωνιολογία της παγκοσμιοποίησης, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα, 2011, σελ. 115.

[4] Jeffrey Sachs, Η τελευταία ευκαιρία της μεσαίας τάξης, Euro2day, 5.10.2011.

Νέα σύλληψη μελών του Άρδην για αφισοκόλληση!

Τα όρια ανοχής του κατοχικού συστήματος στην κριτική δεν μπορούν παρά να είναι πολύ στενά. Η ΕΛ.ΑΣ για μια ακόμη φορά αποδεικνύει πως «απαγορεύεται πας γογγυσμός και αυθάδης λόγος», συλλαμβάνοντας δύο μέλη της Κίνησης Πολιτών ΑΡΔΗΝ, που κολλούσαν στη Θεσσαλονίκη την αφίσα «Καταζητούνται», επικαιροποιημένη σύμφωνα με τις τελευταίες εξελίξεις και με τον συναυτουργό του Παπανδρέου, Ευ. Βενιζέλο.

Μια κυβέρνηση απονομιμοποιημένη από τον λαό, έναν λαό που δεν χάνει ευκαιρία να τον κατασυκοφαντήσει εντός και εκτός Ελλάδας, εδώ και καιρό έχει δείξει ότι δεν διαθέτει λόγο, άρα της απομένει η ράβδος. Έτσι, τα ΜΑΤ γίνονται τακτικοί θαμώνες των πλατειών και πρωταγωνιστές στις εκδηλώσεις λαϊκής διαμαρτυρίας, ρυπαίνοντας το περιβάλλον με τα χημικά τους. Έτσι, η δημόσια κριτική γίνεται πεδίο αστυνομικών διώξεων. Είναι η ίδια σιγή που προσπάθησαν να επιβάλουν με την επίθεση εναντίον των δημοσιογράφων στις χθεσινές διαδηλώσεις. Η μόνη εικόνα που επιτρέπεται να κυκλοφορεί είναι αυτή που αναπαράγουν τα δελτία των οκτώ, μιας κατευθυνόμενης και τρομοκρατικής πληροφόρησης. Αποκρύπτεται η ουσία μιας κυβέρνησης που με σχεδόν δικτατορικό τρόπο συνεχίζει το καταστροφικό της έργο, οδηγώντας τη χώρα στην πτώχευση και την υποδούλωση.

Όσες συλλήψεις και να κάνουν όμως, έχουν καταγραφεί στη συνείδηση του λαού ως ένοχοι για την διάλυση της πατρίδας μας, γι’ αυτό κανείς δεν θα φοβηθεί. Κανείς δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τους δρόμους, αν πρώτα δεν φύγουν όλοι αυτοί που μας έχουν οδηγήσει στον πάτο. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα φύγουν νύχτα, όπως και όποιος άλλος συνεχίσει το καταστροφικό τους έργο. Το ζήτημα είναι αν ο λαός θα τους προλάβει, προτού καταστρέψουν ολοκληρωτικά τη χώρα. Γι’ αυτό χρειάζεται εγρήγορση, αντίσταση κι αγώνα, γιατί πρέπει να φύγουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση των συντρόφων μας.

Η τρομοκρατία δεν θα περάσει. Η θέληση του λαού θα επικρατήσει. Οι ένοχοι για την κατάρρευση και την υποδούλωση της χώρας θα πληρώσουν!

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ, ΕΧΕΙ ΦΥΛΑΚΗ!

Κίνηση Πολιτών ΑΡΔΗΝ

Για την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική χειραφέτηση, την οικολογία και την άμεση δημοκρατία

6 Οκτωβρίου 2011

Κατεβάστε την αφίσα σε pdf. από τον παρακάτω σύνδεσμο:

Kαταζητούνται

Βαρύτατες ευθύνες Χριστόφια…

…σύμφωνα με το πόρισμα της επιτροπής που διερεύνησε τις ευθύνες για την πολύνεκρη έκρηξη στο Μαρί. Ο πρόεδρος της Ερευνητικής Επιτροπής, Πόλυς Πολυβίου, που διόρισε ο ίδιος ο Χριστόφιας αναφέρει σε τμήμα του πορίσματος:

… “Δυστυχώς, με βάση τα γεγονότα, όπως προκύπτουν από τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου, δεν έχω επιλογή από του να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει σοβαρότατες θεσμικές και προσωπικές ευθύνες σε σχέση με το υπό διερεύνηση θέμα και για την τραγωδία που ακολούθησε. Το συμπέρασμα μου είναι ότι η κύρια ευθύνη για την τραγωδία και τα συνεπακόλουθα της βαρύνει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας”.