Περί προόδου

Με την έννοια της προόδου είχα πάντοτε μια περίεργη σχέση. Για την ακρίβεια ανέκαθεν με εκνεύριζε το γεγονός ότι είναι συνδεδεμένη με κάτι, αόριστα, θετικό. Αυτή η, συχνά θεολογικού τύπου, χρήση της έτεινε να εξουδετερώνει κάθε ερώτημα του τί, πώς, για τί ή για ποιόν η πρόοδος; Και αν στον καθημερινό λόγο η χρήση της λέξης έχει εκ των προτέρων θετική χροιά, κατέληξα ότι στον πολιτικό λόγο (αλλά και τον επιστημονικό) η χρήση της είναι καθαρά ιδεολογική. Και αυτό με έχει κάνει ακόμη πιο επιφυλακτικό.
Ίσως να φταίει που μεγάλωσα το ‘80, επί “Αλλαγής“, τότε που οι λέξεις “πρόοδος” και “προοδευτικός” ήταν το καθημερινό ψωμοτύρι και αποτελούσαν τον απαραίτητο φερετζέ που έκρυβε την εξουσιολαγνεία, το συμβιβασμό, την ιδεολογική προδοσία, την κοινωνική και εισοδηματική αναρρίχηση και σύντομα την …κουτάλα!
Ίσως που η φετιχιστική πίστη στην “πρόοδο”  (έτσι, ουδέτερα και αρκούντως μεταφυσικά) έχει οδηγήσει τον πλανήτη στα οικολογικά και ανθρωπολογικά του όρια.
Τέλος πάντων, η μικρή εισαγωγή έγινε για να παραθέσω το κάτωθι απόσπασμα από βιβλίο του καθηγητή Γ. Κοντογιώργη, που το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον στην προσπάθειά του να αποσαφηνίσει κάποια ζητήματα γύρω από την έννοια της προόδου (οι τονισμοί δικοί μου):

“…αφού μιλάμε για ανθρώπινες κοινωνίες, η πρόοδος συνδέεται οργανιικά και, επομένως, είναι δυνατόν να αποδοθεί μόνο με μέτρο την ελευθερία και, φυσικά, με γνώμονα τις παραμέτρους που την εφικτοποιούν.
Πώς όμως θα ορίσουμε την ελευθερία; Η ελευθερία έχει, κατά την κρίση μου, έναν μόνο τρόπο να ορισθεί, ως αυτονομία: ”το ζην ως βούλεται έκαστος και όχι κατά τη βούληση άλλου τινός”. Θα προσθέσω επίσης τα πεδία της αυτονομίας: το ατομικό, το κοινωνικό, το πολιτικό. Το ατομικό, αφορά στη δράση ενός εκάστου στο περιβάλλον της κοινωνίας, εκεί που δεν συνάπτει δεσμευτικές συμβάσεις. Το κοινωνικό, ορίζει το πεδίο της αυτονομίας, εκεί όπου το άτομο συνάπτει συμβάσεις με κοινωνικά υποσυστήματα (π.χ. σύμβαση εργασίας). Το πολιτικό πεδίο της αυτονομίας ορίζει τη σχέση του ατόμου / της κοινωνίας με τις συνολικές της λειτουργίες.
Οι τρεις αυτές διαστάσεις της ελευθερίας συγκροτούν το σώμα της καθολικής ελευθερίας και συνεπώς της καθολικής προόδου…”

Γιώργος Κοντογιώργης
“Έθνος και εκσυγχρονιστική νεοτερικότητα” (σ. 60-61)
Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2006

Θα ακολουθήσει σε επόμενη δημοσίευση ένα ενδιαφέρον απόσπασμα, από το ίδιο βιβλίο, για τα “δικαιώματα“.

Τα μαθηματικά της Νέας Τάξης και οι εκλογές στο Λίβανο

Πριν ακριβώς ένα μήνα πραγματοποιήθηκαν εκλογές στο Λίβανο. Το αποτέλεσμά τους χαιρετίστηκε από τις δυτικές κυβερνήσεις και τον δυτικό τύπο σαν μια μεγάλη νίκη των φυλοδυτικών δυνάμεων του συνασπισμού του Σαάντ Χαρίρι, που ήδη κυβερνούσε τη χώρα, και σαν μια καθοριστική ήττα της Χεζμπολά και των συμμάχων της που βρίσκονταν στην αντιπολίτευση. Έτσι, η κοινή γνώμη στη Δύση “πληροφορήθηκε” ότι η “δημοκρατία νίκησε” και γλιτώσαμε από άλλη μια κυβέρνηση “φονταμενταλιστών“. Φυσικά, τη μεγαλύτερη ανακούφιση την έδειξαν οι σιωνιστές ηγέτες του Ισραήλ…
Ας δούμε, όμως, πώς έχουν τα πράγματα. Όταν έληξε ο εμφύλιος πόλεμος στο Λίβανο, το 1990, με τη “βοήθεια” των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (των ίδιων που τον προκάλεσαν 15 χρόνια πριν) επιλέχτηκε, μεταξύ άλλων, η κατανομή των εδρών στο κοινοβούλιο να γίνεται (ξανά) με βάση τις κύριες θρησκευτικές ομάδες που αποτελούσαν τη χώρα και μάλιστα αναντίστοιχα με τον πληθυσμό τους (Συμφωνία του Ταΐφ). Για παράδειγμα, οι Σιίτες με 842.000 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους θα έπαιρναν 27 έδρες, ενώ οι Μαρωνίτες Χριστιανοί με 697.000 εγγεγραμμένους θα καταλάμβαναν 34 έδρες!! (Αν σας φέρνει λίγο προς Συμφωνίες της Ζυρίχης και Κυπριακό ή “πρόνοιες” του Σχεδίου Ανάν, κοντά πέφτετε.)
Γίνονται, λοιπόν, οι εκλογές της 7ης Ιουνίου 2009 και κονταροχτυπιούνται δύο μεγάλοι συνασπισμοί. Ο φιλοδυτικός (και φιλοσαουδαραβικός) του Σουνίτη δισεκατομμυριούχου Χαρίρι μαζί με τους Δρούζους και τους ακροδεξιούς Φαλαγγίτες χριστιανούς και της Λιβανέζικες Δυνάμεις (Οι σφαγείς των Παλαιστινίων της Σάμπρα και της Σατίλα, μαζί με τον Ισραηλινό στρατό, το 1982). Και εκείνος της σιίτικης Χεζμπολά μαζί με το άλλο σιίτικο κόμμα της Αμάλ, το Πατριωτικό Κίνημα του χριστιανού στρατηγού Αούν, το ΚΚ Λιβάνου και άλλες μικρές αριστερές οργανώσεις και διάφορα μικρά φιλοσυριακά κόμματα ή εθνοτικές κινήσεις. Ψήφισαν μόλις το 54% των 3 εκατομμυρίων ψηφοφόρων. Επίσης ο λεφτάς Χαρίρι πλήρωσε τα εισιτήρια σε 120.000 Λιβανέζους της διασποράς για να έρθουν και να ψηφίσουν (περίπου το 8% των ψηφισάντων!). Το “δημοκρατικό” αποτέλεσμα;
Με το 45% των ψήφων, ο συνασπισμός της “14ης Μαρτίου” του Χαρίρι εξέλεξε 71 βουλευτές (μαζί με τους τρεις ανεξάρτητους) από ένα σύνολο 128 εδρών!! Ενώ οι “ηττημένοι” της Χεζμπολά και των συμμάχων της, με το 55% της λαϊκής ψήφου, μόλις 57 βουλευτές!! Ναι, ξεχάστε ό,τι ξέρατε. Στα μαθηματικά του ιμπεριαλισμού 45%>55%!
Γι αυτή, λοιπόν, τη “δημοκρατία” πανηγύριζαν οι δυτικές κυβερνήσεις, οι φυλλάδες και τα κανάλια τους και οι σιωνιστές σύμμαχοί τους στο Τελ Αβίβ!

Αξιόλογες εκδόσεις

Αθόρυβα αλλά ιδιαίτερα δημιουργικά κινούνται οι σχετικά νέες σε ηλικία εκδόσεις “Κουκκίδα“. Υπεύθυνος έκδοσης ο, πάντα σεμνός, Δημήτης Δημόπουλος, ένας άνθρωπος από εκείνη την παλιά καλή πάστα αγωνιστών, που τείνει στις μέρες μας να εκλείψει.
Επιλέγω να παρουσιάσω σήμερα δύο καινούρια βιβλία, από ένα μπαράζ εκδόσεων της “Κουκκίδας” τους τελευταίους μήνες:

Το πρώτο είναι το “ΤΟΥΠΑΜΑΡΟΣ – Ημερολόγια Φυλακής“, των Ν. Ουιδόμπρο και Μ. Ροσενκέφ, σε Πρόλογο του Εντουάρντο Γκαλεάνο και Μετάφραση – Εισαγωγή του Δημήτρη Κουφοντίνα (η δεύτερη μεταφραστική του δουλειά μετά από αυτήν).

Οι  δυό ηγέτες του ιστορικού αντάρτικου κινήματος των Τουπαμάρος της Ουρουγουάης περιγράφουν τον αγώνα που έδωσαν οι ίδιοι και οι άλλοι φυλακισμένοι αγωνιστές για να σταθούν όρθιοι στις φυλακές της στρατιωτικής δικτατορίας της Ουρουγουάης, μετά την ήττα τους στις αρχές τη δεκαετία του ‘70 και την άγρια καταστολή που ακολούθησε. Όπως διαβάζουμε στην εισαγωγή του βιβλίου:

“…Το βιβλίο αυτό του Νιάτο Ουιδόμπρο και του Μαουρίσιο Ροσενκέφ, είναι ένας ύμνος στη ζωή, στην ανθρωπιά, στην ακεραιότητα του πολιτικού κρατούμενου. Είναι η αφήγηση της μακριάς περιπέτειας του ανθρώπου που στον αγώνα του κατά της βαρβαρότητας. Ανάμεσα στις γραμμές του ζουν και ανασαίνουν πολιτικοί κρατούμενοι σ’ όλο τον κόσμο, από όλες τις εποχές. Περνούν με τα ανέγγιχτα όνειρά τους οι μάρτυρες του ίδιου του ουρουγουανικού λαού, οι βασανισμένοι, οι εξαφανισμένοι, όσοι έπεσαν. Γραμμένο με το κλασικό στυλ των Τουπαμάρος, απλό και βαθύ, λιτό και περιεκτικό, δένει τη λογοτεχνία με τον αγώνα. Είναι πάνω απ’ όλα ένα διαχρονικό και οικουμενικό βιβλίο μνήμης…“.

Σημαντικά είναι και τα εισαγωγικά στοιχεία που δίνονται για την ιστορία και τα χαρακτηριστικά του κινήματος των Τουπαμάρος. Αντιγράφω ενδεικτικά πάλι από την εισαγωγή του βιβλίου:

“…Αυτό όμως που χαρακτήριζε κυρίως την ένοπλη δράση του MLN-T ήταν η ελαχιστοποίηση της χρήσης βίας και η μεγάλη προσοχή που έδιναν στην κλιμάκωση της δράσης τους ώστε να μην υπερβαίνει το επίπεδο συνείδησης και κατανόησης του λαού. Φρόντιζαν να συντονίζουν πολιτικά και ποιοτικά την αντάρτικη πράξη με αυτήν του λαϊκού κινήματος. Και, ακριβώς, η αυτοκριτική τους για την ήττα του 1972 αναφέρεται στη διαφορά ρυθμού, αρμονίας ανάμεσα στο μαζικό και στο ένοπλο κίνημα.
Το MLN-Τουπαμάρος δεν ήταν ένα εξωτικό δημιούργημα μιας διανοουμενίστικης ελίτ. Ήταν καρπός της οικονομικής κρίσης, ήταν απάντηση στη βία της ολιγαρχίας κατά του λαού. Ήταν δημιούργημα του λαϊκού κινήματος, ένα από τα στοιχεία του λαϊκού κινήματος. Ήταν γέννημα του περιβάλλοντός του, μέσα στα ιστορικά πλαίσια που διαμόρφωσε ο συσχετισμός δυνάμεων στην αμερικανική υποήπειρο…”

Το δεύτερο βιβλίο είναι το “Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ, Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ: Ημι-ολοκληρωτική “Δημοκρατία” ή Περιεκτική Δημοκρατία;“, του Τάκη Φωτόπουλου.

Για το βιβλίο διαβάζουμε στο δελτίο τύπου πρόσφατης εκδήλωσης-παρουσίασης στην Αθήνα:

“…Το βιβλίο εξετάζει αρχικά την σημερινή βαθιά οικονομική κρίση, η οποία δεν είναι, βέβαια, ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία του συστήματος της οικονομίας της αγοράς που καθιερώθηκε εδώ και περίπου δυο αιώνες, αλλά είναι όμως η πρώτη παγκοσμιοποιημένη κρίση, με την έννοια ότι ο παγκόσμιος χαρακτήρας της δεν είναι, όπως στον μεσοπόλεμο, απλώς αντανάκλαση της κρίσης σε κάποιες κύριες καπιταλιστικές οικονομίες, αλλά αποτελεί οργανικό και αναπόσπαστο τμήμα της ίδιας της γένεσης και εξέλιξης της. Το δεύτερο σημαντικό ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της είναι πως δεν είναι μόνο οικονομική αλλά τμήμα μιας ακόμη σοβαρότερης πολυδιάστατης κρίσης: οικολογικής, πολιτικής, πολιτισμικής και γενικότερα κοινωνικής…”

Η κεντρική διάθεση των εκδόσεων “Κουκκίδα” γίνεται από το “Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο“, Θεμιστοκλέους 37, Αθήνα

Γι’ αυτόν δεν θα γίνει καμιά πορεία αλληλεγγύης…

“Με την κατηγορία του εμπρησμού 30 αυτοκινήτων και φορτηγών, οι αστυνομικές αρχές συνέλαβαν στο Βόλο 55χρονο συνταξιούχο.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Αστυνομικής Διεύθυνσης Μαγνησίας, ο 55χρονος κατασκεύαζε αυτοσχέδιους εμπρηστικούς μηχανισμούς, αποτελούμενους από γκαζάκια, κι αφού τους τοποθετούσε κάτω από παράνομα σταθμευμένα οχήματα, τους πυροδοτούσε, προκαλώντας έκρηξη.

Όπως προέκυψε από την αστυνομική προανάκριση, με τον τρόπο αυτό ήθελε να εκφράσει την αντίδρασή του στα παράνομα σταθμευμένα οχήματα που δημιουργούν προβλήματα στην ομαλή διέλευση και κίνηση των πεζών στα πεζοδρόμια και στις εισόδους πολυκατοικιών.

Σε βάρος του συλληφθέντα ασκήθηκε δίωξη σε βαθμό κακουργήματος από την Εισαγγελία Βόλου και μετά την απολογία του στις ανακριτικές αρχές της πόλης κρίθηκε προσωρινά κρατούμενος.“

Αντιγραφή της είδησης από ΕΔΩ

Να με συγχωράτε, αλλά πιο αντικοινωνική είναι η βία των ανεξέλεγκτων ΙΧήδων παρά αυτή του γκαζάκια συνταξιούχου…

Παράνοια

“…Όταν στο παρελθόν θεωρούνταν (και ως ένα βαθμό ίσχυε) ότι το βάρος των επιχειρησιακών βραχιόνων του αντάρτικου πόλης θα πρέπει ν΄ ανακηρύσσει ως κεντρικό εχθρό την Λ.Μ.Α.Τ. (Λούμπεν ΜεγαλοΑστική Τάξη) σήμερα πρέπει να διαθέτουμε τη διαύγεια να αναθεωρήσουμε. Μπορούμε κάλλιστα να διατηρήσουμε την ίδια ονομασία αλλάζοντας όμως τη νοηματοδότηση της. Από ΄δω και πέρα όταν μιλάμε για Λ.Μ.Α.Τ. εννοούμε την Λούμπεν ΜικροΑστική Τάξη.
Αυτή η κοινωνική τάξη που βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής ως πλειοψηφικός ρυθμιστής της κεντρικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής, αποτελεί ένα συρφετό, αδίστακτο σαν αρπακτικό, που έχει ως στόχο την ανέλιξη του στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Είναι αυτό το κατακάθι των σύγχρονων νεοελλήνων, η παθητική σαπίλα των υπαλληλίσκων, των εμπόρων, των οικογενειαρχών νοικοκυραίων, των πρόθυμων δούλων που έχουν ως φιλοδοξία να μοιάσουν στους αφέντες τους. Σήμερα η μοναδική τάξη που διαθέτει ταξική συνείδηση, είναι μόνο η μεγαλοαστική που έχει συνείδηση του εαυτού της και των συμφερόντων της.
Από την άλλη το προλεταριάτο και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα δε διαθέτουν καμία συνείδηση παρά μόνο την ακόρεστη επιθυμία για κοινωνική καταξίωση μέσο αξιωμάτων και εύκολου πλουτισμού πατώντας επί πτωμάτων. …”

(http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4523152)

Στόχος, λοιπόν, το 80%-99% της κοινωνίας! Αυτοί έχουν ξεφύγει τελείως…

Μείνε! Μείνε! Ω, Μεγάλε (στραβο)Τιμονιέρη!

… Και ο Μεγάλος εκάμφθη (συγκινημένος) και έμεινε!…

Από τη “ριζοσπαστική Αριστερά” στη “σουργελοποιημένη”

Σκηνές από ταινίες των “Μόντυ Πάιθονς” θυμίζουν πια οι “δραματικές” εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ, οι σχετιζόμενες με την παραίτηση – μη παραίτηση Αλαβάνου. Η ελληνική Αριστερά, σε όλες της τις εκφράσεις,  έχει βιώσει στη μακρόχρονη ιστορία της μεγάλες διασπάσεις, θανάσιμες εσωτερικές συγκρούσεις, ακόμα και αιματηρές αντιπαραθέσεις, ποτέ όμως καταστάσεις φάρσας σαν αυτή που ξετυλίγεται αυτές τις μέρες στο ΣΥΡΙΖΑ!
Ο Αλαβάνος αφήνει, λοιπόν, χτες να διαρρεύσει στα ΜΜΕ ότι στην απογευματινή συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ θα παραιτηθεί από βουλευτής και ως εκ τούτου από Πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ. Όντως πηγαίνει στη συνεδρίαση και ανακοινώνει στα μέλη της Γραμματείας (από την οποία απουσιάζουν οι εκπρόσωποι του κόμματός του, του ΣΥΝ !!) την – προσέξτε! – “πρόθεσή του να παραιτηθεί από το βουλευτικό αξίωμα” και τους καλεί να τοποθετηθούν (!!) επί της προθέσεώς του!!! Δηλαδή είτε πρόκειται για μια επίδειξη από μέρους του, παλιού καλού δημοκρατικού συγκεντρωτισμού (ακόμα και αν θέλω να παραιτηθώ αποφασίζει το Κόμμα ) είτε τους δουλεύει ψιλό γαζί, καθ’ ότι η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ παίζει (αν τον παίζει) συντονιστικό ρόλο μόνο αφού ο πολιτικός σχηματισμός δεν έχει καν δική του οργάνωση! Εκείνοι – μια δράκα μεσήλικων ή ηλικιωμένων (αποτυχημένων μάλλον) βετεράνων της κοινοβουλευτικής και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς – οδύρονται και προσπαθούν να μεταπείσουν τον Αλαβάνο! Αλλά εκείνος ούτε πείθεται ούτε δεν πείθεται (επί της προθέσεώς του πάντοτε!) και φεύγει! Οι υπόλοιποι, με δραματικό ύφος, αναντίστοιχο των κωμικών στιγμών, ανακοινώνουν από τηλεοράσεως ότι ομόφωνα τον καλούν να ανακαλέσει (την πρόθεση)! Και ορίζουν νέα συνάντηση τη Δευτέρα (ελπίζοντας ότι θα είναι και ο ΣΥΝ) για να συζητήσουν και να αποφασίσουν την …πρόθεση του Αλαβάνου!
Ο Αλαβάνος κατάφερε να τσιρκοποιήσει εντελώς τις εξελίξεις στο εσωτερικό των ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Και μπράβο του! Γιατί ξέρει καλά το πολιτικό ποιόν και τα όρια της πλειοψηφίας του δυναμικού που βρήκε “φιλόξενη στέγη” εκεί μέσα. Γνωρίζει και αυτός αλλά και οι ίδιοι ότι ο “ΡΙΖΑ” από τον ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν ήταν αυτός και κατέβαιναν μόνοι τους στις εκλογές, θα συναγωνίζονταν με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ποιός θα περάσει πρώτος το 0,5%…
Για όλους του υπόλοιπους - αφελείς, έντιμους και καλόπιστους – που πίστεψαν ότι αυτός ο σχηματισμός θα μπορούσε να είναι ο “τρίτος πολιτικός πόλος” ή να “ανατρέψει το δικομματικό πολιτικό σύστημα“, ας διασκεδάσουν τώρα με την φαρσοκωμωδία σε συνέχειες. Φαρσοκωμωδία τόσο “υψηλού” επιπέδου, που ακόμη και η παραπαίουσα Ν.Δ. του Καραμανλή δεν έχει μπορέσει να κατακτήσει προς το παρόν στο εσωτερικό της…

Καληνύχτα κυρ Αλέκο Νο2;…

…ή μήπως,
…έναρξη της επιχείρησης διάλυσης του ΣΥΝ και “πονηρή” κίνηση κατοχύρωσης αρχηγικής εφεδρείας σε έναν “νέο” ΣΥΡΙΖΑ, όχι ομοσπονδιακό αυτή τη φορά, αλλά ενιαίο κόμμα όπου όλοι οι “καλοί” (και “πονεμένοι”) της αριστεράς και του αριστερισμού θα χωρέσουν;

Το είχαν πει από το Φλεβάρη…

“…Απο δώ και πέρα η ζωή κάθε μπάτσου κοστίζει όσο και μία σφαίρα, ενώ τα σώματα τους αποτελούν ιδανικό σημείο εξάσκησης σκοποβολής. Καμία θλίψη δεν αξίζει για τα φέρετρα που θ΄αρχίζουν να παρελαύνουν. Οι αστυνομικοί δεν έχουν ούτε όνομα, ούτε ηλικία, έχουν απλώς το βαθμό και τον υπηρεσιακό τους αριθμό. Γι΄αυτό, όπως και τα ντόνατς που τρώνε, έτσι κι αυτοί δεν είναι “ωραίοι” χωρίς μια τρύπα στη μέση…”
(http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4500621)

Όπως επίσης παραμένουν ακέραιοι και οι δικοί μου φόβοι (τότε ΕΔΩ) ότι η “στρατηγική της έντασης” θα βάλει κάποιους στη μέση, με κίνδυνο σύνθλιψης, και το λοιπό πόπολο να στέκει αδιάφορο μπροστά σε τηλεοπτικούς δέκτες (αν δεν χειροκροτάει κιόλας).

Πιάσαμε πάτο ή αργούμε ακόμα;…

Είχαν το “ατού” και το έχασαν μέσα από τα χέρια τους, οι αφιλότιμοι!

«Με αντιμετώπισαν ως εσωκομματικό αντίπαλο και όχι ως ατού επειδή προέρχομαι από την ανανεωτική αριστερά»…

Ο απερχόμενος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Παπαδημούλης, αναφερόμενος στον …εαυτό του!!!

Σημερινή συνέντευξη στον “9,84″:
http://www.naftemporiki.gr/euroelection/story.asp?id=1676720

(Τέτοια οίηση, αλαζονεία και αμετροέπεια από στελέχη κόμματος της Αριστεράς σαν αυτή που απαντήσαμε τους τελευταίους 16 μήνες δεν νομίζω να έχουμε ματαδεί. Και συνεχίζεται!)