«Αχ Ευρώπη, εσύ μας μάρανες…»

Το παρακάτω κείμενο είναι αναδημοσίευση από την 15μερη εφημερίδα “Ρήξη” (φ. 60, 6/2/2010)

Στο προηγούμενο φύλλο της «Ρ», με αφορμή τα επαπειλούμενα μέτρα αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης, που η κυβέρνηση Παπανδρέου υποχρεώθηκε τελικά να πάρει μόλις πριν λίγες μέρες, διατυπώναμε τη βάσιμη υποψία ότι μαζί με την εθνική οικονομία δείχνει να τρεκλίζει και ο «ευρωπαϊσμός» ως η πλέον συνεκτική στρατηγική επιλογή των αρχουσών ελίτ από το ’74 και μετά. Η Κομισιόν, ήδη, εγκρίνοντας το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης(!) της ελληνικής κυβέρνησης, προανήγγειλε νέα αυστηρότερα μέτρα και βεβαίωσε ότι θα παρακολουθεί σε μηνιαία βάση την εξέλιξη και τα επιτεύγματα του Προγράμματος, για να συνεχίσει η Ελλάδα να ελπίζει σε κοινοτική ενίσχυση που θα αποτρέψει μια προ των πυλών χρεοκοπία της. Πρακτικά, η οικονομική και εισοδηματική πολιτική έχει πλέον εκχωρηθεί στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και ο Παπανδρέου θα περιοριστεί στο ρόλο των ευχολογίων και των …τηλεοπτικών διαγγελμάτων.

Αίφνης, η «Ευρώπη» από απάνεμο λιμάνι (των ελληνικών ελίτ) μετατρέπεται σε φουρτουνιασμένο κάβο. Είναι διασκεδαστικό και ταυτόχρονα εξοργιστικό να παρακολουθεί κανείς τις εκσυγχρονιστικές και ευρωπαϊστικές γραφίδες αυτές τις μέρες. Με εξαίρεση τους γνωστούς σεσημασμένους, οι οποίοι σχεδόν από το ’85 γράφουν τα ίδια και τα ίδια για «συντεχνίες», «τεμπέληδες εργαζόμενους», «φασίστες αγρότες», «κρατισμό», κλπ και άρα «καλά να πάθουμε» που δεν εφαρμόσαμε κι εμείς όταν έπρεπε τα θατσερικά δόγματα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι υπόλοιποι θιασώτες του ευρωπαϊσμού. Με απίστευτη ξετσιπωσιά δεν διστάζουν να γράφουν για «τευτονική σκληρότητα», «βορειοευρωπαϊκό κυνισμό», «δοκιμασία της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης(!)», «μανδαρίνους των Βρυξελλών», «κερδοσκόπους του Σίτυ», «γερμανική εκμετάλλευση», κλπ, μόνο πως είμαστε «έθνος ανάδελφον» δεν έχουν γράψει! Ποιοί; Αυτοί που μέχρι σήμερα χλεύαζαν ως «καθυστερημένο», όποιον ασκούσε κριτική στα ευρωπαϊστικά «ιδεώδη», που απέδιδαν την υποτιμητική κατηγορία του «εθνοκεντρισμού» σε όποιον τολμούσε να μιλήσει για μια αυτόνομη πορεία της χώρας με γνώμονα την εθνική της ανεξαρτησία. Οι ίδιοι που μας κουνούσαν δασκαλίστικα το δάκτυλο κάτω από τη μύτη για να μας ενημερώσουν πως «τώρα είμαστε Ευρώπη, δεν έχουν νόημα τα σύνορα» και λοιπά φληναφήματα.

Συμπεριφερόμενοι σαν παραζαλισμένα κοτόπουλα όλοι αυτοί που αποτελούσαν τα προκεχωρημένα φυλάκια του «εκσυγχρονισμού» και του «ευρωπαϊσμού» στο χώρο των ΜΜΕ και της διανόησης, αποτελούν τον καλύτερο δείκτη του σοκ που έχει υποστεί ένα μεγάλο τμήμα των ελίτ από το ράγισμα του «ευρωπαϊκού ονείρου». Μπορούμε βάσιμα να υποστηρίξουμε ότι, ανάλογα με την (κατ’ ουσίαν απρόβλεπτη) εξέλιξη στο ζήτημα της ευρωπαϊκής στήριξης στην προσπάθεια αποφυγής της εθνικής χρεοκοπίας και την σκληρότητα των μέτρων που θα μας επιβάλλουν οι Ευρωπαίοι «φίλοι» μας, ο σημερινός κλυδωνισμός της συναίνεσης στην «ευρωπαϊκή προοπτική» θα πάρει χαρακτήρα κατάρρευσης σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα που θα πέσουν θύματα της απάνθρωπης πολιτικής «σταθεροποίησης». Ας μην γελιόμαστε, τα δύο μεγάλα «εκσυγχρονιστικά» εγχειρήματα των αρχουσών ελίτ, του γέρου Καραμανλή για ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ και του Σημίτη για ένταξη στην ΟΝΕ, τα οποία έθεταν σαν κεντρική και μοναδική προοπτική της χώρας την ευρωπαϊκή διέξοδο, κατέκτησαν συντριπτική πολιτική αλλά κυρίως κοινωνική συναίνεση. Συναίνεση που σε συγκεκριμένες στιγμές έδειχνε να παίρνει μορφή συλλογικής αυταπάτης. Και η κατάρρευση των αυταπατών είναι κατ’ αρχήν μια θετική εξέλιξη από μόνη της. Για παράδειγμα, θα δυσκολευτεί κανείς σήμερα να βρει ένα στοιχειωδώς σοβαρό αναλυτή, όσο «εκσυγχρονιστής» κι αν είναι, που να μην παραδέχεται πως:

• Η ακμάζουσα ελληνική βιομηχανία της δεκαετίας του ‘70 κατέρρευσε μέσα σε ελάχιστα χρόνια από την είσοδο στην ΕΟΚ καθώς δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τις τεχνολογικά και παραγωγικά προηγμένες χώρες του ευρωπαϊκού βορρά σε συνθήκες περιορισμού των δασμών στο ενδοκοινοτικό εμπόριο, άρα άρσης του προστατευτισμού.
• Η ακμάζουσα ελληνική γεωργία, η οποία είχε καταφέρει να υποκαταστήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις εισαγωγές γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, δημιουργώντας συνθήκες παραγωγικής αυτάρκειας και παράλληλα κατείχε υψηλές επιδόσεις στον εξαγωγικό τομέα, βάλτωσε τη δεκαετία του ’80 και στη συνέχεια με την κυριαρχία της παγκοσμιοποίησης και την ΚΑΠ που ευνοούσε ξεκάθαρα τη γεωργία του ευρωπαϊκού βορρά, στην κυριολεξία κατέρρευσε.
• Με την ένταξη στο ευρώ και τη συνακόλουθη στέρηση του δικαιώματος άσκησης νομισματικής πολιτικής που θα μπορούσε σε δεδομένες στιγμές να καθιστά τα ελληνικά προϊόντα στοιχειωδώς ανταγωνιστικά, οι υπό κατάρρευση παραγωγικοί τομείς στην κυριολεξία σαρώθηκαν, δημιουργώντας πλέον συνθήκες παραγωγικής εκχέρσωσης της χώρας. Απολύτως φυσιολογικά οι εξαγωγές κατέρρευσαν, οι εισαγωγές γιγαντώθηκαν, οι ανεπτυγμένες χώρες του βορρά (κυρίως η Γερμανία) προχώρησαν σε πλιάτσικο μέσα από τις αθρόες εισαγωγές προϊόντων τους και τις εξαγορές ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων του δημόσιου τομέα κι έτσι τα ήδη υψηλά ελλείμματα και το χρέος γιγαντώθηκαν σε απίστευτο βαθμό.

Τη συνέχεια τη βιώνουμε πια όλοι μας…
Οι παραπάνω παραδοχές από τη μια μεριά φέρουν μια απελευθερωτική δυναμική καθώς συντρίβουν ιδεολογήματα δεκαετιών και κυρίως τον «ευρωπαϊσμό» ως την πιο σταθερή ιδεολογική αναφορά των αρχουσών ελίτ και των «αριστερών» και «πράσινων» συνοδοιπόρων τους. Από την άλλη, ενέχουν τον κίνδυνο μιας λαϊκίστικης υποστροφής, η οποία είτε θα αθωώνει την Ευρωπαϊκή Ένωση για την εγκληματική σε βάρος των λαών πολιτική της (η «ηρωική» μάχη της Ε.Ε. εναντίον των υποκινούμενων κερδοσκόπων που επιβουλεύονται το «ισχυρό ευρώ» – αποσιωπώντας τον ενεργό ρόλο που έπαιξε η Ε.Ε. στην εξαπόλυση του παγκοσμιοποιητικού κύματος και της συνακόλουθης ασυδοσίας των αγορών), είτε θα βγάζει πάλι λάδι τις ελλαδικές ελίτ από τις τεράστιες ευθύνες που φέρουν για τη σημερινή κατάσταση του τόπου (φταίνε  “η κακούργα Ευρώπη“, οι “κακούργοι κερδοσκόποι“, κλπ). Ιδιαίτερα για τις τελευταίες θα πρέπει να καταστήσουμε κάτι σαφές. Η ένταξη του συστήματος-Ελλάδα στο ΕΟΚικό και αργότερα ευρωενωσιακό περιβάλλον (απείρως πιο ανταγωνιστικό, παραγωγικά και τεχνολογικά υπέρτερο, με διαφορετική κουλτούρα παραγωγής και επιχειρείν) ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα πυροδοτούσε εξελίξεις στο ελληνικό παραγωγικό και οικονομικό υποσύστημα και μάλιστα προς μια συγκεκριμένη, μάλλον δυσμενή, κατεύθυνση. Το τελικό αποτέλεσμα, όμως, δεν καθορίστηκε στη βάση κάποιας νομοτέλειας. Το αποτέλεσμα προέκυψε ξεκάθαρα από τις στρατηγικές επιλογές των παραδοσιακά παρασιτικών και μεταπρατικών αρχουσών ελίτ και από τις μορφές του κοινωνικού ανταγωνισμού/ταξικής πάλης που αναπτύχθηκε στο εσωτερικό της Ελλάδας στη βάση αυτών των επιλογών και στις οποίες καθοριστικό ρόλο έπαιξαν η εκτεταμένη ύπαρξη μικρομεσαίων και μικροϊδιοκτητικών στρωμάτων, το υπερτροφικό κράτος, η ευρεία δημοσιοϋπαλληλοποίηση του στρώματος των μισθωτών και η έφοδος νέων υποκειμένων στο κοινωνικό προσκήνιο (π.χ νέοι πτυχιούχοι, νέα τζάκια, κλπ). Για παράδειγμα, οι συνέπειες από το βίαιο πέταγμα της ελληνικής βιομηχανίας στα βαθιά νερά του ενδοκοινοτικού ανταγωνισμού το ’80 θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με αύξηση των επενδύσεων σε τεχνολογία αιχμής, με οργανωτική ανασυγκρότηση, με πέρασμα από προϊόντα ελαφριάς και ενδιάμεσης βιομηχανίας σε προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας, κλπ. Η βιομηχανική αστική τάξη, όμως, μαθημένη να πραγματοποιεί υπερκέρδη και να αναπτύσσεται σε συνθήκες δασμολογικής προστασίας, χαμηλών μεροκάματων, κρατικής βοήθειας (ιδιαίτερα στον τομέα των δανείων και της …καταστολής) προτίμησε μια άλλη επιλογή. Παρέδωσε τα κλειδιά των εργοστασίων στον Ανδρέα και την έκανε για Ελβετία μεριά! Για να επανακάμψει πολύ αργότερα με άλλα πρόσωπα, κράμα νέων και παλαιών τζακιών, όχι για να επενδύσει πια στην παραγωγή αλλά για να λεηλατήσει τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης και τη δημόσια περιουσία…

Συμπερασματικά, η πρωτοφανής κρίση στην οποία εισέρχεται η χώρα και η σταδιακή κρίση νομιμοποίησης του ευρωπαϊσμού ως της κυρίαρχης ιδεολογίας των αρχουσών ελίτ θα οδηγήσει σε κρίση και τα διάφορα ιδεολογήματα που συνδέονται μ’ αυτήν (ευρωλαγνεία, εθνοαποδόμηση, «ανήκομεν εις την Δύσην», κλπ). Παράλληλα, διαμορφώνονται δύο πιθανές στρατηγικές επιβίωσης και αναπαραγωγής των συγκεκριμένων ελίτ, η μια χειρότερη από την άλλη.
Η πρώτη είναι μια φυγή προς τα μπρος. Μέσω της κατασκευής και της επίκλησης ενός «ευρωπαϊκού πατριωτισμού» σαν το απαραίτητο προπέτασμα καπνού, θα επιχειρηθεί η ολοκληρωτική παράδοση της χώρας στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, η απώλεια έστω και των ελάχιστων σημερινών ψηγμάτων αυτονομίας και η οριστική μετατροπή του ελληνικού λαού σε δουλοπάροικο των βορειοευρωπαίων αφεντάδων με αντάλλαγμα ένα κομμάτι ψωμί για μας και κάμποσα κομμάτια παντεσπάνι για τις ελίτ.
Η δεύτερη είναι η αναδίπλωση σε μια νέο-οθωμανική προοπτική. Η οικονομική, παραγωγική, πολιτική και πολιτισμική επανασύνδεση της Ελλάδας με τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο δεν θα γίνει με όρους αυτονομίας και ισοτιμίας αλλά υπαγωγής στον τούρκικο νέο-οθωμανισμό, έτσι όπως αυτός επιχειρείται να διαμορφωθεί ως το κυρίαρχο επεκτατικό δόγμα της σύγχρονης Τουρκίας μέσα από τη σύνθεση κοσμικού κράτους και Ισλάμ. Μια προοπτική που ενδεχομένως να την έβλεπαν και με καλό μάτι οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες καθώς από τη μία απαλάσσονται από διάφορα κράτη-παρίες όπως η Ελλάδα και οι βαλκανικές χώρες ενώ από την άλλη εξακολουθούν να διατηρούν τις σχέσεις τους με έναν εκτεταμένο γεωγραφικό χώρο μέσω μιας «ειδικής σχέσης» τους με την Τουρκία.
Για λόγους πληρότητας θα αναφερθεί και μια τρίτη επιλογή. Η ριζική αμφισβήτηση του παραγωγικού μοντέλου της χώρας και η απόρριψη ενός μονοδιάστατου προσανατολισμού προς την Ε.Ε. (αλλά και γενικότερα τη Δύση) μέσα από τη χάραξη μιας αυτόνομης και ανεξάρτητης πολιτικής που θα επανασυνδέει την Ελλάδα με τον ιστορικό της χώρο και παράλληλα θα τη βοηθήσει να εκμεταλλευτεί όλες τις μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές των τελευταίων ετών (σταδιακή υποχώρηση της οικονομικής πρωτοκαθεδρίας της Δύσης, ανάδυση νέων γεωπολιτικών και οικονομικών παικτών, ισότιμες περιφερειακές συνεργασίες, κλπ). Την επιλογή αυτή δεν μπορούν όχι μόνο να την πραγματοποιήσουν αλλά ούτε καν να τη διανοηθούν οι σημερινές άρχουσες ελίτ. Ως εκ τούτου παραμένει ανοιχτή δυνατότητα για μια ανταγωνιστική προς την κυρίαρχη πολιτική, που θα στηρίζεται στα λαϊκά στρώματα και θα θέτει σαν γνώμονα τα συμφέροντά τους στην πορεία εξόδου από την καταστροφική κρίση.

Θ. Ντρίνιας

Μια “σοσιαλιστική” κυβέρνηση δεν θα παρέλειπε ποτέ να τιμήσει την “εναλλακτική” ενημέρωση…

[...] Τη σύνθεση του νέου Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΡΤ ΑΕ ανακοίνωσε την Πέμπτη ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος. Πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος διορίζεται ο ηλεκτρολόγος – μηχανικός Γιώργος Γαμπρίτσος.
Το υπόλοιπο ΔΣ απαρτίζεται από τους: Θανάση Παπαγεωργίου (δικηγόρος), Χρήστο Αβραάμ (εμπειρογνώμων Α’ στο υπουργείο Εξωτερικών, Λένα Διβάνη (καθηγήτρια Νομικής Σχολής Αθηνών, συγγραφέας), Γεωργανδρέα Ζάννο (δικηγόρος), Στέλιο Κούλογλου (δημοσιογράφος), Ηλία Μοσχονά (σύμβουλος διαχείρισης ανθρωπίνων πόρων), Στέλιο Στεφάνου (οικονομολόγος). [...]
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1099941&lngDtrID=253

Α, και να μην ξεχάσουν όλοι οι αριστεροί και αριστερούληδες, που ριγούσαν εδώ και κανά δυό χρόνια στο άκουσμα του ονόματος Κούλογλου, να τρέξουν να υποβάλλουν τα σέβη τους στο νέο Σύμβουλο!

(Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λαλιώτης από το ‘82 ήδη, τιμώντας με άπειρες κρατικές αργομισθίες – υπουργείο Νέας Γενιάς, ΕΡΤ, υπουργείο Πολιτισμού, κλπ – μέρος του ανθού του τότε “αντισυστημικού” και “προοδευτικού” χώρου. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να άλλαξε σε πολλά αλλά την παλιά τέχνη δεν τη ξεχνάει με τίποτε…)

Θύμα τοκογλυφίας των τραπεζών ακόμα και το Δημόσιο!

Ως γνωστόν το ημιχρεοκοπημένο Ελληνικό Δημόσιο προσφεύγει στο δανεισμό για να καλύψει τις άμεσες ανάγκες και υποχρεώσεις του. Ο δανεισμός είναι είτε μακροπρόθεσμος (π.χ. με έκδοση 10ετών ομολόγων) είτε μεσοπρόθεσμος (π.χ. με έκδοση εντόκων γραμματίων διετούς διάρκειας) είτε βραχυπρόθεσμος (π.χ. έντοκα γραμμάτια τρίμηνης και εξάμηνης διάρκειας).
Σε όλες τις μορφές δανεισμού του δημοσίου τα επιτόκια πλέον διαμορφώνονται σε πολύ υψηλά επίπεδα, δηλαδή τα ποσά που θα χρειαστεί να πληρώσουμε για τόκους αυξάνονται με δραματικούς ρυθμούς, δεσμεύοντας ολοένα και περισσότερους πόρους από το εθνικό εισόδημα για αποπληρωμή των δανειστών του κράτους μας.
Εκεί, όμως, που το πράγμα έχει πια ξεφύγει τελείως είναι στα έντοκα γραμμάτια μικρής διάρκειας με τα οποία το ελληνικό δημόσιο καλύπτει τις άμεσες και επείγουσες ανάγκες του (πληρωμή μισθών, συντάξεων, κλπ). Μόλις χτες η κυβέρνηση προχώρησε σε δημοπρασία εντόκων γραμματίων τρίμηνης διάρκειας για να αντλήσει 1,56 δις ευρώ. Οι αποδόσεις προσέγγισαν το 1,67% όταν σε αντίστοιχη δημοπρασία τον Οκτώβριο ήταν 0,35% !! Αύξηση δηλαδή του κόστους δανεισμού κατά 377% μέσα σε τρεις μήνες!!! Και μάλιστα οι τόκοι αυτοί καταβλήθηκαν στους δανειστές μας προκαταβολικά!
Ποιοί ήταν αυτοί που μας δάνεισαν με τόσο αυξημένα επιτόκια; Στην πλειοψηφία τους “ελληνικές” τράπεζες. Ναι, τα ίδια ευαγή ιδρύματα τα οποία εισέπραξαν πέρυσι, από αυτό το ίδιο Δημόσιο που σήμερα δάνεισαν, 28 δις ευρώ για να τονώσουν δήθεν τη ρευστότητα της αγοράς σε συνθήκες κρίσης και με τα οποία τόνωσαν ως γνωστόν τους …ισολογισμούς τους!
Ανενδοίαστη τοκογλυφία ή προεξόφληση χρεοκοπίας του Δημοσίου εκ μέρους των τραπεζών; Μάλλον και τα δύο…

Κινητοποιήσεις Βάσκων πολιτικών κρατουμένων (αναδημοσίευση)

(Αναδημοσίευση από το περιοδικό “Resistencias“: http://resistencias2005.blogspot.com/2010/01/blog-post.html )

 

Τα 742 άτομα που αποτελούν την ομάδα, άρχισαν να αρνούνται να βγουν από τα κελιά τους. Η Κολεκτίβα των Βάσκων Πολιτικών Κρατουμένων ξεκινά μια διαμαρτυρία στις ισπανικές και γαλλικές φυλακές

Η Κολεκτίβα των Βάσκων Πολιτικών Κρατουμένων ξεκίνησε την Δευτέρα τα λεγόμενα «τσαπέος» (εγκλεισμούς) στα πλαίσια ενός νέου αγώνα ενάντια στη σωφρονιστική πολιτική της ισπανικής και της γαλλικής κυβέρνησης. Μια δυναμική που απαντήθηκε με μια νέα προσπάθεια ποινικοποίησης της Κολεκτίβας τοποθετώντας την υπό τις διαταγές της ΕΤΑ, όπως και με σπέκουλα και φιλτραρισμένη πληροφόρηση στα μέσα επικοινωνίας.

Τα 742 άτομα που συγκροτούν την Κολεκτίβα των Βάσκων Πολιτικών Κρατουμένων (EPPK) ξεκινούν την διαμαρτυρία τους αρνούμενα να βγουν από τα κελιά τους. Στα πλαίσια της δυναμικής του αγώνα που ξεκίνησε την περασμένη Δευτέρα για να καταγγελθεί η σωφρονιστική πολιτική της ισπανικής και της γαλλικής κυβέρνησης και για να αναγνωριστεί ο πολιτικός τους χαρακτήρας και να σταματήσουν οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους, και αφού γνωστοποίησαν καθ’ όλη την προηγούμενη εβδομάδα τους λόγους του αγώνα τους, οι Βάσκοι πολιτικοί κρατούμενοι κλείστηκαν στα κελιά τους.

Ο “Στάθης”, το μεταναστευτικό και η αριστερά της καριέρας και της προόδου

Διάβασα σήμερα στην “Ελευθεροτυπία” ένα άρθρο-παρέμβαση του “Στάθη” για τη συζήτηση περί ιθαγένειας των μεταναστών, το οποίο με βρίσκει στη γενική του αντίληψη εν πολλοίς σύμφωνο (παρ’ ότι αποφεύγει κάποια ακανθώδη ζητήματα). Στάθηκα, όμως, σε ένα σημείο, το ίδιο που εκνευρίζει και μένα στην όλη δημόσια συζήτηση για το μεταναστευτικό:

[...] 
Αυτοί που υψώνουν στους Ελληνες το δάχτυλο και τους μαλώνουν (συχνά τους βρίζουν) για ξενοφοβία και ρατσισμό, προσφέρουν πολύ κακή υπηρεσία στους μετανάστες – εκτρέφουν το μίσος. Και την αμάθεια. Με καλύτερη σύμμαχό της την (αμφίπλευρη) υστερία.
[...]
Αυτά τα κομπλεξικά, τα μισερά και (άλλωστε) ψευδή ότι οι Ελληνες είναι (από χέρι) ρατσιστές, δεν προσφέρουν παρά περισσότερη πόλωση, περισσότερο μίσος. Οπως και περισσότερη βλακεία (χρήσιμη στον φόβο) προσφέρει από την άλλη μεριά και η «παιδαγωγική αλήθεια» των πολιτικώς ορθών. [...]

Φυσικά, αναφέρεται στους γνωστούς τιμητές (αριστερούς, προοδευτικούς ή ελευθεριακούς, κατά δήλωσιν) που αρθρογραφούν κατά ριπάς στον Τύπο ή ξεσαλώνουν στα κανάλια και τα ραδιόφωνα ή το Διαδίκτυο το τελευταίο διάστημα χρησιμοποιώντας την ίδια, αντεστραμμένη, Καρατζαφέρεια λογική του τσουβαλιάσματος του συνόλου του ελληνικού λαού στο σακί του ρατσισμού. Θυμήθηκα, έτσι και παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ζαν Κλώντ Μισεά, με τίτλο “Το Αδιέξοδο Άνταμ Σμιθ: Οι εκλεκτικές συγγένειες Αριστεράς και Φιλελευθερισμού“, το οποίο εκδόθηκε από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις το 2008. Στο απόσπασμα, το οποίο και παραθέτω, ο Μισεά αναφέρεται στην πεποίθηση του σύγχρονου – μεταμοντέρνου, θα έλεγα – αριστερού διανοούμενου, ότι είναι ο άνθρωπος που οφείλει (κυρίως μέσα από τις πάντα φιλόξενες στήλες της “Ελευθεροτυπίας” και του “Βήματος”, στα καθ’ ημάς…) να σπάσει τα “μεσαιωνικά σκοτάδια” και τις “προκαταλήψεις” αυτού του “γελοίου συνοθυλεύματος στενοκέφαλων μικροαστών και αποβλακωμένων τηλεθεατών” ,των λαϊκών τάξεων δηλαδή:

[...] Αυτοί οι αγώνες [σ.τ.Εξ.: εννοεί τους αγώνες κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ου αιώνα, ανάλογα με την περιοχή, ενάντια στις διάφορες δυνάμεις του Παλαιού Καθεστώτος (π.χ. Εκκλησία, μεγάλη γαιοκτησία) και στις προκαταλήψεις πάνω στις οποίες στήριζαν την κυριαρχία τους] που επεδίωκαν να ανοίξουν στο ανθρώπινο γένος όλους τους δρόμους, φραγμένους μέχρι τότε από παράλογες ή απάνθρωπες προκαταλήψεις, απαιτούσαν, στην εποχή τους, μεγάλο σθένος, πνευματικό, αλλά πολύ συχνά, και σωματικό. Ωστόσο, από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε αυτή η ιστορική απστολή (τι επιβιώνει σήμερα από τις δομές του Παλαιού Καθεστώτος, στην εποχή του Big Brother και της Gay Pride; ), η εμμονή της Αριστεράς στην ίδια, απαράλλαχτη στάση αποκτά, προοφανώς, μια πολύ διαφορετική σημασία. Οι παλιοί διανοούμενοι της Αριστεράς, από τον Ουγκώ ως τον Ζολά, είχαν ανοίξει αυτούς τους δρόμους με τίμημα μια πραγματική προσπάθεια, και διακινδυνεύοντας τα πάντα. Σήμερα, αντίθετα, ο σύγχρονος διανοούμενος της αριστεράς, που περιφέρεται με την εξωφρενική αλαζονεία του μποέμ αστού, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να παραβιάζει θύρες ανοιχτές ήδη από τους προγενέστερούς του και να διασκεδάζει την ευνόητη πλήξη του επινοώντας, για κάθε περίπτωση, φανταστικούς κινδύνους, όπως κάνουν, άλλωστε, όλα τα παιδιά στον κόσμο. Και όλα αυτά, φυσικά, με το αζημίωτο (γιατί, βέβαια, διατηρεί και κάποια αίσθηση της πραγματικότητας), επιδιώκοντας, δηλαδή, και το μεγαλύτερο δυνατό όφελος για τη μηντιακή καριέρα του. [...]

Το καθοριστικό βήμα προς το ΔΝΤ

Πριν από ένα χρόνο και κάτι, μόλις είχε ξεσπάσει η οικονομική κρίση, έγραφα ότι βρισκόμασταν “Ένα βήμα πριν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο” τονίζοντας ότι:

[...]Δεν χρειάζεται να είσαι μαέστρος εις την οικονομικήν για να ξέρεις ότι σε μια χώρα παροξυσμικά παρασιτική, η οποία έχει εξοβελίσει την παραγωγή στο περιθώριο και ζει με τον εξωτερικό δανεισμό και τα εμβάσματα από τη ναυτιλία και τον τουρισμό, η κρίση που πλησιάζει θα είναι και αυτή παροξυσμική. [...]

Σήμερα, μετά την κατάρρευση της κυβέρνησης Καραμανλή και την άνοδο των μαθητευόμενων νεο-γιάπηδων του ΓΑΠ και παρακολουθώντας τις (απελπισμένες) προσπάθειες των τελευταίων να αποφύγουν την χρεοκοπία, μου δημιουργείται η βεβαιότητα ότι δεν είμαστε απλά ένα βήμα πριν το ΔΝΤ αλλά με ευθύνη της κυβέρνησης και των αρχουσών ελίτ έχουμε κάνει ήδη αυτό το βήμα!
Όταν η κατάρρευση ξορκίζεται με τις δοκιμασμένες συνταγές του παραπέρα ξεζουμίσματος των συνηθισμένων φορολογικών υποζυγίων (μισθωτοί, συνταξιούχοι, όσοι δεν μπορούν να αποκρύψουν έσοδα, κλπ), με αύξηση των έμμεσων φόρων, πάγωμα των μισθών (ίσως και μείωση στα ανώτερα κλιμάκια) και μια σχεδόν σίγουρη αύξηση του ΦΠΑ, τότε το τέλος είναι γνωστό και προδιαγεγραμμένο. Ιδιαίτερα σε συνθήκες πρωτοφανούς παραγωγικής εκχέρσωσης με ταυτόχρονη κατάρρευση του αγροτικού και βιομηχανικού τομέα (μείωση της βιομηχανικής παραγωγής πάνω από 10% και των βιομηχανικών επενδύσεων κατά 40%), τότε η συρρίκνωση των λαϊκών εισοδημάτων (άρα και της κατανάλωσης και της φορολογητέας ύλης) θα διευρύνει πολύ σύντομα σε ανυπολόγιστη έκταση την κατάρρευση της παραγωγής αλλά και των κρατικών εσόδων, γεγονός που θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη αύξηση του δημόσιου χρέους (το οποίο υποτίθεται θα αντιμετωπίσουν τα νέα μέτρα) και σε ταυτόχρονη αύξηση της ανεργίας, άρα σε ακόμη μεγαλύτερη μείωση των ιδιωτικών δαπανών, κλπ, κλπ, κλπ. Ο φαύλος κύκλος της υπερχρέωσης και του εξωτερικού δανεισμού δεν πρόκειται ποτέ να σπάσει σε μια χώρα δομικά παρασιτική και επιπλέον νομισματικά δεμένη πισθάγκωνα στο ευρώ. Το πιθανότερο είναι ότι τα μέτρα που καλούνται να τον αντιμετωπίσουν θα σπρώξουν την οικονομία ακόμα πιο βαθιά σε μια υφεσιακή περιδίνηση. Άρα, μόνη λύση το …ΔΝΤ είτε με τη μορφή που το γνωρίζουμε είτε με τη μορφή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Τριάντα χρόνια ακραίου παρασιτισμού, παραγωγικής αποδιάρθρωσης και άνευ όρων παράδοσης στην ΕΟΚ και την Ε.Ε. από μεριάς των τυχοδιωκτικών αρχουσών ελίτ και του πολιτικού προσωπικού τους, θα έχουν το τέλος που τους αρμόζει.
Αν η δυσοίωνη εξέλιξη που προβλέπω πραγματοποιηθεί, εισερχόμαστε σε μια πρωτοφανή οικονομική, (πρώτιστα) κοινωνική αλλά και πολιτική κρίση. Η κυβέρνηση ΓΑΠ/ΠΑΣΟΚ δεν γνωρίζω πώς θα μπορέσει να κρατηθεί στην εξουσία μετά το καλοκαίρι. Τα ενδεχόμενα ραγδαίων κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων θα είναι πια ολότελα ανοιχτά. Για την  κατεύθυνση και τη μορφή που θα έχουν οι εξελίξεις δεν γνωρίζω ούτε αισιόδοξος είμαι, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και την ιδεολογική “εκχέρσωση” της τελευταίας δεκαετίας…

Καλή Χρονιά!

Είπεν και ελάλησεν ο καινούριος Νέστορας της Αριστεράς!

Ο κυρ Αλέκος ο Περιδινούμενος αφού κατετρόπωσε – ως νέος Δουρής - το πνευματικό του τέκνο, τον άμοιρο Τσίπρα, στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, επανεμφανίστηκε με “σαλονάτη” συνέντευξη στους ΙΟΥΣ της Ελευθεροτυπίας (οποία η έκπληξις!) στο γνωστό ρόλο του τιμητή των πάντων (Ολόκληρη η συνέντευξη ΕΔΩ).
Ανάμεσα σε διάφορα (ξεκαρδιστικά) που είπε, σταχυολογώ δύο αποσπάσματα:
Το ένα αποτελεί την πιο ντελικάτη δικαιολόγηση της πολιτικής κωλοτούμπας, την οποία έχω διαβάσει εσχάτως:

[...] Οσα λέω σήμερα δεν θεωρώ δεδομένο ότι θα τα υποστηρίζω με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μετά από δύο χρόνια. Σημασία έχει να κάνεις «μετεπικοινωνία». Να προσεγγίζεις κριτικά την ίδια τη δική σου επικοινωνία. [...] (!!!)

Το έτερο απόσπασμα αναφέρεται στον “Δεκέμβρη” και τη στάση των πολιτικών δυνάμεων απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ και την ”πρωτοπορία” της νεολαίας:

[...] Ισως το καινούριο στοιχείο τον Δεκέμβρη ήταν η σύμπηξη ενός πολιτικού μετώπου, του οποίου τη γραμμή διαμόρφωνε το ΚΚΕ και την υιοθετούσε η Ν.Δ., το ΛΑΟΣ και κεντρικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Πάγκαλος και όχι ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου -προς τιμήν του. Αντέξαμε. Το αρνητικό για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν είχε την ικανότητα να δώσει συνέχεια στον Δεκέμβρη. Δεν μπόρεσε να θέλξει τα πιο πρωτοπόρα, τα πιο ατίθασα, τα επαναστατικά πνεύματα, τους αντισυμβατικούς μικρούς ηγέτες, τους μικρούς Γαβριάδες. Οι συμβατικοί κώδικες, η κομματικοποιημένη γλώσσα, οι ιεραρχικές πρακτικές νέων στελεχών στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ δεν απαντούσαν στη δίψα για ελευθερία μιας επαναστατημένης νεολαίας. Η συντριπτική μας ήττα ήταν ότι οι περισσότεροι μικροί ήρωες του Δεκέμβρη στράφηκαν στον αντιεξουσιαστικό χώρο. [...]

Εδώ θα συμφωνήσω με τον Νέστορα! Σε ποικίλες κοινωνικές επαφές μου, τόσο ο Μπίλυ από τη Φιλοθέη και η Μαριφένια από την Παλλήνη όσο και ο Μπάμπης ο Σουγιάς από τη Θύρα 13 και ο Μήτσος ο Βουλπεγκάλ από την Ορίτζιναλ, μου επιβεβαίωσαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν “έθελξε το πρωτοπόρο πνεύμα τους”…

“…το αδιέξοδο της χώρας ήταν στις ψυχές των κατοίκων της…”

” [...] αν κάποιος μπορούσε να τους δει αμέτοχος στο πάθος τους, θα έλεγε πως το αδιέξοδο της χώρας ήταν στις ψυχές των κατοίκων της ή πως οι ψυχές όλων των κατοίκων της δεν ήταν παρά το δικό της αδιέξοδο. Γιατί η μετάβαση από τον έναν ιστορικό κύκλο στον άλλο είχε εξαντλήσει και την τελευταία της περιστροφή. (…)
Και, όπως μαραζώνει, φτύνοντας αίμα, μια ψυχή κι εκλιπαρεί, στις ώρες της διαύγειάς της, να την ποτίσουν με κάτι πολύ δυνατό για να ξεχάσει το μαρτύριό της, να μην το νιώθει, ή να την βοηθήσουν να ξοφλήσει μια ώρα αρχύτερα για να πάρουν τέλος τα σεκλέτια της γιατί δεν είναι αυτό ζωή, έτσι ακριβώς και η χώρα ολόκληρη ένιωθε να εισβάλλει μέσα της, με την διεισδυτική ευθύτητα πολιορκητικού πέους, ο ξένος στρατός σαν μια δύναμη ικανή να την γλιτώσει απ’ τον βραχνά που ήταν για την ίδια ο εαυτός της, σαν μια βιαίη κι ακαριαία επέμβαση γιατρών πάνω σε σώμα που χτυπιέται απ’ τους πόνους πεταμένο στα χιλιοματωμένα σεντόνια τα λεκιασμένα απ’  τις ίδιες του τις ακατάσχετες εκκρίσεις κι αιμορραγίες, σαν ένας κατευνάσμος όμοιος μ’ εκείνον που νιώθουν οι μητρομανείς και οι μυστικιστές όταν επέρχεται ο στιγμιαίος κορεσμός με την χαλάρωση της ζωής του απόλυτου και τυφλού πόθου αλλά προσμένει δίπλα τους ο άντρας ή ο Θεός έτοιμος, έπειτα από την συγκλονιστική κρίση, για την επόμενη προσφορά της αβυσσαλέας δύναμής του που μόνο με την εξοντωτική απουσία συγκρίνεται. Όποιος δεν έχει δει ανθρώπους να πεθαίνουν σφυροκοπημένοι από αόρατο χέρι στους δρόμους, δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει και τι είναι ο θάνατος μιας χώρας, όπως δεν μπορεί να καταλάβει κι εκείνος που δεν έχει νιώσει το ίδιο το κορμί του ανύπαρκτο, ανενεργό, ανυπόληπτο, ανεπιθύμητο, ανυπόστατο κι ανύπανδρο, με την περιβόητη κινητήρια δύναμή του κομμένη σύρριζα και ξεκομμένη από το εσώτατο πύρ της συγκίνησης. Μα και το ν’ αντικρίζεις έναν τόσο πλατύ θάνατο σαν αυτόν τον σύσσωμο του έθνους, ισοδυναμεί με το να εξαντλείς ολόκληρη τη ζωή, [...] “

Δημήτης Δημητριάδης
“Πεθαίνω σαν χώρα” (εκδ. ΑΓΡΑ, 2003)

Μυστική προσφορά των Αμερικανών στους Ταλιμπάν!

Είναι γνωστό ότι η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει ανάγει το θέμα του Αφγανιστάν σε ένα από τα κορυφαία της εξωτερικής πολιτικής της. Ο Ομπάμα φαίνεται να θέλει να ρίξει όλο το στρατιωτικό και πολιτικό βάρος των ΗΠΑ στην υπό κατοχή χώρα για να μπορέσει να ξεμπερδέψει με την ανταρσία των Ταλιμπάν. Οι τελευταίοι ενισχύονται συνεχώς και στην ουσία ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας ενώ στους Αμερικάνους, στους «προθύμους» συμμάχους τους και την κυβέρνηση «κουίσλιγκ» του Καρζάι έχουν απομείνει τα αστικά κέντρα και μικρές περιοχές γύρω από τις στρατιωτικές βάσεις τους. Παράλληλα, η κατάσταση αυτή οδηγεί σε αποσταθεροποίηση το γειτονικό –«πυρηνικό»- Πακιστάν, κάτι που οι ΗΠΑ δεν μπορούν πλέον να το ανεχτούν.

Κι ενώ όλες οι κινήσεις της αμερικάνικης κυβέρνησης συγκλίνουν προς την χρησιμοποίηση του «μαστίγιου» (σημαντική αύξηση του αριθμού των στρατιωτών των κατοχικών δυνάμεων και χρησιμοποίηση του πλέον εξελιγμένου στρατιωτικού υλικού), η πλανηταρχεύουσα δύναμη δεν ξεχνάει και το «καρότο»!

Μόλις πριν λίγες μέρες διέρρευσε από Αφγανικές κυβερνητικές πηγές πως το τελευταίο διάστημα διεξήχθησαν μυστικές συνομιλίες μεταξύ ΗΠΑ και Ταλιμπάν, μέσω τρίτων, οι οποίες διάρκεσαν εβδομάδες. Στους Ταλιμπάν μεταφέρθηκε αμερικανική πρόταση που τους παραχωρούσε τη διακυβέρνηση έξι μεγάλων επαρχιών στο νότιο και βορειοανατολικό τμήμα της χώρας με αντάλλαγμα την ύπαρξη οχτώ μεγάλων αμερικάνικων στρατιωτικών βάσεων σε διάφορα μέρη της χώρας. Ουσιαστικά επρόκειτο για ευθεία πρόταση μοιράσματος της εξουσίας με αντάλλαγμα τη μονιμοποίηση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ και μάλιστα χωρίς να τίθεται πλέον ζήτημα απομάκρυνσης του μουλά Ομάρ από την ηγεσία του κινήματος των Ταλιμπάν! Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές οι Ταλιμπάν απέρριψαν τις αμερικάνικες προτάσεις και ζήτησαν χρονοδιάγραμμα οριστικής αποχώρησης των κατοχικών δυνάμεων από τη χώρα.

Η αμερικάνικη πρεσβεία στην Καμπούλ φυσικά αρνήθηκε την ύπαρξη συνομιλιών και διαπραγματεύσεων ενώ οι εκπρόσωποι των Ταλιμπάν την επιβεβαίωσαν έμμεσα, όπως επίσης και το μηδενικό τους αποτέλεσμα. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο εκπρόσωπός τους στο νότιο τμήμα της χώρας, Γιουσάφ Αχμεντί: «Η θέση μας είναι ξεκάθαρη. Αν δεν αποχωρήσουν οι ξένες δυνάμεις από τη χώρα, καμιά συνομιλία δεν θα έχει επιτυχή έκβαση».

Ποιοι ήταν, όμως, οι ενδιάμεσοι που χρησιμοποίησαν οι Αμερικάνοι για να συζητήσουν την πρότασή τους με τους Ταλιμπάν; Οι ίδιες Αφγανικές πηγές κατονόμασαν ευθέως την κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας και την Τουρκία! Μάλιστα για την τελευταία αναφέρθηκε ότι ο ίδιος ο Ερντογάν έχει προσφερθεί αρκετές φορές να διαμεσολαβήσει μεταξύ των δύο αντιμαχομένων πλευρών. Τα νέο-οθωμανικά όνειρα των πασάδων της Άγκυρας φαίνεται ότι εκτείνονται πολύ πέρα από τον άμεσο περίγυρό τους…

Η (αριστερή) Πολιτική ως αναζήτηση αλγορίθμου

[...] Ρίχνοντας μια ματιά κανείς στην καταγραφή των θέσεων όπως εμφανίζονται στον πίνακα, διαπιστώνει ότι υπάρχουν έξι διαφορετικές θέσεις για τη συγκρότηση των οργάνων. Από αυτό προκύπτει όχι μόνο το μωσαϊκό των διαφορετικών απόψεων, αλλά φαίνεται και πόσο δύσκολο είναι το συμμαχικό σχήμα να εξελιχθεί σε ενιαίο πολιτικό φορέα, που θα έχει χαρακτηριστικά κόμματος. Είναι ενδεικτικό επίσης ότι δεν υπάρχει ούτε ένα θέμα στο οποίο οι τάσεις και οι συνιστώσες, που καταγράφονται στον πίνακα, να συμφωνούν. Στην καλύτερη περίπτωση υπάρχουν δύο ή τρεις διαφορετικές απόψεις. Δύσκολα όμως θα γίνουν μια κοινή άποψη, καθώς αφορούν ζητήματα όπως είναι ο τρόπος ανάδειξης των αντιπροσώπων και των οργάνων.[...]