Η (αριστερή) Πολιτική ως αναζήτηση αλγορίθμου

[...] Ρίχνοντας μια ματιά κανείς στην καταγραφή των θέσεων όπως εμφανίζονται στον πίνακα, διαπιστώνει ότι υπάρχουν έξι διαφορετικές θέσεις για τη συγκρότηση των οργάνων. Από αυτό προκύπτει όχι μόνο το μωσαϊκό των διαφορετικών απόψεων, αλλά φαίνεται και πόσο δύσκολο είναι το συμμαχικό σχήμα να εξελιχθεί σε ενιαίο πολιτικό φορέα, που θα έχει χαρακτηριστικά κόμματος. Είναι ενδεικτικό επίσης ότι δεν υπάρχει ούτε ένα θέμα στο οποίο οι τάσεις και οι συνιστώσες, που καταγράφονται στον πίνακα, να συμφωνούν. Στην καλύτερη περίπτωση υπάρχουν δύο ή τρεις διαφορετικές απόψεις. Δύσκολα όμως θα γίνουν μια κοινή άποψη, καθώς αφορούν ζητήματα όπως είναι ο τρόπος ανάδειξης των αντιπροσώπων και των οργάνων.[...]

Άρχισαν τα όργανα το μπουζούκι εργάζεται…

Περικλής Κοροβέσης:

[...]«Η δική μας Αριστερά το 1989 έδειξε την ασημαντότητά της σε έναν συγκυβερνητισμό και είναι ένοχη για το σκάνδαλο της Siemens και της Ιntracom και για την ιδιωτική τηλεόραση», υπογραμμίζει ο κ. Κοροβέσης και προσθέτει: «Έχει τεράστιες πολιτικές ευθύνες και είναι ντροπή για την Αριστερά αυτό το πράγμα».
Έντονες αντιδράσεις από τον χώρο των κομμάτων της Αριστεράς αναμένεται να προκαλέσουν και οι επισημάνσεις του κ. Κοροβέση για την αβεβαιότητα στην οποία, όπως τονίζει, έχει περιέλθει η Αριστερά. Μιλώντας στην εκπομπή, ο τέως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την εκτίμηση ότι η Αριστερά έχει φθάσει στο τέλος της, καθώς, όπως λέει, οι κοινωνικές συνθήκες γεννούν νέες τάσεις και νέα κινήματα που έχουν ξεπεράσει οριστικά τα αριστερά κόμματα.[...]

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=297733&dt=06/11/2009

Αλέκος Αλαβάνος:

[...]σημείωσε ότι από εδώ και πέρα δηλώνει «Αλέκος Αλαβάνος, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ».[...]
[...]Ο κ. Αλαβανος χαρακτήρισε μεγάλη ήττα το εκλογικό αποτέλεσμα, σημειώνοντας «ήταν επιτυχία με βάση τα ποσοστά και το πώς αντέδρασε ο διαπλεκόμενος Τύπος. Ηταν όμως μεγάλη ήττα γιατί στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ είχαμε αναλάβει να κλείσουμε το χάσμα του ‘89, είχαμε αναδειχθεί ως ‘Η αντιπολίτευση’, [...] είχαμε κάνει βήματα μπροστά στην αλλαγή του τοπίου».[...] 
[...]«οι ομοφωνίες, οι πλειοψηφίες, οι συμφωνίες μεγάλων τάσεων δεν μπορούν να οδηγήσουν το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ πουθενά. Το εγχείρημα της Αριστεράς δεν είναι αποκλειστικό κομματικό εγχείρημα. Αν μείνει έτσι, είναι καταδικασμένη. Η Αριστερά παίρνει οξυγόνο από τον χώρο των ιδεών ως φιλοσοφικό και πολιτισμικό εγχείρημα»[...]
[...]«Ο αντίπαλος της Αριστεράς δεν είναι εκτός των τειχών, διεισδύει εντός προσπαθώντας να παραγάγει αξίες σχετικές με τον κυνισμό, τον καριερισμό, το λαϊφστάιλ στον χώρο της Αριστεράς»[...]

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1071875&lngDtrID=244

Υποψιάζομαι βάσιμα ότι έπεται συνέχεια…

Να τον χαίρονται το σύντροφο οι “ενωμένοι αριστεροί”…

Προσοχή, μην αποπροσανατολιστείτε! Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι η κλασική απολογητική των κρυπτοχιτλερικών υπέρ της “απλής διέλευσης” των στρατευμάτων του Άξονα από την Ελλάδα που  ”θα μας είχε γλιτώσει από τόσα βάσανα“. Είναι μνημείο “αριστερής αντεθνικιστικής” κριτικής… (οι υπογραμμίσεις δικές μου)

28η Οκτωβρίου: Ο πόλεμος που τελικά δεν ήταν “τρικούβερτο γλέντι”

Του Νάσου Θεοδωρίδη*

69 χρόνια μετά την τραγωδία του θανάτου και της αναπηρίας δεκάδων χιλιάδων φαντάρων, έχει έρθει η ώρα για μια ψύχραιμη ιστορική αποτίμηση που να απαντάει στο ερώτημα αν τελικά βγήκε κερδισμένη η ελληνική κοινωνία από μια εξ αντικειμένου σύμπλευση με το φασιστικό καθεστώς Μεταξά στην οποία οδηγήθηκε από τον εθνικιστικό παροξυσμό της εποχής, προκειμένου να αποτραπεί η απλή διέλευση ενός άλλου φασιστικού στρατού, με μόνο επιχείρημα ότι ο δεύτερος στρατός ήταν «ξένος» (αλλά εξίσου φασιστικός). Υποστηρίζω ότι η εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτό το σφαγείο θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί. Η 28η Οκτωβρίου δεν σήμαινε ούτε την «ενότητα» ούτε «το μεγαλείο του έθνους», αλλά την είσοδο της Ελλάδας σε ένα παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Η άγρια σύγκρουση που ξετυλίχτηκε πάνω στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας έδειξε ανάγλυφα την ταξική της φύση. Στις πρώτες γραμμές φτωχοί άνθρωποι, πέθαιναν από τη γάγγραινα, έλιωναν από την ψείρα, περίμεναν απελπισμένα τροφή. Πιο πίσω οι αξιωματικοί με τις ορντινάντσες τους έδιναν τις διαταγές. Και ακόμα πιο πίσω, στα πολυτελή ξενοδοχεία της Αθήνας, ο αρχιστράτηγος Παπάγος και το επιτελείο της «Αυτού Μεγαλειότητας»…

Υπάρχουν πολλοί μύθοι για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Ο πρώτος είναι ότι οι φαντάροι μας με εφʼ όπλου λόγχη στείλανε τους δειλούς εχθρούς στα βάθη της Αλβανίας. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Ο ελληνικός στρατός ήταν προετοιμασμένος γιʼ αυτή τη σύγκρουση. Ήδη από την άνοιξη1939 το Γενικό Επιτελείο Στρατού είχε καταστρώσει ανάλογα σχέδια. Και από τον Ιούνη 1940 ο ελληνικός στρατός βρισκόταν ουσιαστικά σε κατάσταση «μυστικής επιστράτευσης». Στα σχολικά βιβλία και στα πατριωτικά αφιερώματα η «θέληση» και το «φρόνημα» ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας για το «έπος της Αλβανίας». Η αλήθεια είναι ότι ήταν η μορφολογία του εδάφους, το βεβιασμένο της ιταλικής επίθεσης -με όλες τις δυσκολίες ανεφοδιασμού από τα ακατάλληλα λιμάνια της Αλβανίας- και μια πολύ ισχυρή ελληνική στρατιωτική μηχανή.

Επίσης αποκρύπτεται ότι υπήρχαν πολλοί που αρνούνταν να υποταχτούν σε αυτήν τη χαρούμενη εικόνα της “εθνικής πανστρατιάς”. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Θ. Χατζής, μετέπειτα γραμματέας του ΕΑΜ αναφέρει στις αναμνήσεις του ότι στις αρχές Νοέμβρη εκτελέστηκαν επί λιποταξία τέσσερις φαντάροι του συντάγματός του, επειδή είχαν λείψει μόνο μια μέρα και ξαναγύρισαν: «Απογοήτευση και πένθος έπεσε στο Σύνταγμα. Στην πορεία μάθαμε πως και σε άλλα Συντάγματα έγιναν παρόμοιες δίκες για μικρές πειθαρχικές παραβάσεις και επακολούθησαν διαδοχικές εκτελέσεις, κατά περίεργη ʽσυγκυρίαʼ μόνο Μακεδόνων που μιλούσαν τη σλαβική γλώσσα και όλοι τους σχεδόν ήταν χαρακτηρισμένοι ʽβουλγαροκομμουνιστέςʼ”.

Ήταν και κάτι άλλο που ερέθιζε τους φαντάρους. Οι καλαμαράδες της Αθήνας παρουσίαζαν τον πόλεμο σαν τρικούβερτο γλέντι με χαρές και τραγούδια για τους Έλληνες φαντάρους. Κρύβανε την πραγματικότητα. Συνήθως στα αφιερώματα για την 28η Οκτωβρίου, βλέπουμε επίκαιρα της εποχής με τα πλήθη ενθουσιασμένα να χαιρετάνε εκείνους που φεύγουν για το μέτωπο. Πράγματι, κάθε φορά που αρχίζει ένας τέτοιος πόλεμος, η πλειοψηφία παρασύρεται από ένα κύμα εθνικισμού και πολεμόχαρων αισθημάτων. Όμως, καθώς περνούν οι μέρες, φανερώνεται όχι μόνο η φρίκη του πολέμου αλλά και ποιος την πληρώνει, οπότε οι διαθέσεις αλλάζουν.

Ο Δ. Λουκάτος καταγράφει αυτή την αλλαγή στο ημερολόγιο που κρατούσε και έχει δημοσιευτεί με τίτλο «Οπλίτης στο Αλβανικό Μέτωπο Ημερολογιακές Σημειώσεις 1940-’41»: «Ένα περίεργο πράγμα. Κανείς απ΄ όλους τους ʽΕμπέδουςʼ δεν θέλει να φύγει για το Μέτωπο. Όλοι θα ʽτανε ευτυχείς αν τους κρατούσανε εδώ. Πού είναι λοιπόν τα φανταχτερά λόγια ‘οι φαντάροι μας αδημονούν να μεταβούν εις την πρώτην γραμμήν;’».

* Ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι μέλος του ΣΥΝ και της Αντιεθνικιστικής Κίνησης

Και φυσικά δημοσιεύτηκε στην “Αυγή” (και αυτή να τη χαίρεστε…):
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=500456

Αυτή η φωτογραφία δεν λέει να μου φύγει από το μυαλό…

… απ’ όταν την πρωτοαντίκρυσα, πριν αρκετό καιρό, στο οπισθόφυλλο του βιβλίου “Η Σκιά της Σκιάς” (εκδ. Άγρας, 1996), ενός πολιτικο-αστυνομικού μυθιστορήματος του Πάκο Ιγκνάσιο Ταΐμπο ΙΙ, που η υπόθεσή του εκτυλίσσεται στο μετεπαναστατικό Μεξικό του ‘22.
Ο εικονιζόμενος τύπος είναι ο Φορτίνο Σαμάνο, υπολοχαγός του Ζαπάτα, αγνώστων λοιπών στοιχείων πέραν του γεγονότος ότι αυτή η στιγμή είναι η τελευταία του! Σε λίγα δευτερόλεπτα εκτελέστηκε από τον Ομοσπονδιακό στρατό! Η φωτογραφία, που τραβήχτηκε από το φακό του Agustin Victor-Casasola το 1917, τον απεικονίζει να καπνίζει το τελευταίο πούρο του μπροστά ακριβώς από τον τοίχο της εκτέλεσης, ελάχιστα πριν ακουστεί το μοιραίο “Πυρ!“.
Από την πρώτη στιγμή που είδα τη φωτογραφία “κόλλησα”. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ο τύπος με τη μάγκικη στάση αναμετριόταν εκείνη τη στιγμή με τον επικείμενο θάνατό του! Αυτό το ύφος του “έζησα όπως γούσταρα” και “παίξαμε και χάσαμε” μου έχει καρφωθεί στο μυαλό έκτοτε. Αναρωτιέμαι αν μπορεί ένας άνθρωπος σημερινός, “μεταμοντέρνος”, να συμβιβαστεί με το μοιραίο με τον τρόπο που το αποτύπωσε η φωτογραφία, μπροστά σε έναν από τους τόσους “τοίχους της Καισαριανής”, που σημάδεψαν με βαθύ κόκκινο την ιστορία του περασμένου αιώνα. Ο θάνατος, ακόμα και από γηρατειά, έχει εξοβελιστεί στις αποστειρωμένες αίθουσες των νοσοκομείων και στα δωματιάκια των οίκων ευγηρίας για να καμωνόμαστε σαν στρουθοκάμηλοι ότι δεν υπάρχει. Πόσο μάλλον ο θάνατος για έναν “Ζαπάτα”, για έναν σκοπό. Καθαρή ανοησία και οπισθοδρομική τρέλλα!
Αναρωτιέμαι, ο “πάντα ωραίος“, “πάντα νέος“, ο “να περνάς καλά” και “να είσαι ο εαυτός σου” τηλεοπτικός άνθρωπος που έχει κατακυριεύσει το πετσί μας, θα μπορούσε ποτέ να σταθεί μπροστά στην κάνη που θα του έπαιρνε τη ζωή, με τον τρόπο που στάθηκε αυτός ο Φορτίνο απ’ το Μεξικό, 90 χρόνια πριν; Αυτός ο άγνωστος μαγκίτης που φρόντισε να συγκεντρώσει όλη του την αγωνία για το αναπόφευκτο τέλος μόνο στον τρόπο που δάγκωνε το αγαπημένο του πούρο: “Τελειώνετε ρε κοπρίτες. Τραβάτε τη σκανδάλη!“…

(Κατανοώ απόλυτα τι “κόλλημα” έφαγε ο Θ. Παπακωνσταντίνου για να του αφιερώσει πέρυσι το τραγούδι “Σαμάνος”…)

Όταν στο βάλτο (των Εξαρχείων) τσακώνονται τα βουβάλια τότε την πληρώνουν οι βάτραχοι (ΣΥΡΙΖΑ)…

Ο παραπάνω τίτλος αποτελεί απόπειρα πολιτικής πρόβλεψης για το τι πρόκειται να συμβεί στη συμβολικά φορτισμένη περιοχή της Αθήνας το διάστημα που μας απομένει μέχρι το τέλος του χρόνου. Ας μην ξεχνάμε ότι πραγματική, ουσιαστική, καταστολή μόνο κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ μπορούν να επιτύχουν! Μια κυβέρνηση της Δεξιάς το πολύ κάποιες ψιλές (ή και χοντρές) μπορεί να ρίξει. Τσάκισμα, μόνο κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ μπορεί να το επιτύχει καθώς μόνο αυτή μπορεί να εξασφαλίσει χωρίς κόπο ευρεία κοινωνική συναίνεση και την ομερτά των Μέσων και των «πνευματικών» ανθρώπων, που χρειάζεται μια επιχείρηση διευρυμένης καταστολής. Το μαρτυράει και η πρόσφατη ιστορία: Διάλυση των τότε δυναμικών και ελπιδοφόρων Εξαρχείων στις αρχές του ’80 με βοηθούς τα ΜΑΤ, την πρέζα, τους χαφιέδες και τον εκμαυλισμό. Σχεδόν εξόντωση για κάμποσα χρόνια του «χώρου» με τη μαζική σύλληψη των 500, στο Πολυτεχνείο το ’95. Όργιο τρομολαγνείας με την εξάρθρωση της 17Ν το 2002… Όλα επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ!

Σήμερα, το «Αμερικανάκι» που επέστρεψε ως Υπουργός Αστυνομίας επιθυμεί να καθαρίσει το τοπίο από την αρχή. Όλα δείχνουν ότι όχι απλώς θα προχωρήσει σε σύγκρουση αλλά το επιθυμεί κιόλας για να γλιτώσει την κυβέρνηση του ΓΑΠ από ένα πρόβλημα, του οποίου η δραστική «επίλυση» θα της προσθέσει άφθονους τηλεοπτικούς πόντους, τη στιγμή ακριβώς που θα λαμβάνει τα δρακόντεια μέτρα για την οικονομία (δηλαδή, τη στιγμή που θα αρχίσουν να μας ξεβρακώνουν για να βρουν τα 10 δις που τους λείπουν για να μην χρεοκοπήσουν).
Αστυνομοκρατία στο έπακρο στην περιοχή πέριξ της γνωστής πλατείας (σε πρόσφατη επίσκεψή μου στην Αθήνα και σε έναν «πολιτικό» καφέ που ήπια στην περιοχή, έπαθα την πλάκα μου με τα ντου που κάνουν πάνοπλοι κρανοφόροι της ΕΛΑΣ στο εντελώς ξεκάρφωτο για εκφοβισμό- 20 χρόνια που συχνάζω αναγκαστικά εκεί δεν το είχα ξανασυναντήσει κάτι τέτοιο), αναψηλάφιση των φακέλων της δίκης της 17Ν, επικήρυξη 600.000 ευρώ των «ληστών με τα μαύρα», δικαστική αναβάθμιση της υπόθεσης των «πυρήνων της φωτιάς», δηλώσεις περί απολίτικων «χούλιγκαν και βανδάλων», περί κατάργησης του «άβατου», περί «μηδενικής ανοχής», περί σύνδεσης τρομοκρατίας, κοινού εγκλήματος και βανδάλων… Όλα αυτά στήνουν, αν δεν επιδιώκουν, το σκηνικό της σύγκρουσης, στέλνοντας το μήνυμα ότι το αφεντικό είναι εδώ, «ενωμένο δυνατό», κι όποιος θέλει ας το αμφισβητήσει.
Από την άλλη ο τωρινός «χώρος» είναι υποχρεωμένος να απαντήσει στην πρόκληση. Νιώθει και είναι αναβαθμισμένος επιχειρησιακά ενώ έχουν πυκνώσει οι τάξεις του από τη μεσοαστική γενιά των nintendo, η οποία διακρίνεται για τη ροπή της προς τη μηδενιστική εκτόνωση και την αναζήτηση της «φάσης». Αν λουφάξει, θα είναι σημάδι ότι έχει τρομοκρατηθεί και άρα σύντομα θα απομαζικοποιηθεί καθώς τα «παιδιά από σπίτι» είτε θα φοβηθούν και αυτά είτε θα αναζητήσουν αλλού τις «φάσεις». Περιθώρια αναδίπλωσης και δειλιάσματος δεν υπάρχουν…

Είτε, λοιπόν, η κυβέρνηση αποτύχει να σπάσει το «άβατο», είτε τα «Εξάρχεια» δεν μπορέσουν να αντισταθούν στον όγκο της καταστολής και «ηρεμήσουν» (έχει συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν), ο χαμένος θα προέλθει από μια ευθεία, προαναγγελθείσα σύγκρουση.
Η σύγκρουση αυτή, όμως, θα έχει και παράπλευρες πολιτικές απώλειες. Τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο πολιτικός σχηματισμός αυτός, ως συνήθως, πατάει σε δύο βάρκες. Και με το «άβατο» και με τη «νομιμότητα». Τη στιγμή, όμως, της σύγκρουσης θα βρεθεί σε έκδηλη αδυναμία που θα μεταφραστεί σε εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα. Από τη μία, η διάθεση πατρικής προστασίας του «χώρου», δηλαδή η προσπάθεια άντλησης πολιτικών οφελών μέσα από το κανάκεμα της «εξεγερτικής» διάθεσης της νεολαίας, στην οποία εξειδικεύονται ορισμένες συνιστώσες και η παρέα Τσίπρα και από την άλλη, οι «ανανεωτικοί» οι οποίοι έχουν καταστήσει σαφές, σε όλους τους τόνους, ότι πιθανή υποστήριξη στα «παλιόπαιδα» δεν πρόκειται καν να την ανεχθούν! Οι τελευταίοι, μάλιστα, νιώθουν ότι έχουν αέρα στα πανιά τους μετά τις πρόσφατες εξελίξεις και θα επιχειρήσουν να ξεμπερδεύουν μια και καλή με το φλέρτ του ΣΥΝ με τα Εξάρχεια. Ανάλογη με την ένταση, το είδος και τα μέσα της καταστολής ή της απάντησης του «χώρου» σε αυτήν, θα είναι και η ένταση της εσωκομματικής σύγκρουσης στον ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ. Ενδέχεται, δε, να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, αν συνδυαστεί με μια προσπάθεια συνολικού ξεκαθαρίσματος λογαριασμών που ανεστάλη προσωρινά εξαιτίας του ανέλπιστου εκλογικού αποτελέσματος.
Ενδεικτική είναι η στάση που κρατάει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ (δηλαδή ο Τσίπρας) στο φαινόμενο της αστυνομοκρατίας. Από τη μία, λεκτικές καταγγελίες της πολιτικής της Αστυνομίας και του Χρυσοχοϊδη, συχνά στα συνήθη όρια γελοιότητας αυτού του χώρου (π.χ. παρομοίωση των Εξαρχείων με τη Λωρίδα της Γάζας!! ) και από την άλλη πλήρης απουσία του επίσημου ΣΥΡΙΖΑ από τις όποιες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. ‘Όταν τα πράγματα θα ζορίσουν, όμως, είναι βέβαιο ότι το να στηρίζεσαι σε δύο βάρκες είναι ιδιαίτερα επισφαλές. Ενδέχεται να τουμπάρουν και οι δύο…

Για “ένα πουκάμισο αδειανό” κι ένα σακούλι γεμάτο…

Συχνά πυκνά παρακολουθώ το ιστολόγιο της “Πρωτοβουλίας για την αντισυστημική αριστερά” (διάβαζε για τον περίφημο ”ΣΥΡΙΖΑ των μελών“). Παρά τον μερικές φορές εκνευριστικά αφελή “ΣΥΡΙΖικό πατριωτισμό” των διαχειριστών του ιστολογίου, ο οποίος δείχνει να ανάγει το “οργανωτικό” σε πρώτιστο ζήτημα σε βάρος του ιδεολογικοπολιτικού, θεωρώ ότι η συζήτηση που γίνεται στο ιστολόγιο είναι  ενδιαφέρουσα και κατατοπιστική για την πορεία του πολιτικού χώρου εντός και πέριξ του ΣΥΡΙΖΑ.
Εκεί, λοιπόν, είδα τον παρακάτω πίνακα και δεν μπορώ να μην τον μεταφέρω. Είναι ο πίνακας κατανομής της κρατικής επιχορήγησης στις διάφορες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο έχουν υπογράψει και αποδεχθεί όλες:

ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΗ		€
ΣΥΝΟΛΟ		6.000.000
ΣΥΝ	72,0%	4.312.800
ΚΟΕ	5,00%	299.500
ΑΚΟΑ	5,00%	299.500
ΔΗΚKΙ	5,00%	299.500
ΔΕΑ	3,50%	209.650
ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ	2,50%	149.750
ΚΕΔΑ	2,50%	149.750
ΚΟΚΚΙΝΟ	1,50%	89.850
ΡΟΖΑ	1,50%	89.850
ΞΕΚΙΝΗΜΑ	1,50%	89.850
ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ		10.000

Μελετώντας τον πίνακα μπορούν να λυθούν και αρκετές (όχι όλες) απορίες για τον τρόπο πολιτεύεσθαι του ΣΥΡΙΖΑ και των συνιστωσών του. Για να παραφράσουμε λίγο το μαρξικό σχήμα, δεν μπορεί ο τρόπος υλικής αναπαραγωγής κάποιων πολιτικών οργανισμών να μην επηρεάζει και το επίπεδο των πολιτικών επιλογών που κάνουν και των συμπεριφορών που αναπτύσσουν.
Για να το πω πιο χύμα, έτσι εξηγείται γιατί μερικούς τους φτύνουν (ο Τσίπρας το έχει αναγάγει σε τέχνη το “φτύσιμο” των συνιστωσών) και αυτοί καμώνονται ότι βρέχει!
Φανταστείτε “συνιστώσες” 40, 60, 100 ακόμα και 500 μελών, με μικρή ή και μηδαμινή απήχηση στην κοινωνία όταν λειτουργούσαν αυτόνομα, να παντελονιάζουν 90, 150 ή 300 χιλιάρικα (ας προσθέσουμε εδώ και τις επιχορηγήσεις από την Ε.Ε. καθως και από το κράτος στις διάφορες προεκλογικές περιόδους…). Δηλαδή, ποσά εντελώς αναντίστοιχα με τις οργανωτικές τους δυνατότητες και το επίπεδο παρέμβασης και αποδοχής στην κοινωνία. Φανταστείτε τη στρέβλωση, συνειδησιακή και ιδεολογικοπολιτική, που αυτό το γεγονός μπορεί να προκαλέσει στις ηγεσίες και τα μέλη τους. Και όταν μιλάω για στρέβλωση μην πάει ο νους σας σε ατομικό βόλεμα (δεν ενδιαφέρει εξάλλου) αλλά σε συλλογικό. Όταν, δηλαδή, ξαφνικά αποκτάς υλικές δυνατότητες που ούτε στη φαντασία σου δεν θα περίμενες, μόνο και μόνο επειδή σε μια φάση είπες “μπαίνω κι εγώ στο ΣΥΡΙΖΑ, βαρέθηκα το εξωκοινοβουλευτικό περιθώριο”!
Ο παραπάνω πίνακας καταδεικνύει έναν ακόμη λόγο (υπάρχουν και αρκετοί άλλοι) για τον οποίο ο “ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών” θα παραμείνει το κυρίαρχο οργανωτικό υπόδειγμα στα μυαλά πολλών παραγόντων της “ριζοσπαστικής” αριστεράς, όσο και αν ο ΣΥΝ τους φορέσει ένα καπέλο σαν σομπρέρο! “Είναι πολλά τα λεφτά Άρη…” για να διαταραχτεί η “ενότητα της Αριστεράς“.

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εναλλακτική πρόταση διαχείρισης των επιχορηγήσεων (ΕΔΩ) που παρουσιάζουν τα μέλη του ιστολογίου απ’ όπου δανείστηκα τον πίνακα. Μια πρόταση ιδεολογικής συνέπειας που αξίζει να μελετηθεί.

Γκέρχαρντ Σρέντερ: «Μεγάλο λάθος η αναγνώριση του Κοσόβου»

Σώπα ρε μεγάλε! Σε λίγο θα μας μιλήσεις και για το “λάθος” βομβαρδισμό της Σερβίας από τα ΝΑΤΟϊκά (μεταξύ αυτών και Γερμανικά) αεροπλάνα!

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ισχύει το κλασικό: “το πουλί της σοφίας πετάει πάντα το σούρουπο“, αν δεν υπήρχαν τα ρώσικα ρούβλια από πίσω (ως γνωστόν ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας είναι έμμισθος σύμβουλος του ρώσικου ενεργειακού γίγαντα Γκαζπρόμ!).

Πάντως ούτως ή άλλως αυτές οι ομολογίες είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, ιδιαίτερα όταν αποκαλύπτουν πράγματα που τα υποπτεύονται όλοι αλλά δεν είναι μπροστά να τα δουν και να τ’ ακούσουν:

[...]«η αναγνώριση της ανεξαρτησίας, που κήρυξε μονομερώς το Κόσοβο, από κάποιες ευρωπαϊκές χώρες έγινε υπό τις ασφυκτικές πιέσεις των ΗΠΑ»[...]

Τα υπόλοιπα ΕΔΩ

“Πόλεμος στον Παράδεισο”: Ιστορία για ένα δάσκαλο

Κυκλοφόρησε από τις “Εναλλακτικές Εκδόσεις” το μυθιστόρημα του Kάρλος Μοντεμαγιόρ, “Πόλεμος στον Παράδεισο” .
Τη μετάφραση την υπογράφει ο Δημήτρης Κουφοντίνας από τις φυλακές Κορυδαλλού.
Ο Κάρλος Μοντεμαγιόρ είναι Μεξικανός συγγραφέας, ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός και ασχολείται ιδιαίτερα με τη διάσωση και προώθηση των γλωσσικών ιδιωμάτων των ιθαγενών του Μεξικού.
Όπως διαβάζουμε για το βιβλίο από ενημερωτικό σημείωμα των “Εναλλακτικών Εκδόσεων”:

Το κεντρικό πρόσωπο αυτού του βιβλίου, ο Λούσιο, ήταν δάσκαλος. Όπως και ο Χενάρο Βάσκες που βγήκε αντάρτης πριν από αυτόν. Όπως τόσοι δάσκαλοι, από τον Μοντάνιο, τον σύντροφο του Εμιλιάνο Ζαπάτα, μέχρι τους δασκάλους της πρόσφατης εξέγερσης στην Οαχάκα. Όπως τόσοι και τόσοι στην ιστορία του Μεξικού, στην ιστορία των αγροτικών και λαϊκών αγώνων, των επαναστατικών στρατών, παντού στον κόσμο. Που έκφρασαν τις ανάγκες και τους πόθους της αγροτιάς, που την μπόλιασαν με τις σοσιαλιστικές ιδέες. [Και στα δικά μας χώματα, ίσως ένας Έλληνας ιστορικός κάποτε ασχοληθεί με τους δασκάλους του παράνομου ΚΚΕ ή τους καπετάνιους δάσκαλους του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ].

Ο Λούσιο Καμπάνιας Μπαριέντος γεννήθηκε στις 15.2.1936 στο Ελ Πορβενίρ και έπεσε στη μάχη 37 χρονών, στα ίδια βουνά όπου πολέμησε ο παππούς του, αντάρτης καπετάνιος του Ζαπάτα. Στα ίδια βουνά όπου δολοφονήθηκε από ανθρώπους των γαιοκτημόνων ο πατέρας του, επειδή υπεράσπιζε το δίκιο των αγροτών.

Ο συνήθης σχολιασμός…

ΠΑΣΟΚ: Ο Γιώργαρος (πάει το Γιωργάκης…) πρωθυπουργός με σαρωτικό τρόπο! Επιμένω ότι το χιούμορ του ελληνικού λαού είναι ανεξάντλητο…

Ν.Δ.: Κατάρρευση με τα όλα της. Ούτε τα ΜΜΕ της έφταιξαν τελικά, ούτε ο “ξένος” δάκτυλος. Όταν ένας πολιτικός σχηματισμός εξουσίας καταρρέει με αυτόν τον τρόπο τα αίτια είναι καθαρά ενδογενή.

ΚΚΕ: Τα καμπανάκια άρχισαν αν χτυπάνε προειδοποιητικά. Το ζήτημα είναι αν υπάρχει ή αν θέλει κάποιος να τ’ ακούσει. Είχα γράψει εδώ, αμέσως μετά τις περασμένες ευρωεκλογές για το ΚΚΕ (και είχε πυροδοτηθεί μια ενδιαφέρουσα συζήτηση):
[...] παρά την αξιοσημείωτη αντοχή του, φαίνεται να ταβάνωσε. Η πιθανή αύξηση της συμμετοχής στο συνηθισμένο 70-75% στις συντόμως ερχόμενες εθνικές εκλογές, πιθανόν να το οδηγήσει κάτω από το 8%.[...] 
Επίσης είχα σημειώσει αλλού, πάλι μετά τις Ευρωεκλογές:
[...] δείχνει να έχει προσεγγίσει τα άνω όρια που του επιτρέπουν οι οργανωτικές, πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές της τελευταίας περιόδου  [...] Έχει γίνει κάτι παραπάνω από φανερό το τελευταίο διάστημα ότι συγκεκριμένοι χώροι μέσα στο κόμμα (π.χ. τμήμα της σπουδάζουσας νεολαίας, τμήμα της στελεχιακής γραφειοκρατίας) ανυπομονούν να πάρουν τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ στην έκδοση πιστοποιητικών αριστεροσύνης και σε κηρύγματα κούφιου αριστερισμού και δικαιωματολατρείας που θα απευθύνονται στα ολιγάριθμα αυτιά της λεγόμενης «ευρύτερης αριστεράς» και όχι στα αυτιά του λαού. Κάτι τέτοιο θα επιφυλάξει και για το ΚΚΕ, σταδιακώς, μια αντίστοιχη με του ΣΥΡΙΖΑ κατρακύλα [...]
Κρίνω ότι και οι δύο διαπιστώσεις είναι ενεργές και επιβεβαιώνονται μερικώς από τη θέση περί προειδοποιητικών μηνυμάτων που εκπέμπει η κοινωνία προς το ΚΚΕ.

ΣΥΡΙΖΑ: Έπεσε από την Ακρόπολη και στάθηκε όρθιος! Πεντακάθαρη νίκη του ΣΥΝασπισμικού κομματικού πατριωτισμού και του Τσίπρα προσωπικά! Από σήμερα όποια “συνιστώσα”, “Αλαβάνος”, κλπ, θέλει να επιβάλλει την οργανωτική του άποψη θα του δείχνεται η πόρτα των αποδυτηρίων… Ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή, όπως τον ξέραμε επί Αλαβάνου ή κάποιοι τον φαντάζονταν, μάλλον τελείωσε. Επιστροφή στις ρίζες! Από την άλλη επιβεβαιώθηκε ξεκάθαρα η έδραση της επιρροής του πολιτικού αυτού σχηματισμού, σχεδόν αποκλειστικά,  (και με αξιοσημείωτη αντοχή) σε τμήματα της νεολαίας και σε μικρομεσαία ή μεσαιοανώτερα κοινωνικά στρώματα των αστικών κέντρων. Με ό,τι σημαίνει αυτό για τα όρια των πολιτικών του προοπτικών και το είδος των πολιτικών του επιλογών…

ΛΑΟΣ: Γαμώ το κερατό μου! (Αν και πολύ κάτω από τις ευρωεκλογές, παρά το γεγονός ότι η  ΝΔ βρέθηκε σε πλήρη απορρύθμιση/κατάρρευση).

Οικολόγοι-Πράσινοι: Και τώρα που ο Γιωργάκης Γιώργαρος δεν τους χρειάζεται, τι θα απογίνει η “πράσινη ανάπτυξη”;

Να γιατί οι Ταλιμπάν κερδίζουν ολόκληρες επαρχίες και στο Πακιστάν (όσοι/ες αντέξετε να το δείτε…)