Τα ύστερα του κόσμου Ι

Ιουνίου 2, 2015

«Το θεωρώ ντροπή η κυρία Παναρίτη να εκπροσωπήσει τη χώρας μας στο ΔΝΤ. Είναι απαράδεκτο». «Είναι το πλέον ακατάλληλο και προβληματικό πρόσωπο που μπορεί να επιλεγεί για αυτή τη θέση. Από την αρχή εξέφρασα την αντίθεσή μου». «Ο Βαρουφάκης μας την επέβαλε με το ζόρι».

Οι παραπάνω δηλώσεις δεν ανήκουν σε κανένα ξεσκολισμένο αριστεριστή που βρήκε καταφύγιο στην «κυβερνώσα αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ. Ανήκουν στο γενικό γραμματέα της κυβέρνησης Σπύρο Σαγιά! Όπου Σπύρος Σαγιάς ο νομικός – μαιτρ των κορυφαίων ιδιωτικοποιήσεων επί Σημιτικού ΠΑΣΟΚ και επί ΝΔ, μεταξύ άλλων δε και νομικός σύμβουλος των Κόκκαλη, Μελισσανίδη, κοκ, ο οποίος μετά το 2012 είδε κι αυτός φως στο ΣΥΡΙΖΑ και μπήκε για να συνεχίσει να βρίσκεται στο προσκήνιο (όπως και η Παναρίτη, η Τζάκρη και όλα τα άλλα καλά παιδιά του ΓΑΠ…).

Αυτός ο κύριος, λοιπόν, έκρινε ως «προβληματική» την τοποθέτηση Παναρίτη! Ενώ η δική του τοποθέτηση, με τόσο βαρύ «βιογραφικό», στη θέση του γενικού κουμανταδόρου της κυβέρνησης είναι «φυσιολογική»! Θα δούνε πολλά ακόμα τα μάτια μας και θα ακούσουν πολλά τα αυτιά μας από τα «ορφανά» του Σημίτη και του ΓΑΠ που είπαν να δοκιμάσουν «πρώτη φορά αριστερά»…

Περισσότερα για τον βίο και την πολιτεία του κ. Σαγιά ΕΔΩ και ΕΔΩ.

Advertisements

Gay Pride: Δημόσιες Αρετές και Ιδιωτικά Βίτσια

Μαΐου 22, 2015

adbusters_productisyou

του Θανάση Τζιούμπα*

Μια φορά κι έναν καιρό, στην πλατεία της Ροτόντας υπήρχε ένα υπογειάκι – βιβλιοπωλείο, Πράξη το έλεγαν, αυτοδιαχειριζόμενο, κινηματικό, ανοιχτό στην προώθηση κάθε απελευθερωτικής πρότασης κι ευαισθησίας. Τον ίδιο καιρό εκδιδόταν κι ένα περιοδικό, το ΑΜΦΙ, με υπότιτλο «για την απελευθέρωση της ομοφυλοφιλίας». Φυσικά το περιοδικό πουλιόταν στο βιβλιοπωλείο, θυμάμαι που το έφερνε ένας κατά τα άλλα συμπαθητικός τύπος, που αργότερα έκανε καριέρα ως εμβληματική φιγούρα των ομοφυλόφιλων, τηλεπερσόνα και ομοτράπεζος του Κωστόπουλου και του ΓΑΠ.

Ένα απόγευμα που είχα βάρδια έφερε το νέο τεύχος. Ο υπότιτλος είχε αλλάξει, είχε γίνει «για την απελευθέρωση της ομοφυλόφιλης επιθυμίας». Τόλμησα να τον ρωτήσω τι θέλει να πει ο ποιητής. Τι το’θελα! Όταν η τροπική καταιγίδα κόπασε, είχα ενημερωθεί ότι η καταπιεσμένη ομοφυλόφιλη πλευρά μου μεταλλαγμένη σε ομοφοβία συνδεόταν με την μικροαστική μου αντίληψη περί ελευθερίας. Αυτό με έκανε θετικό μεν στο «δικαίωμα» σε μια συμπεριφορά, αλλά φοβικό στην ουσία και το κίνητρο της συμπεριφοράς, να αντιδρώ στην αναγνώριση της «επιθυμίας», οπότε το βήμα μου προς την ελευθερία ήταν μετέωρο. Ομολογώ ότι κλονίστηκαν οι βεβαιότητες μου, ίσως και να με σοκάρισε η σκέψη ότι μου έκανε απλά καμάκι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αρκετές φορές, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά…

Μαΐου 21, 2015

Όσο φουντώνει ο δημόσιος διάλογος για την πορεία της περίφημης διαπραγμάτευσης κυβέρνησης-εταίρων, τόσο περισσότερο εμφανίζεται ένα φαινόμενο ενοχλητικό αλλά απολύτως ενδεικτικό του επιπέδου της πολιτικής σκέψης στην Ελλάδα μετά από 30 χρόνια ΠΑΣΟΚισμού και περίπου 20 χρόνια τηλεοπτικού Μενεγακισμού. Όποιος/α τολμήσει να αρθρώσει κριτικό λόγο απέναντι στην κακόγουστη και παρατεταμένη παράτα που ονομάστηκε «διαπραγμάτευση» τονίζοντας ότι στο τέλος θα καταλήξει είτε σε πλήρη αποδοχή των τετελεσμένων της λίστας Χαρδούβελη (με μικροδιαφοροποιήσεις αλλά με την ίδια ακριβώς εισπρακτική, φορομπηχτική και υφεσιακή λογική) είτε σε μια απροπαράσκευη και άρα απολύτως επικίνδυνη ρήξη με τους Ευρωπαίους κυρίαρχους/»εταίρους», δέχεται την τυπική επίθεση των ημερών: «μνημονιακός«, «πέμπτη φάλαγγα«, «θέλεις επιστροφή του Σαμαρά«, «όργανο του Μουρούτη» και άλλα τινά, ακόμα και αν έχει ο δυστυχής εισπνεύσει πολλά κυβικά δακρυγόνα από τη συμμετοχή του σε όλες τις μεγάλες αντι-μνημονιακές εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις της τελευταίας τετραετίας! Το χαριτωμένο είναι ότι στις επιθέσεις πρωτοστατούν κατά το μάλλον άνθρωποι που «όνειρα ξένα ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσανε» (παραλλάσσοντας λίγο το στίχο του γνωστού άσματος) και σίγουρα δεν συγκαταλέγονταν στο ηρωικό 3-5% που φυσιολογικώς καταλάμβανε μέσα στο εκλογικό σώμα ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το 2012. Για αυτούς τους πανταχού – και ιδιαιτέρως διαδικτυακώς – παρόντες φίλους και «φίλους» έγραψα ένα σχόλιο-απάντηση σε μια διαδικτυακή συζητησούλα που κάποιοι άλλοι φίλοι με συμβούλεψαν να το κάνω χωριστή δημοσίευση. Επειδή κάποιοι άνθρωποι νιώθουμε ότι δεν σταματήσαμε ουσιαστικά να ακολουθούμε τις ίδιες «σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε» και αποφύγαμε τουλάχιστον να ζητωκραυγάσουμε «ράκη αλλότρια», λέω να ξαναγράψω το σχόλιό μου εδώ (καθαρισμένο ελαφρώς από τα λάθη της γρήγορης και θυμωμένης γραφής):

[…] Όταν το ’82 σύμπασα η κοινωνία λάτρευε τον αρχηγό των αρχηγών, Ανδρέα Παπανδρέου, εδώ στο Άρδην (Ρήξη, τότε) χτυπάγαμε το κεφάλι μας στον τοίχο και προειδοποιούσαμε για τη μεγάλη ταξική προδοσία που θα έκανε ο Αντρέας και το ΠΑΣΟΚ του, για τον κοινωνικό εκμαυλισμό που προωθούσε, για την ενσωμάτωση με όρους υπαλληλοποίησης των ριζοσπαστικών κινημάτων αλλά και για την παραγωγική καταστροφή που αργά ή γρήγορα θα προέκυπτε (σας παραπέμπω στο “Μικρομεσαία Δημοκρατία” του Γ. Καραμπελιά, γραμμένο τους πρώτους μήνες της ΠΑΣΟΚικής εξουσίας). Τότε, πολλοί φίλοι μας κοίταζαν σαν ούφο και αναρωτιόντουσαν από που τα βγάζαμε αυτά την ώρα που συντελείτο ο “σοσιαλιστικός μετασχηματισμός” της χώρας, οι δε πιο τσαντισμένοι μας κατηγορούσαν ότι δεν θέλουμε την Αλλαγή και δεν βλέπουμε ότι πέθανε …η Δεξιά.

Αργότερα, τότε που ο Σημίτης οργάνωνε την “ισχυρή Ελλάδα” με το Χρηματιστήριο και μοστράριζε το πενηντάρικο με το ευρώ ενώ έχτιζε τους “νέους Παρθενώνες” με την Ολυμπιάδα, πάλι εμείς χτυπάγαμε το κεφάλι μας στον τοίχο και λέγαμε ότι ο ψευδώνυμος “εκσυγχρονισμός” θα είναι η επιτομή της παρασιτικοποίησης, η απόλυτη υποταγή στους Ευρωπαίους κυρίαρχους, το μέγιστο ξεπούλημα της χώρας σε άνομα ντόπια και αλλοδαπά συμφέροντα. Όμως, οι φίλοι μας τότε μας κατηγορούσαν ότι δεν βλέπουμε ότι πάμε να ξεφύγουμε από την “Παπανδρεϊκή” μιζέρια και το λαϊκισμό και να ξανοιχτούμε στα παγκοσμιοποιημένα πελάγη και παραμένουμε καθυστερημένοι και …εθνικιστές.

Πάλι αργότερα, οι φίλοι μας (κάποιοι και παλαιοί οπαδοί του γίγαντα …Άκη, εκφραστή του “πατριωτικού ΠΑΣΟΚ”) ενθουσιάστηκαν με τον ΓΑΠ καθώς θα μας γλίτωνε από τον Σημιτικό “εκσυγχρονισμό” και την εθελοδουλία του λογιστάκου και θα αποκαθιστούσε την άμεση δημοκρατία, την εθνική ανεξαρτησία και το …σοσιαλισμό και έτρεχαν να συμμετέχουν στα εσωκομματικά δημοψηφίσματα-φιέστες για να εμπεδώσουν την άμεση δημοκρατία. Εμείς τότε, σχεδόν διαλύσαμε το κεφάλι μας από τα χτυπήματα στον τοίχο και ουρλιάζαμε ότι ο δόλιος βλάξ, το άθυρμα του Σόρος και των Αμερικάνων, θα μας καταστρέψει. Όμως, ήμασταν πάλι οι “καθυστερημένοι” που δεν έβλεπαν μπροστά τους ότι η Ελλάδα “αλλάζει” και μπαίνει στο “κέντρο των εξελίξεων”, μέχρις ότου ήρθε το Καστελόριζο βέβαια.

Σήμερα οι φίλοι μας μας κατηγορούν που δεν μπορούμε να δούμε τη λύτρωση που φέρνει ο Αλέξης και τάχα θέλουμε να φέρουμε πίσω το Σαμαρά! Το περίεργο είναι ότι αρκετοί από αυτούς τους φίλους είναι οι ίδιοι που μας κατηγορούσαν και τα προηγούμενα χρόνια όταν μένανε εκστατικοί μπροστά σε κάποιους (ή και σε όλους) από τους προαναφερθέντες ηγέτες, ηγετίσκους και εθνοσωτήρες!

Συμπέρασμα, αγαπητέ, του σεντονιού που έγραψα; Ακριβώς ό,τι γράψατε κι εσείς και εννόησαν και άλλοι φίλοι! “Μην λοιπόν εκτίθεστε φίλοι! Θα βρεθείτε σε παρόμοια θέση με τους optimates σε λίγες ημέρες!”.
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ τα καταφέρει και μας διαψεύσει ευχάριστα, να είσαστε σίγουροι ότι οι πρώτοι που θα κάνουν την αυτοκριτική τους δημόσια είμαστε εμείς. Χωρίς “ναι μεν αλλά” και φιοριτούρες για να κρύψουμε το λάθος μας. Διότι εμάς μας ενδιαφέρει να πάρει ξανά μπρος η χώρα και να στρίψει στη σωστή ρότα το καράβι. Όχι να βγάλουμε το άχτι μας στον Αλέξη ή τον …Φλαμπουράρη. Και το έχουμε αποδείξει αυτό.
Το τραγικό, όμως, με αυτήν την ιστορική αναδρομή 30 ετών που σας έκανα είναι ότι όσοι εύπιστοι ακολουθούσαν τους εν λόγω “αναμορφωτές” της Ελλάδας, στο τέλος απλά τους έριχναν μια μούντζα και ένα μπινελίκι που τους “πρόδωσαν” και αμέριμνοι, όσο και αθώοι του αίματος, οδηγούνταν στο νέο σωτήρα, στον νέο αδάμαστο ηγέτη, πάντα υποτιμώντας και κοροϊδεύοντας αυτούς που δεν καταλάβαιναν πόσο σπουδαίος είναι! Χωρίς περίσκεψη, χωρίς αυτοκριτική και μερικές φορές χωρίς αιδώ… […]

Πρώτη φορά …ΝΑΤΟϊκά!

Μαΐου 15, 2015

Σε προηγούμενο σημείωμα είχαμε παρουσιάσει το εμετικό, ανιστόρητο και αρκούντως ανησυχητικό γλύψιμο που έκανε στις ΗΠΑ, στην πρόσφατη επίσκεψή του εκεί, ο ΥΠΕΘΑ κ. Καμμένος. Μεταξύ άλλων τότε είχε διαδηλώσει την ετοιμότητά του ώστε να μεταβληθεί η Ελλάδα σε προκεχωρημένο επιθετικό φυλάκιο του Δυτικού κόσμου απέναντι στις δυσμενείς εξελίξεις που συμβαίνουν στην Ανατολή εξαιτίας της ανόδου των φονταμενταλιστικών κινημάτων. Κάποιοι θεώρησαν ότι ήταν ένα απλό δείγμα αμετροέπειας και δουλοπρέπειας στο οποίο αρέσκονται οι συνήθεις υπερπατριώτες όταν βρίσκονται ενώπιον των Ισχυρών. Φυσικά τα κατά τα άλλα λαλίστατα φιλοκυβερνητικά μέσα, έντυπα, ηλεκτρονικά και διαδικτυακά, έκαναν ότι μπορούσαν για να μην βγει παρά έξω η δήλωση.

Σήμερα, όμως, ο ρέκτης υπουργός ξαναχτύπησε και μάλιστα εντός πατρίου εδάφους και συγκεκριμένα στο συνέδριο του Economist. Σύμφωνα, λοιπόν, με το in.gr:

[…] ανακοίνωσε πως στη διάρκεια της επικείμενης επίσκεψής του στις ΗΠΑ, θα καταθέσει πρόταση της Ελλάδας για τη δημιουργία ΝΑΤΟϊκής αεροπορικής βάσης στο Αιγαίο.

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, αργότερα, είπε ότι υπάρχει μελέτη στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, που συνυπολογίζει τη βάση της Σούδας και τις ανάγκες του ΝΑΤΟ και πρόσθεσε: «Δεν θέλω να πω το νησί (στο οποίο θα λειτουργήσει η βάση) τώρα».

Επικαλούμενος τις παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από την Τουρκία, που «επέλεξε να μην σεβαστεί την κατά παράδοση συμφωνία» κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψης του ΥΠΕΞ Νίκου Κοτζιά στην Άγκυρα, ο κ. Καμμένος είπε ότι το ΝΑΤΟ πρέπει να έχει άμεση γνώση για τη συμπεριφορά της Τουρκίας.

Η παρουσία ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων και στρατιωτικών στελεχών στην προτεινόμενη βάση θα βοηθήσει στο να έχει η Συμμαχία πλήρη εικόνα της συμπεριφοράς της Τουρκίας, υποστήριξε ο κ. Καμμένος, μη αποκαλύπτοντας το όνομα της προτεινόμενης νήσου, αλλά προσθέτοντας ότι «όσο πιο ανατολικά και νότια, τόσο καλύτερη εικόνα θα υπάρχει και θα βοηθήσει στην επίλυση προβλημάτων (με την Τουρκία)». […]

Επανέρχεται, λοιπόν, από τον κ. Καμμένο η θεωρία του προκεχωρημένου (ΝΑΤΟϊκού) φυλακίου και μάλιστα αποκαλύπτεται ότι ήδη υπάρχει προχωρημένος σχεδιασμός, αλλά τώρα επενδύεται και με «εθνική» διάσταση: τάχα «για να βλέπουν οι ξένοι (ΝΑΤΟϊκοί) τι τραβάμε με τις παραβιάσεις των Τούρκων«! Και αυτά, τη στιγμή που οι Αμερικάνοι μπορούν να ξέρουν με ακρίβεια μέχρι και πόσες φορές βουρτσίζεις τα δόντια σου με τη χρήση της δορυφορικής και ηλεκτρονικής τεχνολογίας (για να μην πούμε ότι το ίδιο συμβαίνει με απλές εμπορικές εφαρμογές σαν αυτές της google…)!! Φαίνεται ότι στον κ. Καμμένο έμεινε συνήθειο να απευθύνεται σε εμάς τους υπόλοιπους πολίτες σαν να έχει απέναντί του τίποτε ψεκασμένους λωτοφάγους ή τίποτε τιτάνες της πολιτικής σκέψης επιπέδου ενός Χαϊκάλη ή μιας …Ξουλίδου.

Αθροίζοντας τις δηλώσεις Καμμένου στις ΗΠΑ με τις σημερινές αλλά και παρακολουθώντας προσεκτικά τις δηλώσεις και τη συμπεριφορά του ΥΠΕΞ κ. Κοτζιά, ο οποίος κάνει το «γατάκι» απέναντι στους ΝΑΤΟϊκούς και στους Τούρκους (ενδεικτικά διαβάστε τη συνέντευξή του στην τουρκική τηλεόραση), σχηματίζεται σταδιακά η πεποίθηση ότι η ηγετική ομάδα της κυβέρνησης δημιουργεί καινούρια, ή ήδη έχει, ανεξόφλητα γραμμάτια με τον αμερικανικό παράγοντα και όλα αυτά δεν είναι αποτελέσματα προσωπικών πολιτικών κάποιων κυβερνητικών στελεχών αλλά τμήμα συγκεκριμένης γεωπολιτικής επιλογής, ιδιαίτερα επικίνδυνης για τον τόπο και το λαό μας αν εκδιπλωθεί στο πραγματικό της μέγεθος. Το μεγαλύτερο δυστύχημα είναι ότι αυτό συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας και μάλιστα από κυβέρνηση με αριστερό πρόσημο, όταν αφελώς πιστεύαμε ότι τουλάχιστον οι γονυκλισίες απέναντι στους Αμερικάνους θα έπαιρναν ένα τέλος.

Το σημείωμα κλείνει με το (γεμάτο κρυφούς και φανερούς συμβολισμούς) βίντεο όπου ο Έλληνας ΥΠΕΞ, κ. Κοτζιάς (αυτόν που απεχθάνονταν ως «υπερεθνικιστή» οι ούλτρα αριστεροί λωτοφάγοι εντός ΣΥΡΙΖΑ), τραγουδάει μαζί με τον Τούρκο ΥΠΕΞ και τον Γραμματέα του ΝΑΤΟ τον, εσχάτως μεταγραφέντα ως NATOϊκό, ύμνο «We destroy are the World«, σε μια συγκλονιστική κορύφωση ενός προσωπικού τριακονταετούς περάσματος από τους ύμνους στο Γιαρουζέλσκι και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας στη ΝΑΤΟϊκή συμποσιακή ευωχία (Βίντεο και σχολιασμός ΕΔΩ)…

 

Το σύγχρονο πρόσωπο του ενδοτισμού στην Ελλάδα: «Το Ποτάμι»

Μαΐου 14, 2015

Έφριξαν οι βουλευτές του «Ποταμιού» για το βίντεο που παίζεται στους σταθμούς του Μετρό στην Αθήνα, το οποίο μέσα σε 50 δευτερόλεπτα δείχνει τις θηριωδίες των Ναζί στην Ελλάδα και παραθέτει στοιχεία για το μέγεθος της καταστροφής που προκάλεσαν. Γράφουν σε επίκαιρη ερώτησή τους, μεταξύ άλλων, οι «ευαίσθητοι/ες» και «ανήσυχοι/ες» βουλευτές Χριστίνα Ταχιάου, Γιώργος Αμυράς, Σπύρος Δανέλλης, Ιάσονας Φωτήλας και Γρηγόρης Ψαριανός: «Με τέτοιου είδους ενέργειες, η εικόνα που πλάθεται για τη χώρα μας και ειδικά αυτήν την περίοδο είναι απαράδεκτη και αποκρουστική. Ο αντίκτυπος της στον τουρισμό είναι άκρως επαχθής και ζημιογόνος δεδομένου ότι το εν λόγω βίντεο υποτιτλίζεται στην αγγλική γλώσσα. Δεν είναι τρόπος αυτός για να καλωσορίζεται ο τουρίστας που επιλέγει τη χώρα μας».

«Απαράδεκτη και αποκρουστική«, λοιπόν, για τους εν Ελλάδι τσανακογλύφτες της Μέρκελ η υπόμνηση του πού οδήγησε τον τόπο μας το προηγούμενο σχέδιο της Γερμανίας για μια …ενοποιημένη Γερμανική Ευρώπη. «Απαράδεκτο και αποκρουστικό» το να θυμίζεις σε όλους τους επισκέπτες της χώρας με ιστορικά ντοκουμέντα ότι εκτός από το χρέος της Ελλάδας υπάρχει και ένα σχεδόν ισοϋψές χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα για πολεμικές επανορθώσεις…

Δεν περιμέναμε τίποτε καλύτερο από αυτό το φαιδρό συνονθύλευμα ανθρώπων της διαπλοκής, φιλελεύθερων χίπστερ της ημετέρας Βαλκανικής απόληξης, ορφανών του Σημίτη, του ΓΑΠ και της ΔΗΜΑΡ. Από την πρώτη στιγμή εμφάνισής τους στο πολιτικό σύστημα και ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες εκλογές, κάνουν ό,τι μπορούν για να επιβεβαιώσουν την παρουσία τους ως το Γερμανικό Κόμμα ή Κόμμα των Δανειστών κατά άλλους, στην Ελλάδα, αναμένοντας την πιθανή αποτυχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ώστε να πλασαριστούν στο κέντρο του συστήματος διακυβέρνησης ως πιστοποιημένοι βαλέδες των αφεντικών τους, ντόπιων και αλλοδαπών. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην ειρωνευτούν, να μην καταγγείλουν, να μην απορρίψουν οποιαδήποτε έκφραση ή κίνηση (δεν υπάρχουν και πολλές) που παραπέμπει σε εθνική αξιοπρέπεια ή ντόπια ιστορία: από την αμυντική θωράκιση της χώρας και τις γερμανικές αποζημιώσεις ως …την περιφορά του Επιταφίου στα χωριά της Θράκης!

Τα εν λόγω γιουσουφάκια, έξω από τα μηντιακά φτιασιδώματά τους και τον δήθεν σύγχρονο λόγο τους, δικαίως κερδίζουν τον τίτλο του πλέον ενδοτικού και εθελόδουλου κόμματος που βρίσκεται σήμερα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

 

Εις μνήμην Αντώνη Στασινόπουλου

Μαΐου 10, 2015

wfrryoqhlr554c75fc54977

Την Πέμπτη στις 7 του Μάη έφυγε από κοντά μας στα 58 του χρόνια ένας σπουδαίος άνθρωπος, φίλος και σύντροφος, ο Αντώνης Στασινόπουλος. Ένας ταπεινός και γενναιόδωρος άνθρωπος, ένας γνήσιος προλετάριος που βγήκε στο μεροκάματο από 6 χρονών παιδάκι και μορφώθηκε μόνος του, ένας αποφασισμένος αναρχικός επαναστάτης, ένας λαϊκός ποιητής. Κατέκτησε το σπάνιο προνόμιο, κάθε προσδιορισμό που χρησιμοποιούμε οι φίλοι του γι αυτόν να τον αξίζει (άνθρωπος, προλετάριος, επαναστάτης, αναρχικός, ποιητής…).

Όλη του τη ζωή την πέρασε στο πλευρό των καταπιεσμένων και των απόκληρων. Από τους ξεσηκωμένους εργάτες και τις ομάδες των ανέργων μέχρι το γυφτάκι της πλατείας και τους ανέστιους μετανάστες, από τους Παλαιστίνιους αγωνιστές και τους Κούρδους πρόσφυγες μέχρι τους ξεσπιτωμένους Σέρβους, ο Αντώνης ήταν εκεί. Όχι για να καταξιωθεί ως «αλληλέγγυος» από το δράμα τους ή τους αγώνες τους αλλά γιατί μέχρι το μεδούλι του πίστευε και ήταν ένας από αυτούς. Ένιωσε την απόλυτη εκμετάλλευση, τον εξευτελισμό, την αδικία από μικρό παιδί (στα καφενεία, στα γιαπιά, στα καΐκια, στα …αστυνομικά τμήματα), μα πάνω απ’ όλα βίωσε στο πετσί του την ανθρώπινη μοχθηρία, και σαν παιδί και σαν μεγάλος. Και άντεξε. Έμεινε αυτός ο απίστευτα ευαίσθητος, τρυφερός, ευγενικός, ανοιχτοχέρης, συνειδητά φτωχός, έτοιμος να θυσιαστεί για τον άλλον, άνθρωπος που κάποιοι είχαμε την ευμένεια της μοίρας να μας θεωρεί φίλους του και συντρόφους. Ακόμα και τις αρρώστιες που τον χτύπησαν τα τελευταία 20 χρόνια τις υπέμενε με καρτερία πάντα πιστεύοντας ότι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι στον κόσμο που υποφέρουν περισσότερο από αυτόν και αξίζουν τη ματιά μας, πάντοτε έτοιμος να κινητοποιηθεί, να οργανώσει, να ματώσει για το δίκιο και την ελευθερία.

Η απόλυτη ταξική και πολιτική του στράτευση δεν τον «στέγνωσε» σαν άνθρωπο. Αχώριστος με την επί 33 χρόνια ακλόνητη συντρόφισσά του Αγγελική, λάτρης της κουβέντας και της καλής παρέας ιδιαίτερα αν συνοδευόταν από κρασάκι κι ένα λιτό μεζέ, ανοιχτόμυαλος και ανεκτικός με την αντίθετη άποψη μα και πειραχτήρι, εραστής της ποίησης και της θάλασσας. Αυτήν την τελευταία είχε έγνοια λίγες μέρες πριν φύγει, αν θα είχε δυνάμεις να κάνει τα μπάνια του το καλοκαίρι που έβλεπε να έρχεται. Ο καρκίνος δεν του το επέτρεψε…

Το σημείωμα αυτό το έφερε πρωτίστως η ανάγκη για ένα προσωπικό φόρο τιμής στον Αντώνη και δευτερευόντως η ολοένα αυξανόμενη απέχθεια στο να μιλάμε συνέχεια για τους επώνυμους φελλούς, τους κλόουν της πολιτικής και τα σκουλήκια ή τους τάχα αγωνιστές, την ώρα που άνθρωποι σαν τον Αντώνη θα χαθούν στη λήθη. Το σημείωμα κλείνει με ένα αγαπημένο του τραγούδι και με τον παραδοσιακό χαιρετισμό μας όταν αποχωριζόμασταν:
– Τα λέμε, σύντροφε…

Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ή το πρόγραμμα των Βρυξελλών;

Απρίλιος 30, 2015

Του Γιώργου Ρακκά 

Η επιμονή του μεγαλύτερου κομματιού του αντιμνημονιακού χώρου στην «κατοχή» που βιώνει η χώρα από την Γερμανική Ευρώπη ήταν σωστή και λάθος ταυτόχρονα. Σωστή, γιατί ορθώς επισήμανε την ιδιαιτερότητα της ελληνικής περίπτωσης μέσα στο μπλοκ των αδυνάμων οικονομιών της Ευρωζώνης, καθώς ούτε η Ιταλία, ούτε η Ισπανία ούτε καν η… Κύπρος βρίσκεται σε καθεστώς τόσου ασφυκτικού ελέγχου από τους «θεσμούς». Λάθος, γιατί ποτέ δεν έκανε τον κόπο (δείγμα της απίστευτης ιδεολογικής καθυστέρησης-παρακμής της ελληνικής κοινωνίας) να προσδιορίσει επακριβώς την φύση και τα χαρακτηριστικά αυτής της ιδιότυπης «κατοχής». Με συνέπεια, να καταντήσει να καλλιεργεί μια εντελώς λανθασμένη αντίληψη για τα πράγματα σύμφωνα με την οποία αρκεί να δηλώνει κανείς «αντιμνημονιακός» και αυτόματα τίθεται έξω από το κάδρο της αποικίας χρέους, και βρίσκεται εξ ορισμού απέναντι από τις δυνάμεις που ασκούν αυτήν την ιδιότυπη επικυριαρχία πάνω στην χώρα μας.

Έτσι, η «αντιμνημονιακή ενότητα» υπήρξε το άλλοθι για συγκεκριμένες επιλογές των τωρινών κυβερνητικών δυνάμεων, τόσο προεκλογικά όσο και μετεκλογικά. Προεκλογικά λειτούργησε ως ιδεολογικό επιστέγασμα πολιτικών μεταγραφών της τελευταίας στιγμής, κυρίως από το παλαιό «όλον ΠΑΣΟΚ» (Κατσέλη, Τζάκρη κ.ο.κ.) αλλά και από την Νέα Δημοκρατία (Νικολόπουλος), καθώς και δικαιολογία για εκλεκτικούς «συγχρωτισμούς» (λέγε με Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πως νοείται ο «γνήσιος» πατριωτισμός στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας…

Απρίλιος 26, 2015

[…]«πραγματικοί μας σύμμαχοι είναι εκείνοι που έχουν αποδείξει τη φιλία τους. Και τι εννοώ; Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ ήταν αυτές που με το Σχέδιο Μάρσαλ, χωρίς να ζητήσουν απολύτως τίποτα από την Ελλάδα, απολύτως τίποτα, κατάφεραν να κτίσουν τη νέα Ελλάδα. Αν υπάρχει εμπορική ναυτιλία είναι γιατί οι ΗΠΑ μας έδωσαν τα Λίμπερτι. Οι ΗΠΑ, σαν πραγματικός σύμμαχος, δεν δάνεισαν την Ελλάδα για να πάρουν πίσω τόκους. Στήριξαν την Ελλάδα για να αναπτυχθεί και να προχωρήσει στο δυτικό ελεύθερο κόσμο. Και η Ελλάδα απέδειξε ότι είναι ένας εξαιρετικός σύμμαχος στο ΝΑΤΟ. Τώρα, ήρθε η ώρα που η Ελλάδα μπορεί και πάλι να αποδείξει πως είναι πόλος σταθερότητας στην Αν. Μεσόγειο. Η απειλή που δέχεται αυτή την στιγμή ο Δυτικός κόσμος είναι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός, ο οποίος εμφανίζεται είτε με την ταμπέλα του Ισλαμικού Κράτους ή τρομοκρατικής οργάνωσης ή υπό την μορφή διαφορετικών τρομοκρατικών υποθέσεων. Εδώ λοιπόν είναι ο σημαντικός ρόλος που θα παίξει η χώρα μας».[…]

[…]«προς το τέλος Μαΐου, θα έχω την χαρά να συναντηθώ επίσημα με το νέο υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ κ. Κάρτερ και τον ευχαριστώ ιδιαίτερα και ευχαριστώ και την Ομογένεια για να κλειστεί αυτή η πρώτη συνάντηση με υπουργό ‘Αμυνας άλλης χώρας, ώστε να κτίσουμε ακριβώς αυτή την πολιτική».[…]

[…]«θα επιδιώξουμε να εμπλακούν στην εξόρυξη και αμερικανικές εταιρείες. Είτε επίσημα το αμερικανικό κράτος, είτε αμερικανικές εταιρείες, διότι είναι σημαντική η παρουσία των ΗΠΑ και για την ασφάλεια αυτών των επενδύσεων».[…]

Αποσπάσματα από ομιλία του Υπουργού Άμυνας Πάνου Καμμένου κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στις ΗΠΑ, στην καθιερωμένη εκδήλωση της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Νέας Υόρκης, που πραγματοποιείται την παραμονή της ελληνικής παρέλασης για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου. (Πηγή: http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231396298)

Θα μπορούσε η πιο πάνω δήλωση να μείνει άνευ σχολιασμού. Θα μπούμε όμως στον πειρασμό να αναπαράγουμε, παραφράζοντάς την ελαφρώς, την χιλιοχρησιμοποιημένη ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον (Samuel Johnson): «Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο ενός παλιανθρώπου πολιτικού απατεώνα» (όπως εξάλλου και ο …σοσιαλισμός, ο κομφουκιανισμός, ο ανθρωπισμός και κάθε άλλος -ισμός που μετατρέπεται σε ιδεολογική λεοντή για να καλυφθεί η προσωπική ή πολιτική ιδιοτέλεια του όποιου τυχοδιώκτη).

Όταν ο υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ Μάρδας κορόιδευε τον «λαϊκισμό» του …ΣΥΡΙΖΑ

Απρίλιος 25, 2015

Μην πάει το μυαλό σας ότι αυτό συνέβαινε κάποια παλιά εποχή τότε που ο αγαθός υπουργός θεωρούσε ανέφικτο το «σκίσιμο» των μνημονίων. Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε (που αλλού;) στο protagon.gr στις 31 Δεκεμβρίου του 2014, με τη χώρα ουσιαστικά στην προεκλογική περίοδο που οδήγησε τελικά στην ανάδειξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ενδεικτικά σημείωνε ο κ. Μάρδας 25 μέρες πριν …υπουργοποιηθεί:

Οι πάντες θέλουν να ρίξουν στην πυρά το Μνημόνιο, βιώνοντας την αυταπάτη της απαλλαγής από τους μηχανισμούς εποπτείας των πιστωτών στα επόμενα τριάντα χρόνια! Έτσι, οι λαϊκιστές της Δεξιάς (που σχίζουν φύλλο-φύλλο το Μνημόνιο) και της Αριστεράς (που θα το σχίσουν μια και έξω), προσπαθούν να δείξουν στους Έλληνες ψηφοφόρους πόσο κακοί είναι ή θα είναι απέναντι στην τρόικα…

Τα σχόλια φυσικά στη διακριτική ευχέρεια καθενός/καθεμιάς…

Το σύνολο του άρθρου ΕΔΩ: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=38593

Διαθέσιμα ΟΤΑ: Δραματική κλιμάκωση στην πορεία λεηλασίας της χώρας

Απρίλιος 22, 2015

 

 Δημοτική Κίνηση «Κοινοτικόν» – Πάτρα: Ανακοίνωση για τη δέσμευση των διαθεσίμων των ΟΤΑ με πράξη νομοθετικού περιεχομένου
Η απόφαση της κυβέρνησης να δεσμεύσει τα διαθέσιμα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ώστε να ικανοποιήσει τις κρατικές υποχρεώσεις μέχρι το τέλος του μήνα χρησιμοποιώντας ως μέσο επιβολής μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου σαν αυτές που κατήγγειλε πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου, αποτελεί μια δραματική κλιμάκωση στην πορεία λεηλασίας της χώρας. Αφού οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις λεηλάτησαν τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων έρχεται τώρα η αντιμνημονιακή κυβέρνηση να προχωρήσει σε περαιτέρω λεηλασία των δημόσιων πόρων βάζοντας στο χέρι τα όποια αποθεματικά των ΟΤΑ – Δήμων και Περιφερειών – των οποίων ήδη τις κρατικές ενισχύσεις οι προηγούμενες κυβερνήσεις είχαν περικόψει κατά 60%! Με αυτήν την κίνηση οι ΟΤΑ οδηγούνται σε κανονική ασφυξία, καθώς φαίνεται ότι μπορούν να ικανοποιούν μόνο πάγιες ανάγκες τους σε βάθος δεκαπενθημέρου, ενώ ο υπόλοιπος σχεδιασμός τους τίθεται εν αμφιβόλω (απορρίμματα, συντήρηση υποδομών, εξόφληση προμηθευτών τους, κ.λπ).
Και είναι εξοργιστικό το γεγονός ότι, ενώ η κυβέρνηση με την απόφασή της αυτή προκαλεί τεχνητή ασφυξία στους ΟΤΑ, ταυτόχρονα οι υπουργοί της δεν διστάζουν να καλούν την Τοπική Αυτοδιοίκηση να παίξει ενεργότερο ρόλο στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης που μαστίζει την ελληνική κοινωνία καθώς και στη διαχείριση του προσφυγικού ρεύματος, που γιγαντώνεται σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου! Ή έχει χαθεί πια η κοινή λογική ή το φιλότιμο κάποιων ή και τα δύο μαζί…
Προσπαθούν, μάλιστα, τα στελέχη της κυβέρνησης να παρουσιάσουν τη δέσμευση των αποθεματικών των ΟΤΑ ως «πατριωτική πράξη», όταν έχει γίνει ευρέως γνωστό ότι κατά την πρόσφατη συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με την Άγκελα Μέρκελ ήταν εκείνη που του «συνέστησε» να απορροφήσει διαθέσιμα δημόσιων οργανισμών, προκειμένου να ικανοποιεί μέχρι τον Ιούνιο ταυτόχρονα και τις υποχρεώσεις προς τους δανειστές (τις δόσεις του ΔΝΤ που ήδη έχουν πληρωθεί ή θα πληρωθούν τον Μάιο) και να μην προβεί σε εσωτερική στάση πληρωμών. Ως εκ τούτου, είναι ξεκάθαρο ότι ως χώρα ξοδεύουμε και τα τελευταία διαθέσιμα και αποθεματικά μας μόνο και μόνο για «να κερδίσουμε χρόνο», άγνωστο για ποιόν και για τι, καθώς η διαδικασία που εδώ και 3 μήνες ονομάζεται «διαπραγμάτευση» συναντάει άκαμπτους, αν όχι αποθρασυμένους, τους δανειστές μας και την ίδια ώρα η κυβέρνηση δείχνει να πελαγοδρομεί χωρίς να παρουσιάζει, εν τέλει, ούτε τι στόχο έχει ούτε τι σχέδιο. Με αυτόν τον τρόπο και σε αυτή την συνθήκη, η συγκεκριμένη απόφαση αναγκαστικού εσωτερικού δανεισμού καταλήγει στην έμμεση αλλά σαφέστατη πριμοδότηση των δανειστών/δυναστών μας με δημόσιους πόρους, τους οποίους δεν θα τολμούσαν να αγγίξουν αλλιώς.
Αν υπάρχει λοιπόν μια πραγματικά πατριωτική πράξη αναγκαία να τελεστεί, είναι αυτή της αντίστασης στην επαπειλούμενη θυσία των τελευταίων διαθέσιμων δημόσιων πόρων και εν προκειμένω των διαθεσίμων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης για σκοπούς αλλότριους, αλλοπρόσαλλους και θολούς και για ένα κυβερνητικό σχέδιο, που δείχνει να συμπυκνώνεται στο στόχο «να τη βγάλουμε μέχρι τον Ιούνη».

 

Δημοτική Κίνηση «Κοινοτικόν»