Posts Tagged ‘ΣΥΡΙΖΑ’

Οι δορυφόροι του Τσιπρισμού

Αύγουστος 19, 2015

του Γιώργου Ρακκά

«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας οργανισμός. Το ενιαίο κόμμα έχει διασπαστεί στα τρία. Αυτοί που είναι στο Μαξίμου, η ομάδα του Λαφαζάνη και η ΚΟΕ». Αυτά δήλωσε ο Μανώλης Γλέζος, στις 18 Αυγούστου 2015 στο Mega.

Η πολεμική που έχουν αναπτύξει εκπρόσωποι αμφότερων των τάσεων, εναντίον του «Μαξίμου» και της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, δείχνουν να την επιβεβαιώνουν. Ωστόσο, αν κάτι έπρεπε να ξαναμάθουμε ως λαός αυτούς τους επτά μήνες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, είναι –ακριβώς– να μην δίνουμε και μεγάλη σημασία στο τι λέει αυτή η αριστερά, αλλά στο τι πραγματικά κάνει.

Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ευρύτερο, ιστορικό θα λέγαμε: Αν έχεις ανατραφεί με μια κοσμοαντίληψη η οποία ορίζει ότι η «ιδεολογία είναι αντανάκλαση» –και έτσι έχει ανατραφεί η αριστερά τουλάχιστον από την μεταπολίτευση και μετά– τότε πολύ απλά τα λόγια χρησιμοποιούνται ως άδεια πουκάμισα. Είναι σαν την μουσική, στις «μουσικές καρέκλες». Όσο ακούγεται, στριφογυρίζεις γύρω τους, και σαν σταματήσει τρέχεις να δεις σε ποια καρέκλα θα κάτσεις.

Η ΚΟΕ και η Πλατφόρμα, είναι δύο διαφορετικές συσσωματώσεις. Μάλιστα η δεύτερη είναι πιο μαζική από την πρώτη. Η πρώτη, όμως, είχε παραδοσιακά πιο ολοκληρωμένες θέσεις δείχνοντας κατά καιρούς ότι συμπεριλαμβάνει στην ανάλυσή της τα εθνικά θέματα, τον γεωπολιτικό παράγοντα, ζητήματα ταυτότητας και πατριωτισμού.

Απέναντι στον Τσίπρα, όμως, υποστηρίζουν την ίδια αφήγηση: «Πρόδωσε», ισχυρίζονται, τον αντιμνημονιακό χαρακτήρα της διακυβέρνησής του, καθώς και την προτεραιότητα της αναδιανεμητικής πολιτικής του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης» (αυτό το οποίο πλέον πολλοί από τους κατοίκους της συμπρωτεύουσας αποκαλούν εν είδει αστεϊσμού ως «μπουγάτσα με μνημόνιο»). (more…)

Advertisements

Τα ύστερα του κόσμου Ι

Ιουνίου 2, 2015

«Το θεωρώ ντροπή η κυρία Παναρίτη να εκπροσωπήσει τη χώρας μας στο ΔΝΤ. Είναι απαράδεκτο». «Είναι το πλέον ακατάλληλο και προβληματικό πρόσωπο που μπορεί να επιλεγεί για αυτή τη θέση. Από την αρχή εξέφρασα την αντίθεσή μου». «Ο Βαρουφάκης μας την επέβαλε με το ζόρι».

Οι παραπάνω δηλώσεις δεν ανήκουν σε κανένα ξεσκολισμένο αριστεριστή που βρήκε καταφύγιο στην «κυβερνώσα αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ. Ανήκουν στο γενικό γραμματέα της κυβέρνησης Σπύρο Σαγιά! Όπου Σπύρος Σαγιάς ο νομικός – μαιτρ των κορυφαίων ιδιωτικοποιήσεων επί Σημιτικού ΠΑΣΟΚ και επί ΝΔ, μεταξύ άλλων δε και νομικός σύμβουλος των Κόκκαλη, Μελισσανίδη, κοκ, ο οποίος μετά το 2012 είδε κι αυτός φως στο ΣΥΡΙΖΑ και μπήκε για να συνεχίσει να βρίσκεται στο προσκήνιο (όπως και η Παναρίτη, η Τζάκρη και όλα τα άλλα καλά παιδιά του ΓΑΠ…).

Αυτός ο κύριος, λοιπόν, έκρινε ως «προβληματική» την τοποθέτηση Παναρίτη! Ενώ η δική του τοποθέτηση, με τόσο βαρύ «βιογραφικό», στη θέση του γενικού κουμανταδόρου της κυβέρνησης είναι «φυσιολογική»! Θα δούνε πολλά ακόμα τα μάτια μας και θα ακούσουν πολλά τα αυτιά μας από τα «ορφανά» του Σημίτη και του ΓΑΠ που είπαν να δοκιμάσουν «πρώτη φορά αριστερά»…

Περισσότερα για τον βίο και την πολιτεία του κ. Σαγιά ΕΔΩ και ΕΔΩ.

Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ή το πρόγραμμα των Βρυξελλών;

Απρίλιος 30, 2015

Του Γιώργου Ρακκά 

Η επιμονή του μεγαλύτερου κομματιού του αντιμνημονιακού χώρου στην «κατοχή» που βιώνει η χώρα από την Γερμανική Ευρώπη ήταν σωστή και λάθος ταυτόχρονα. Σωστή, γιατί ορθώς επισήμανε την ιδιαιτερότητα της ελληνικής περίπτωσης μέσα στο μπλοκ των αδυνάμων οικονομιών της Ευρωζώνης, καθώς ούτε η Ιταλία, ούτε η Ισπανία ούτε καν η… Κύπρος βρίσκεται σε καθεστώς τόσου ασφυκτικού ελέγχου από τους «θεσμούς». Λάθος, γιατί ποτέ δεν έκανε τον κόπο (δείγμα της απίστευτης ιδεολογικής καθυστέρησης-παρακμής της ελληνικής κοινωνίας) να προσδιορίσει επακριβώς την φύση και τα χαρακτηριστικά αυτής της ιδιότυπης «κατοχής». Με συνέπεια, να καταντήσει να καλλιεργεί μια εντελώς λανθασμένη αντίληψη για τα πράγματα σύμφωνα με την οποία αρκεί να δηλώνει κανείς «αντιμνημονιακός» και αυτόματα τίθεται έξω από το κάδρο της αποικίας χρέους, και βρίσκεται εξ ορισμού απέναντι από τις δυνάμεις που ασκούν αυτήν την ιδιότυπη επικυριαρχία πάνω στην χώρα μας.

Έτσι, η «αντιμνημονιακή ενότητα» υπήρξε το άλλοθι για συγκεκριμένες επιλογές των τωρινών κυβερνητικών δυνάμεων, τόσο προεκλογικά όσο και μετεκλογικά. Προεκλογικά λειτούργησε ως ιδεολογικό επιστέγασμα πολιτικών μεταγραφών της τελευταίας στιγμής, κυρίως από το παλαιό «όλον ΠΑΣΟΚ» (Κατσέλη, Τζάκρη κ.ο.κ.) αλλά και από την Νέα Δημοκρατία (Νικολόπουλος), καθώς και δικαιολογία για εκλεκτικούς «συγχρωτισμούς» (λέγε με Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη). (more…)

Όταν ο υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ Μάρδας κορόιδευε τον «λαϊκισμό» του …ΣΥΡΙΖΑ

Απρίλιος 25, 2015

Μην πάει το μυαλό σας ότι αυτό συνέβαινε κάποια παλιά εποχή τότε που ο αγαθός υπουργός θεωρούσε ανέφικτο το «σκίσιμο» των μνημονίων. Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε (που αλλού;) στο protagon.gr στις 31 Δεκεμβρίου του 2014, με τη χώρα ουσιαστικά στην προεκλογική περίοδο που οδήγησε τελικά στην ανάδειξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ενδεικτικά σημείωνε ο κ. Μάρδας 25 μέρες πριν …υπουργοποιηθεί:

Οι πάντες θέλουν να ρίξουν στην πυρά το Μνημόνιο, βιώνοντας την αυταπάτη της απαλλαγής από τους μηχανισμούς εποπτείας των πιστωτών στα επόμενα τριάντα χρόνια! Έτσι, οι λαϊκιστές της Δεξιάς (που σχίζουν φύλλο-φύλλο το Μνημόνιο) και της Αριστεράς (που θα το σχίσουν μια και έξω), προσπαθούν να δείξουν στους Έλληνες ψηφοφόρους πόσο κακοί είναι ή θα είναι απέναντι στην τρόικα…

Τα σχόλια φυσικά στη διακριτική ευχέρεια καθενός/καθεμιάς…

Το σύνολο του άρθρου ΕΔΩ: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=38593

Δέσμευση των διαθεσίμων ΟΤΑ με Π. Ν. Π.: Μια de facto εμβάθυνση στην λεηλασία της χώρας

Απρίλιος 21, 2015

Ανακοίνωση του Δημοτικού Σχήματος  Μένουμε Θεσσαλονίκη – Ούτε Φυγή, Ούτε Υποταγή

Η χθεσινή απόφαση της κυβέρνησης να δεσμεύσει τα διαθέσιμα των ΟΤΑ με πράξη νομοθετικού περιεχομένου μάλιστα στην Τράπεζα της Ελλάδος, προκειμένου να ικανοποιήσει τις κρατικές υποχρεώσεις μέχρι το τέλος του μηνός αποτελεί μια πολιτική αυτοκτονία με όλη την σημασία της λέξης.

Είναι πλέον γνωστό, ότι κατά την συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με την Καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ, η τελευταία του συνέστησε να απορροφήσει διαθέσιμα δημόσιων οργανισμών, προκειμένου να ικανοποιήσει τις υποχρεώσεις προς τους δανειστές, και να μην προβεί σε εσωτερική στάση πληρωμών. Αυτό που εισηγούνται όμως οι τύραννοί μας ως ‘λύση’ δεν μπορεί παρά να λειτουργήσει ως περαιτέρω σύσφιξη της θηλιάς που οι ίδιοι οι έχουν περάσει στον λαιμό μας: Διότι ξοδεύουμε διαθέσιμα και αποθεματικά μόνο και μόνο για να κερδίσουμε χρόνο, ενώ οι δανειστές μας παραμένουν όχι μόνο άκαμπτοι, αλλά απαιτούν σε κάθε φάση της διαπραγμάτευσης και περισσότερα. Πραγματικά, δεν χρειάζεται να έχει κανείς την εποπτική εικόνα που κατέχει ο πρωθυπουργός ή η κυβέρνηση για να καταλάβει πως πρόκειται για ένα σχέδιο ολοκληρωτικής ασφυξίας –εφάμιλλο η χειρότερο από αυτό που οι ίδιοι παράγοντες εφάρμοσαν στην Κύπρο προ διετίας. Και αν σε εκείνην την περίπτωση, ο εκβιασμός συντελέστηκε με ένα blitzkrieg, εδώ επιστρατεύεται το μαρτύριο της σταγόνας, ίσως με οδυνηρότερες συνέπειες. (more…)

Αφού λιάζονται μετά …εξατμίζονται

Απρίλιος 17, 2015

«Δεν κατάλαβα με ποιο επιχείρημα μας λέει η κυρία υπουργός ότι οι μετανάστες παραμένουν για λίγο και φεύγουν. Υπάρχει κάτι που δεν έχω καταλάβει;»
«Στατιστικά το βλέπουμε» απάντησε η κα Χριστοδουλοπούλου.
«Πού πάνε κυρία υπουργέ;» επέμεινε ο Γιώργος Καμίνης.
«Στην Ευρώπη» του απάντησε.
«Πώς πάνε;» ξαναρωτά ο δήμαρχος Αθηνών
«Δεν το ξέρω αυτό [μικρή παύση]. Απλά εξαφανίζονται» απάντησε, για να ακολουθήσουν δυνατά γέλια.
«Γιατί γελάτε, σας φαίνεται αστείο; Πως να το ξέρω εγώ; Εγώ ελέγχω την είσοδο, όχι την έξοδο» πρόσθεσε η υπουργός.

Ρε, μήπως μας ψεκάζουν τελικά; Κυβερνώντες και κυβερνωμένους…

Πώς σκουριάζει το ατσάλι… (του Στάθη)

Σεπτεμβρίου 20, 2010

Επειδή είμαι αριστερός και θα πεθάνω αριστερός, αρχίζω να μην ανέχομαι μια Αριστερά που αρχίζει να με πεθαίνει…

 Οταν γράφει κανείς περί Αριστεράς, αν είναι αριστερός όπως και η αφεντιά μου, γράφει ταυτοχρόνως και υπέρ Αριστεράς – ενίοτε κι αθέλητα, αλλά συνήθως εκούσια. Τουλάχιστον υπέρ της Αριστεράς έτσι όπως ο καθένας εννοεί τη δόκιμη εκδοχή της,

μιας και πλέον, σκόρπιοι έτσι όπως πολλοί φθάσαμε να ‘μαστε, ο καθένας μπορεί να διατηρεί την πολυτέλεια του «προσωπικού του κομμουνισμού» – αριστοκρατικό μεν, αλλά καμμιά φορά ψυχοσωτήριο…

Με έναν λόγο, πολλοί αριστεροί τα τελευταία χρόνια διάγουμε εν αναμονή. Για αυτούς ο λόγος σήμερα, για εμάς – οι οργανωμένοι στα κόμματα της Αριστεράς είναι άλλη υπόθεση, μάλλον ανώτερη, οι σύντροφοι αυτοί την αντέχουν ακόμα την καλογερική και μπράβο τους, ότι βαρειά. Τους βγάζω το καπέλο κι επικαλούμαι τη συμπάθειά τους (όπως άλλωστε και τη δική σας, όσοι είσθε αριστεροί κι όσοι δεν είσθε) για όσα θα πω παρακάτω.

Οταν, προ ετών, δημιουργήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, πολλοί αριστεροί, άλλοι διστακτικά κι άλλοι με ενθουσιασμό, έσπευσαν σε έναν «κοινό τόπο» όπου θα μπορούσαν να ζυμωθούν ιδέες, να γεννηθούν προτάσεις -κυρίως αυτό- και να βγάλουν την Αριστερά, σε μια

εποχή που ο λαός και η κοινωνία την είχαν ανάγκη περισσότερο από ποτέ, από το σύνδρομο της ιστορικής πολιτικής (αλλά όχι ιδεολογικής) ήττας.

Σιγά σιγά ο κόσμος που προσήλθε σε αυτό το φόρουμ άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι έχει να κάνει απλώς με μια νεκρανάσταση της παλιάς αριστερής παθολογίας, μάλιστα σε μορφές της -αριστερίστικες- από τις πλέον επαχθείς κι απεχθείς. Ανθρωποι συνηθισμένοι να ζουν στο πλαίσιο του μικρόκοσμου-γκρουπούσκουλου, ιδρυματικοί, που στην «εποχή τους» είχαν στείλει κόσμο στο σπίτι του (παρά τις φιλοδοξίες τους να τον στείλουν στα ψυχιατρεία), άρχισαν εκ νέου να δίνουν τον τόνο στο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ, με

αποτέλεσμα αντί το νέο σχήμα να εξελιχθεί σε συνάντηση κι ώσμωση ανθρώπων, συλλογικοτήτων και κομμάτων, να ξεπέσει σε ένα τεραίν διαρκούς καταμέτρησης και αναμέτρησης των εσωτερικών του συσχετισμών. Μάλιστα, ούτε καν για την παραγωγή πολιτικής (πόσω μάλλον ιδεολογίας και ήθους), αλλά μόνον για τη νομή της (μικρο)εξουσίας.

Κι έτσι, οι άνθρωποι άρχισαν να φεύγουν απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ και να μένουν τα γκρουπούσκουλα. Η επιρροή του σχήματος στην κοινωνία ξεφούσκωσε και τις ελπίδες διαδέχθηκαν η κριτική και επικριτική στάση.

Προσωπικώς ομνύω στην Αριστερά του καλού, τη λαϊκή Αριστερά, με τις παραδόσεις και τον πολιτισμό της, την ταξική Αριστερά ενός δημοκρατικού κομμουνισμού, ανοιχτόκαρδου, ανοιχτόμυαλου, πειθαρχικά οργανωμένου, ανεκτικού με τα παιδιαρίσματα των ανθρώπων, ικανού να προστατεύει τα πρόσωπα απ’ τη βαρβαρότητα των συλλογικοτήτων, όταν εκφυλίζονται σε θρησκευτικά τάγματα. Ουτοπίες, θα μου πείτε, μεγάλο το δίκιο σας…

Ομως μεγάλο και το άδικο. Και για τον κόσμο της Αριστεράς και για την κοινωνία που περιμένει την Αριστερά τουλάχιστον πρόμαχο στα δίκια της.

Οπως απεδείχθη, αυτό που κυρίως παράγουν τα γκρουπούσκουλα, άλλοτε συνιστώσες κι άλλοτε υποσύνολα μέσα στις συνιστώσες, είναι το ένδον μίσος. Ενα μίσος μεταξύ τους και προς όποιον άλλον στοχοποιήσουν, που βγάζει μάτια, ανυπόφορο, αδυσώπητο κι ανισόρροπο. Ατελεύτητο.

Ομως η Αριστερά που μισεί τα άλλα της μισά, δεν αγαπάει τον κόσμο. Ο κόσμος το νοιώθει αυτό, πικραίνεται στην αρχή κι ύστερα αηδιάζει και βδελύσσεται.

Λόγος, με τέτοιους όρους, για πολιτική (θέμα κομματικής δεν τίθεται) ενότητα της Αριστεράς δεν μπορεί να γίνει, χωρίς να ‘ναι από χέρι απελπισμένος. Διότι όσοι προσπαθούν να διαλεχθούν, χαρακτηρίζονται συχνά από λογής ταμπέλες που αφειδώς κοτσάρουν οι πάντες στους πάντες, χωρίς αιδώ, δεύτερη σκέψη και συχνά με άκραν δολιότητα.

Οι κλασικές αρετές που οι πάντες αναγνώριζαν σε έναν αριστερό, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας, της ανιδιοτέλειας, έχουν γίνει για πολλούς από μας καπνός και κατά τον εξυπνακισμό, τον κυνισμό και την αποηθικοποίηση της καθημερινής μας στάσης απέναντι στα πράγματα, μοιάζουμε ήδη από καιρό σε αυτούς που κατηγορούσαμε, τους συστημικούς, τους καριερίστες και τους αριβίστες.

Κι έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται τώρα να διαλύεται στον εσωτερικό μικρόκοσμο των γκρουπούσκουλων. Δεν ξέρω αν πνέει τα λοίσθια, αλλά ξέρω ότι η ταπεινότης μου, όπως και πολλοί άλλοι αριστεροί δεν μπορούν πια να διαλέγουν απ’ την Κική και τη Φωφώ ποια θα τους τη φέρει καλύτερα. Κι αν κι αυτήν τη φορά ψηφίσουμε κάποιοι από μας αυτήν την Αριστερά, θα το κάνουμε με κρύα καρδιά και χωρίς καμμιά ελπίδα.

Η μόνη ελπίδα πλέον (για πολλούς από μας) είναι οι νέες γενιές να υπερβούν τη δική μας παθογένεια, ξαναδίνοντας στην Αριστερά τα νοήματά της…

ΥΓ.: Υπάρχουν ακόμα και πάντα θα υπάρχουν πολλοί αγωνιστές της Αριστεράς, των οποίων τον αγώνα και την προσωπική στάση εκτιμώ και σέβομαι. Το πολιτικό όμως αποτέλεσμα της συλλογικής τους δράσης είναι δραματικά κατώτερο (κι επί μακρόν πλέον διάστημα) των απαιτήσεων της συγκυρίας. Ανήκω σε ‘κείνους που εμφορούνται από «ιστορική αισιοδοξία», ξέρω ότι «η Γη θα γίνει κόκκινη», ήλπιζα όμως αυτό να συμβεί πριν να πάμε στα άστρα…

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 20.ΙΧ.2010 stathis@enet.gr

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=204741

Καλά τα λες φίλτατε Στάθη. Μόνο που τα λες μισά! Δεν μπορεί το πρόβλημα της αριστεράς να είναι μόνο το «οργανωτικό» και το «ψυχοπαθολογικό» (υπαρκτά και τα δύο και αλληλοεξαρτώμενα…). Τίποτε για τις πολιτικές που ακολούθησε η συγκεκριμένη Αριστερά που αναφέρεσαι; Τίποτε για την κυρίαρχη ιδεολογία της; Τίποτε για την ταξική της διάρθρωση; Τίποτε για την αποκοπή της από το λαϊκό στοιχείο και την (με δυσκολία καλυμμένη) απέχθειά της προς αυτό; Τίποτε για την αυτοαναφορικότητά της; Αυτή δεν ήταν εξάλλου η Αριστερά που σου αρνήθηκε την πρώτη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας με την κατηγορία του «εθνικιστή» και «λαϊκιστή»;… 

ΥΓ. Όσο για τις «κλασικές αρετές που οι πάντες αναγνώριζαν σε έναν αριστερό, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας, της ανιδιοτέλειας…» αυτές, όταν ερχόταν η ώρα των ενδοοργανωσιακών και ενδοκομματικών συγκρούσεων χάνονταν και συχνά μετατρέπονταν σε θανατηφόρο κανιβαλισμό, από καταβολής της Αριστεράς (εν γένει και όχι αυτής της φαιδρής στην οποία αναφέρεσαι). Θα αναφέρω μόνο τη λέξη «Πλουμπίδης«. Απλώς, τότε οι αριστεροί άνθρωποι σκοτώνονταν (μεταφορικά και κυριολεκτικά) για λόγους ζωής και θανάτου. Στη μεταπολίτευση και στις μέρες μας για αστειότητες…

Είπεν και ελάλησεν ο καινούριος Νέστορας της Αριστεράς!

Δεκέμβριος 23, 2009

Ο κυρ Αλέκος ο Περιδινούμενος αφού κατετρόπωσε – ως νέος Δουρής – το πνευματικό του τέκνο, τον άμοιρο Τσίπρα, στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, επανεμφανίστηκε με «σαλονάτη» συνέντευξη στους ΙΟΥΣ της Ελευθεροτυπίας (οποία η έκπληξις!) στο γνωστό ρόλο του τιμητή των πάντων (Ολόκληρη η συνέντευξη ΕΔΩ).
Ανάμεσα σε διάφορα (ξεκαρδιστικά) που είπε, σταχυολογώ δύο αποσπάσματα:
Το ένα αποτελεί την πιο ντελικάτη δικαιολόγηση της πολιτικής κωλοτούμπας, την οποία έχω διαβάσει εσχάτως:

[…] Οσα λέω σήμερα δεν θεωρώ δεδομένο ότι θα τα υποστηρίζω με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μετά από δύο χρόνια. Σημασία έχει να κάνεις «μετεπικοινωνία». Να προσεγγίζεις κριτικά την ίδια τη δική σου επικοινωνία. […] (!!!)

Το έτερο απόσπασμα αναφέρεται στον «Δεκέμβρη» και τη στάση των πολιτικών δυνάμεων απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ και την «πρωτοπορία» της νεολαίας:

[…] Ισως το καινούριο στοιχείο τον Δεκέμβρη ήταν η σύμπηξη ενός πολιτικού μετώπου, του οποίου τη γραμμή διαμόρφωνε το ΚΚΕ και την υιοθετούσε η Ν.Δ., το ΛΑΟΣ και κεντρικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Πάγκαλος και όχι ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου -προς τιμήν του. Αντέξαμε. Το αρνητικό για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν είχε την ικανότητα να δώσει συνέχεια στον Δεκέμβρη. Δεν μπόρεσε να θέλξει τα πιο πρωτοπόρα, τα πιο ατίθασα, τα επαναστατικά πνεύματα, τους αντισυμβατικούς μικρούς ηγέτες, τους μικρούς Γαβριάδες. Οι συμβατικοί κώδικες, η κομματικοποιημένη γλώσσα, οι ιεραρχικές πρακτικές νέων στελεχών στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ δεν απαντούσαν στη δίψα για ελευθερία μιας επαναστατημένης νεολαίας. Η συντριπτική μας ήττα ήταν ότι οι περισσότεροι μικροί ήρωες του Δεκέμβρη στράφηκαν στον αντιεξουσιαστικό χώρο. […]

Εδώ θα συμφωνήσω με τον Νέστορα! Σε ποικίλες κοινωνικές επαφές μου, τόσο ο Μπίλυ από τη Φιλοθέη και η Μαριφένια από την Παλλήνη όσο και ο Μπάμπης ο Σουγιάς από τη Θύρα 13 και ο Μήτσος ο Βουλπεγκάλ από την Ορίτζιναλ, μου επιβεβαίωσαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν «έθελξε το πρωτοπόρο πνεύμα τους»…

Η (αριστερή) Πολιτική ως αναζήτηση αλγορίθμου

Νοέμβριος 13, 2009

4di-thumb-medium

[…] Ρίχνοντας μια ματιά κανείς στην καταγραφή των θέσεων όπως εμφανίζονται στον πίνακα, διαπιστώνει ότι υπάρχουν έξι διαφορετικές θέσεις για τη συγκρότηση των οργάνων. Από αυτό προκύπτει όχι μόνο το μωσαϊκό των διαφορετικών απόψεων, αλλά φαίνεται και πόσο δύσκολο είναι το συμμαχικό σχήμα να εξελιχθεί σε ενιαίο πολιτικό φορέα, που θα έχει χαρακτηριστικά κόμματος. Είναι ενδεικτικό επίσης ότι δεν υπάρχει ούτε ένα θέμα στο οποίο οι τάσεις και οι συνιστώσες, που καταγράφονται στον πίνακα, να συμφωνούν. Στην καλύτερη περίπτωση υπάρχουν δύο ή τρεις διαφορετικές απόψεις. Δύσκολα όμως θα γίνουν μια κοινή άποψη, καθώς αφορούν ζητήματα όπως είναι ο τρόπος ανάδειξης των αντιπροσώπων και των οργάνων.[…]

Άρχισαν τα όργανα το μπουζούκι εργάζεται…

Νοέμβριος 6, 2009

Περικλής Κοροβέσης:

[…]«Η δική μας Αριστερά το 1989 έδειξε την ασημαντότητά της σε έναν συγκυβερνητισμό και είναι ένοχη για το σκάνδαλο της Siemens και της Ιntracom και για την ιδιωτική τηλεόραση», υπογραμμίζει ο κ. Κοροβέσης και προσθέτει: «Έχει τεράστιες πολιτικές ευθύνες και είναι ντροπή για την Αριστερά αυτό το πράγμα».
Έντονες αντιδράσεις από τον χώρο των κομμάτων της Αριστεράς αναμένεται να προκαλέσουν και οι επισημάνσεις του κ. Κοροβέση για την αβεβαιότητα στην οποία, όπως τονίζει, έχει περιέλθει η Αριστερά. Μιλώντας στην εκπομπή, ο τέως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την εκτίμηση ότι η Αριστερά έχει φθάσει στο τέλος της, καθώς, όπως λέει, οι κοινωνικές συνθήκες γεννούν νέες τάσεις και νέα κινήματα που έχουν ξεπεράσει οριστικά τα αριστερά κόμματα.[…]

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=297733&dt=06/11/2009

Αλέκος Αλαβάνος:

[…]σημείωσε ότι από εδώ και πέρα δηλώνει «Αλέκος Αλαβάνος, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ».[…]
[…]Ο κ. Αλαβανος χαρακτήρισε μεγάλη ήττα το εκλογικό αποτέλεσμα, σημειώνοντας «ήταν επιτυχία με βάση τα ποσοστά και το πώς αντέδρασε ο διαπλεκόμενος Τύπος. Ηταν όμως μεγάλη ήττα γιατί στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ είχαμε αναλάβει να κλείσουμε το χάσμα του ’89, είχαμε αναδειχθεί ως ‘Η αντιπολίτευση’, […] είχαμε κάνει βήματα μπροστά στην αλλαγή του τοπίου».[…] 
[…]«οι ομοφωνίες, οι πλειοψηφίες, οι συμφωνίες μεγάλων τάσεων δεν μπορούν να οδηγήσουν το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ πουθενά. Το εγχείρημα της Αριστεράς δεν είναι αποκλειστικό κομματικό εγχείρημα. Αν μείνει έτσι, είναι καταδικασμένη. Η Αριστερά παίρνει οξυγόνο από τον χώρο των ιδεών ως φιλοσοφικό και πολιτισμικό εγχείρημα»[…]
[…]«Ο αντίπαλος της Αριστεράς δεν είναι εκτός των τειχών, διεισδύει εντός προσπαθώντας να παραγάγει αξίες σχετικές με τον κυνισμό, τον καριερισμό, το λαϊφστάιλ στον χώρο της Αριστεράς»[…]

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1071875&lngDtrID=244

Υποψιάζομαι βάσιμα ότι έπεται συνέχεια…