Posts Tagged ‘ΣΥΝ’

Στο χώρο του πολιτικού σουρρεαλισμού…

Οκτώβριος 4, 2010

…εισήχθη κατεπειγόντως, πλην οικειοθελώς και το ΚΚΕ με την τελευταία δήλωση υποστήριξης του Δ. Χριστόφια ως δήθεν θύματος συκοφαντικής δυσφήμισης. Ως γνωστόν, ο Χριστόφιας σε πρόσφατη επίσκεψή του στις ΗΠΑ μίλησε μέσα στην  «καρδιά του κτήνους» για το Κυπριακό, στο Ινστιτούτο Μπρούκινγκς (Brookings) και φυσικά είπε αυτά που οι Αμερικανοί φίλοι του ήθελαν να ακούσουν υποστηρίζοντας ότι η Κύπρος έπεσε θύμα «διπλής εισβολής» από Ελλάδα και Τουρκία! Ο πολιτικός σάλος που ξέσπασε σε Κύπρο και Ελλάδα αναμενόμενος. Ακόμα και ο φανατικότερος θαυμαστής του Χριστόφια, ο πρωθυπουργεύων ΓΑΠ, φρόντισε να κρατήσει αποστάσεις από την κοτσάνα Χριστόφια.

Το ΚΚΕ, όμως, έσπευσε να καλύψει πλήρως τον Χριστόφια θεωρώντας τον θύμα συκοφαντικής επίθεσης(!) και ταυτόχρονα εξέφρασε την υποψία μήπως όλα αυτά γίνονται γιατί ετοιμάζεται επιστροφή του Σχεδίου Ανάν!!! Και με τον Χριστόφια και εναντίον του …Χριστόφια, που ακόμα και τα μικρά παιδιά έχουν καταλάβει ότι κάνει τα αδύνατα δυνατά να φέρει πίσω το Σχέδιο Ανάν ή κάποια παραλλαγή του!! Εδώ η πολιτική λογική τα παρατάει και εισέρχεται το …πανκ. (Η πλήρης ανακοίνωση του ΚΚΕ εδώ)

Τουλάχιστον ο ΣΥΝ, πιστός στην πάγια φιλο-ανανική γραμμή του κάλυψε σχεδόν με τα ίδια λόγια τον Χριστόφια αλλά ως δήθεν θύμα εθνικιστικών κύκλων που δεν θέλουν τη λύση (δηλαδή ένα νέο σχέδιο Ανάν) και όχι επειδή κάποιοι θέλουν επιστροφή του Σχεδίου Ανάν! (Η ανακοίνωση του ΣΥΝ εδώ).

Όσο για το ίδρυμα στο οποίο μίλησε ο Χριστόφιας, πρόκειται για μια δεξαμενή σκέψης που λειτουργεί στο σκληρό πυρήνα της αμερικάνικης πολιτικής ζωής επηρρεάζοντας Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους. Περισσότερα εδώ.

Να υπενθυμίσω μόνο την πρόσφατη ελεεινή στάση του Χριστόφια απέναντι στο διεθνές κίνημα για την άρση του αποκλεισμού στη Γάζα, όπου ακόμα και σήμερα η Κύπρος αρνείται τον ελλιμενισμό πλοίων του στόλου της αλληλεγγύης (πού να ξέρει από αντίσταση ο οσφυοκάμπτης…) καθώς και την άκρως …κομμουνιστική οικονομική πολιτική που ακολουθεί (σύντομα έρχονται και μέτρα «περιορισμού των δαπανών», δηλαδή λιτότητας, κατ’ εντολήν των Βρυξελλών).

Κι επειδή μερικοί φαίνεται να ξεχνάνε εύκολα, παραπέμπω σε ένα παλαιότερο δικό μου κείμενο σε αυτό το ιστολόγιο: https://eksapodo.wordpress.com/2008/10/09/360/

Η (αριστερή) Πολιτική ως αναζήτηση αλγορίθμου

Νοέμβριος 13, 2009

4di-thumb-medium

[…] Ρίχνοντας μια ματιά κανείς στην καταγραφή των θέσεων όπως εμφανίζονται στον πίνακα, διαπιστώνει ότι υπάρχουν έξι διαφορετικές θέσεις για τη συγκρότηση των οργάνων. Από αυτό προκύπτει όχι μόνο το μωσαϊκό των διαφορετικών απόψεων, αλλά φαίνεται και πόσο δύσκολο είναι το συμμαχικό σχήμα να εξελιχθεί σε ενιαίο πολιτικό φορέα, που θα έχει χαρακτηριστικά κόμματος. Είναι ενδεικτικό επίσης ότι δεν υπάρχει ούτε ένα θέμα στο οποίο οι τάσεις και οι συνιστώσες, που καταγράφονται στον πίνακα, να συμφωνούν. Στην καλύτερη περίπτωση υπάρχουν δύο ή τρεις διαφορετικές απόψεις. Δύσκολα όμως θα γίνουν μια κοινή άποψη, καθώς αφορούν ζητήματα όπως είναι ο τρόπος ανάδειξης των αντιπροσώπων και των οργάνων.[…]

Άρχισαν τα όργανα το μπουζούκι εργάζεται…

Νοέμβριος 6, 2009

Περικλής Κοροβέσης:

[…]«Η δική μας Αριστερά το 1989 έδειξε την ασημαντότητά της σε έναν συγκυβερνητισμό και είναι ένοχη για το σκάνδαλο της Siemens και της Ιntracom και για την ιδιωτική τηλεόραση», υπογραμμίζει ο κ. Κοροβέσης και προσθέτει: «Έχει τεράστιες πολιτικές ευθύνες και είναι ντροπή για την Αριστερά αυτό το πράγμα».
Έντονες αντιδράσεις από τον χώρο των κομμάτων της Αριστεράς αναμένεται να προκαλέσουν και οι επισημάνσεις του κ. Κοροβέση για την αβεβαιότητα στην οποία, όπως τονίζει, έχει περιέλθει η Αριστερά. Μιλώντας στην εκπομπή, ο τέως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την εκτίμηση ότι η Αριστερά έχει φθάσει στο τέλος της, καθώς, όπως λέει, οι κοινωνικές συνθήκες γεννούν νέες τάσεις και νέα κινήματα που έχουν ξεπεράσει οριστικά τα αριστερά κόμματα.[…]

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=297733&dt=06/11/2009

Αλέκος Αλαβάνος:

[…]σημείωσε ότι από εδώ και πέρα δηλώνει «Αλέκος Αλαβάνος, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ».[…]
[…]Ο κ. Αλαβανος χαρακτήρισε μεγάλη ήττα το εκλογικό αποτέλεσμα, σημειώνοντας «ήταν επιτυχία με βάση τα ποσοστά και το πώς αντέδρασε ο διαπλεκόμενος Τύπος. Ηταν όμως μεγάλη ήττα γιατί στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ είχαμε αναλάβει να κλείσουμε το χάσμα του ’89, είχαμε αναδειχθεί ως ‘Η αντιπολίτευση’, […] είχαμε κάνει βήματα μπροστά στην αλλαγή του τοπίου».[…] 
[…]«οι ομοφωνίες, οι πλειοψηφίες, οι συμφωνίες μεγάλων τάσεων δεν μπορούν να οδηγήσουν το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ πουθενά. Το εγχείρημα της Αριστεράς δεν είναι αποκλειστικό κομματικό εγχείρημα. Αν μείνει έτσι, είναι καταδικασμένη. Η Αριστερά παίρνει οξυγόνο από τον χώρο των ιδεών ως φιλοσοφικό και πολιτισμικό εγχείρημα»[…]
[…]«Ο αντίπαλος της Αριστεράς δεν είναι εκτός των τειχών, διεισδύει εντός προσπαθώντας να παραγάγει αξίες σχετικές με τον κυνισμό, τον καριερισμό, το λαϊφστάιλ στον χώρο της Αριστεράς»[…]

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1071875&lngDtrID=244

Υποψιάζομαι βάσιμα ότι έπεται συνέχεια…

Να τον χαίρονται το σύντροφο οι «ενωμένοι αριστεροί»…

Νοέμβριος 3, 2009

Προσοχή, μην αποπροσανατολιστείτε! Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι η κλασική απολογητική των κρυπτοχιτλερικών υπέρ της «απλής διέλευσης» των στρατευμάτων του Άξονα από την Ελλάδα που  «θα μας είχε γλιτώσει από τόσα βάσανα«. Είναι μνημείο «αριστερής αντεθνικιστικής» κριτικής… (οι υπογραμμίσεις δικές μου)

28η Οκτωβρίου: Ο πόλεμος που τελικά δεν ήταν «τρικούβερτο γλέντι»

Του Νάσου Θεοδωρίδη*

69 χρόνια μετά την τραγωδία του θανάτου και της αναπηρίας δεκάδων χιλιάδων φαντάρων, έχει έρθει η ώρα για μια ψύχραιμη ιστορική αποτίμηση που να απαντάει στο ερώτημα αν τελικά βγήκε κερδισμένη η ελληνική κοινωνία από μια εξ αντικειμένου σύμπλευση με το φασιστικό καθεστώς Μεταξά στην οποία οδηγήθηκε από τον εθνικιστικό παροξυσμό της εποχής, προκειμένου να αποτραπεί η απλή διέλευση ενός άλλου φασιστικού στρατού, με μόνο επιχείρημα ότι ο δεύτερος στρατός ήταν «ξένος» (αλλά εξίσου φασιστικός). Υποστηρίζω ότι η εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτό το σφαγείο θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί. Η 28η Οκτωβρίου δεν σήμαινε ούτε την «ενότητα» ούτε «το μεγαλείο του έθνους», αλλά την είσοδο της Ελλάδας σε ένα παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Η άγρια σύγκρουση που ξετυλίχτηκε πάνω στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας έδειξε ανάγλυφα την ταξική της φύση. Στις πρώτες γραμμές φτωχοί άνθρωποι, πέθαιναν από τη γάγγραινα, έλιωναν από την ψείρα, περίμεναν απελπισμένα τροφή. Πιο πίσω οι αξιωματικοί με τις ορντινάντσες τους έδιναν τις διαταγές. Και ακόμα πιο πίσω, στα πολυτελή ξενοδοχεία της Αθήνας, ο αρχιστράτηγος Παπάγος και το επιτελείο της «Αυτού Μεγαλειότητας»…

Υπάρχουν πολλοί μύθοι για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Ο πρώτος είναι ότι οι φαντάροι μας με εφʼ όπλου λόγχη στείλανε τους δειλούς εχθρούς στα βάθη της Αλβανίας. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Ο ελληνικός στρατός ήταν προετοιμασμένος γιʼ αυτή τη σύγκρουση. Ήδη από την άνοιξη1939 το Γενικό Επιτελείο Στρατού είχε καταστρώσει ανάλογα σχέδια. Και από τον Ιούνη 1940 ο ελληνικός στρατός βρισκόταν ουσιαστικά σε κατάσταση «μυστικής επιστράτευσης». Στα σχολικά βιβλία και στα πατριωτικά αφιερώματα η «θέληση» και το «φρόνημα» ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας για το «έπος της Αλβανίας». Η αλήθεια είναι ότι ήταν η μορφολογία του εδάφους, το βεβιασμένο της ιταλικής επίθεσης -με όλες τις δυσκολίες ανεφοδιασμού από τα ακατάλληλα λιμάνια της Αλβανίας- και μια πολύ ισχυρή ελληνική στρατιωτική μηχανή.

Επίσης αποκρύπτεται ότι υπήρχαν πολλοί που αρνούνταν να υποταχτούν σε αυτήν τη χαρούμενη εικόνα της “εθνικής πανστρατιάς”. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Θ. Χατζής, μετέπειτα γραμματέας του ΕΑΜ αναφέρει στις αναμνήσεις του ότι στις αρχές Νοέμβρη εκτελέστηκαν επί λιποταξία τέσσερις φαντάροι του συντάγματός του, επειδή είχαν λείψει μόνο μια μέρα και ξαναγύρισαν: «Απογοήτευση και πένθος έπεσε στο Σύνταγμα. Στην πορεία μάθαμε πως και σε άλλα Συντάγματα έγιναν παρόμοιες δίκες για μικρές πειθαρχικές παραβάσεις και επακολούθησαν διαδοχικές εκτελέσεις, κατά περίεργη ʽσυγκυρίαʼ μόνο Μακεδόνων που μιλούσαν τη σλαβική γλώσσα και όλοι τους σχεδόν ήταν χαρακτηρισμένοι ʽβουλγαροκομμουνιστέςʼ”.

Ήταν και κάτι άλλο που ερέθιζε τους φαντάρους. Οι καλαμαράδες της Αθήνας παρουσίαζαν τον πόλεμο σαν τρικούβερτο γλέντι με χαρές και τραγούδια για τους Έλληνες φαντάρους. Κρύβανε την πραγματικότητα. Συνήθως στα αφιερώματα για την 28η Οκτωβρίου, βλέπουμε επίκαιρα της εποχής με τα πλήθη ενθουσιασμένα να χαιρετάνε εκείνους που φεύγουν για το μέτωπο. Πράγματι, κάθε φορά που αρχίζει ένας τέτοιος πόλεμος, η πλειοψηφία παρασύρεται από ένα κύμα εθνικισμού και πολεμόχαρων αισθημάτων. Όμως, καθώς περνούν οι μέρες, φανερώνεται όχι μόνο η φρίκη του πολέμου αλλά και ποιος την πληρώνει, οπότε οι διαθέσεις αλλάζουν.

Ο Δ. Λουκάτος καταγράφει αυτή την αλλαγή στο ημερολόγιο που κρατούσε και έχει δημοσιευτεί με τίτλο «Οπλίτης στο Αλβανικό Μέτωπο Ημερολογιακές Σημειώσεις 1940-’41»: «Ένα περίεργο πράγμα. Κανείς απ΄ όλους τους ʽΕμπέδουςʼ δεν θέλει να φύγει για το Μέτωπο. Όλοι θα ʽτανε ευτυχείς αν τους κρατούσανε εδώ. Πού είναι λοιπόν τα φανταχτερά λόγια ‘οι φαντάροι μας αδημονούν να μεταβούν εις την πρώτην γραμμήν;’».

* Ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι μέλος του ΣΥΝ και της Αντιεθνικιστικής Κίνησης

Και φυσικά δημοσιεύτηκε στην «Αυγή» (και αυτή να τη χαίρεστε…):
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=500456

Όταν στο βάλτο (των Εξαρχείων) τσακώνονται τα βουβάλια τότε την πληρώνουν οι βάτραχοι (ΣΥΡΙΖΑ)…

Οκτώβριος 27, 2009

Ο παραπάνω τίτλος αποτελεί απόπειρα πολιτικής πρόβλεψης για το τι πρόκειται να συμβεί στη συμβολικά φορτισμένη περιοχή της Αθήνας το διάστημα που μας απομένει μέχρι το τέλος του χρόνου. Ας μην ξεχνάμε ότι πραγματική, ουσιαστική, καταστολή μόνο κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ μπορούν να επιτύχουν! Μια κυβέρνηση της Δεξιάς το πολύ κάποιες ψιλές (ή και χοντρές) μπορεί να ρίξει. Τσάκισμα, μόνο κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ μπορεί να το επιτύχει καθώς μόνο αυτή μπορεί να εξασφαλίσει χωρίς κόπο ευρεία κοινωνική συναίνεση και την ομερτά των Μέσων και των «πνευματικών» ανθρώπων, που χρειάζεται μια επιχείρηση διευρυμένης καταστολής. Το μαρτυράει και η πρόσφατη ιστορία: Διάλυση των τότε δυναμικών και ελπιδοφόρων Εξαρχείων στις αρχές του ’80 με βοηθούς τα ΜΑΤ, την πρέζα, τους χαφιέδες και τον εκμαυλισμό. Σχεδόν εξόντωση για κάμποσα χρόνια του «χώρου» με τη μαζική σύλληψη των 500, στο Πολυτεχνείο το ’95. Όργιο τρομολαγνείας με την εξάρθρωση της 17Ν το 2002… Όλα επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ!

Σήμερα, το «Αμερικανάκι» που επέστρεψε ως Υπουργός Αστυνομίας επιθυμεί να καθαρίσει το τοπίο από την αρχή. Όλα δείχνουν ότι όχι απλώς θα προχωρήσει σε σύγκρουση αλλά το επιθυμεί κιόλας για να γλιτώσει την κυβέρνηση του ΓΑΠ από ένα πρόβλημα, του οποίου η δραστική «επίλυση» θα της προσθέσει άφθονους τηλεοπτικούς πόντους, τη στιγμή ακριβώς που θα λαμβάνει τα δρακόντεια μέτρα για την οικονομία (δηλαδή, τη στιγμή που θα αρχίσουν να μας ξεβρακώνουν για να βρουν τα 10 δις που τους λείπουν για να μην χρεοκοπήσουν).
Αστυνομοκρατία στο έπακρο στην περιοχή πέριξ της γνωστής πλατείας (σε πρόσφατη επίσκεψή μου στην Αθήνα και σε έναν «πολιτικό» καφέ που ήπια στην περιοχή, έπαθα την πλάκα μου με τα ντου που κάνουν πάνοπλοι κρανοφόροι της ΕΛΑΣ στο εντελώς ξεκάρφωτο για εκφοβισμό- 20 χρόνια που συχνάζω αναγκαστικά εκεί δεν το είχα ξανασυναντήσει κάτι τέτοιο), αναψηλάφιση των φακέλων της δίκης της 17Ν, επικήρυξη 600.000 ευρώ των «ληστών με τα μαύρα», δικαστική αναβάθμιση της υπόθεσης των «πυρήνων της φωτιάς», δηλώσεις περί απολίτικων «χούλιγκαν και βανδάλων», περί κατάργησης του «άβατου», περί «μηδενικής ανοχής», περί σύνδεσης τρομοκρατίας, κοινού εγκλήματος και βανδάλων… Όλα αυτά στήνουν, αν δεν επιδιώκουν, το σκηνικό της σύγκρουσης, στέλνοντας το μήνυμα ότι το αφεντικό είναι εδώ, «ενωμένο δυνατό», κι όποιος θέλει ας το αμφισβητήσει.
Από την άλλη ο τωρινός «χώρος» είναι υποχρεωμένος να απαντήσει στην πρόκληση. Νιώθει και είναι αναβαθμισμένος επιχειρησιακά ενώ έχουν πυκνώσει οι τάξεις του από τη μεσοαστική γενιά των nintendo, η οποία διακρίνεται για τη ροπή της προς τη μηδενιστική εκτόνωση και την αναζήτηση της «φάσης». Αν λουφάξει, θα είναι σημάδι ότι έχει τρομοκρατηθεί και άρα σύντομα θα απομαζικοποιηθεί καθώς τα «παιδιά από σπίτι» είτε θα φοβηθούν και αυτά είτε θα αναζητήσουν αλλού τις «φάσεις». Περιθώρια αναδίπλωσης και δειλιάσματος δεν υπάρχουν…

Είτε, λοιπόν, η κυβέρνηση αποτύχει να σπάσει το «άβατο», είτε τα «Εξάρχεια» δεν μπορέσουν να αντισταθούν στον όγκο της καταστολής και «ηρεμήσουν» (έχει συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν), ο χαμένος θα προέλθει από μια ευθεία, προαναγγελθείσα σύγκρουση.
Η σύγκρουση αυτή, όμως, θα έχει και παράπλευρες πολιτικές απώλειες. Τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο πολιτικός σχηματισμός αυτός, ως συνήθως, πατάει σε δύο βάρκες. Και με το «άβατο» και με τη «νομιμότητα». Τη στιγμή, όμως, της σύγκρουσης θα βρεθεί σε έκδηλη αδυναμία που θα μεταφραστεί σε εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα. Από τη μία, η διάθεση πατρικής προστασίας του «χώρου», δηλαδή η προσπάθεια άντλησης πολιτικών οφελών μέσα από το κανάκεμα της «εξεγερτικής» διάθεσης της νεολαίας, στην οποία εξειδικεύονται ορισμένες συνιστώσες και η παρέα Τσίπρα και από την άλλη, οι «ανανεωτικοί» οι οποίοι έχουν καταστήσει σαφές, σε όλους τους τόνους, ότι πιθανή υποστήριξη στα «παλιόπαιδα» δεν πρόκειται καν να την ανεχθούν! Οι τελευταίοι, μάλιστα, νιώθουν ότι έχουν αέρα στα πανιά τους μετά τις πρόσφατες εξελίξεις και θα επιχειρήσουν να ξεμπερδεύουν μια και καλή με το φλέρτ του ΣΥΝ με τα Εξάρχεια. Ανάλογη με την ένταση, το είδος και τα μέσα της καταστολής ή της απάντησης του «χώρου» σε αυτήν, θα είναι και η ένταση της εσωκομματικής σύγκρουσης στον ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ. Ενδέχεται, δε, να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, αν συνδυαστεί με μια προσπάθεια συνολικού ξεκαθαρίσματος λογαριασμών που ανεστάλη προσωρινά εξαιτίας του ανέλπιστου εκλογικού αποτελέσματος.
Ενδεικτική είναι η στάση που κρατάει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ (δηλαδή ο Τσίπρας) στο φαινόμενο της αστυνομοκρατίας. Από τη μία, λεκτικές καταγγελίες της πολιτικής της Αστυνομίας και του Χρυσοχοϊδη, συχνά στα συνήθη όρια γελοιότητας αυτού του χώρου (π.χ. παρομοίωση των Εξαρχείων με τη Λωρίδα της Γάζας!! 😯 ) και από την άλλη πλήρης απουσία του επίσημου ΣΥΡΙΖΑ από τις όποιες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. ‘Όταν τα πράγματα θα ζορίσουν, όμως, είναι βέβαιο ότι το να στηρίζεσαι σε δύο βάρκες είναι ιδιαίτερα επισφαλές. Ενδέχεται να τουμπάρουν και οι δύο…

Λίγα λόγια για την κρίση στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ

Αύγουστος 5, 2009

Το ανεπανάληπτο μετεκλογικό σόου του Αλαβάνου με τις «δραματικές» παραιτήσεις – ξεπαραιτήσεις του το θυμόμαστε όλοι. Δεν μπορείς εξάλλου να ξεχάσεις εύκολα σπαρταριστές κωμωδίες! Στόχος του κυρ Αλέκου ο εξαναγκασμός του ΣΥΝ σε υποταγή ή ακόμα και διάλυση εντός του ΣΥΡΙΖΑ, όπου το κουμάντο θα το κάνει ουσιαστικά αυτός μαζί με τον στενό κύκλο συνεργατών του και κάποιες από τις λεγόμενες «συνιστώσες» που είναι σήμερα της αρεσκείας του. Δεύτερος πιθανός στόχος η τιμωρία του αυθάδη «πατροκτόνου» Αλέξη, ο οποίος αρνήθηκε να πολιτευτεί ως πρόεδρος του ΣΥΝ κατά τα γούστα του πατρός. Να σημειώσω εδώ ότι αυτές φαίνονται να είναι οι πολιτικές στοχεύσεις, με κριτήριο αυτά που συνέβησαν μέχρι σήμερα. Και λέω «φαίνονται» διότι ο πολιτικός Αλέκος Αλαβάνος αποτελεί sui generis περίπτωση. Με τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του και τις αλεπάλληλες πολιτικές κωλοτούμπες του, αυτό δηλαδή που οι άτυχοι υμνητές του ονομάζουν «μετρ των αιφνιδιασμών«, δείχνει να μην έχει και ιδιαίτερη επαφή με την πραγματική πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα (πιθανώς αποτέλεσμα της 20ετούς απουσίας του στις Βρυξέλες ή/και της αριστοκρατικής του καταγωγής) και να κινείται με μια εντελώς προσωπική ερμηνεία των καταστάσεων.
Ο νεαρός Αλέξης, όμως, από μαθητής μεγαλωμένος μέσα σε κομματικούς μηχανισμούς, γραφεία και βουτηγμένος στην ίντριγκα, κατανόησε ότι αν το σχέδιο του Αλαβάνου επιτευχθεί και ο ΣΥΝ διαλυθεί ή χάσει την ιδιαιτερότητά του, τότε το πολιτικό τέλος όλων, του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου, είναι κοντά. Δεν μπορεί να δεχτεί ότι ο πυλώνας του εγχειρήματος, ο ΣΥΝ, με την όποια ιστορία, το στοιχειώδη μηχανισμό, τους πόρους, τα χιλιάδες μέλη και τη σχετική αναφορά σε κοινωνικούς χώρους (έστω και αν αυτή περιορίζεται σε πανεπιστημιακούς, ελεύθερους επαγγελματίες και δημόσιους υπάλληλους) θα υποχρεωθεί να συγκυβερνήσει ή ακόμα χειρότερα να ελεγχθεί από μια παρέα γύρω από τον Αλαβάνο και μια δράκα συνιστώσες των μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων μελών που έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τους ήξερε ούτε η μανούλα τους. Επίσης, αντιλαμβάνεται ότι η Ανανεωτική – «δεξιά» – πτέρυγα του κόμματος, η οποία επί μια δεκαετία τρώει τη μια εσωκομματική καρπαζιά μετά την άλλη, δεν θα δεχτεί με τίποτα αυτή τη διάχυση ή αυτοδιάλυση του ΣΥΝ και αυτή τη φορά έχει στρατηγικό διέξοδο που της δίνει τη δυνατότητα να μην υποταχτεί και να διεκδικήσει την οριστική ηγεμονία της ανανεωτικής αριστεράς. Το όνομα αυτού, «Πράσινοι«. Αν τα πράγματα ζορίσουν πολύ με το ΣΥΡΙΖΑ, μια πιθανή συμμαχία «Ανανεωτικών» και «Πρασίνων» σε έναν καινούριο «Συνασπισμό της Αριστεράς και της Οικολογίας» θα δώσει σχεδόν σίγουρα το πολυπόθητο 3% και τα έδρανα της Βουλής, με ό,τι σημαίνει αυτό για την εδραίωση και κυριαρχία του σχήματος και θα αφήσει τον «αριστερό» και «αποκαθαρμένο» ΣΥΡΙΖΑ να παραπαίει λίγο πάνω ή κάτω από το 2%. Γι’ αυτό και ο Τσίπρας, έχοντας σαφώς υψηλότερη διορατικότητα από τον Αλαβάνο, προσπαθεί να ισορροπήσει κρατώντας το κόμμα ενωμένο και αρνείται την όποια μετεξέλιξη. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτή του τη στάση έχει μαζί του, έκοντες άκοντες, την πλειοψηφία του Αριστερού Ρεύματος, τους προερχόμενους από το ΚΚΕ δηλαδή, οι οποίοι έχοντας βιώσει τη δραματική εμπειρία του ’90-’91, όταν ήταν αυτοί που επιχείρησαν να διαλύσουν το ΚΚΕ και να το διαχύσουν στον ενιαίο τότε Συνασπισμό, διαπίστωσαν μετά από χρόνια ότι εκείνοι που κράτησαν τα «ντουβάρια» (δηλαδή την οργάνωση, τα σύμβολα, την ιστορία και το μηχανισμό μέσα στην κοινωνία) ήταν αυτοί που υπερίσχυσαν πολιτικά  -το ΚΚΕ – ενώ οι ίδιοι παραπαίουν. Το πάθημα φαίνεται να γίνεται μάθημα για το «Ρεύμα» και παρ’ όλο που η πλειοψηφία του δεν έχει εμπιστοσύνη στον Αλέξη, δεν θα τον αφήσει μόνο του και θα τον βοηθήσει να κρατήσει αυτόνομο και ενιαίο το κόμμα.
Θα μου πείτε, όλοι αυτοί οι σχεδιασμοί, ένθεν και ένθεν, θα «βγουν»; Άγνωστο. Στην πολιτική σύγκρουση και ιδιαίτερα αυτή που γίνεται ερήμην κοινωνικής αναφοράς, τα πράγματα μπορούν να αποκτήσουν μια ανεξέλεγκτη και απρόβλεπτη δυναμική. Για παράδειγμα οι λεγόμενοι «Ανανεωτικοί» έχουν εξαπολύσει σφοδρή επίθεση εναντίον όλων, και του Τσίπρα, πιέζοντας με πολύ σκληρό τρόπο, γεγονός που δύναται να ενεργοποιήσει τα «αντιδεξιά» ανακλαστικά του «Ρεύματος» που δεν θα δεχτεί να χάσει την εσωκομματική ηγεμονία τόσο εύκολα, κλπ, κλπ. Πάντως, ένα είναι βέβαιο, ότι όποια κατάληξη και αν έχει η παρούσα κρισιακή διαδικασία εντός των ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ το όλο εγχείρημα με τη σημερινή του μορφή και καθεστώς ισορροπιών, οδηγείται σε πολιτική και ουσιαστική ανυποληψία με μικρές δυνατότητες επαναφοράς στην προ του 2009 κατάσταση. Τα πράγματα είναι κυριολεκτικά σε οριακό σημείο. Αν μάλιστα οδηγηθεί στις πιθανές πρόωρες εκλογές με αυτήν την κατάσταση στο εσωτερικό του, τότε η πιθανότητα ένταξής του στην …εξωκοινοβουλευτική αριστερά είναι μεγάλη.
Τέλος, θα ερωτήσει κάποιος/α: Τι σχέση έχουν όλες αυτές οι μάχες προσώπων, μηχανισμών, ομάδων, γκρουπών με τα πραγματικά προβλήματα του λαού και της χώρας; Η απάντηση είναι απλή. Γιατί, πριν το ξέσπασμα της μετεκλογικής κρίσης είχαν; (Πέρα από την έκφραση των συμφερόντων κάποιων μικρών κοινωνικών ομάδων που προαναφέραμε και μια εγγενή αριστερή αυτοαναφορικότητα – οι «αριστεροί» που μιλάνε για τους «αριστερούς» και την «αριστερά» σαν να πρόκειται για μια χωριστή κοινωνική κατηγορία).

Μείνε! Μείνε! Ω, Μεγάλε (στραβο)Τιμονιέρη!

Ιουνίου 22, 2009

… Και ο Μεγάλος εκάμφθη (συγκινημένος) και έμεινε!…

😆

Από τη «ριζοσπαστική Αριστερά» στη «σουργελοποιημένη»

Ιουνίου 18, 2009

Σκηνές από ταινίες των «Μόντυ Πάιθονς» θυμίζουν πια οι «δραματικές» εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ, οι σχετιζόμενες με την παραίτηση – μη παραίτηση Αλαβάνου. Η ελληνική Αριστερά, σε όλες της τις εκφράσεις,  έχει βιώσει στη μακρόχρονη ιστορία της μεγάλες διασπάσεις, θανάσιμες εσωτερικές συγκρούσεις, ακόμα και αιματηρές αντιπαραθέσεις, ποτέ όμως καταστάσεις φάρσας σαν αυτή που ξετυλίγεται αυτές τις μέρες στο ΣΥΡΙΖΑ!
Ο Αλαβάνος αφήνει, λοιπόν, χτες να διαρρεύσει στα ΜΜΕ ότι στην απογευματινή συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ θα παραιτηθεί από βουλευτής και ως εκ τούτου από Πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ. Όντως πηγαίνει στη συνεδρίαση και ανακοινώνει στα μέλη της Γραμματείας (από την οποία απουσιάζουν οι εκπρόσωποι του κόμματός του, του ΣΥΝ !!) την – προσέξτε! – «πρόθεσή του να παραιτηθεί από το βουλευτικό αξίωμα» και τους καλεί να τοποθετηθούν (!!) επί της προθέσεώς του!!! Δηλαδή είτε πρόκειται για μια επίδειξη από μέρους του, παλιού καλού δημοκρατικού συγκεντρωτισμού (ακόμα και αν θέλω να παραιτηθώ αποφασίζει το Κόμμα 🙂 ) είτε τους δουλεύει ψιλό γαζί, καθ’ ότι η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ παίζει (αν τον παίζει) συντονιστικό ρόλο μόνο αφού ο πολιτικός σχηματισμός δεν έχει καν δική του οργάνωση! Εκείνοι – μια δράκα μεσήλικων ή ηλικιωμένων (αποτυχημένων μάλλον) βετεράνων της κοινοβουλευτικής και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς – οδύρονται και προσπαθούν να μεταπείσουν τον Αλαβάνο! Αλλά εκείνος ούτε πείθεται ούτε δεν πείθεται (επί της προθέσεώς του πάντοτε!) και φεύγει! Οι υπόλοιποι, με δραματικό ύφος, αναντίστοιχο των κωμικών στιγμών, ανακοινώνουν από τηλεοράσεως ότι ομόφωνα τον καλούν να ανακαλέσει (την πρόθεση)! Και ορίζουν νέα συνάντηση τη Δευτέρα (ελπίζοντας ότι θα είναι και ο ΣΥΝ) για να συζητήσουν και να αποφασίσουν την …πρόθεση του Αλαβάνου!
Ο Αλαβάνος κατάφερε να τσιρκοποιήσει εντελώς τις εξελίξεις στο εσωτερικό των ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Και μπράβο του! Γιατί ξέρει καλά το πολιτικό ποιόν και τα όρια της πλειοψηφίας του δυναμικού που βρήκε «φιλόξενη στέγη» εκεί μέσα. Γνωρίζει και αυτός αλλά και οι ίδιοι ότι ο «ΡΙΖΑ» από τον ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν ήταν αυτός και κατέβαιναν μόνοι τους στις εκλογές, θα συναγωνίζονταν με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ποιός θα περάσει πρώτος το 0,5%…
Για όλους του υπόλοιπους – αφελείς, έντιμους και καλόπιστους – που πίστεψαν ότι αυτός ο σχηματισμός θα μπορούσε να είναι ο «τρίτος πολιτικός πόλος» ή να «ανατρέψει το δικομματικό πολιτικό σύστημα«, ας διασκεδάσουν τώρα με την φαρσοκωμωδία σε συνέχειες. Φαρσοκωμωδία τόσο «υψηλού» επιπέδου, που ακόμη και η παραπαίουσα Ν.Δ. του Καραμανλή δεν έχει μπορέσει να κατακτήσει προς το παρόν στο εσωτερικό της… 😈

Καληνύχτα κυρ Αλέκο Νο2;…

Ιουνίου 17, 2009

ή μήπως,
…έναρξη της επιχείρησης διάλυσης του ΣΥΝ και «πονηρή» κίνηση κατοχύρωσης αρχηγικής εφεδρείας σε έναν «νέο» ΣΥΡΙΖΑ, όχι ομοσπονδιακό αυτή τη φορά, αλλά ενιαίο κόμμα όπου όλοι οι «καλοί» (και «πονεμένοι») της αριστεράς και του αριστερισμού θα χωρέσουν;

Είχαν το «ατού» και το έχασαν μέσα από τα χέρια τους, οι αφιλότιμοι!

Ιουνίου 12, 2009

«Με αντιμετώπισαν ως εσωκομματικό αντίπαλο και όχι ως ατού επειδή προέρχομαι από την ανανεωτική αριστερά»

Ο απερχόμενος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Παπαδημούλης, αναφερόμενος στον …εαυτό του!!!

Σημερινή συνέντευξη στον «9,84»:
http://www.naftemporiki.gr/euroelection/story.asp?id=1676720

(Τέτοια οίηση, αλαζονεία και αμετροέπεια από στελέχη κόμματος της Αριστεράς σαν αυτή που απαντήσαμε τους τελευταίους 16 μήνες δεν νομίζω να έχουμε ματαδεί. Και συνεχίζεται!)