Posts Tagged ‘ΚΟΕ’

Οι δορυφόροι του Τσιπρισμού

Αύγουστος 19, 2015

του Γιώργου Ρακκά

«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας οργανισμός. Το ενιαίο κόμμα έχει διασπαστεί στα τρία. Αυτοί που είναι στο Μαξίμου, η ομάδα του Λαφαζάνη και η ΚΟΕ». Αυτά δήλωσε ο Μανώλης Γλέζος, στις 18 Αυγούστου 2015 στο Mega.

Η πολεμική που έχουν αναπτύξει εκπρόσωποι αμφότερων των τάσεων, εναντίον του «Μαξίμου» και της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, δείχνουν να την επιβεβαιώνουν. Ωστόσο, αν κάτι έπρεπε να ξαναμάθουμε ως λαός αυτούς τους επτά μήνες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, είναι –ακριβώς– να μην δίνουμε και μεγάλη σημασία στο τι λέει αυτή η αριστερά, αλλά στο τι πραγματικά κάνει.

Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ευρύτερο, ιστορικό θα λέγαμε: Αν έχεις ανατραφεί με μια κοσμοαντίληψη η οποία ορίζει ότι η «ιδεολογία είναι αντανάκλαση» –και έτσι έχει ανατραφεί η αριστερά τουλάχιστον από την μεταπολίτευση και μετά– τότε πολύ απλά τα λόγια χρησιμοποιούνται ως άδεια πουκάμισα. Είναι σαν την μουσική, στις «μουσικές καρέκλες». Όσο ακούγεται, στριφογυρίζεις γύρω τους, και σαν σταματήσει τρέχεις να δεις σε ποια καρέκλα θα κάτσεις.

Η ΚΟΕ και η Πλατφόρμα, είναι δύο διαφορετικές συσσωματώσεις. Μάλιστα η δεύτερη είναι πιο μαζική από την πρώτη. Η πρώτη, όμως, είχε παραδοσιακά πιο ολοκληρωμένες θέσεις δείχνοντας κατά καιρούς ότι συμπεριλαμβάνει στην ανάλυσή της τα εθνικά θέματα, τον γεωπολιτικό παράγοντα, ζητήματα ταυτότητας και πατριωτισμού.

Απέναντι στον Τσίπρα, όμως, υποστηρίζουν την ίδια αφήγηση: «Πρόδωσε», ισχυρίζονται, τον αντιμνημονιακό χαρακτήρα της διακυβέρνησής του, καθώς και την προτεραιότητα της αναδιανεμητικής πολιτικής του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης» (αυτό το οποίο πλέον πολλοί από τους κατοίκους της συμπρωτεύουσας αποκαλούν εν είδει αστεϊσμού ως «μπουγάτσα με μνημόνιο»). (more…)

Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει…

Σεπτεμβρίου 22, 2008

Δύο είναι τα σημαντικότερα ευρήματα όλων των δημοσκοπήσεων των τελευταίων ημερών.
Πρώτον, η κατρακύλα των ποσοστών της ΝΔ και του ίδιου του Καραμανλή (για πρώτη φορά) συνεπεία της πραγματικότητας διάλυσης, βρωμιάς, ανημπόριας και κοινωνικής σκληρότητας που αποπνέει η κυβέρνησή του. Μόνο εξαιτίας αυτής της όζουσας κατάστασης, το ΠΑΣΟΚ παίρνει κεφάλι στη δημοσκοπική κούρσα και φυσικά όχι επειδή ο κόσμος εκτίμησε το (ανύπαρκτο) πρόγραμμά του ή τον (ανύπαρκτο) αρχηγό του. Εξάλλου, τι ακριβώς πανηγυρίζει το κεντροαριστερό εργολαβικό λόμπυ είναι σχεδόν αδιευκρίνηστο, όταν τα ποσοστά του «προπορευόμενου» ΠΑΣΟΚ είναι κάτω από το 30%!
Δεύτερον, η κατιούσα που έχουν πάρει τα δημοσκοπικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ και που δείχνουν να προσεγγίζει πια το 10% και σε κάποιες να πέφτει σημαντικά κάτω και από αυτό. Πώς είναι δυνατόν το δημοσκοπικό (θα το τονίζω κάθε φορά αυτό) 18% στις αρχές του καλοκαιριού μέσα σε τρεις μήνες να πέφτει στο 10% και πιο κάτω; Πώς είναι δυνατόν η «μόνη πραγματική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Καραμανλή» (όπως επαίρονταν οι υπερφίαλοι της ηγεσίας του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ), τώρα που η κυβέρνηση Καραμανλή αποσυντίθεται κάτω από το βάρος της ίδιας της πολιτικής της, να γνωρίζει τέτοια κατρακύλα των ποσοστών της;
Μόνο φαινομενικά μπορεί να θωρηθεί κάτι τέτοιο ως παράδοξο. Στην ουσία, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ έπεσε θύμα της ίδιας της τότε «επιτυχημένης» αντιπολιτευτικής του τακτικής! Όταν σε κάθε ευκαιρία οι Αλαβάνος, Τσίπρας, κ.ά., ζητούσαν την «παραίτηση Καραμανλή» ή «να φύγει η ΝΔ γιατί κάνει κακό στον τόπο» και άλλα τέτοια «καταιγιστικά», με δεδομένη την τότε ανυπαρξία του ΠΑΣΟΚ, σκαρφάλωναν δημοσκοπικά στο 18% πείθοντας ένα κομμάτι των πολιτών (με τι χαρακτηριστικά άραγε;) για την ορθότητα της θέσης τους και για την ανάγκη ύπαρξης «προοδευτικής διακυβέρνησης«. Σήμερα, λοιπόν, που η πτώση της κυβέρνησης είναι μια σοβαρή πιθανότητα, οι ίδιοι αυτοί πολίτες περίμεναν από το ΣΥΡΙΖΑ να πει το «τώρα τι;» όσον αφορά στην «προοδευτική διακυβέρνηση«. Και φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν λέει τίποτε ή λέει καλαμπουράκια για «κυβέρνηση με βάση τη ριζοσπαστική αριστερά» και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Αφού «λύσσαξαν» να πείσουν τον κόσμο ότι για όλα τα δεινά φταίει η κυβέρνηση Καραμανλή τώρα λαμβάνουν τα επίχειρα της ανοησίας τους. Ο «κόσμος» αρχίζει να βλέπει ψιλοσυμπαθητικά τον (Φόρεστ) ΓΑΠ που θα τον γλιτώσει από την κυβέρνηση Καραμανλή!
Είμασταν κάμποσοι, ήδη από την περασμένη προεκλογική περίοδο, που τονίζαμε ότι αυτή η μονοσήμαντη επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλαβάνου προσωπικά στον έναν από τους δύο πυλώνες του δικομματισμού, ουσιαστικά αθωώνει το ΠΑΣΟΚ ή δημιουργεί βάσιμες προσδοκίες για συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι πριν από λίγο καιρό τα αποτελέσματα αυτής της τακτικής δεν είχαν φανεί ακόμη λόγω της παροιμειώδους ανικανότητας της ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, τώρα όμως…
Ο κυρ-Αλέκος (ο Αλαβάνος) νόμισε ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας ανατρέπεται με ασκήσεις ρητορικής δεινότητας από του βήματος της Βουλής, με διατύπωση ευφυολογημάτων από τα πρόθυμα τηλεπαράθυρα, με εφφετζίδικες κινήσεις τύπου Τσίπρα και την επίκληση και τερατώδη μεγέθυνση υποτιθέμενων κινημάτων (π.χ. «κίνημα του άρθρου 16«) – τα οποία δεν άφησαν κανένα ιδεολογικό και πολιτικό αποτύπωμα στην ελληνική κοινωνία – ή την ανακάλυψη καινοφανών κοινωνικών υποκειμένων («γενιά των 700 ευρώ«)! Δεν θέλησε ή η πολιτική του κουλτούρα δεν του επέτρεψε να κατανοήσει, ότι το πολιτικό σύστημα δύναται να ταρακουνηθεί συθέμελα μόνο όταν μια κυβέρνηση πέφτει λόγω εκτεταμένων και μακρόχρονων λαϊκών κινητοποιήσεων ή βίαιων κοινωνικών συγκρούσεων (ή ακόμα και εθνικών καταστροφών) και όχι από τα αντιπολιτευτικά του βελάκια. Εν προκειμένω, δέ, πέφτει από μόνη της, από το βάρος της ίδιας της αθλιότητάς της, για να τη διαδεχτεί μια εξίσου άθλια νέα κυβέρνηση. Και όλα αυτά ισχύουν βέβαια αν δεχτούμε, από καλή προαίρεση, ότι σκοπός της μέχρι τώρα στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ είναι πραγματικά μια αριστερή κυβέρνηση (τύπου Ντ’ Αλέμα τη δεκαετία του ’90 ή τύπου Χριστόφια σήμερα) και όχι η συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ (ποιό από τα δύο σενάρια είναι το χειρότερο ειλικρινά δεν γνωρίζω!). Προσωπικά, οι αμφιβολίες μου για τις «αγαθές» προθέσεις του διδύμου Αλαβάνου-Τσίπρα είναι μεγάλες.
(Το αστείο είναι ότι τώρα αλλάζει άρδην η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ και σε κάθε σκάνδαλο της ΝΔ, ο Αλαβάνος και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ υπογραμμίζουν ισότιμα τις ευθύνες των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ! Πριν από λίγους μήνες, τα ίδια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν παρέλειπαν να κατηγορούν ξετσίπωτα σε όλους τους τόνους το ΚΚΕ και όσους πολιτικούς χώρους τολμούσαν να πράξουν το ίδιο, ως «δεκανίκια της Δεξιάς»!!…).
Τελειώνοντας, αν η αποσύνθεση της κυβέρνησης Καραμανλή συνεχιστεί αμείωτη και ο ΓΑΠ ή οι μεγαλοΠΑΣΟΚοι δεν αρχίσουν τα «τρελλά» τους, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα πιεστεί ακόμη περισσότερο λόγω των εγγενών του αντιφάσεων. Οι δρόμοι είναι αποκλειστικά δύο: Είτε θα ενδώσει στα κελεύσματα ενός μεγάλου κομματιού στο εσωτερικό του ΣΥΝ και του κεντροαριστερού εργολαβικού λόμπυ (π.χ. «Ελευθεροτυπία») και με περίτεχνο τρόπο θα οδηγηθεί σε κυβερνητική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα να διαλυθεί με βίαιο τρόπο η συνεργασία του ΣΥΝ με τον «αριστερισμό«, δηλαδή ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ σαν πολυσυλλεκτική πολιτική οντότητα. Είτε, θα μείνει μέχρι τέλους συνεπής στον αντι-δικομματισμό του, έστω και με το στρεβλό τρόπο που το κάνει σήμερα, και θα υποστεί περαιτέρω καθίζηση των ποσοστών του πλησιάζοντας στα φυσιολογικά νούμερα αυτού του χώρου (3%-6%), διακινδυνεύοντας παράλληλα μια μαζική προς το ΠΑΣΟΚ (ή ακόμα και τους «Πράσινους«, των οποίων η πλειοψηφία αμάν κάνει για κυβερνητικούς θώκους!) αποχώρηση της λεγόμενης «ανανεωτικής πτέρυγας» και ενός μεγάλου κομματιού των οπαδών του που διάκεινται ευμενώς προς μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ (περίπου το 60% σύμφωνα με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις).

Κι επειδή νομίζω ότι σας κούρασα με την βαρυ(α)σήμαντη ανάλυσή μου, παραθέτω, με σκοπό να ευθυμήσετε, απόσπασμα από κείμενο για τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις, στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδας «Αριστερά !«, οργάνου της ΚΟΕ, οργάνωσης η οποία φιλοδοξεί να αποτελέσει την «κομμουνιστική συνιστώσα» του ΣΥΡΙΖΑ (τα θαυμαστικά και η υπογράμμιση δικά μου):

«…Η δυναμική της Αριστεράς παραμένει σημαντική – και αυτό ισχύει ειδικά για τον ΣΥΡΙΖΑ, που για τον αστισμό αποτελεί έναν αστάθμητο (!)  και μη προβλέψιμο (!) παράγοντα (σε αντίθεση με το πάντα «νομιμόφρον» ΚΚΕ) (!)» 😆 . 😆

«Αστάθμητος» (θα πέσει κι άλλο;) και «μη προβλέψιμος» (θα συγκυβερνήσει ή όχι;) ο ΣΥΡΙΖΑ! Μπα σε καλό σας βρε σύντροφοι της ΚΟΕ, το χιούμορ σας σπάει κόκαλα! 😆

Η (μικρο)πολιτική είδηση της εβδομάδας

Ιουνίου 26, 2008

Αντιγράφω (τη χθεσινή είδηση) από το ιστολόγιο της Κόκκινης Πιπεριάς:

Το περιοδικό Monthly Review και η εφημερίδα Αριστερά οργανώνουν συζήτηση την Τετάρτη 25 Ιουνίου 2008, ώρα 07.00 μ.μ., στην αίθουσα του Συλλόγου Υπαλλήλων Εμπορικής Τράπεζας (Ευπόλιδος 12, Πλατεία Κοτζιά), με θέμα: Οι εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά το «ΟΧΙ» της Ιρλανδίας

Ομιλητές:

Χρήστος Καραμάνος, μέλος της διεύθυνσης της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ
Θανάσης Παφίλης, ευρωβουλευτής KKE
Θέμος Στοφορόπουλος, πρέσβης ε.τ.
Βαγγέλης Χωραφάς, εκδότης περιοδικού Monthly Review

Συντονιστής: Κώστας Μελάς, καθηγητής Πανεπιστημίου

Η εκδήλωση πιθανώς να ήταν ενδιαφέρουσα αλλά η είδηση δεν είναι στην εκδήλωση καθεαυτή αλλά στους ομιλητές. Εκεί φιγουράρει το όνομα του ευρωβουλευτή του ΚΚΕ, Θανάση Παφίλη. Και τι το περίεργο, θα πει κάποιος. Μα η εφημερίδα «Αριστερά» που συνδιοργάνωνε την εκδήλωση είναι όργανο της ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας), μικρής οργάνωσης μ-λ προσανατολισμού και εκ των φανατικότερων υποστηρικτών του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία επιθυμεί να αποτελέσει την κομμουνιστογενή συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ. Η κριτική μάλιστα που ασκεί η ΚΟΕ στο ΚΚΕ είναι εξαιρετικά σφοδρή και ιδιαίτερα μέσα από τις στήλες της εφημερίδας «Αριστερά»!
Στελέχη του ΚΚΕ, επιπέδου Παφίλη, έχουν πάψει εδώ και χρόνια να εμφανίζονται σε κοινές εκδηλώσεις και συζητήσεις με στελέχη άλλων οργανώσεων, πόσω μάλλον με εκείνα του ΣΥΡΙΖΑ!
Αν δεν πρόκειται περί …ορθογραφικού λάθους (sic), τότε δύο εξηγήσεις μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό και με δεδομένο ότι τα στελέχη του ΚΚΕ δεν κάνουν του κεφαλιού τους αλλά ακολουθούν της πολιτικές οδηγίες και αποφάσεις του Κόμματος (εδώ ακόμη και η πληθωρικότατη Κανέλλη αρνείται σε πάμπολλες προτάσεις που τις γίνονται για συμμετοχή σε δημόσιες εκδηλώσεις).
Είτε, λοιπόν, ο Παφίλης βρέθηκε εκεί με την άδεια της κομματικής ηγεσίας και άρα δικαιολογημένα κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι αχνοφαίνεται κάποιου τύπου στροφή από την πλήρη έλλειψη επικοινωνίας με άλλες συνιστώσες της αριστεράς που έχει επιλέξει το ΚΚΕ στα πλαίσια της γραμμής «πέντε κόμματα, δύο πολιτικές».
Είτε, ο Παφίλης μετά τις ερχόμενες ευρωεκλογές ετοιμάζεται να ακολουθήσει το δρόμο των Κωστόπουλου-Θεωνά και να πάρει την άγουσα για …τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ελπίζω τουλάχιστον να μην συμβαίνει το δεύτερο γιατί τον Παφίλη έτυχε να τον γνωρίσω σε μια παλαιότερη αποστολή στη Μέση Ανατολή και μου φάνηκε ένας γνήσιος αντι-ιμπεριαλιστής, ο οποίος έχει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται πολύ καλά τις διεθνείς εξελίξεις και την ανάγκη της διεθνούς αλληλεγγύης σε όσους λαούς αγωνίζονται εναντίον της αυτοκρατορικής Νέας Τάξης και θα ήταν λυπηρό να κατέληγε στο πολιτικό μόρφωμα που περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο έχει γραμμένη την αντι-ιμπεριαλιστική πάλη στα …παπούτσια του τα παλαιά!
Αν κάποιος πήγε στην εκδήλωση θα είχε ενδιαφέρον να μας πληροφορήσει αν ο Παφίλης τελικά παραβρέθηκε και τι στάση κράτησε… Βέβαια, ανεξαρτήτως της παρουσίας ή μη του Παφίλη στην εκδήλωση, οι εντυπώσεις παραμένουν και μόνο από το δελτίο τύπου…