Posts Tagged ‘ΚΚΕ’

Η κατάλληλη απάντηση στην αριστερίστικη σαχλαμάρα που εκτόξευσε το ΚΚΕ…

Μαρτίου 6, 2012

Οπως καταγέλει στο Newsit o πατατοπαραγωγός από το Νευροκόπι Σάββας Ξανθόπουλος «εγώ ήμουν απο τους πρωτεργάτες όλης αυτής της κίνησης για να διαθέσουμε τις πατάτες μας στους πολίτες της Κατερίνης και άρα εμένα απειλούν οι μεσάζοντες. Ακόμη και μετά τη χθεσινή παρουσία μου στο δελτίο ειδήσεων του Μέγκα με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν πως θα βρω τον μπελά μου και ότι θα μου στείλουν την εφορία για έλεγχο. Εγώ όμως δε μασάω από απειλές και θα συνεχίσω μαζί με τους άλλους αγρότες αυτό που ξεκινήσαμε».

http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=126053&catid=3

Προφανώς καθόλου αστείο και ανώδυνο δεν βρίσκουν το «κίνημα της πατάτας» οι μεσάζοντες και οι σουπερμαρκετάδες. Ας ρίξει, λοιπόν, τις δυνάμεις του το ΚΚΕ στο πώς θα βοηθήσει αγρότες και καταναλωτές να οργανώσουν τον αγώνα τους ενάντια στους μεσάζοντες (πριν την έλευση του …σοσιαλιστικού παραδείσου) και κυρίως πώς θα αντέξουν στις απειλές της μαφίας των μεσαζόντων με τις γνωστές προσβάσεις της στον κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό και ας αφήσει τις ανέξοδες καταγγελίες και το κυνήγι φαντασμάτων. Αν δεν θέλει να βγει δεύτερο κόμμα στις εκλογές (δικαίωμά του), που με τόση επίταση ζητάει εδώ και ένα χρόνο, ας μην εξευτελίζεται τουλάχιστον με αυτόν τον τρόπο.

Στο χώρο του πολιτικού σουρρεαλισμού…

Οκτώβριος 4, 2010

…εισήχθη κατεπειγόντως, πλην οικειοθελώς και το ΚΚΕ με την τελευταία δήλωση υποστήριξης του Δ. Χριστόφια ως δήθεν θύματος συκοφαντικής δυσφήμισης. Ως γνωστόν, ο Χριστόφιας σε πρόσφατη επίσκεψή του στις ΗΠΑ μίλησε μέσα στην  «καρδιά του κτήνους» για το Κυπριακό, στο Ινστιτούτο Μπρούκινγκς (Brookings) και φυσικά είπε αυτά που οι Αμερικανοί φίλοι του ήθελαν να ακούσουν υποστηρίζοντας ότι η Κύπρος έπεσε θύμα «διπλής εισβολής» από Ελλάδα και Τουρκία! Ο πολιτικός σάλος που ξέσπασε σε Κύπρο και Ελλάδα αναμενόμενος. Ακόμα και ο φανατικότερος θαυμαστής του Χριστόφια, ο πρωθυπουργεύων ΓΑΠ, φρόντισε να κρατήσει αποστάσεις από την κοτσάνα Χριστόφια.

Το ΚΚΕ, όμως, έσπευσε να καλύψει πλήρως τον Χριστόφια θεωρώντας τον θύμα συκοφαντικής επίθεσης(!) και ταυτόχρονα εξέφρασε την υποψία μήπως όλα αυτά γίνονται γιατί ετοιμάζεται επιστροφή του Σχεδίου Ανάν!!! Και με τον Χριστόφια και εναντίον του …Χριστόφια, που ακόμα και τα μικρά παιδιά έχουν καταλάβει ότι κάνει τα αδύνατα δυνατά να φέρει πίσω το Σχέδιο Ανάν ή κάποια παραλλαγή του!! Εδώ η πολιτική λογική τα παρατάει και εισέρχεται το …πανκ. (Η πλήρης ανακοίνωση του ΚΚΕ εδώ)

Τουλάχιστον ο ΣΥΝ, πιστός στην πάγια φιλο-ανανική γραμμή του κάλυψε σχεδόν με τα ίδια λόγια τον Χριστόφια αλλά ως δήθεν θύμα εθνικιστικών κύκλων που δεν θέλουν τη λύση (δηλαδή ένα νέο σχέδιο Ανάν) και όχι επειδή κάποιοι θέλουν επιστροφή του Σχεδίου Ανάν! (Η ανακοίνωση του ΣΥΝ εδώ).

Όσο για το ίδρυμα στο οποίο μίλησε ο Χριστόφιας, πρόκειται για μια δεξαμενή σκέψης που λειτουργεί στο σκληρό πυρήνα της αμερικάνικης πολιτικής ζωής επηρρεάζοντας Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους. Περισσότερα εδώ.

Να υπενθυμίσω μόνο την πρόσφατη ελεεινή στάση του Χριστόφια απέναντι στο διεθνές κίνημα για την άρση του αποκλεισμού στη Γάζα, όπου ακόμα και σήμερα η Κύπρος αρνείται τον ελλιμενισμό πλοίων του στόλου της αλληλεγγύης (πού να ξέρει από αντίσταση ο οσφυοκάμπτης…) καθώς και την άκρως …κομμουνιστική οικονομική πολιτική που ακολουθεί (σύντομα έρχονται και μέτρα «περιορισμού των δαπανών», δηλαδή λιτότητας, κατ’ εντολήν των Βρυξελλών).

Κι επειδή μερικοί φαίνεται να ξεχνάνε εύκολα, παραπέμπω σε ένα παλαιότερο δικό μου κείμενο σε αυτό το ιστολόγιο: https://eksapodo.wordpress.com/2008/10/09/360/

ΣΚΑΪ: Ο θεματοφύλακας της νομιμότητας…

Απρίλιος 22, 2010

Μπάμπης Παπαδημητρίου

Εργάζεται για λογαριασμό της Τηλεόρασης και του Ραδιοφώνου του ΣΚΑΪ και αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ».
Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Παρίσι και έχει κατά καιρούς συνεργασθεί με το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, την Τράπεζα της Ελλάδος και μεγάλες εμπορικές τράπεζες.

Αυτά λέει το σεμνό βιογραφικό του κ. Παπαδημητρίου από την ιστοσελίδα του ΣΚΑΪ. Θα πρόσθετα ότι είναι επίσης διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού και ότι στην «Καθημερινή» που γράφει διακρίνεται για τις προτροπές του προς τον πολιτικό κόσμο να άρει τις εργασιακές «αγκυλώσεις» που ταλανίζουν τον ιδιωτικό τομέα και δεν τον αφήνουν να …προκόψει (συλλογικές συμβάσεις εργασίας, όριο απολύσεων, μισθοί ανάλογα με την προϋπηρεσία, κλπ).
( Για παραπέρα ενασχόληση με τα πονήματα του κ. Παπαδημητρίου ένα πρόσφατο παράδειγμα: Κόψτε μισθούς; Οχι ακριβώς )

Σήμερα, λοιπόν, ο κυρ-διευθυντής του Αλαφούζου, φανερά ενοχλημένος από την έλλειψη κατανόησης του ΚΚΕ μπροστά στον αγώνα για τη σωτηρία του τόπου, τον οποίο με μαεστρία διευθύνει ο ΓΑΠ και σιγοντάρει ο κυρ-διευθυντής, πήρε το τσεκούρι και αποφάσισε:

«το ΚΚΕ είναι κόμμα που δεν σέβεται τη νομιμότητα, γι’ αυτό και δεν πρόκειται να μεταδοθεί ξανά από την εκπομπή του ανακοίνωση του Κόμματος»

Γουστάρω δημοκρατία και δημοκράτες σε κρίση! (Υποθέτω, ο Alexis Παπαχελάς θα του χάιδεψε τον ώμο με κατανόηση για τη «σκληρή» αλλά «δίκαιη» αυτή του απόφαση…)

Γ. Καλαϊτζής: Χωρίς Τσίπα

Φεβρουαρίου 16, 2010

Μπαίνοντας σήμερα κάποιος στην ιστοσελίδα της «Ελευθεροτυπίας» αντικρίζει την παρακάτω «γελοιογραφία» του Γ. Καλαϊτζή:

http://www.enet.gr/?i=news.el.gallery&id=36&m=57650

Η εμετική αυτή και χωρίς προηγούμενο επίθεση σε βάρος του ΚΚΕ και της Παπαρήγα προσωπικά είναι ενδεικτική της λύσσας με την οποία τμήμα της τάχα «ριζοσπαστικής» και «εξαρχειώτικης» αριστεράς αντιμετωπίζει οποιονδήποτε (ακόμα και το ΚΚΕ) τολμήσει εμπεριστατωμένα και από τα αριστερά να της ασκήσει κριτική για τα άθλια κοσμοπολίτικα ιδεολογήματά της. Ιδεολογήματα με τα οποία πορεύεται πολιτικά και βιοπορίζεται ατομικά. Τη στιγμή που η χώρα μετατρέπεται επισήμως σε ευρωπαϊκό προτεκτοράτο με πρόσχημα την οικονομική κρίση και τα εξουσιαστικά ιδεολογήματα της τελευταίας 20ετίας τρεκλίζουν από τις σαρωτικές εξελίξεις (ευρωπαϊσμός, ευρωλαγνεία, «ευρώπη χωρίς σύνορα», «είμαστε όλοι Ευρωπαίοι», πολυπολιτισμός, κλπ μπαρούφες), η συγκεκριμένη «Αριστερά της Δραγώνα και της Προόδου» επιστρατεύει όλες τις ρεζέρβες της στα ΜΜΕ, τα Πανεπιστήμια και τους μηχανισμούς αναπαραγωγής για να σπιλώσει, να διαστρέψει, να συκοφαντήσει. Ο κατά τα άλλα «αριστεριστής» (και ταλαντούχος, ομολογουμένως) Γ. Καλαϊτζής έθεσε δυστυχώς την πένα και τον εαυτό του στην πρωτοπορία αυτής της λυσσαλέας (αλλά και απέλπιδας) προσπάθειας. Με αυτή την ελεεινή επίθεση υποβάλλει τα σέβη του στο πιο υποταγμένο, βολεμένο και μηδενιστικό κομμάτι της ελληνικής αριστεράς. Ντροπή και Θλίψη…

Λίγα λόγια για την κρίση στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ

Αύγουστος 5, 2009

Το ανεπανάληπτο μετεκλογικό σόου του Αλαβάνου με τις «δραματικές» παραιτήσεις – ξεπαραιτήσεις του το θυμόμαστε όλοι. Δεν μπορείς εξάλλου να ξεχάσεις εύκολα σπαρταριστές κωμωδίες! Στόχος του κυρ Αλέκου ο εξαναγκασμός του ΣΥΝ σε υποταγή ή ακόμα και διάλυση εντός του ΣΥΡΙΖΑ, όπου το κουμάντο θα το κάνει ουσιαστικά αυτός μαζί με τον στενό κύκλο συνεργατών του και κάποιες από τις λεγόμενες «συνιστώσες» που είναι σήμερα της αρεσκείας του. Δεύτερος πιθανός στόχος η τιμωρία του αυθάδη «πατροκτόνου» Αλέξη, ο οποίος αρνήθηκε να πολιτευτεί ως πρόεδρος του ΣΥΝ κατά τα γούστα του πατρός. Να σημειώσω εδώ ότι αυτές φαίνονται να είναι οι πολιτικές στοχεύσεις, με κριτήριο αυτά που συνέβησαν μέχρι σήμερα. Και λέω «φαίνονται» διότι ο πολιτικός Αλέκος Αλαβάνος αποτελεί sui generis περίπτωση. Με τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του και τις αλεπάλληλες πολιτικές κωλοτούμπες του, αυτό δηλαδή που οι άτυχοι υμνητές του ονομάζουν «μετρ των αιφνιδιασμών«, δείχνει να μην έχει και ιδιαίτερη επαφή με την πραγματική πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα (πιθανώς αποτέλεσμα της 20ετούς απουσίας του στις Βρυξέλες ή/και της αριστοκρατικής του καταγωγής) και να κινείται με μια εντελώς προσωπική ερμηνεία των καταστάσεων.
Ο νεαρός Αλέξης, όμως, από μαθητής μεγαλωμένος μέσα σε κομματικούς μηχανισμούς, γραφεία και βουτηγμένος στην ίντριγκα, κατανόησε ότι αν το σχέδιο του Αλαβάνου επιτευχθεί και ο ΣΥΝ διαλυθεί ή χάσει την ιδιαιτερότητά του, τότε το πολιτικό τέλος όλων, του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου, είναι κοντά. Δεν μπορεί να δεχτεί ότι ο πυλώνας του εγχειρήματος, ο ΣΥΝ, με την όποια ιστορία, το στοιχειώδη μηχανισμό, τους πόρους, τα χιλιάδες μέλη και τη σχετική αναφορά σε κοινωνικούς χώρους (έστω και αν αυτή περιορίζεται σε πανεπιστημιακούς, ελεύθερους επαγγελματίες και δημόσιους υπάλληλους) θα υποχρεωθεί να συγκυβερνήσει ή ακόμα χειρότερα να ελεγχθεί από μια παρέα γύρω από τον Αλαβάνο και μια δράκα συνιστώσες των μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων μελών που έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τους ήξερε ούτε η μανούλα τους. Επίσης, αντιλαμβάνεται ότι η Ανανεωτική – «δεξιά» – πτέρυγα του κόμματος, η οποία επί μια δεκαετία τρώει τη μια εσωκομματική καρπαζιά μετά την άλλη, δεν θα δεχτεί με τίποτα αυτή τη διάχυση ή αυτοδιάλυση του ΣΥΝ και αυτή τη φορά έχει στρατηγικό διέξοδο που της δίνει τη δυνατότητα να μην υποταχτεί και να διεκδικήσει την οριστική ηγεμονία της ανανεωτικής αριστεράς. Το όνομα αυτού, «Πράσινοι«. Αν τα πράγματα ζορίσουν πολύ με το ΣΥΡΙΖΑ, μια πιθανή συμμαχία «Ανανεωτικών» και «Πρασίνων» σε έναν καινούριο «Συνασπισμό της Αριστεράς και της Οικολογίας» θα δώσει σχεδόν σίγουρα το πολυπόθητο 3% και τα έδρανα της Βουλής, με ό,τι σημαίνει αυτό για την εδραίωση και κυριαρχία του σχήματος και θα αφήσει τον «αριστερό» και «αποκαθαρμένο» ΣΥΡΙΖΑ να παραπαίει λίγο πάνω ή κάτω από το 2%. Γι’ αυτό και ο Τσίπρας, έχοντας σαφώς υψηλότερη διορατικότητα από τον Αλαβάνο, προσπαθεί να ισορροπήσει κρατώντας το κόμμα ενωμένο και αρνείται την όποια μετεξέλιξη. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτή του τη στάση έχει μαζί του, έκοντες άκοντες, την πλειοψηφία του Αριστερού Ρεύματος, τους προερχόμενους από το ΚΚΕ δηλαδή, οι οποίοι έχοντας βιώσει τη δραματική εμπειρία του ’90-’91, όταν ήταν αυτοί που επιχείρησαν να διαλύσουν το ΚΚΕ και να το διαχύσουν στον ενιαίο τότε Συνασπισμό, διαπίστωσαν μετά από χρόνια ότι εκείνοι που κράτησαν τα «ντουβάρια» (δηλαδή την οργάνωση, τα σύμβολα, την ιστορία και το μηχανισμό μέσα στην κοινωνία) ήταν αυτοί που υπερίσχυσαν πολιτικά  -το ΚΚΕ – ενώ οι ίδιοι παραπαίουν. Το πάθημα φαίνεται να γίνεται μάθημα για το «Ρεύμα» και παρ’ όλο που η πλειοψηφία του δεν έχει εμπιστοσύνη στον Αλέξη, δεν θα τον αφήσει μόνο του και θα τον βοηθήσει να κρατήσει αυτόνομο και ενιαίο το κόμμα.
Θα μου πείτε, όλοι αυτοί οι σχεδιασμοί, ένθεν και ένθεν, θα «βγουν»; Άγνωστο. Στην πολιτική σύγκρουση και ιδιαίτερα αυτή που γίνεται ερήμην κοινωνικής αναφοράς, τα πράγματα μπορούν να αποκτήσουν μια ανεξέλεγκτη και απρόβλεπτη δυναμική. Για παράδειγμα οι λεγόμενοι «Ανανεωτικοί» έχουν εξαπολύσει σφοδρή επίθεση εναντίον όλων, και του Τσίπρα, πιέζοντας με πολύ σκληρό τρόπο, γεγονός που δύναται να ενεργοποιήσει τα «αντιδεξιά» ανακλαστικά του «Ρεύματος» που δεν θα δεχτεί να χάσει την εσωκομματική ηγεμονία τόσο εύκολα, κλπ, κλπ. Πάντως, ένα είναι βέβαιο, ότι όποια κατάληξη και αν έχει η παρούσα κρισιακή διαδικασία εντός των ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ το όλο εγχείρημα με τη σημερινή του μορφή και καθεστώς ισορροπιών, οδηγείται σε πολιτική και ουσιαστική ανυποληψία με μικρές δυνατότητες επαναφοράς στην προ του 2009 κατάσταση. Τα πράγματα είναι κυριολεκτικά σε οριακό σημείο. Αν μάλιστα οδηγηθεί στις πιθανές πρόωρες εκλογές με αυτήν την κατάσταση στο εσωτερικό του, τότε η πιθανότητα ένταξής του στην …εξωκοινοβουλευτική αριστερά είναι μεγάλη.
Τέλος, θα ερωτήσει κάποιος/α: Τι σχέση έχουν όλες αυτές οι μάχες προσώπων, μηχανισμών, ομάδων, γκρουπών με τα πραγματικά προβλήματα του λαού και της χώρας; Η απάντηση είναι απλή. Γιατί, πριν το ξέσπασμα της μετεκλογικής κρίσης είχαν; (Πέρα από την έκφραση των συμφερόντων κάποιων μικρών κοινωνικών ομάδων που προαναφέραμε και μια εγγενή αριστερή αυτοαναφορικότητα – οι «αριστεροί» που μιλάνε για τους «αριστερούς» και την «αριστερά» σαν να πρόκειται για μια χωριστή κοινωνική κατηγορία).

Ευρωεκλογές τηλεγραφικώς…

Ιουνίου 8, 2009

ΠΑΣΟΚ: Κάποιος σιδερώνει  το πρωθυπουργικό φράκο. (Ως φαίνεται οι νεοέλληνες μπορεί να αποκτήσαμε πολλά καινούρια ελαττώματα αλλά διατηρήσαμε τουλάχιστον το …αυτοκτονικό μας χιούμορ.)

Ν.Δ.: «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά της Ντόρας», είπεν ο Κωστάκης. (Ο Σαμαράς είναι που κρυφοκοιτάζει από την πόρτα ή μου φαίνεται;)

ΚΚΕ: Αυτό δεν είναι Κόμμα αλλά αντι-ανεμικό! (Αν και παρά την αξιοσημείωτη αντοχή του, φαίνεται να ταβάνωσε. Η πιθανή αύξηση της συμμετοχής στο συνηθισμένο 70-75% στις συντόμως ερχόμενες εθνικές εκλογές, πιθανόν να το οδηγήσει κάτω από το 8%.)

ΛΑΟΣ: Το μόνο κόμμα που δικαιούται να πανηγυρίζει. Έγινε τελικά μαγαζί γωνία. Δυστυχώς. 😦 (Η «θεωρία της πολυκατοικίας», πάντως, δεν θα του βγει σε καλό. Σε συνθήκες πόλωσης, μπροστά στο χάσιμο  της νεοδημοκρατικής κουτάλας, οι εύκολοι ψήφοι διαμαρτυρίας που πήρε από τη ΝΔ, άλλο τόσο εύκολα θα εξαφανιστούν.)

ΣΥΡΙΖΑ: Τους παρέσυρε ο …Βερναρδάκης με τις έγκυρες δημοσκοπήσεις του και περίμεναν τρίτο ευρωβουλευτή. 😈 Καληνύχτα! (Και τώρα πώς θα ζήσει η «γενιά των 700 ευρώ» με ηττημένο τον εκφραστή της και χωρίς «προοδευτική κυβέρνηση με βάση τη ριζοσπαστική αριστερά»;)

ΠΡΑΣΙΝΟΙ: Τώρα  μόλις αρχίζουν τα ωραία και οι πλάκες! (Ούτως ή άλλως, ένα φάντασμα θα πλανάται από πάνω τους στις ερχόμενες εθνικές εκλογές με αυξημένη τη συμμετοχή και ορατή την πορεία του ΠΑΣΟΚ προς την εξουσία. Αυτό του …Τσοβόλα!)

Αμάν, αυτό κι αν ήταν καρφί!

Μαΐου 8, 2009

Αντιγράφω από χτεσινή ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου για τη διαφάνεια που αναφέρθηκε Ο Γ. Παπανδρέου στα ΤΕΙ
Μιά και ο κ. Παπανδρέου μιλάει διαρκώς για διαφάνεια, καλό θα είναι να πει στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και στο λαό, τι συζητάνε στη λέσχη Μπίλντεμπεργκ, όταν μαζεύονται, αυτός και στελέχη του ΠΑΣΟΚ μαζί με τον Κ. Καραμανλή και με τους εκπροσώπους του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού.

Του το χρώσταγαν του Γ(κ)ΑΠ (μετά την τελευταία χυδαία Παγκαλιάδα) και μπράβο στο ΚΚΕ γιατί έσπασε την (πολιτική) σιωπή γύρω από τη συγκεκριμένη μάζωξη της παγκόσμιας ελίτ στην Αθήνα.

Περισσότερα για τη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ στον Αφάσιο.

Ο «σοβαρός» πάντα «σοβαρά» ομιλεί

Μαρτίου 5, 2009

Στην Ελλάδα, ελλείψει πραγματικά σοβαρών ανθρώπων στον τομέα του πνεύματος ή των μέσων ενημέρωσης, φύεται ένα άλλο είδος, αυτό των «σοβαρών«. Η «σοβαρότητά» τους είναι συνήθως αποτέλεσμα των καταλλήλων δημοσίων σχέσεων και πρακτικά αντιστρόφως ανάλογη των πραγματικών τους επιδόσεων. Παλιότερα είχα την ευκαιρία να παρουσιάσω ένα σχετικό με το θέμα απόσπασμα από τη σκέψη του Κονδύλη (ΕΔΩ).

Προς τι, όμως, αυτές οι σκέψεις; Πριν κανά δυό μέρες, σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή, η βουλευτής του ΚΚΕ, Λιάνα Κανέλλη, επιτέθηκε με σφοδρότητα κατά των κρατικών καναλιών επειδή κατά τη γνώμη της προβάλλουν συνεχώς «αντικομμουνιστικά» ντοκυμαντέρ, «από το BBC, από τον Κούλογλου, απ’ οποιονδήποτε«.
Τι λέτε, λοιπόν, ότι της απάντησε ο «σοβαρός» Κούλογλου από το διαδικτυακό κανάλι του, TVXS; Ότι την ώρα που μιλούσε στην εκπομπή η Κανέλλη, στη βιβλιοθήκη πίσω από το γραφείο της, ανάμεσα σε άλλα βιβλία, υπήρχε και η …Αγία Γραφή!!!! Ναι, αυτή ήταν η απάντηση του «σοβαρού»! (Μπορείτε να τη διαβάσετε όλη ΕΔΩ).
Να χαρώ εγώ «σοβαρότητα» και να χαίρονται οι οπαδοί του τον ερίφη δημοσιογράφο-γκουρού…

Ένα ποίημα αφιερωμένο…

Φεβρουαρίου 17, 2009

… στο 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ, που ξεκινάει αύριο τις εργασίες του. Δεν γνωρίζω ποια ακριβώς χρονιά το έγραψε ο «αποσυνάγωγος» δημιουργός του, εκδόθηκε όμως στην ποιητική συλλογή «Κατά Σαδδουκαίων«, το 1953. Κατά τύχη, χρονιά θανάτου του Στάλιν και πάντως τρία ολόκληρα χρόνια πριν το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ οπότε και «…υιοθετήθηκαν μια σειρά οπορτουνιστικές θέσεις για τα ζητήματα της οικονομίας, της στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος και των διεθνών σχέσεων«, κατά τα σημερινά κομματικά κείμενα
Τι να είχε (δι)αισθανθεί, άραγε, ο ποιητής σε μια περίοδο που, κατά τα κείμενα, ακόμη «Διεξαγόταν με επιτυχία η ταξική πάλη για την κατάργηση των εκμεταλλευτών…«;

Στο νεκρό δάσος

Στο νεκρό δάσος των λέξεων προχωράω.
Ανάβω τα χλομά φανάρια στους δρόμους
προσπαθώ ν’ αναστήσω.
Τα ονόματα που πυρπόλησαν τις καρδιές
σε μυστικές συνεδριάσεις
τα ονόματα που οδήγησαν όλα δολοφονούνται.
Τώρα κυκλοφορούν σε ανάκτορα ξένοι
ντύνονται επίσημα στις δεξιώσεις
σε διπλωματικά συνέδρια ανταλλάσσονται
χειραψίες
φριχτά υπομνήματα
παρευρίσκονται στις γιορτές υποκλίνονται.
Τώρα πεθαίνουν.

Ω Ρόζα Λούξεμπουργκ, Λένιν, ποιητές.
Ω Τέλμαν, Τάνεφ
παγωμένοι σε επίσημες αίθουσες
δαφνοστεφείς ήρωες
μυθικά πρόσωπα ελάτε.

Οι εξουσίες σήμερα χαϊδεύονται σαν
ερωτιάρες γάτες πάνω στις στέγες μας
οι πρόεδροι ανταλλάσσουν επισκέψεις
οι πατριάρχες πάλι ενθρονίζονται
κάτω από τα νόμιμα κάδρα σας μας περιπαίζουν.

Εγώ έχω μέσα στη θύμηση μου
την ώρα που ανέβαινε το πλήθος στις σκάλες
με τη φωτιά
κρατώντας τη μεγάλη ταμπέλα
Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ.
Έχω στη θύμησή μου την ατμομηχανή που έφερε
τη νύχτα τον Λένιν
τον έξαλλο Μαγιακόφσκι που πυροβολούσε
τους υπουργούς
τους φοιτητές αγκαλιασμένους με τους χωριάτες.

Πως βγήκανε πάλι απ’ αυτή τη φωτιά
ο Κος Διευθυντής
ο διπλωματικός ακόλουθος
ο Κος πρέσβης;
Και τώρα τι πρέπει να γίνει
σ’ αυτό το νεκροταφείο των ονομάτων
σ’ αυτό το νεκροταφείο των λέξεων;

Πως θα ξαναβαφτίσουμε τις πυρκαγιές
Ελευθερία, ισότητα, Σοβιέτ, εξουσία;

Μιχάλης Κατσαρός

Ιστορίες πολιτικής θλίψης…

Φεβρουαρίου 11, 2009

Το ΚΚΕ αποφάσισε στο εντός των ημερών 18ο Συνέδριό του να αποκαταστήσει και να τοποθετήσει σε θέση περιωπής το πιο καταθλιπτικό φάντασμα της ιστορίας του «σοσιαλισμού του 20ου αιώνα», αυτό του Στάλιν. Η «φονταμενταλιστική» αυτή (επι)στροφή – αναμενόμενη σύμφωνα με τη γενικότερη στάση του κόμματος την τελευταία δεκαετία – σε μια εξιδανικευμένη ιδεολογική «καθαρότητα» και ένα ένδοξο σοσιαλιστικό «χαλιφάτο» μεταξύ των δεκαετιών του ‘30 και του ’50, κατά την ταπεινή μου γνώμη μπορεί να ερμηνευτεί μόνο με όρους οργανωσιακής θεωρίας και δημιουργίας ενοποιητικής ταυτότητας. Οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια πολιτικής και ιδεολογικής ερμηνείας είναι καταδικασμένη από χέρι. Εξάλλου, η οργανωσιακή επιβίωση και αναπαραγωγή είναι και αυτό μια πολιτική στρατηγική όταν γίνεται συντεταγμένα και με σχέδιο!
Όσο καταθλιπτική είναι, λοιπόν, η προσπάθεια της κομματικής γραφειοκρατίας να αποκαταστήσει το σταλινισμό, άλλο τόσο καταθλιπτική είναι και η προσπάθεια όλων των υπολοίπων να προχωρήσουν σε μια … «ευρεία» ιδεολογική αντιπαράθεση με το ΚΚΕ με αφορμή ακριβώς την αποκατάσταση της σταλινικής περιόδου! Η συζήτηση για τις ρίζες, τη φύση και τις επιπτώσεις της σταλινικής περιόδου έχει πραγματοποιηθεί και με το παραπάνω, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’40 (από το τροτσκιστικό ρεύμα ακόμη παλιότερα), σε περιόδους που αυτές οι αντιπαραθέσεις ήταν κρίσιμες για την ίδια την ιστορική πορεία και εξέλιξη ολόκληρων κινημάτων ακόμα και λαών. Το να μπαίνεις, σήμερα, με όλες τις κοσμοϊστορικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί τα τελευταία 20-25 χρόνια, σε μια τέτοια διαδικασία είναι σαν να παραβιάζεις ανοιχτές θύρες. Η «αντίθεση» στο σταλινισμό, σήμερα, έχει πιθανώς το ίδιο άρωμα φονταμενταλισμού με τη «θέση» του ΚΚΕ (για τους ειλικρινώς και εντίμως ποιούντες την κριτική) και σίγουρα μπόλικο άρωμα πολιτικού καιροσκοπισμού ακόμα και αδιαντροπιάς για τους υπόλοιπους – βλ. ΣΥΡΙΖΑ, δορυφορική του ΣΥΡΙΖΑ εξωκοινοβουλευτική αριστερά, μεγαλοδημοσιογράφοι των νταβατζήδων, κατεστημένοι διανοούμενοι «ευαίσθητοι» αποκλειστικώς σε ζητήματα «σταλινισμού», ακόμα και ο συνταξιούχος Βότσης ανακλήθηκε εξ εφεδρειών για να καταγγείλει, όταν στην «Ελευθεροτυπία» συνήθιζε να καταπίνει «καμήλες» (ΕΔΩ).
Το λυπηρό είναι ότι τη στιγμή που το σύμπαν καίγεται (ή ετοιμάζεται να καεί) η ελληνική αριστερά παίζει με σταλινικά και αντισταλινικά «πουκάμισα αδειανά», ένθεν κακείθεν… 😦

Υ.Γ. Να πω τη μαύρη μου αλήθεια καμιά φορά μπαίνω στον πειρασμό να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν με πειράζει η σταλινική στροφή του ΚΚΕ. Εδώ που έχει καταντήσει η ελληνική αριστερά, τουλάχιστον ένα κομμάτι της νεολαίας θα απομακρυνθεί έστω και στρεβλά από τον κυρίαρχο μηδενισμό και θα «διαπαιδαγωγηθεί» γύρω από αξίες (οργανωμένη πάλη, θυσία για τον αγώνα, αγάπη για το λαό) ή ένδοξες ιστορικές στιγμές (‘40-‘44, ‘46-‘49, αντιφασιστική πάλη). Και ίσως να είναι εν τέλει καλύτερο από το να διαπαιδαγωγηθεί με το «σπάσε-κάψε-κλέψε» και μετά …Αγγλία για μεταπτυχιακό.
Από την άλλη, όμως, τι γίνεται αν «διαπαιδαγωγηθεί» και με το παπικό «αλάθητο» της κομματικής ηγεσίας, με τον χαφιεδισμό ως «σοσιαλιστικό καθήκον», την υστερία για τους «σαμποτέρ» ή την αναγκαιότητα των «στρατοπέδων αναμόρφωσης» (sic); Ίσως αυτές οι απάνθρωπες εκδηλώσεις του «σταλινισμού» να χάνουν την ισχύ τους εκτός του ιστορικού τους πλαισίου, εβδομήντα χρόνια μετά, και να αδυνατούν να αναπαραχθούν. Ίσως, όμως και όχι. Δεν ξέρω…