Posts Tagged ‘εξέγερση’

Πλησιάζει η νέα Ιντιφάντα;

Ιουλίου 7, 2010

Η κυβέρνηση Νετανιάχου βρίσκεται ένα βήμα πριν το «μεγάλο κόλπο» που ταυτόχρονα, θα οδηγήσει σε πλήρη ισραηλοποίηση την κατεχόμενη παλαιστινιακή Ανατ. Ιερουσαλήμ, θα καταστρέψει μια και καλή την όποια «ειρηνευτική διαδικασία» με την οποία ακκίζεται η διεθνής κοινότητα τα τελευταία χρόνια και θα οδηγήσει σε σκληρή δοκιμασία την προεδρία Ομπάμα στις ΗΠΑ. Πρόκειται για το γιγαντιαίο σχέδιο κατασκευής χιλιάδων κατοικιών αποκλειστικά για Εβραίους (ο εβραϊκός τύπος γράφει ακόμα και για 50.000 κατοικίες!) πάνω σε αραβική γη της Ανατ. Ιερουσαλήμ. Στην πραγματικότητα, μιλάμε για ένα οργανωμένο σχέδιο εθνικής εκκαθάρισης του παλαιστινιακού πληθυσμού της κατεχόμενης Ιερουσαλήμ καθώς οι περίπου 300.000 Άραβες της πόλης θα μετατραπούν σε μειοψηφία και μάλιστα με μηδενική δυνατότητα οικιστικής επέκτασης καθώς σχεδόν όλοι οι ελεύθεροι χώροι δεσμεύονται για το σχέδιο ή για ελεύθερους χώρους και χώρους αναψυχής που αφορούν στο σχέδιο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ήδη ο αραβικός πληθυσμός κατέχει μόλις το 13% της κατεχόμενης πόλης που κάποτε του ανήκε κατά πλειοψηφία!

Οι ακραίοι Σιωνιστές που ελέγχουν το δημοτικό συμβούλιο της πόλης περιμένουν άμεσα το πράσινο φως από την κυβέρνηση για να προχωρήσουν γρήγορα στην έναρξη των εργασιών, η οποία θα αλλάξει οριστικά υπέρ των Εβραίων το χάρτη της περιοχής. Αρκετοί αναλυτές σημειώνουν ότι την ίδια ανυπομονησία δείχνει και ο πρωθυπουργός Νετανιάχου, απλώς περιμένει να ολοκληρωθεί τυπικά η επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον αυτές τις ημέρες. Το σιωνιστικό γεράκι είναι έτοιμο να προχωρήσει σε άλλη μια βαριά προβοκάτσια σε βάρος της Προεδρίας Ομπάμα καθώς η τελευταία έχει δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι δεν θα ανεχθεί επέκταση των εβραϊκών οικισμών στην περιοχή. Ο Νετανιάχου και οι οπαδοί της σκληρής γραμμής και της λογικής της «τελικής λύσης» για το παλαιστινιακό και το μεσανατολικό, εντός κι εκτός του Ισραήλ, θεωρούν ότι αυτή θα είναι η μεγάλη ευκαιρία να υποταχθεί πλήρως ο Ομπάμα στις επιθυμίες του Ισραήλ ή, αν αντισταθεί, να συντριβεί από τη συντονισμένη δράση του εβραϊκού λόμπυ στην Αμερική, η ηγεσία του οποίου φέρεται έτοιμη να στείλει το πλέον σκληρό μήνυμα στον Ομπάμα. Για το σκοπό αυτό έχουν ήδη ενεργοποιηθεί γερουσιαστές και μέλη του Κογκρέσου, τόσο από τους Ρεπουμπλικάνους όσο και από τους Δημοκρατικούς, οι οποίοι θεωρούν ότι ο Ομπάμα το έχει παρακάνει με την «αντι-εβραϊκή πολιτική» του!

Οι σχεδιασμοί της ηγεσίας του Ισραήλ, βέβαια, δεν εξαντλούνται στο σιωνιστικό χωροταξικό «όραμα» για την Ανατ. Ιερουσαλήμ. Περισσότερο αφορούν στις παράπλευρες συνέπειες από την εφαρμογή του «οράματος». Στο εσωτερικό μπαίνει σε φάση ολοκλήρωσης ο εξεβραϊσμός των κατεχομένων περιοχών από τον πόλεμο του ’67. Στο εξωτερικό στέλνεται το μήνυμα του πολέμου μέχρι τέλους με τους «εχθρούς» καθώς γράφονται οριστικά στα παλαιότερα των σιωνιστικών υποδημάτων, διεθνείς συνθήκες, οργανισμοί, κοινή γνώμη, ακόμα και η ηγεσία της «φίλης και συμμάχου» ΗΠΑ. Το πρόσφατο φονικό χτύπημα στη διεθνή ανθρωπιστική νηοπομπή για τη Γάζα ήταν η πρώτη ένδειξη. Για το Νετανιάχου και τους συν αυτώ, το μαρσάρισμα των εκσκαφέων στην Ανατ. Ιερουσαλήμ πάει παρέα με το μαρσάρισμα των τουρμπίνων από τα F-16 που θα απογειωθούν κατάφορτα κάποια στιγμή για Γάζα, Λίβανο και βεβαίως Ιράν…

Για τους Παλαιστίνιους κατοίκους της Ιερουσαλήμ, πάντως, η κατάσταση φτάνει σ’ εκείνο το οριακό σημείο που δεν έχουν να χάσουν τίποτε άλλο παρά μόνο τις αλυσίδες τους. Είναι εκείνη η κατάσταση που η Ιντιφάντα αποτελεί τη μοναδική λύση για να διατηρήσεις την αξιοπρέπειά σου ως ανθρώπινο ον. Είναι εξάλλου και η μοναδική προοπτική, μαζί με τη γιγάντωση της διεθνούς αλληλεγγύης, που μπορεί να μπλοκάρει τα δολοφονικά σχέδια των σιωνιστών.

Advertisements

Θλιβερός Δεκέμβριος – Αιματηρός Μάρτιος

Απρίλιος 1, 2010

Θλιβερός Δεκέμβριος – Αιματηρός Μάρτιος
Ο κύκλος του τέλους κλείνει

Πριν δεκαέξι μήνες, ίσως μόνοι εμείς από αυτό το χώρο, τονίζαμε πως εκείνη η εξέγερση δεν ήταν ελπιδοφόρα αλλά θανατερή, γιατί μέσα της κυριαρχούσε το μίσος –τυφλό μίσος– και καθόλου αγάπη, όραμα, πρόταγμα κοινωνίας, πως ήταν το ίδιο άσχημη με την κοινωνία από την οποία έβγαινε, και στην οποία υποτίθεται πως αντιπαρατίθονταν. Η ίδια αδιαφορία για το κοινό καλό και το δημόσιο συμφέρον με τα αφεντικά και τους διεφθαρμένους υπουργούς, τους οποίους υποτίθεται πως στηλίτευε.
Ήταν η ακραία έκφραση μιας κενής αντιπολίτευσης σε μια άδεια από αξίες και πρότυπα κοινωνία. Γι’ αυτό και πίσω της δεν άφησε τίποτε το δημιουργικό, παρά μόνο συντρίμμια. Και τα χειρότερα δεν ήταν τα συντρίμμια από τις βιτρίνες, αλλά τα συντρίμμια  των ιδεολογιών, των αξιών, των ταυτοτήτων.
Ο Δεκέμβρης πέρασε το μήνυμα του πιο ακραίου ατομικισμού, μέσα στην υποτιθέμενη συλλογικότητα. Γι’ αυτό και στη συνέχεια εκείνο που παρήγαγε ήταν μόνο κατακερματισμός, αποσύνθεση και βία. Κατακερματισμός των υποκειμένων που συμμετείχαν σε αυτόν. Ο «Σύριζα» πήρε την κάτω βόλτα από τον Δεκέμβρη και μετά, ενώ οι εσωτερικές συγκρούσεις μεγιστοποιήθηκαν και ήδη αποτελείται από τέσσερα διαφορετικά κομμάτια. Είναι βέβαιο δε πως αν δεν υπήρχε ο κρατικός κορβανάς από τον οποίον σιτίζονται από κοινού –δηλαδή η κρατική χρηματοδότηση που μοιράζεται σε όλες τις «συνιστώσες»– θα είχε ήδη διαλυθεί. Οι Αριστεριστές  συρρικνώθηκαν ακόμα περισσότερο την ώρα που πίστευαν πως είχαν ενισχυθεί. Στα Πανεπιστήμια όχι μόνο κυριαρχεί νέκρα και αποστράτευση αλλά σταδιακώς επιβάλλεται η λογική της εισόδου της αστυνομίας και της κατάργησης του Ασύλου ως μόνο αντίδοτο στην βία. Ο δε χώρος των αντιεξουσιαστών και των αναρχικών, που έμοιαζε ο μεγάλος «κερδισμένος» του Δεκεμβρίου, δοκιμάζει και αυτός αυξανόμενη κρίση. Διότι το πρότυπο του Δεκέμβρη, ένα πρότυπο βίας χωρίς δημιουργικότητα, θεοποίησε την «συστηματοποίηση» της βίας και την τρομοκρατία, αφοπλίζοντας κάθε δημιουργική φωνή και σπάζοντας την συμμαχία με τον Σύριζα, που του προσέφερε μια ευρύτερη κάλυψη.
Γι’ αυτό και ο αιματηρός Μάρτιος ήρθε να υπογραμμίσει με τον πιο ακραίο τρόπο το αδιέξοδο που άνοιξε ο Δεκέμβρης, δίνοντας και εισπράττοντας θάνατο. Ο Λάμπρος Φούντας θα πέσει νεκρός αναζητώντας την επανάσταση και ο δεκαπεντάχρονος Αφγανός θα εισπράξει τον θάνατο, πιθανότατα από εκείνους που θεωρητικά τον υπερασπίζονται.

 Ο Φούντας έδειχνε σοβαρός και αποφασισμένος, θυμίζοντάς μας τον Χρήστο Τσουτσουβή. Και όμως αυτό το πάθος για αλλαγή της κοινωνίας, αυτή η μεθοδικότητα και η σοβαρότητα, διοχετεύτηκε σε έναν δρόμο αδιέξοδο, μιας βίας δίχως όραμα, χωρίς στόχους, πέρα από τη σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής. Στη δεκαετία του 1970 ή του 1980, ακόμα και η τρομοκρατία –παρά τα αδιέξοδά της– στόχευε πολιτικούς στόχους, τους Αμερικανούς, τους Τούρκους, τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, τους πολιτικούς, τους βασανιστές. Στις μέρες μας έχει ως αποκλειστικό στόχο σχεδόν, τους «μπάτσους» και την «καταστολή».
Και το πρότυπο του Δεκέμβρη δεν επηρέασε μόνο την πολιτική σφαίρα, αλλά το σύνολο της κοινωνικής ζωής, διότι πέρασε στην κοινωνία ένα γενικευμένο σύνθημα αυτοδικίας, μια αδιαφορία για τη ζωή και την περιουσία και των άλλων, μια καθολική αποπολιτικοποίηση, αντί για την πολιτικοποίηση που περίμεναν οι υμνητές του! 
Και όσοι υμνούσαν με το αζημίωτο την «εξέγερση», αντί να προσπαθήσουν να δώσουν μια δημιουργική κατεύθυνση στην αγανάκτηση της νεολαίας, έρχονται σήμερα να εισπράξουν τις συνέπειες της «ανέμελης» ανευθυνότητάς τους.
Είτε γιατί την θεώρησαν ως ευκαιρία για να ανατρέψουν τη Νέα Δημοκρατία, είτε γιατί έπρεπε να παριστάνουν τον «επαναστάτη» στα παιδιά τους, ξεφορτωνόμενοι έτσι την ευθύνη και τις ενοχές τους για τα πρότυπα που τους πρόσφεραν μέχρι σήμερα, είτε γιατί από το Κολωνάκι έβλεπαν τα Εξάρχεια ως «γραφικά», είτε γιατί ως Πανεπιστημιακοί είχαν εγκαταλείψει κάθε διδακτικό έργο και βολεύονταν με το μπάχαλο, είτε γιατί ως ακριβοπληρωμένοι δημοσιογράφοι της δεκάρας έχουν μάθει να χαϊδεύουν αυτιά, αρκεί να συμφέρει στ’ αφεντικά τους. όλοι αυτοί έχουν τεράστια ευθύνη για όσα συμβαίνουν σήμερα.
Για το ότι οδηγούμαστε σε μια κοινωνία ανασφάλειας και αστυνομοκρατίας ταυτόχρονα, σε μια κοινωνία όπου θα ενισχυθούν τα φοβικά σύνδρομα των πολιτών, και δικαιολογημένα, σε μια κοινωνία με μειωμένη αλληλεγγύη και αυτοδικία.
Όλοι όσοι έχουν λίγο μυαλό ακόμα, πρέπει να κατανοήσουν αυτό που κατανόησαν πολλοί σύντροφοί τους στην Ιταλία. Πως, άσχετα με τις προθέσεις του, ήταν ο Ρενάτο Κούρτσιο που άνοιξε το δρόμο στον Μπερλουσκόνι, είναι όσοι φωνάζουν «ανοικτά σύνορα», που ενισχύουν τον Μπόσι και τη Λέγκα του Βορρά, ενώ κινδυνεύουν να αναστήσουν άθλια γκρουπούσκουλα όπως η «Χρυσή Αυγή» στην Ελλάδα.
Πολλές φορές έχουμε τονίσει πως μια κοινωνία παρασιτική, όπου ο παρασιτισμός έχει διαπεράσει το ίδιο το λαϊκό σώμα δεν μπορεί να δώσει εύκολα αυθεντικά κινήματα ανατροπής. Αυτά αυτοεγκλωβίζονται στα ίδια τα πλαίσια που τους προσφέρει αυτή η κοινωνία: «Ελληνοτουρκική φιλία» λένε οι οσφυοκάμπτες των υπουργείων και των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του» απαντούν οι «επαναστάτες». φτηνά και ανασφάλιστα εργατικά χέρια θέλουν οι κάθε είδους εργοδότες, «ανοικτά σύνορα» επαναλαμβάνουν ως ηχώ οι δήθεν αντίπαλοί τους. σχέδια Ανάν ή Χριστόφια προωθούν στην Κύπρο, Αμερικανοί, Άγγλοι, Τούρκοι και Χατζιαβατογιωργάκηδες, «όχι στον εθνικισμό» απαντούν οι Συριζοεξαρχειώτες. Έτσι το εξεγερσιακό δυναμικό της νεολαίας, που είναι υπαρκτό, το οποίο φάνηκε και στο Δεκέμβρη, διοχετεύτηκε σε λάθος δρόμο, σε δρόμο, αδιέξοδο, παρασιτικό, αυτοκαταστροφικό.
Έτσι τέλειωσε η εποχή μιας αδιάκοπης πορείας προς το αδιέξοδο και τον παρασιτισμό, η εποχή της Μεταπολίτευσης. Και σήμερα βρισκόμαστε στην αιματηρή κρίση της. Κρίση οικονομική, κοινωνική, πολιτική. Και πρέπει να βγούμε από αυτήν με μια πορεία ανασυγκρότησης, ανασυγκρότησης οικονομικής, κοινωνικής πολιτισμικής και εν τέλει πολιτικής, για να αποκτήσουν νόημα και στόχο οι μελλοντικές εξεγέρσεις των νέων. 
 
(Το παραπάνω κείμενο είναι το κύριο άρθρο της 15μερης εφημερίδας «Ρήξη» που κυκλοφόρησε σήμερα, Μ. Πέμπτη 1/4 και το υπογράφει ο Γ. Καραμπελιάς.)

Είπεν και ελάλησεν ο καινούριος Νέστορας της Αριστεράς!

Δεκέμβριος 23, 2009

Ο κυρ Αλέκος ο Περιδινούμενος αφού κατετρόπωσε – ως νέος Δουρής – το πνευματικό του τέκνο, τον άμοιρο Τσίπρα, στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, επανεμφανίστηκε με «σαλονάτη» συνέντευξη στους ΙΟΥΣ της Ελευθεροτυπίας (οποία η έκπληξις!) στο γνωστό ρόλο του τιμητή των πάντων (Ολόκληρη η συνέντευξη ΕΔΩ).
Ανάμεσα σε διάφορα (ξεκαρδιστικά) που είπε, σταχυολογώ δύο αποσπάσματα:
Το ένα αποτελεί την πιο ντελικάτη δικαιολόγηση της πολιτικής κωλοτούμπας, την οποία έχω διαβάσει εσχάτως:

[…] Οσα λέω σήμερα δεν θεωρώ δεδομένο ότι θα τα υποστηρίζω με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μετά από δύο χρόνια. Σημασία έχει να κάνεις «μετεπικοινωνία». Να προσεγγίζεις κριτικά την ίδια τη δική σου επικοινωνία. […] (!!!)

Το έτερο απόσπασμα αναφέρεται στον «Δεκέμβρη» και τη στάση των πολιτικών δυνάμεων απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ και την «πρωτοπορία» της νεολαίας:

[…] Ισως το καινούριο στοιχείο τον Δεκέμβρη ήταν η σύμπηξη ενός πολιτικού μετώπου, του οποίου τη γραμμή διαμόρφωνε το ΚΚΕ και την υιοθετούσε η Ν.Δ., το ΛΑΟΣ και κεντρικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Πάγκαλος και όχι ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου -προς τιμήν του. Αντέξαμε. Το αρνητικό για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν είχε την ικανότητα να δώσει συνέχεια στον Δεκέμβρη. Δεν μπόρεσε να θέλξει τα πιο πρωτοπόρα, τα πιο ατίθασα, τα επαναστατικά πνεύματα, τους αντισυμβατικούς μικρούς ηγέτες, τους μικρούς Γαβριάδες. Οι συμβατικοί κώδικες, η κομματικοποιημένη γλώσσα, οι ιεραρχικές πρακτικές νέων στελεχών στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ δεν απαντούσαν στη δίψα για ελευθερία μιας επαναστατημένης νεολαίας. Η συντριπτική μας ήττα ήταν ότι οι περισσότεροι μικροί ήρωες του Δεκέμβρη στράφηκαν στον αντιεξουσιαστικό χώρο. […]

Εδώ θα συμφωνήσω με τον Νέστορα! Σε ποικίλες κοινωνικές επαφές μου, τόσο ο Μπίλυ από τη Φιλοθέη και η Μαριφένια από την Παλλήνη όσο και ο Μπάμπης ο Σουγιάς από τη Θύρα 13 και ο Μήτσος ο Βουλπεγκάλ από την Ορίτζιναλ, μου επιβεβαίωσαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν «έθελξε το πρωτοπόρο πνεύμα τους»…

Εξεγερσιολαγνεία. Απαραίτητο συμπλήρωμα της υποκρισίας.

Δεκέμβριος 22, 2008

Ερώτηση προς όσους αναγνώρισαν πραγματικά ή ονειρεύτηκαν ή φαντασιώθηκαν την εξέγερση στα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου:
Θα μιλάγαμε σήμερα για εξέγερση αν δεν είχε καεί το κέντρο της Αθήνας για δύο ημέρες; (και της Θεσσαλονίκης ή άλλων μεγάλων πόλεων σε μικρότερο βαθμό)
Αν ναί, τότε πρέπει να εξηγηθούν κάποια αντικειμενικά δεδομένα. Όπως, ότι ο κόσμος που κατέβηκε στο δρόμο να διαμαρτυρηθεί ήταν εξαιρετικά λιγότερος από τον κόσμο που κατέβηκε (για εβδομάδες) να διαμαρτυρηθεί για τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα. Λιγότερος ακόμα και από όσους κατέβαιναν στις πορείες επί ΑΣΕΠ το ’98 ή στις μαθητικές κινητοποιήσεις μετέπειτα. Ακόμα και σε ένα γεγονός που συγκλόνισε τη νεολαία (η δολοφονία του Αλέξανδρου), τα Λύκεια με κατάληψη δεν ξεπέρασαν ποτέ τα 120, όταν στις κινητοποιήσεις των μαθητών μέχρι και πριν δυό χρόνια το 70%-80% των Λυκείων ήταν κατειλημμένα για εβδομάδες και μήνες. Αν, λοιπόν, κριτήριο της νεολαιίστικης εξέγερσης ήταν η συμμετοχή στις πορείες τότε αυτό δεν υφίσταται.
Αν, πάλι, κριτήριο είναι η μαζική συμμετοχή στις συγκρούσεις, τότε με τίποτε δεν ξεπεράστηκε σήμερα ο αριθμός όσων συμμετείχαν μαζικά στις αυθόρμητες συγκρούσεις που ξέσπασαν μετά τη δολοφονία του Τεμπονέρα στην Πάτρα και στην Αθήνα, ούτε κάν στις (πιο οργανωμένες) συγκρούσεις του ΑΣΕΠ (δυο γεγονότα που έχω άμεση και ιδία αντίληψη).
Άρα, το μόνο κριτήριο που απομένει είναι η ποσότητα της βίας που εκλύθηκε από μεριάς των εξεγερμένων και «εξεγερμένων», καθώς και η αναπαραγωγή του «εξαρχειώτικου» μοντέλου σύγκρουσης στη Χίο και στο …Αργοστόλι! Εδώ, πράγματι, μπορεί η σημερινή έκρηξη να είναι πρωτοπόρα! Εξάλλου, όσοι εκστασιάζονται με το γεγονός ότι η νεολαιίστικη έκρηξη στην Ελλάδα προκάλεσε διαδηλώσεις στο …Σαν Φρανσίσκο και «τρομοκράτησε» τον Σαρκοζί, ας είναι βέβαιοι ότι αυτό δεν έγινε επειδή το BBC και το CNN παρουσίαζαν τις πορείες του …ΣΥΡΙΖΑ (αυτές ούτε να ξεκινήσουν δεν μπορούσαν!) και των αριστεριστών, αλλά επειδή όλοι οι διεθνείς δίαυλοι μετέδιδαν εικόνες από τις καταστροφές και τις μολότωφ! Νομίζω!

Θα αφήσω έξω, λοιπόν, όσους για ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους ή για λόγους ιστορικής συγκυρίας έχουν συναντηθεί με την πολιτική βία. Είτε «κόλλησαν» σε αυτή είτε όχι, μαγκιά τους και δικαίωμά τους να λένε και να υποστηρίζουν ό,τι θέλουν. Θα αφήσω έξω και την ισχνή μειοψηφία των ειλικρινά ευαίσθητων και καλοπροαίρετων ανθρώπων που θέλουν να βλέπουν πάντα το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο.
Θα αναφερθώ σε όλους τους υπόλοιπους, την πλειοψηφία των οπαδών της «εξέγερσης». Στους «ευαίσθητους» του καναπέ και των Βορείων Προαστίων, στους σαραντάρηδες εργασιομανείς που πνιγμένοι στις κάρτες προβάλλουν (τις σκοτωμένες από υπερκατανάλωση) επιθυμίες τους στη φαντασμαγορία των μολότωφ, στους διανοουμενίζοντες και καλλιτεχνίζοντες παιδοκόλακες, στους δημοσιογράφους-υπαλλήλους των «νταβατζήδων», στους ΣΥΡΙΖΑίους και αριστεριστές που με γλοιώδη τρόπο προσπαθούσαν να κανοναρχήσουν και να τιθασεύσουν τη βία δίνοντάς της «περιεχόμενο». Ας βγουν έξω, λοιπόν, όλοι αυτοί με παρρησία και να παραδεχτούν την αλήθεια: ότι η εξέγερση αυτή (πραγματική ή υποθετική) υπήρξε μόνο δια μέσω της αντι-βίας ή της μηδενιστικής βίας που άσκησε ένα μικρό τμήμα της νεολαίας. Χωρίς αυτήν, το τηλεοπτικό θέαμα της εξέγερσης θα ήταν τόσο λειψό που κανείς δεν θα την ανέφερε. Ας βγουν να μας υποδείξουν ότι αυτός είναι ο «τρόπος» των σύγχρονων (ίσως και παλαιότερων) εξεγέρσεων και ότι θα πρέπει να «εξοικειωθούμε» μαζί του. Και ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ, ας βγουν να πυροδοτήσουν οι ίδιοι, με την προσωπική τους συμμετοχή, την (όποια) εξέγερση! Έχει καταντήσει εξοργιστικό και αηδιαστικό, πια, διάφοροι φλώροι που δεν έχουν σηκώσει ποτέ στη ζωή τους ούτε κόκκο άμμου να πετάξουν κατά των μπάτσων, διάφοροι κομψευόμενοι μεσοαστοί που συνάντησαν τη βία στα αφιερώματα του ‘Έψιλον» και του «Κλίκ», αμέτρητοι νεαροί αγωνιστές του αριστερισμού και της προόδου που έχουν εξαντλήσει τον τσαμπουκά τους παίζοντας ξύλο για τα τραπεζάκια το βράδυ των φοιτητικών εκλογών, σπρώχνοντας κανένα πρύτανη έξω από το γραφείο του και περπατώντας με το «βήμα της χήνας» στις πορείες, διάφοροι πασιφιστές του Χριστού και του Γκάντι, να υμνούν τη δίκαιη βία των «παιδιών» και να δηλώνουν με περισπούδαστο ύφος εκατό κομαντάντε: «έτσι είναι οι εξεγέρσεις!».  Όσοι γουστάρουν «βίαιη» και «δικαιολογημένη» εξέγερση, ιδού πεδίον δόξης λαμπρό. Βγείτε μπροστά παληκάρια κι εμείς μαζί σας! Αφήστε, όμως, τις μαλακιούλες για «πολιτικό περιεχόμενο». Το «περιεχόμενο» το δίνει αυτός που συμμετέχει στην πρώτη γραμμή της «εξέγερσης» κι όχι αυτός που χειροκροτεί από τα κανάλια των νταβατζήδων ή διοργανώνει πορείες για να εκφραστεί η «δικαιολογημένη αγανάκτηση» της νεολαίας και μετά τρέχει πίσω από τους «σπάστες» παρακαλώντας να μην σπάσουν το μαγαζάκι του φουκαρά κυρ Μήτσου και «δυσφημιστεί το κίνημα» (το ποιό;)! Φτάνει πια με τις κουτοπόνηρες αρσακειάδες της (αριστερής τάχα μου) πολιτικής που κρατάνε το ένα μάτι δήθεν αποφασιστικά κλειστό απέναντι στη ηθική των «σπασιμάτων» και της «κουκούλας» και το άλλο μισάνοιχτο να παρακολουθεί λαίμαργα την τσοντούλα της βίας. Δεν θέλουμε άλλο ινστρούχτορες που θα μας εξηγήσουν το «πώς και το γιατί» της βίας, ούτε πάτρωνες που θα «καθοδηγήσουν» ορθά τα «παιδιά». Αν αυτή η εξέγερση «έρχεται από το μέλλον«, όπως ισχυρίζεσθε, τότε όπλα – μπαλάσκες στον ώμο, μάγκες, και βουρ να μπούμε και μεις μέσα, μην μείνουμε πίσω και μας το χρεώσει το δικαστήριο της Ιστορίας! Όχι άλλες διθυραμβικές αναλύσεις για κάτι που ούτε το έχετε νιώσει ποτέ ούτε σας αφορά.
Γι αυτό αν κάποιος με ρωτήσει:
Τι προτιμάς, ρε φίλε; Τα «μπάχαλα» ή αυτούς (τους ευαισθητούληδες, προοδευτικούληδες και αγωνιστούληδες) που τους «κατανοούν»; 
Η απάντηση είναι νέτη σκέτη: Τα «μπάχαλα» ασυζητητί! Γιατί  η οργή αυτονών είναι γνήσια και ξέχειλη. Αδιάφορο αν οφείλεται σε ιδεολογία, σε κοινωνικό αποκλεισμό, σε καταναλωτικό μπούκωμα, σε «σπάσιμο» στους ανυπόφορους μικρο- και μεσο-αστούς γονείς, σε κωλοπαιδισμό ή σε …έρωτα! Αδιάφορο και αν δεν έχουν να προσφέρουν απολύτως τίποτε με τη δράση τους. Τουλάχιστον αυτοί είναι (ακόμα) αυθεντικοί, όχι σαν τους νερόβραστους, ιμιτασιόν οργισμένους, ψηφοθήρες κόλακές τους…

Ψιχαλίζει ή (με) φτύνουν;

Δεκέμβριος 15, 2008

Όπως έγραψα και στην προηγούμενη δημοσίευση, όλο αυτό το διάστημα των γεγονότων που συγκλόνισαν τη χώρα, διάβασα κάμποσα καλά κείμενα. Κείμενα όχι γλυκερά ή «γιατί-έτσι-πρέπει» οργισμένα. Αλλά, γραπτά που έκρινα ότι ήταν αρκούντως αυθεντικά, διεισδυτικά ή και συναισθηματικά ώστε να κάνουν «κλίκ» στο μυαλό εκείνου που τα διάβαζε.
Απ’ όλα αυτά,  δύο με «χτύπησαν» κατά πρόσωπο. Το ένα είναι του Καλτσόβρακου(http://kaltsovrako.wordpress.com/2008/12/09/010908/) και το άλλο του Χρήστου Μόρφου (http://theamapati.wordpress.com/2008/12/10/a-log/). Δυο «δυνατά» κείμενα που κάποιος θα χαρακτήριζε με ευκολία προσωπικά. Από εκείνα τα «προσωπικά», όμως, που, δίχως μικρή έκπληξη, στις γραμμές τους αναγνωρίζεις πλευρές του δικού σου εαυτού! Τα διάβασα σε στιγμές που κορυφώνονταν οι συγκρούσεις στους δρόμους. Στιγμές καταθλιπτικές για μένα καθώς μια άλλη, παραλυτική σύγκρουση κορυφωνόταν, όχι στα νυχτερινά τοπία των αστικών μαχών, αλλά βαθιά μέσα στους (δια)δρόμους του μυαλού. Από τη μία, η «λογική» και τα αναλυτικά εργαλεία μού υποδείκνυαν ότι το αρχικό, φυσικό και δικαιολογημένο, ξέσπασμα της οργής για την κρατική δολοφονία γρήγορα μετατράπηκε σε μια εξεγερσιακή «φούσκα» (καθώς οι μάζες απουσιάζαν από τη φαντασμαγορία της βίας), που πριμοδοτήθηκε και μεγεθύνθηκε από πολλές μεριές, με διαφορετικές αφετηρίες και με διαφορετικές στοχεύσεις, στην πλειοψηφία τους «ταπεινές».
Από την άλλη, το «θυμικό» και τα ανακλαστικά κάποιου, που μέσα στην βάρβαρη καθημερινή αλλοτρίωσή του, δεν θέλει να ξεχάσει εύκολα την μαοϊκή ρήση «είναι δίκαιο να εξεγείρεσαι«, έσπρωχναν στη μνήμη στιγμές τού (όχι και τόσο μακρινού) παρελθόντος, όταν βρισκόταν ο ίδιος πίσω από το οδόφραγμα ή τον αναμμένο κάδο αντιμετωπίζοντας τους κρατικούς πραιτωριανούς. (Ας μην μιλήσουμε για τις αιτίες ή με ποιά διαδικασία βρισκόταν εκεί, για «ανακλαστικά» μιλήσαμε εξάλλου, δεν κάνουμε πολιτικές και ιστορικές συγκρίσεις καταστάσεων…)
Ήταν πραγματικά δυσάρεστο να βλέπεις τις φωτιές [που δεν τις άναβαν μόνο οι 150-200 συνήθεις μιλιταριστές των Εξαρχείων και της Καμάρας, αλλά αρκετές εκατοντάδες νεολαίων (αλλά όχι μόνο) σε όλες τις μεγάλες και μικρές πόλεις της Ελλάδας], να καταλαβαίνεις ότι βρισκόμαστε σε ένα κοινωνικό, πολιτικό, και πολιτισμικό σημείο τομής και συ να μην μπορείς να περάσεις ανεπιφύλακτα στο πλευρό των εξεγερμένων και «εξεγερμένων». Το αντίθετο, να στέκεσαι, έστω με κατανόηση, κριτικά (πιθανώς και φοβικά) απέναντι σε αυτό που συμβαίνει!
Μέσα σ’ αυτή τη μαύρη, εξαιτίας της δολοφονίας του Αλέξανδρου και της συνειδησιακής διαπάλης, διάθεση, διάβασα τα κείμενα του Χρήστου και του Καλτσόβρακου. Και με εκείνο τον παράδοξο όσο και οικείο σε αρκετούς τρόπο, ένιωσα ταυτόχρονα ακόμα πιο «μαυρισμένη» τη διάθεση αλλά πιο ξεμπλοκαρισμένο το μυαλό. Όπως και να το κάνεις, είναι ανακουφιστικό να διαπιστώνεις ότι η πρόσληψη του ίδιου (τραγικού) γεγονότος μπορεί να πυροδοτεί σε διαφορετικούς ανθρώπους παρομοίας φύσεως διλήμματα, α-πορίες και συνειδησιακά στριμώγματα. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι με το Χρήστο ή τον Καλτσόβρακο μοιραζόμαστε κατ’ ανάγκην τις ίδιες απόψεις ή τις ίδιες ερμηνείες για τα γεγονότα και τις μελλοντικές εξελίξεις. Πιθανώς και το αντίθετο! Εξάλλου, «παρομοίας φύσεως» δεν σημαίνει «ίδια«! Βγήκα, όμως, εκτός θέματος…
Με το μυαλό, λοιπόν, να έχει ξεφύγει από την καταθλιπτική ανακύκλωση των ίδιων και ίδιων ερωτημάτων, σκέφτηκα μια δημοσίευση που είχα κάνει μόλις πριν λίγες εβδομάδες, κοντά στην επέτειο-«μνημόσυνο» του Πολυτεχνείου, όπου με ειρωνική και μάλλον απαξιωτική διάθεση αφιέρωσα ένα ποίημα του Κλείτου Κύρου στην περίφημη «Γενιά του Πολυτεχνείου». Συνειδητοποίησα, λοιπόν, ότι με μια αιφνιδιαστική επιτάχυνση του ιστορικού χρόνου εξαιτίας των πρόσφατων γεγονότων, κάποιοι άνθρωποι (όχι φυσικά «γενιά», αλλά ας πούμε «ηπίως» μπλεγμένοι στην υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης) βρισκόμαστε στο κατώφλι του να μας πετάξουν κατάμουτρα το ίδιο ποίημα!
Όντες σίγουροι ότι η πρόσφατη βίαιη εξέγερση (ενός μικρού) τμήματος της νεολαίας δείχνει ότι κάτι κυοφορείται μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια, κάτι που τα ιδεολογικά και πολιτικά μας εργαλεία αδυνατούν να το περιγράψουν προς το παρόν, διατυπώσαμε παράλληλα την επιφύλαξη ή τον σκεπτικισμό μας: Θα μπορέσει άραγε  μια κοινωνία βαθύτατης παρακμής και παρασιτισμού, σε περιβάλλον έκλειψης συγκροτημένων οραμάτων κοινωνικής αλλαγής, να κυοφορήσει την Ελπίδα ή θα ξεγεννήσει το Άλιεν που θα την κατασπαράξει;
Από την απάντηση στο ερώτημα αυτό θα εξαρτηθεί και η απάντηση στο ερώτημα του τίτλου. Κάποιοι πήραμε τα ρίσκα μας με την έκφραση μιας έντιμης (θέλω να πιστεύω) κριτικής απαισιοδοξίας. Ας είναι, όμως, το μωρό Ελπίδα και ας είναι φτύσιμο η ψιχάλα…

ΥΓ. Σε επανάληψη το ποίημα που κρέμεται επί της κεφαλής ημών! 🙂
[Αν και ίσως τελικά να είναι ιεροσυλία ή ασυγχώρητος μικρομεγαλισμός να φοβάσαι μήπως απευθύνουν στην ιστορικά ασήμαντη γενιά και δράση σου, το ποίημα που ο Κύρου απηύθυνε (το 1960) σε μια γενιά που συμβιβάστηκε μεν, υπέστη τα πάνδεινα δε… 😦 ]

ΚΡΑΥΓΗ ΔΕΚΑΤΗ ΟΓΔΟΗ

ΔΕΝ ΚΑΤΑΥΓΑΖΕΤΑΙ ΠΙΑ η μορφή σας περάσατε
Στη δεύτερη σειρά εφεδρείας βλέπετε
Τα πράγματα εκ του ασφαλούς αποκτήσατε
Ύφος υπεροπτικό άλλοι τώρα διασχίζουν
Τα πεζοδρόμια με καινούρια συνθήματα
Άλλες φάλαγγες συμπαγείς τραγουδούν
Εμβατήρια η αυλαία υψώνεται πάλι.

                                      *

Ο ιστορικός σας ρόλος φοβάμαι πως τέλειωσε
Τώρα προσχωρείτε ολοένα στον κατευνασμό
Στους ετήσιους ισολογισμούς εντρυφείτε
Συναλλάσσεσθε φανερά με ανακτορικούς
Αισθάνεσθε του φόβου τα πρώτα συμπτώματα
Σεις που κάποτε μέσα στις φλέβες σας
Άστραψε η φλόγα ενός θεού που πύκνωσε
Τις τάξεις σας και πέθανε μαζί σας

Κλείτος Κύρου, “Κραυγές της νύχτας” (1960)

Φτάνει πιά!

Δεκέμβριος 13, 2008

Όλες αυτές τις μέρες διάβασα εξαιρετικά κείμενα (όχι πολλά είναι η αλήθεια) για τη δολοφονία του νεαρού Γρηγορόπουλου αλλά και την νεολαιίστικη έκρηξη που ακολούθησε. Το παρακάτω κείμενο του Θανάση Τζιούμπα το βρήκα χαρακτηριστικό μιας σκέψης που τείνει πια να εκλείψει. Μιας σκέψης που επιθυμεί να παραμείνει αναλυτική και ριζοσπαστική χωρίς να παρασύρεται, όμως, από τις ευκολίες του «ρεύματος» ή να «αναπαύει» το βλέμμα της πάνω στα πυκνά πέπλα του θεάματος και ως εκ τούτου το παραθέτω:

Φτάνει πια!

Ο δεκαεξάχρονος θάφτηκε όχι μόνο στο χώμα αλλά και στα αποκαΐδια, τα θρύψαλα της Ερμού και της Τσιμισκή, τους κάλυκες σφαιρών και δακρυγόνων. Θάφτηκε κάτω από χιλιάδες αδειανές λέξεις πολιτικολογούντων που σπεύδουν να εξαργυρώσουν στο καταθετήριο των δημοσκοπήσεων το αίμα του θύματος, το πένθος, την οργή των μαθητών, τα κοινωνικά αδιέξοδα που συσσώρευσε η ψεύτικη ευδαιμονία του μεταπολιτευτικού θαύματος της νεώτερης Ελλάδας. Ποια λύση προτείνουν; Τις εκλογές φυσικά, καθώς το μόνο πολιτικό πρόβλημα που οι παραμορφωτικοί τους φακοί επαφής τους αφήνουν να διακρίνουν είναι το προσφιλές ζήτημα της πολιτικής διαχείρισης και των διαχειριστών της. Λες και στην χώρα αυτή περισσεύουν τα οράματα και οι προτάσεις στα κρίσιμα ζητήματα και λείπει μόνο ο αποτελεσματικός μαέστρος που θα συντονίσει τους κορυφαίους σολίστ που διαθέτει η κοινωνία μας.

Χρόνια τώρα τα υλικά της ανάφλεξης συσσωρεύονται στους δρόμους των τεράτων στα οποία έχουν μεταμορφωθεί οι πόλεις μας, για να εκραγούν γεμίζοντας τις νύχτες με θρύψαλα και καπνούς από τις φωτιές και τα χημικά που ρίχνονται αφειδώς κατά δικαίων και αδίκων.

Η αστυνομία, όσοι η πολιτεία τους έδωσε μια στολή, ένα σήμα κι ένα όπλο, εξόχως αναποτελεσματικοί όταν αντιμετωπίζουν το ένοπλο κοινό έγκλημα μεταβάλλονται ξαφνικά σε πρωταθλητές σκοποβολής όταν σηκώνουν τα όπλα σε πιτσιρικάδες, μετανάστες, συζύγους. Είναι η αστυνομία που «μεμονωμένα» τράβηξε τον θανάσιμο τσαμπουκά, που παρακολουθεί σε στάση ημιανάπαυσης τους δρόμους να φλέγονται, που χτυπάει τις ειρηνικές πορείες των μαθητών και καταλύει το πένθος μιας κηδείας, πυκνώνοντας ακατανόητα τις τάξεις της οργής πραγματικής ή αναπαραστατικής.

Το «άβατο» της πλατείας χρόνια τώρα αναπαράγεται πολιτικά, σε μια χώρα όπου έχει αναγορευτεί το μέσο σε σκοπό επειδή πλειοδοτεί στο μέσο της βίας, αγγίζοντας τα αντανακλαστικά τόσο της οργής που φουντώνει σε μεγάλα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, όσο και στο μεταπολιτευτικό αριστερό φαντασιακό. Αναπαράγεται ακόμη κοινωνικά, μέσα από στάσεις του τύπου «όσα υπόσχεται η εργασία πραγματοποιεί η λεηλασία», συνδεόμενοι σιγά-σιγά με τον χώρο της ποινικής παραβατικότητας. Ο Σπάρτακος κρατά τελικά την άρπα του Νέρωνα.

Οι πολιτικοί όλου του πολιτικού φάσματος έπαιξαν και παίζουν κατά καιρούς με το «φαινόμενο του περιθωρίου», ιδιαίτερα χρήσιμο όταν επιχειρείται η απομόνωση κοινωνικών κινητοποιήσεων όπως κατ’ επανάληψη συνέβη στις νεανικές κινητοποιήσεις. Ο αναρχικός χώρος, είτε με την τερατόμορφη αναπαράσταση στην οποία μας έχει συνηθίσει η οπτική γωνία των Αγίων Πάντων Νοικοκυραίων είτε με το φωτοστέφανο των παιδιών του Γκεβάρα, που συγκρούονται με την μισητή εξουσία με έναν τρόπο που στοιχειώνει τα όνειρα του κυριλέ αριστερού ή αριστεριστή, ήταν ιδιαίτερα αποδοτικά. Εξαργυρώθηκαν τελικά σε ψήφους είτε αυτών που θα θωρακίσουν την χώρα από την αναρχία είτε αυτών που ανέλαβαν εργολαβικά να μιλήσουν στο όνομα αυτών που δεν έχουν φωνή. Και οι μεν και οι δε χρειαζόταν έναν αντεξουσιαστικό χώρο άφωνο και άνου, έναν χώρο ικανό μόνο να ανάβει τις φωτιές που θα σβήσουν οι πυροσβέστες την καταστολής ή της ερμηνείας καθιστώντας εαυτόν αναντικατάστατο. Τα κατάφεραν τόσο καλά, που τώρα κινδυνεύουν από overdose. Η απουσία οποιουδήποτε κόστους και η ατιμωρησία που διασφάλιζε το πολιτικό πλαίσιο αντανακλάται στην θανάσιμη έκπληξη μπροστά στο γεγονός ενός πολλάκις προαναγγελθέντος θανάτου και μιας αντίδρασης που δεν είναι πια Παυλοφική, μιας μη προαναγγελθείσας έκτασης και έντασης επεισοδίων που αντικατέστησαν τις φλόγες του ξενοδοχείου Τάζ Μαχάλ στις οθόνες της ημεδαπής και της αλλοδαπής, δίνοντας στις λογικές του θεάματος τα καύσιμα για να φουντώσουν.

Αυτό που κάνει την κατάσταση πρωτόγνωρη είναι ότι αποτελεί ακριβώς έκφραση και έκφανση της κρίσης της κοινωνίας μας, μιας κρίσης που το μέγεθος της δεν είχε μάλλον αντιληφθεί κανείς μας.

Της κρίσης αξιών πρωτίστως: Οι λεηλασίες και οι καταστροφές νομιμοποιούνται ακριβώς γιατί η κλεψιά και η λεηλασία έχουν στοιχειώσει τους καιρούς που ζούμε, με τα σκάνδαλα και τους κομματικούς συμψηφισμούς, το πλιάτσικο της κοινωνικής ασφάλισης, την έκπτωση των θεσμών συμπεριλαμβανόμενου και του αρχετυπικού τέτοιου της εκκλησίας.

Την κρίση των οραμάτων: η επαγγελία της αέναης ευημερίας μέσω της πιστωτικής κάρτας και του κομπραδόρικου χαρακτήρα μιας κοινωνίας που τρεφόταν συνεχώς με πόρους που η ίδια δεν παρήγε σκοτείνιασε από τις συνεφιές της επερχόμενης κρίσης. Η κατάρρευση μια εκπαίδευσης που επαγγέλθηκε τον χρησιμοθηρικό πρόταγμα για να εκπέσει σε γενικευμένη αχρησία. Η εκποίηση των ιδανικών μιας καλύτερης κοινωνίας για όλους, που εξαργυρώθηκαν σε αξιώματα και αμοιβές των αριστερών που βρήκαν τον δικό τους ατομικό τρόπο να εκπορθήσουν τα χειμερινά ανάκτορα του πλούτου.

Την κρίση των μεταναστών, που αφού αποτέλεσαν την φτηνό κρέας στην μηχανή παραγωγής αγαθών και κάθε είδους υπηρεσιών και έντυσαν ένα μεγάλο μέρος της ημεδαπής κοινωνίας με συμπεριφορές δουλοκτήτη υποβιβάζοντας ταυτόχρονα ένα άλλο στο επίπεδο του μετανάστη, βλέπουν σήμερα στον καθρέφτη τον αυτό τους σαν το πρώτο θύμα της επερχόμενης κρίσης. Για χρόνια τόσο η ρατσιστική όσο και η «αντιρατσιστική» νοοτροπία έκαναν ότι μπορούσαν για να εμποδίσουν την οργανική και ισότιμη ένταξη τους στην κοινωνία υποδοχής, είτε με την λογική «Αλβανέ δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ» είτε με τα πολυπολιτισμικά ιδεολογήματα. Έτσι φτάνουμε στην κατάσταση όπου η μόνη δυνατότητα φυσικής επιβίωσης για πολλούς από τους μετανάστες να είναι η ιδιότυπη κοινωνική ένταξη τους στον ελληνικό υπόκοσμο. Αύριο οι μετανάστες θα ανακαλύψουν ότι δεν έχουν ανάγκη τους Έλληνες αναρχικούς για να λεηλατήσουν αυτό που τους θαμπώνει, κι εκεί το ζήτημα θα πάρει άλλες διαστάσεις.

Αυτό που αρχίζει να αχνοφαίνεται, και αποτελεί το πιο ανησυχητικό ίσως σημείο είναι η αντίδραση σε μια δράση που φαίνεται ότι δεν μπορεί πια να ελεγχθεί θεσμικά ή να διαμεσολαβηθεί πολιτικά. Είναι οι αγανακτισμένοι πολίτες που ελλείψει της πολιτείας θα πάρουν τον νόμο στα χέρια τους, ολοκληρώνοντας την κατάλυση κάθε έννοιας οργανωμένης κοινωνίας και πολλαπλασιάζοντας το επίπεδο της κοινωνικής βίας, ανοίγοντας ταυτόχρονα τον δρόμο σε άλλου είδους πολιτικές φιλοσοφίες. Και τότε θα δούμε την επιχειρηματολογία περί κοινωνικού να αντιστρέφεται και οι συνήγοροι της αυτοδικίας να εναλλάσσονται στους ρόλους τους.

Σήμερα όλοι οι αντιπολιτευτικοί πολιτικοί χώροι παίζουν με την φωτιά προσπαθώντας να ενσωματώσουν την πραγματική οργή της κοινωνίας με τρόπους και ρητορικές που δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικοί σε τίποτε άλλο από το να συντηρούν και να διευρύνουν την ένταση και να ορθώνουν όλο και πιο απροσπέλαστα οδοφράγματα ανάμεσα στην δίκαιη αλλά τυφλή και μηδενιστική αντίδραση και τον Λόγο, την λογική, την οργανωμένη δράση που θέλει να αλλάξει τον κόσμο κι όχι απλά να τον πυρπολήσει.

Στην διπολική διαταραχή που μας καλούν, αυτή της επιλογής ανάμεσα στον κουμπουροφόρο της τάξης και τον κουκουλοφόρο της αταξίας, δεν μπορεί παρά να δούμε να συνθλίβονται και όσα ίχνη αυτοπροσδιορισμού μας έχουν απομείνει. Φτάνει πια. Δεν είναι παρά η δική τους τάξη, δεν είναι παρά η δική τους αταξία. Αρκετά μας τύφλωσαν οι φωτιές και οι χειροβομβίδες κρότου λάμψης. Η περίσκεψη χρειάζεται άλλου είδους φώτα.

Θ. Τζιούμπας

Όσοι…

Δεκέμβριος 11, 2008

…νομίζουν πως η «ομαλότητα» θα επιστρέψει αργά ή γρήγορα…

Όσοι ελπίζουν πως σύντομα τα πράγματα θα είναι όπως και πριν…

Όσοι ισχυρίζονται ότι το έργο το έχουν ξαναδεί…

Όσοι φαντασιώνονται μαζικές εξεγέρσεις καταπιεσμένων και ξεσηκωμούς προλεταρίων…

Όσοι σεμνύνονται για το ρόλο που η ιστορία τους επιφύλαξε, να προσφέρουν «πολιτικά πλαίσια» μαντρώματος του «αυθόρμητου»…

Όσοι φιλοδοξούν να αποκομίσουν πολιτικές υπεραξίες…

Όσοι πιστεύουν πως τα πράγματα θα «στρώσουν» με μια κυβερνητική αλλαγή…

Όσοι θεωρούν ότι στην πολιτική δεν υπάρχουν αδιέξοδα…

Όσοι αρνούνται να διακρίνουν την τηλεοπτική φαντασμαγορία της βίας που θεάται αυτάρεσκα στα βραδινά δελτία τον εαυτό της και μεγεθύνεται…

Όσοι νομίζουν ότι αναγνωρίζουν την πραγματικότητα μέσα από τις τηλεοπτικές συμπληγάδες της συκοφαντίας και της κολακείας…

Όσοι συγκινούνται από γλυκερές  αφηγήσεις ή εκστασιάζονται με αυταρχικά οράματα…

Όσοι, τέλος, γυρίζουν πλευρό και αποκοιμούνται…

…ας κρατάνε μικρό καλάθι!