Posts Tagged ‘Ελλάδα’

O ελληνικός λαός ενάντια στη Νέα Τάξη

Ιουνίου 30, 2011

 

 

Η μάχη που δόθηκε στο κέντρο της Αθήνας, δεν ήταν μόνο μάχη του λαού ενάντια στη χούντα του ΠΑΣΟΚ και τον εξελισσόμενο, γενικευμένο ξεπούλημα της χώρας. Είναι μια μάχη που δίνει ενάντια στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.
Αυτή τη στιγμή, όλοι, από τη Μέρκελ μέχρι τον Ομπάμα, και από την ΕΕ μέχρι το ΔΝΤ, έχουν πέσει πάνω μας, και πασχίζουν με νύχια και με δόντια να επιβάλουν ένα πείραμα εκπτώχευσης και εξανδραποδισμού, μεταβολής μιας χώρας σε χώρο. Σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και τα χθεσινά γεγονότα: Το Παγκόσμιο Καπιταλιστικό Σύστημα μας έχει κηρύξει τον πόλεμο.

Αιτία του πολέμου, είναι ότι απειλείται η πλανητική ηγεμονία της Δύσης σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, από την άνοδο της Ανατολικής Ασίας, της Λατινικής Αμερικής και της Μέσης Ανατολής. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον οι μέρες της αφθονίας έχουν τελειώσει για τη Δύση, και γι’ αυτό ετοιμάζεται να παλέψει για την διατήρηση των πλανητικών της προνομίων.
Αυτή η επίθεση, έχει ως πρώτο στόχο την Ελλάδα, για δύο λόγους. Πρώτον, διότι η Δύση δεν θεωρεί την Ελλάδα οργανικό κομμάτι του εαυτού της – πράγμα που φαίνεται από τις ρατσιστικές εκδηλώσεις, των ΜΜΕ, και πολλών πολιτικών εναντίον μας. Η Ευρώπη, ενέταξε την Ελλάδα στην ΕΕ, για την γεωπολιτική αξία του «οικοπέδου Ελλάδα». Σήμερα, που τα Βαλκάνια έχουν ισοπεδωθεί και αναδύεται η νεο-οθωμανική Τουρκία δεν μας χρειάζονται. Γι’ αυτό θέλουν να μας ξεφορτωθούν.
Δεύτερον, η εκστρατεία γενικευμένης εκπτώχευσης ενός ολόκληρου λαού, αποτελεί ένα πείραμα, το οποίο θα «εισαχθεί» και στο εσωτερικό των Δυτικών κοινωνιών. Ξεκινάει πρώτα από τους «κλέφτες Έλληνες», για να προχωρήσει μετά και να πλήξει όλους τους λαούς της Ευρώπης.

Γι’ αυτό και ο αγώνας του ελληνικού λαού ενάντια στην χούντα του ΠΑΣΟΚ και της Τρόικας, έχει διεθνή σημασία. Οι Έλληνες δεν παλεύουν μόνο για τους εαυτούς τους, παλεύουν για όλους τους μη-προνομιούχους της Δύσης, οι οποίοι απειλούνται με βίαιο κοινωνικό αποκλεισμό.
Με τον ίδιο τρόπο που η επανάσταση του 1821, δεν ήταν μόνο μια επανάσταση ενάντια στον Οθωμανό κατακτητή, αλλά μια επανάσταση ενάντια στην Ιερά Συμμαχία, έτσι και σήμερα, ο μαχόμενος ελληνικός λαός, παλεύει με τη σημαία του στο χέρι ενάντια σε μια δικτατορία πλανητική.

Η κυβέρνηση συγκρατείται με στον θώκο της εξουσίας, διότι μπορεί να μην έχει την έγκριση του λαού, έχει όμως τη στήριξη του… παγκόσμιου καπιταλισμού. Γι’ αυτό το λόγο οι πραιτωριανοί έχουν εξαπολυθεί και επιτίθενται δολοφονικά ενάντια σε άνδρες, γέρους, γυναίκες και παιδιά.
Αυτές είναι οι πραγματικές διαστάσεις της σύγκρουσης. Κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον το μεσοπρόθεσμο εν τέλει πέρασε, με τους δειλούς προδότες του ΠΑΣΟΚ να σηκώνουν τα χεράκια τους για να μην κακοκαρδίσουν το Παγκόσμιο Κτήνος που ανέπνεε πάνω από τα κεφάλια τους. Κι όμως, επρόκειτο για μια πύρρειο νίκη. Γιατί αυτά που ψηφίστηκαν δεν μπορούν να εφαρμοστούν, από καμία κυβέρνηση χωρίς να χυθεί αίμα. Και γιατί, πλέον, η ετυμηγορία του λαού είναι καταδικαστική, όχι μόνο για το μεσοπρόθεσμο, αλλά και για το ΠΑΣΟΚ, όπως και για όποια άλλη κυβέρνηση παίξει τον ίδιο ρόλο, του εντολοδόχου των ξένων κατακτητών. Εκτός, βέβαια, κι αν αποφασίσουν να καταργήσουν και τυπικά το δημοκρατικό πολίτευμα…

Αν θέλουν, ας τολμήσουν κάτι τέτοιο! Πλέον, οι δυνάμεις του Παγκόσμιου Συστήματος έχουν απέναντί τους έναν ολόκληρο λαό. Μέσα από τα δακρυγόνα και την αστυνομοκρατία, σφυρηλατείται ένα νέο κίνημα, που έχει ξεπεράσει τα αδιέξοδα και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος. Παλεύει για Εθνική Αυτοδιάθεση, Κοινωνική Δικαιοσύνη και Άμεση Δημοκρατία, και με το πείσμα, τα δάκρυα και το αίμα του, φέρνει τους Έλληνες στην πρωτοπορία των αντιστεκόμενων λαών.

30 Ιουνίου 2011

Περιοδικό Άρδην, εφημερίδα Ρήξη

«Πλατφόρμες» συγκυριαρχίας στο Αιγαίο

Νοέμβριος 19, 2010

Αναδημοσίευση από το σημερινό «Ριζοσπάστη» (19/11):

 

  ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
«Πλατφόρμες» συγκυριαρχίας στο Αιγαίο

Ο Τούρκος υπουργός Επικρατείας Ε. Μπαγίς αποκαλύπτει το πλαίσιο των προωθούμενων διευθετήσεων, σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων

Η ντόπια αστική τάξη καίγεται για μπίζνες στο Αιγαίο με το τουρκικό και πολυεθνικό κεφάλαιο. Τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα σαρώνουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας

Eurokinissi

Αποκαλυπτικός για τα όσα συντελούνται στο παρασκήνιο της ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης, αναφορικά με τις διευθετήσεις στο Αιγαίο, είναι ο Τούρκος υπουργός Επικρατείας, Εγκεμέν Μπαγίς, δηλώσεις του οποίου δημοσιεύονται στο χτεσινό Τύπο (ΤΑ ΝΕΑ).

Φανερώνοντας την πρεμούρα που έχουν ισχυρές μερίδες της αστικής τάξης στις δύο πλευρές του Αιγαίου για εκμετάλλευση της λείας από τους φυσικούς πόρους του Αιγαίου, ο Τούρκος υπουργός δίνει το πλαίσιο μιας εναλλακτικής συμφωνίας, σε περίπτωση που οι πρωθυπουργοί των δύο χωρών, Γ. Παπανδρέου και Τ. Ερντογάν, δεν καταφέρουν άμεσα να επιλύσουν όλα τα θέματα στο Αιγαίο.

Συγκεκριμένα, προτείνει στις «διαφιλονικούμενες» περιοχές «να φτιάξουμε πλατφόρμες πετρελαίου και αυτές να γίνουν πλατφόρμες επίλυσης των διαφορών». Καθόλου τυχαία, το ίδιο πλαίσιο διευθέτησης έχουν κατά καιρούς θέσει και αξιωματούχοι των ΗΠΑ. Πρόκειται για τη «λύση» της κατά περίπτωση συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου, που είναι μια πιλοτική διαδικασία για συνολικότερες διευθετήσεις.

Εάν η παραπάνω πρόταση υλοποιηθεί, τότε οι πλατφόρμες συνεκμετάλλευσης των ενεργειακών πηγών θα αποτελέσουν και τη βάση της συνδιαχείρισης, σε στρατιωτικό επίπεδο, και κατ’ επέκταση της ελληνοτουρκικής συγκυριαρχίας, υπό ΝΑΤΟική σημαία.

Το Αιγαίο είναι μια περιοχή διάσπαρτη από εκατοντάδες ελληνικά νησιά (δύο νησιά μόνο υπάγονται στην τουρκική επικράτεια, η Ιμβρος και η Τένεδος). Κατά 80%, αποτελεί περιοχή είτε ελληνικής επικράτειας (ξηρά και θάλασσα), είτε χώρος με αποκλειστικά ελληνικά δικαιώματα εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων (υφαλοκρηπίδα – Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) και χώρος ελληνικής αρμοδιότητας για τον έλεγχο των πτήσεων και της ασφάλειας (FIR).

Με την πρόταση της Τουρκίας, η οποία φαίνεται πως συζητιέται στις διμερείς διαβουλεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση, θα δημιουργηθούν νησίδες ελληνοτουρκικής συνεκμετάλλευσης – συνδιαχείρισης – συγκυριαρχίας και θα μπουν οι βάσεις για την αλλαγή συνόρων, εφόσον θα υπάρξει αναθεώρηση της κρατικής κυριαρχίας.

Τα σχέδια αυτά φαίνεται πως καλοβλέπει και η ελληνική κυβέρνηση, καθώς πρόσφατα ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε διαρρεύσει ότι γίνονται συζητήσεις με την πολυεθνική πετρελαϊκή Shell, ενώ δημοσιεύματα κάνουν ήδη λόγο για κονσόρτσιουμ εκμετάλλευσης του πετρελαίου στο Αιγαίο, με ελληνικά, τουρκικά και αμερικανικά κεφάλαια.

«Πακέτο» και η αποστρατιωτικοποίηση

Να σημειωθεί ότι το όλο πλαίσιο της συνεκμετάλλευσης – συνδιαχείρισης του Αιγαίου συνδέεται με τις κατά καιρούς προτάσεις αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών που προωθούν Τουρκία και ΝΑΤΟ, με σοβαρές συνέπειες συνολικά στην αμυντική θωράκιση της Ελλάδας.

Υπενθυμίζεται ακόμα ότι, ο Ε. Μπαγίς, στις 25 Μάρτη 2010, μετά από συνάντηση που είχε στις Βρυξέλλες με τον Ελληνα πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, προέτρεψε «ο αποκλεισμός των βαρέων όπλων (σ.σ. στις στρατιωτικές παρελάσεις στην Ελλάδα) πρέπει να γίνει και στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο γιατί είναι περιοχές ειρήνης». Προτάσεις που ακολούθως συζητήθηκαν συγκεκριμένα κατά τις δύο επισκέψεις του Τ. Ερντογάν (Μάης, Οκτώβρης).

Κατά τα άλλα, ο Τούρκος υπουργός Επικρατείας προτρέπει να «μετατρέψουμε τα προβλήματα σε ευκαιρίες» και δηλώνει ότι πιστεύει πως αν λυθούν τα προβλήματα, το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος μπορούν να γίνουν «ένας παράδεισος τουρισμού και εισοδήματος για όλες τις εμπλεκόμενες χώρες».

Προσθέτει ακόμα ότι «πρέπει να υποστηρίξουμε τους δύο πρωθυπουργούς σε αυτή τη διαδικασία, αλλά πρέπει επίσης να τους αφήσουμε να επιλέξουν την πλατφόρμα επίλυσης», ενώ σημειώνει ότι «η Τουρκία είναι πάντα έτοιμη για τη μεγάλη λύση. Αλλά ίσως πρέπει πρώτα να επιλύσουμε κάτι μικρό που θα οδηγήσει στη μεγαλύτερη λύση, σε μια φόρμουλα πακέτου επίλυσης».

«Αποτυχημένο Κράτος»

Μαρτίου 21, 2010

Διαβάζω στο εξαιρετικό βιβλίο του Αλί Φαγιάντ, «Εύθραυστα Κράτη«, (το είχα παρουσιάσει ΕΔΩ), για τον κοινό παρονομαστή μεταξύ «εύθραυστου» και «αποτυχημένου» κράτους:

[…] εντοπίζεται στην ανικανότητα του κράτους να:

  • ασκήσει την κυριαρχία του στο μεγαλύτερο τμήμα της επικράτειας της χώρας […]
  • να διατηρήσει και να προστατεύσει το νομικό του σύστημα
  • να παράσχει δημόσιες υπηρεσίες ή να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για την παροχή τους. […]

Κάπου, κάπως, κάτι μου θυμίζει…

«Κι εσένα τι σε κόφτει;»…

Ιανουαρίου 30, 2009

…άκουσα δυο-τρεις φορές από γνωστούς, όταν την περίοδο του πολέμου στη Γάζα βρισκόμουνα σε μια ψιλο-ντελιριακή κατάσταση και μιλούσα πρωί-βράδυ μόνο γι’ αυτό. Θα μου πείτε, κλασική «καναπετζίδικη» ερώτηση μέσου νεοέλληνα (υποθέτω και νεο-γάλλου ή νεο-άγγλου, δεν ξέρω).
Από τότε άρχισα να σκέφτομαι διάφορα: Τον Σημίτη, που όντας οχτώ χρόνια πρωθυπουργός δεν επισκέφτηκε ούτε μια φορά αραβική χώρα! Την Ντόρα, που έσπευσε να καταδικάσει τη Χαμάς τη στιγμή που το Ισραήλ ισοπέδωνε τη Γάζα από αέρος. Τον Καραμανλή, που ανενδοίαστα στο βήμα της Βουλής σε ερώτηση του Αλαβάνου, ξαμολάει τη γνωστή κοινοτυπία, «η εξωτερική πολιτική δεν γίνεται με συναισθηματισμούς», για να δικαιολογήσει την ύποπτη αφωνία της ελληνικής κυβέρνησης μπροστά στα σιωνιστικά εγκλήματα στη Γάζα. Μετά μου ήρθαν στο νου η ελληνο-ισραηλινή «αμυντική» συμφωνία και τα ελληνο-ισραηλινά αεροπορικά γυμνάσια στην Κρήτη, πριν λίγους μήνες, με στόχο την εκπαίδευση των Ισραηλινών πιλότων στην αντιμετώπιση των αντι-αεροπορικών συστημάτων S-300 σε μια μελλοντική επίθεση στο Ιράν. Σκέφτηκα την καινούρια θεωρία που αρχίζει (υπόγεια προς το παρόν) να δουλεύεται περί «ιστορικής ευκαιρίας» της χώρας να αποτελέσει μαζί με το Ισραήλ τον άξονα προώθησης των αμερικάνικων συμφερόντων στην περιοχή αναχαιτίζοντας τη «ρώσικη» από βορρά και την «ισλαμική» από ανατολάς και νότο, «απειλή» για τη Δύση. Μια θεωρία που έχει ξεκινήσει από ένα δυναμικό κομμάτι της ακροδεξιάς (ναι αυτής, κι αφήστε τους επαγγελματίες αντιρατσιστές να ψάχνουν για …αντισημιτισμό) και σιγά-σιγά επεκτείνεται σε πρόθυμα αυτιά και σε άλλους πολιτικούς χώρους, ιδιαίτερα τώρα που φαίνεται ότι το τούρκικο κατεστημένο υπό τον Ερντογάν αυτονομείται από την αμερικάνικη επιρροή πιστεύοντας ότι η κάμψη της αμερικάνικης ισχύος θα αναστηλώσει τα νέο-οθωμανικά όνειρα για ανάδειξή της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς και Μέσης Ανατολής. Καπάκι είδα και τον Ερντογάν να γυρνάει θριαμβευτής από το Νταβός και τα πλήθη με τουρκικές και παλαιστινιακές σημαίες να παραληρούν για το «χαστούκι» που έριξε στον Πέρες ο «κατακτητής του Νταβός»! (σε γνήσια οθωμανική ορολογία, κατακτητής/πορθητής κλπ).
Με όλη αυτή τη σαλάτα σκέψεων στο μυαλό ξαναγύρισα στο αρχικό ερώτημα: «Κι εσένα τι σε κόφτει;». Και θυμήθηκα αυτό που ξεχνούν οι δυτικότροπες μαϊμούδες που μου το απηύθυναν. Ότι ζω σε έναν τόπο που για αιώνες βρίσκεται ακριβώς πάνω στο όριο δύο τεράστιων γεωπολιτικών πλακών, της Ανατολής και της Δύσης. Και ότι, όταν αυτές οι δυο πλάκες μπαίνουν σε τροχιά μεταξύ τους σύγκρουσης, λιώνουν ό,τι και όποιον βρίσκεται στο σημείο επαφής
Αυτά, και ας μην νομίζουν οι χάχακες και τα ημεδαπά «αμερικανάκια», παλαιάς και νέας κοπής, ότι το αίμα των παιδιών της Παλαιστίνης δεν θα πέσει αργά ή γρήγορα στα κεφάλια μας.
Δυστυχώς τη χώρα μας δεν τη διασχίζει ούτε ο Σηκουάνας ούτε ο …Ορενόκος, όπως θα ήθελαν οι αφελείς και οι βαλτοί.

Και μερικά κείμενα για ανάγνωση και προβληματισμό:

Κείμενο που μοιράστηκε στο Διεθνές Φόρουμ της Βηρυτού για τη στήριξη της Αντίστασης (16-18 Ιανουαρίου 2009)

Ανάλυση για τα νέο-ισλαμικά κινήματα Αντίστασης

Τα νεο-οθωμανικά όνειρα της γείτονος

«Γουρούνια στο βούρκο»

Σεπτεμβρίου 7, 2008

Λόγοι συνέχισης σπουδών (ναι, τώρα στα γεράματα!) μ’ έστειλαν για λίγες μέρες στη Γηραιά Αλβιόνα ( Αγγλία, για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με την ορολογία χρονογράφου του ’50 ή αθλητικογράφου του ’80 🙂 ). Στον ελεύθερο χρόνο μου απολάμβανα την ανάγνωση του εκεί σοβαρού (λέμε) Τύπου.
Μου τράβηξε, λοιπόν, την προσοχή η φασαρία γύρω από ένα άρθρο των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» (Financial Times) της περασμένης Δευτέρας 1ης Σεπτέμβρη. Να σημειωθεί εδώ ότι η εν λόγω οικονομική εφημερίδα θεωρείται από τις σοβαρότερες οικονομικές εφημερίδες του κόσμου, δεύτερη σε κυκλοφορία παγκοσμίως μετά την αμερικάνικη «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» (Wall Street Journal), και στηρίζει με ζήλο την επέκταση του παγκόσμιου εμπορίου, την παγκοσμιοποίηση, τις μονεταριστικές πολιτικές, ενώ έχει διατελέσει υποστηρικτής της Θάτσερ και του Ρήγκαν τη δεκαετία του ’80 και των Νέων Εργατικών σήμερα.
Δημοσίευσε, λοιπόν, η καλή εφημερίδα ένα άρθρο με τίτλο «Γουρούνια στο βούρκο» (ή «…στα σκατά», αν προτιμάται αυτήν τη μετάφραση – «Pigs in muck» ).
Και ποια ήταν τα «Γουρούνια»-«Pigs»; Μα, το ακρωνύμιο για τις χώρες της Ε.Ε.: Πορτογαλία (Portugal), Ιταλία (Italy), Ελλάδα (Greece), Ισπανία (Spain)!! Σκοπός του άρθρου ήταν να επισημάνει τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν εσχάτως οι συγκεκριμένες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Και ο χιουμορίστας αρθρογράφος δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει τον «χαριτωμένο» αυτό χαρακτηρισμό!
Απ’ ότι φαίνεται πρέπει να έγινε ένας μικρός χαμός με το άρθρο γιατί η Σύνταξη αναγκάστηκε την Πέμπτη (νομίζω) να ζητήσει συγγνώμη και να παραδεχτεί ότι ο τίτλος ήταν προσβλητικός και παραπλανητικός.
Δεν έχω σκοπό να ασχοληθώ με το περιεχόμενο του άρθρου. Σκοπός του σχολίου μου ήταν να καταδείξω πώς αντιμετωπίζονται οι χώρες του Νότου σε σχέση με τις χώρες του Βορρά εκεί που λαμβάνονται οι πραγματικές οικονομικές αποφάσεις (π.χ. στο Σίτυ του Λονδίνου). Πόσο απέχει από το να είναι ομοιογενής ο ευρωενωσιακός «παράδεισος» που μας τάζουν οι ηγέτες μας (δεξιοί και ροζ αριστεροί). Πώς σπαράσσεται από αντιθέσεις Βορρά-Νότου, δυτικών-ανατολικών, παλαιών-νέων χωρών, ατλαντιστών-ευρωπαϊστών, κλπ. Ο κακομοίρης (λέμε) ο αρθρογράφος απλά έγραψε τους χαρακτηρισμούς που οι «ξανθοί» γιάπηδες του Σίτυ λένε σε βάρος των «σκούρων» νότιων για να σπάνε πλάκα στα μπαράκια μετά τη λήξη των χρηματιστηριακών συνεδριάσεων. Πίσω από αυτό βρίσκεται όμως μια ολόκληρη πολιτική και οικονομική άποψη για το μέλλον της Ευρώπης. Αλλά, δεν είναι επί του παρόντος να ασχοληθούμε και μ’ αυτό…