Posts Tagged ‘Ελευθεροτυπία’

«Έμποροι των μεταναστών»

Ιανουαρίου 27, 2011

Υπάρχουν «έμποροι των εθνών».

Υπάρχουν και «έμποροι των μεταναστών»

* * *

Ο κ. Τσίπρας προσπάθησε χθες για πολλοστή φορά να αποποιηθεί την ευθύνη για την υπόθεση μετανάστες-κατάληψη στη Νομική Αθηνών.

Δήλωσε μάλιστα στο Κοινοβούλιο πως «όση σχέση έχει ο ΣΥΡΙΖΑ με την εξέγερση στην Τυνησία, άλλη τόση έχει με τη μεταφορά των μεταναστών και την κατάληψη στη Νομική».

Εις μάτην.

Ο ΣΥΝ έχει στοχοποιηθεί. Εν πρώτοις απ’ τα μέλη και τους φίλους του ίδιου του χώρου του που οργάνωσαν και τη μεταφορά και την κατάληψη.

Κατά δεύτερον, ο ΣΥΝ στοχοποιείται από τις συνιστώσες εκείνες του ΣΥΡΙΖΑ που εγκρίνουν και υπερασπίζονται αυτήν τη μεταφορά και κατάληψη.

Για μιαν ακόμα φορά ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται τριχοτομημένος ανάμεσα σε εκείνους που συμφωνούν με μια πολιτική, εκείνους που δεν συμφωνούν κι εκείνους που αναγκάζονται να απολογούνται ότι τα δύο προηγούμενα δεν συμβαίνουν.

Για μιαν ακόμα φορά ο ΣΥΝ θα πληρώσει το κόστος είτε απ’ τα «δεξιά» είτε απ’ τα «αριστερά», για μιαν ακόμα φορά πιάστηκε εξ απίνης, για μιαν ακόμα φορά οι δυνάμεις που συνθέτουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον αποσυνθέτουν.

……………………………..

  Αλλά κυρίως αυτό που εκτίθεται είναι η ανεπάρκεια μιας ιδεολογίας που πιστεύει ότι μπορεί να είναι ιδεολογική σαλάτα. Η ίδια παθολογία είχε αναδειχθεί και τον Δεκέμβριο του 2008, όταν ο ΣΥΝ έφυγε απ’ το 12-13% κι επέστρεψε στο 5%…

Τώρα, για μιαν ακόμα φορά πιασμένος στα δίχτυα του «Δικτύου», ο ΣΥΝ στοχοποιείται από όλες τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις και αδίκως και δικαίως.

Διότι οι μισοί στον ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζουν πράγματα που δεν υποστηρίζουν οι άλλοι μισοί.

***

Ομως το πρόβλημα δεν είναι (μόνον) του ΣΥΝ, είναι όλης της κοινωνίας -ο νέος δήμαρχος Αθηναίων, κ. Καμίνης, βγάζει την ουρά του απ’ έξω, οι πανεπιστημιακοί ανακυκλώνουν στερεότυπα και ανεπάρκειες, ενώ από

πλευράς πολιτικών δυνάμεων οι περισσότερες δείχνουν τον πιο κακό εαυτόν τους. Δεξιά και ΠΑΣΟΚ στον ίδιο παρονομαστή της αβελτηρίας, της απανθρωπιάς, του πειρασμού της καταστολής.

Το άσυλο πλέον βάλλεται ευθέως.

Αλλά αν το άσυλο υπήρξε για μια γενιά κυρίως ένας συμβολισμός, μια υπόμνηση και ταυτοχρόνως ένα πρόταγμα, για όσους δεν αγωνίστηκαν ποτέ, το άσυλο γίνεται τώρα (εύκολα) ένας αναχρονισμός, κάτι το περιττό.

Κι ούτε οι φοιτητές (παρά τις εκκλήσεις του ΚΚΕ) φαίνονται ικανοί να το υπερασπισθούν ή να του δώσουν πολιτικό και ιδεολογικό νόημα, διότι οι παρατάξεις τους φέρονται εν πολλοίς αναλόγως των κομμάτων τους -με

την ΠΑΣΠ να έχει υπεξαιρέσει τη σημαία του Πολυτεχνείου και τη ΔΑΠ στους παροξυσμούς της -μια σημειολογία άκρως ενδεικτική…

Οι μετανάστες έρχονται ικέτες. Ερχονται όμως όλο και πιο πολλοί, δεν τους αντέχουν οι οικοδεσπότες. Αλλοι απ’ τους οικοδεσπότες μετατρέπουν τους μετανάστες σε παρίες, εργάτες που μπορούν να εκμεταλλεύονται άγρια. Και άλλοι

για τους οποίους δεν υπάρχει όφελος απ’ το σκλάβωμα των μεταναστών, οι μετανάστες γίνονται μιάσματα. Και ο αριθμός τους όλο και μεγαλώνει.

Απ’ το σημείο αυτό και μετά, οι ελαφρότητες των εμπόρων του προβλήματος (πολλοί εκ των οποίων τα ‘κονομάνε μέσω ΜΚΟ) είναι βούτυρο στο ψωμί της ακροδεξιάς, χρυσή ευκαιρία για τη Χρυσή Αυγή να βάλει στο δίχτυ της κι άλλες ψυχές.

Το πρόβλημα είναι μεγάλο.

Το ερώτημα «τι κάνουμε;» απαιτεί πολιτική απάντηση εδώ και τώρα. Ποιος θα τη δώσει;

Τα ευχολόγια των καλοπροαίρετων και οι κατάρες των κακοπροαίρετων δεν λύνουν το πρόβλημα. Και πάντως αυτοί που του βάζουν φωτιά ίδια με των εθνικιστών είναι οι «έμποροι των μεταναστών».

Οι οποίοι μετανάστες, όπως λέει και το ΚΚΕ, θα είναι εν τέλει τα τραγικά θύματα αυτής της ιστορίας…

Πώς σκουριάζει το ατσάλι… (του Στάθη)

Σεπτεμβρίου 20, 2010

Επειδή είμαι αριστερός και θα πεθάνω αριστερός, αρχίζω να μην ανέχομαι μια Αριστερά που αρχίζει να με πεθαίνει…

 Οταν γράφει κανείς περί Αριστεράς, αν είναι αριστερός όπως και η αφεντιά μου, γράφει ταυτοχρόνως και υπέρ Αριστεράς – ενίοτε κι αθέλητα, αλλά συνήθως εκούσια. Τουλάχιστον υπέρ της Αριστεράς έτσι όπως ο καθένας εννοεί τη δόκιμη εκδοχή της,

μιας και πλέον, σκόρπιοι έτσι όπως πολλοί φθάσαμε να ‘μαστε, ο καθένας μπορεί να διατηρεί την πολυτέλεια του «προσωπικού του κομμουνισμού» – αριστοκρατικό μεν, αλλά καμμιά φορά ψυχοσωτήριο…

Με έναν λόγο, πολλοί αριστεροί τα τελευταία χρόνια διάγουμε εν αναμονή. Για αυτούς ο λόγος σήμερα, για εμάς – οι οργανωμένοι στα κόμματα της Αριστεράς είναι άλλη υπόθεση, μάλλον ανώτερη, οι σύντροφοι αυτοί την αντέχουν ακόμα την καλογερική και μπράβο τους, ότι βαρειά. Τους βγάζω το καπέλο κι επικαλούμαι τη συμπάθειά τους (όπως άλλωστε και τη δική σας, όσοι είσθε αριστεροί κι όσοι δεν είσθε) για όσα θα πω παρακάτω.

Οταν, προ ετών, δημιουργήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, πολλοί αριστεροί, άλλοι διστακτικά κι άλλοι με ενθουσιασμό, έσπευσαν σε έναν «κοινό τόπο» όπου θα μπορούσαν να ζυμωθούν ιδέες, να γεννηθούν προτάσεις -κυρίως αυτό- και να βγάλουν την Αριστερά, σε μια

εποχή που ο λαός και η κοινωνία την είχαν ανάγκη περισσότερο από ποτέ, από το σύνδρομο της ιστορικής πολιτικής (αλλά όχι ιδεολογικής) ήττας.

Σιγά σιγά ο κόσμος που προσήλθε σε αυτό το φόρουμ άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι έχει να κάνει απλώς με μια νεκρανάσταση της παλιάς αριστερής παθολογίας, μάλιστα σε μορφές της -αριστερίστικες- από τις πλέον επαχθείς κι απεχθείς. Ανθρωποι συνηθισμένοι να ζουν στο πλαίσιο του μικρόκοσμου-γκρουπούσκουλου, ιδρυματικοί, που στην «εποχή τους» είχαν στείλει κόσμο στο σπίτι του (παρά τις φιλοδοξίες τους να τον στείλουν στα ψυχιατρεία), άρχισαν εκ νέου να δίνουν τον τόνο στο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ, με

αποτέλεσμα αντί το νέο σχήμα να εξελιχθεί σε συνάντηση κι ώσμωση ανθρώπων, συλλογικοτήτων και κομμάτων, να ξεπέσει σε ένα τεραίν διαρκούς καταμέτρησης και αναμέτρησης των εσωτερικών του συσχετισμών. Μάλιστα, ούτε καν για την παραγωγή πολιτικής (πόσω μάλλον ιδεολογίας και ήθους), αλλά μόνον για τη νομή της (μικρο)εξουσίας.

Κι έτσι, οι άνθρωποι άρχισαν να φεύγουν απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ και να μένουν τα γκρουπούσκουλα. Η επιρροή του σχήματος στην κοινωνία ξεφούσκωσε και τις ελπίδες διαδέχθηκαν η κριτική και επικριτική στάση.

Προσωπικώς ομνύω στην Αριστερά του καλού, τη λαϊκή Αριστερά, με τις παραδόσεις και τον πολιτισμό της, την ταξική Αριστερά ενός δημοκρατικού κομμουνισμού, ανοιχτόκαρδου, ανοιχτόμυαλου, πειθαρχικά οργανωμένου, ανεκτικού με τα παιδιαρίσματα των ανθρώπων, ικανού να προστατεύει τα πρόσωπα απ’ τη βαρβαρότητα των συλλογικοτήτων, όταν εκφυλίζονται σε θρησκευτικά τάγματα. Ουτοπίες, θα μου πείτε, μεγάλο το δίκιο σας…

Ομως μεγάλο και το άδικο. Και για τον κόσμο της Αριστεράς και για την κοινωνία που περιμένει την Αριστερά τουλάχιστον πρόμαχο στα δίκια της.

Οπως απεδείχθη, αυτό που κυρίως παράγουν τα γκρουπούσκουλα, άλλοτε συνιστώσες κι άλλοτε υποσύνολα μέσα στις συνιστώσες, είναι το ένδον μίσος. Ενα μίσος μεταξύ τους και προς όποιον άλλον στοχοποιήσουν, που βγάζει μάτια, ανυπόφορο, αδυσώπητο κι ανισόρροπο. Ατελεύτητο.

Ομως η Αριστερά που μισεί τα άλλα της μισά, δεν αγαπάει τον κόσμο. Ο κόσμος το νοιώθει αυτό, πικραίνεται στην αρχή κι ύστερα αηδιάζει και βδελύσσεται.

Λόγος, με τέτοιους όρους, για πολιτική (θέμα κομματικής δεν τίθεται) ενότητα της Αριστεράς δεν μπορεί να γίνει, χωρίς να ‘ναι από χέρι απελπισμένος. Διότι όσοι προσπαθούν να διαλεχθούν, χαρακτηρίζονται συχνά από λογής ταμπέλες που αφειδώς κοτσάρουν οι πάντες στους πάντες, χωρίς αιδώ, δεύτερη σκέψη και συχνά με άκραν δολιότητα.

Οι κλασικές αρετές που οι πάντες αναγνώριζαν σε έναν αριστερό, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας, της ανιδιοτέλειας, έχουν γίνει για πολλούς από μας καπνός και κατά τον εξυπνακισμό, τον κυνισμό και την αποηθικοποίηση της καθημερινής μας στάσης απέναντι στα πράγματα, μοιάζουμε ήδη από καιρό σε αυτούς που κατηγορούσαμε, τους συστημικούς, τους καριερίστες και τους αριβίστες.

Κι έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται τώρα να διαλύεται στον εσωτερικό μικρόκοσμο των γκρουπούσκουλων. Δεν ξέρω αν πνέει τα λοίσθια, αλλά ξέρω ότι η ταπεινότης μου, όπως και πολλοί άλλοι αριστεροί δεν μπορούν πια να διαλέγουν απ’ την Κική και τη Φωφώ ποια θα τους τη φέρει καλύτερα. Κι αν κι αυτήν τη φορά ψηφίσουμε κάποιοι από μας αυτήν την Αριστερά, θα το κάνουμε με κρύα καρδιά και χωρίς καμμιά ελπίδα.

Η μόνη ελπίδα πλέον (για πολλούς από μας) είναι οι νέες γενιές να υπερβούν τη δική μας παθογένεια, ξαναδίνοντας στην Αριστερά τα νοήματά της…

ΥΓ.: Υπάρχουν ακόμα και πάντα θα υπάρχουν πολλοί αγωνιστές της Αριστεράς, των οποίων τον αγώνα και την προσωπική στάση εκτιμώ και σέβομαι. Το πολιτικό όμως αποτέλεσμα της συλλογικής τους δράσης είναι δραματικά κατώτερο (κι επί μακρόν πλέον διάστημα) των απαιτήσεων της συγκυρίας. Ανήκω σε ‘κείνους που εμφορούνται από «ιστορική αισιοδοξία», ξέρω ότι «η Γη θα γίνει κόκκινη», ήλπιζα όμως αυτό να συμβεί πριν να πάμε στα άστρα…

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 20.ΙΧ.2010 stathis@enet.gr

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=204741

Καλά τα λες φίλτατε Στάθη. Μόνο που τα λες μισά! Δεν μπορεί το πρόβλημα της αριστεράς να είναι μόνο το «οργανωτικό» και το «ψυχοπαθολογικό» (υπαρκτά και τα δύο και αλληλοεξαρτώμενα…). Τίποτε για τις πολιτικές που ακολούθησε η συγκεκριμένη Αριστερά που αναφέρεσαι; Τίποτε για την κυρίαρχη ιδεολογία της; Τίποτε για την ταξική της διάρθρωση; Τίποτε για την αποκοπή της από το λαϊκό στοιχείο και την (με δυσκολία καλυμμένη) απέχθειά της προς αυτό; Τίποτε για την αυτοαναφορικότητά της; Αυτή δεν ήταν εξάλλου η Αριστερά που σου αρνήθηκε την πρώτη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας με την κατηγορία του «εθνικιστή» και «λαϊκιστή»;… 

ΥΓ. Όσο για τις «κλασικές αρετές που οι πάντες αναγνώριζαν σε έναν αριστερό, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας, της ανιδιοτέλειας…» αυτές, όταν ερχόταν η ώρα των ενδοοργανωσιακών και ενδοκομματικών συγκρούσεων χάνονταν και συχνά μετατρέπονταν σε θανατηφόρο κανιβαλισμό, από καταβολής της Αριστεράς (εν γένει και όχι αυτής της φαιδρής στην οποία αναφέρεσαι). Θα αναφέρω μόνο τη λέξη «Πλουμπίδης«. Απλώς, τότε οι αριστεροί άνθρωποι σκοτώνονταν (μεταφορικά και κυριολεκτικά) για λόγους ζωής και θανάτου. Στη μεταπολίτευση και στις μέρες μας για αστειότητες…

Γ. Καλαϊτζής: Χωρίς Τσίπα

Φεβρουαρίου 16, 2010

Μπαίνοντας σήμερα κάποιος στην ιστοσελίδα της «Ελευθεροτυπίας» αντικρίζει την παρακάτω «γελοιογραφία» του Γ. Καλαϊτζή:

http://www.enet.gr/?i=news.el.gallery&id=36&m=57650

Η εμετική αυτή και χωρίς προηγούμενο επίθεση σε βάρος του ΚΚΕ και της Παπαρήγα προσωπικά είναι ενδεικτική της λύσσας με την οποία τμήμα της τάχα «ριζοσπαστικής» και «εξαρχειώτικης» αριστεράς αντιμετωπίζει οποιονδήποτε (ακόμα και το ΚΚΕ) τολμήσει εμπεριστατωμένα και από τα αριστερά να της ασκήσει κριτική για τα άθλια κοσμοπολίτικα ιδεολογήματά της. Ιδεολογήματα με τα οποία πορεύεται πολιτικά και βιοπορίζεται ατομικά. Τη στιγμή που η χώρα μετατρέπεται επισήμως σε ευρωπαϊκό προτεκτοράτο με πρόσχημα την οικονομική κρίση και τα εξουσιαστικά ιδεολογήματα της τελευταίας 20ετίας τρεκλίζουν από τις σαρωτικές εξελίξεις (ευρωπαϊσμός, ευρωλαγνεία, «ευρώπη χωρίς σύνορα», «είμαστε όλοι Ευρωπαίοι», πολυπολιτισμός, κλπ μπαρούφες), η συγκεκριμένη «Αριστερά της Δραγώνα και της Προόδου» επιστρατεύει όλες τις ρεζέρβες της στα ΜΜΕ, τα Πανεπιστήμια και τους μηχανισμούς αναπαραγωγής για να σπιλώσει, να διαστρέψει, να συκοφαντήσει. Ο κατά τα άλλα «αριστεριστής» (και ταλαντούχος, ομολογουμένως) Γ. Καλαϊτζής έθεσε δυστυχώς την πένα και τον εαυτό του στην πρωτοπορία αυτής της λυσσαλέας (αλλά και απέλπιδας) προσπάθειας. Με αυτή την ελεεινή επίθεση υποβάλλει τα σέβη του στο πιο υποταγμένο, βολεμένο και μηδενιστικό κομμάτι της ελληνικής αριστεράς. Ντροπή και Θλίψη…

Η (αριστερή) Πολιτική ως αναζήτηση αλγορίθμου

Νοέμβριος 13, 2009

4di-thumb-medium

[…] Ρίχνοντας μια ματιά κανείς στην καταγραφή των θέσεων όπως εμφανίζονται στον πίνακα, διαπιστώνει ότι υπάρχουν έξι διαφορετικές θέσεις για τη συγκρότηση των οργάνων. Από αυτό προκύπτει όχι μόνο το μωσαϊκό των διαφορετικών απόψεων, αλλά φαίνεται και πόσο δύσκολο είναι το συμμαχικό σχήμα να εξελιχθεί σε ενιαίο πολιτικό φορέα, που θα έχει χαρακτηριστικά κόμματος. Είναι ενδεικτικό επίσης ότι δεν υπάρχει ούτε ένα θέμα στο οποίο οι τάσεις και οι συνιστώσες, που καταγράφονται στον πίνακα, να συμφωνούν. Στην καλύτερη περίπτωση υπάρχουν δύο ή τρεις διαφορετικές απόψεις. Δύσκολα όμως θα γίνουν μια κοινή άποψη, καθώς αφορούν ζητήματα όπως είναι ο τρόπος ανάδειξης των αντιπροσώπων και των οργάνων.[…]

Υπό απόλυση «Στάθης» και Γ. Ρουμπάνης στην «Ε»;

Σεπτεμβρίου 16, 2009

Η Μάνια Τεγοπούλου ανακοίνωσε χτες το βράδυ στο δημοσιογράφο Γρ. Ρουμπάνη και το σκιτσογράφο «Στάθη» (Σταυρόπουλο) ότι θα απολυθούν από την «Ελευθεροτυπία» αν κατέβουν υποψήφιοι με το ΣΥΡΙΖΑ, όπως είχαν εκδηλώσει πρόθεση, για λόγους «ηθικής τάξεως«!!
Με παρέμβαση συνδικαλιστών της ΕΣΗΕΑ γίνονταν μέχρι αργά διαπραγματεύσεις, οι οποίες φαίνεται να πάγωσαν μετά την παρακάτω δήλωση του Γρ. Ρουμπάνη:
«Της εξήγησα ότι το εκλέγεσθαι αποτελεί συνταγματικό μου δικαίωμα, και εξάλλου είχα ενημερώσει εγκαίρως τη Διεύθυνση. Αλλά ήταν αδιάφορη. Μου ξεκαθάρισε, και μάλιστα με αγοραίο τρόπο, ότι δεν θέλει στην εφημερίδα της βουλευτές ή υποψήφιους βουλευτές, δεν θέλει να την ταλαιπωρεί ο Αλέξης Τσίπρας. Προφανώς, στο δουκάτο της Μάνιας Τεγοπούλου δεν ισχύει το Σύνταγμα. Η ιδιοκτήτρια της «Ε» εισάγει την επιχείρησή της σε έναν καινούργιο μεσαίωνα, στον οποίο τα πολιτικά δικαιώματα είναι υπό περιορισμό. Δυστυχώς, κατά το σωτήριο έτος 2009, επιστρέφουμε στους αγώνες για τη Δημοκρατία

Ανεξάρτητα με το ποιό θα είναι το τέλος αυτής της ιστορίας δύο πραγματάκια μόνο έχω να αναφέρω: Πρώτον, πόσο χαίρομαι που μετά από 20 χρόνια αναγνώστης της φυλλάδας μπόρεσα εδώ και δύο χρόνια να απεξαρτηθώ από την καθημερινή μου συνήθεια και να την κόψω μαχαίρι. Τώρα μάλιστα θα διακόψω και την ανάγνωση της ηλεκτρονικής έκδοσης στην οποία «έμπαινα» μόνο και μόνο για να διαβάσω δυο-τρεις ανθρώπους (Ο «Στάθης» ένας εξ αυτών). Δεύτερον, μπροστά στη μάχη για να βγεί αυτοδύναμος ο Γ(κ)ΑΠ δεν κωλώνουν πουθενά οι «προοδευτικές» φυλλάδες. Η κυρά Μάνια φαίνεται περιμένει πως και πως το ΠΑΣΟΚ πάλι στην εξουσία μπας και ρεφάρει λίγο το καταχρεωμένο μαγαζάκι της…

(Και μην ακούσω αηδίες ότι οι δημοσιογράφοι θα απολυθούν επειδή φοβήθηκε το κατεστημένο τον …ΣΥΡΙΖΑ! Εξάλλου ο «Στάθης», αν θυμάμαι καλά, ήταν  υποψήφιος στο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και στις εκλογές του 2004. Απλά πρέπει να βγουν τα κουκιά του ΠΑΣΟΚ…)

ΥΓ. Ευχαριστώ τον Σπύρο για την πληροφόρηση σε σχόλιο της προηγούμενης δημοσίευσης.

Ε.Α.: «Προειδοποιήσαμε για τα χτυπήματα σε Citibank και Shell τα ‘ΝΕΑ’ και την ‘Ελευθεροτυπία’ και το αποσιώπησαν»

Μαρτίου 12, 2009

Αν είναι αλήθεια όσα λένε οι του «Επαναστατικού Αγώνα» στην προκήρυξή τους (ΕΔΩ), τι έχουν να πουν οι δυο «καλές» εφημερίδες και τι σημαίνει η στάση τους;

Το εξοργιστικό αφιέρωμα της «Ελευθεροτυπίας» για το περιβάλλον

Ιουνίου 5, 2008

Μου ανάψαν τα λαμπάκια σήμερα μεσημεριάτικα. Παίρνω τη ναυαρχίδα του γιαλαντζί προοδευτισμού εν Ελλάδι, με το φύλλο αφιερωμένο στο περιβάλλον. Ένα αφιέρωμα άνευρο, ψιλοθεσμικό (με άρθρα κάτι πρώην συμβούλων του Μπλέρ και της Shell !! ) και ΜΚΟκρατούμενο. Αλλά το πρόβλημα δεν ήταν εκεί. Με περίμενε ένας καταιγισμός ολοσέλιδων διαφημίσεων εταιρειών, όλες προπαγανδίζοντας την δέσμευσή τους στην προστασία του περιβάλλοντος.
Η λίστα περιλάμβανε: Τράπεζα Πειραιώς, Ιντεραμέρικαν, Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε., Fujitsu-Siemens, Wind, Τρία Έψιλον (coca cola), Nissan (!), Goodyear (!!), S&B Βιομηχανικά Ορυκτά (!!!), και το κλου της βραδιάς, Καζίνο Μόν Παρνέ Πάρνηθας (!!!!) (ναι αυτοί που τρώνε τα εναπομείναντα δεντράκια για να επεκταθούν), ενώ γκεστ σταρ ήταν το ΥΠΕΧΩΔΕ 👿
Επρόκειτο, δηλαδή, για μια μάγκικη διαφημιστική αρπαχτή από τη μεριά της εφημερίδας κι ένα ότι πρέπει οικολογικό σαπούνισμα της φάτσας κάποιων πολυεθνικών με τεράστια ευθύνη για την οικολογική κρίση! Και αναρωτιέται κανείς, αφού όλες αυτές οι πολυεθνικές που είδαμε τις καταχωρίσεις τους στην «Ελευθεροτυπία» (υποθέτω και στις άλλες φυλλάδες με αφιερώματα στο περιβάλλον) κάνουν τόσα πολλά για την οικολογία, γιατί ο πλανήτης πάει κατά διαόλου (και πρώτοι εμείς μαζί του); Μήπως φταίει η θειά μου η Φωτούλα (που λέει και ο «Στάθης»);
Αυτή η εφημερίδα, πάντως, πάει από το κακό στο χειρότερο και δεν έχω καθόλου τύψεις που μετά από 20 χρόνια καθημερινής ανάγνωσης την έχω περιορίσει στις μια-δυο φορές την εβδομάδα.

Παρεμπιπτόντως, συμφωνώ με τους θυμωμένους Ιθαγενείς