Posts Tagged ‘Γερμανία’

Με δυο λόγια…

Μαρτίου 21, 2010

Η Γερμανία φαίνεται να έχει αποφασίσει να πετάξει την Ελλάδα έξω από την Ε. Ε.. Το αυτό ισχύει και για άλλα «Γουρούνια» («PIGS»), τα οποία θα ακολουθήσουν το δρόμο της Ελλάδας. Μια ένωση λιγότερων, μεσευρωπαϊκών και βορειοευρωπαϊκών κρατών, υπό την ηγεμονία της, είναι προτιμότερη για την επόμενη περίοδο. Επίσης «χέστηκε» για τους κινδύνους που διατρέχει το ευρώ. Δεν θα διστάσει να επιστρέψει στο μάρκο.

Η Γαλλία θα αντισταθεί σε αυτήν την εξέλιξη αλλά μάλλον είναι αδύναμη να την εμποδίσει. Θα εισέλθει σε φοβερά διλήμματα.

Αν τελικά η Ελλάδα δανειστεί από το ΔΝΤ (το πιθανότερο), η εξέλιξη θα είναι μάλλον η ακόλουθη: Δανεισμός από ΔΝΤ→ έξοδος από Ευρωζώνη→ επιστροφή στη δραχμή→ μεγάλη υποτίμηση→ έξοδος από Ε.Ε. ή μετατροπή σε κράτος-παρία εντός της.

Σε όσους εξ αριστερών βλέπουν μια τέτοια εξέλιξη ως δυνάμει θετική, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε το αυτονόητο: Είναι άλλο να φεύγεις από την Ε.Ε. ως αποτέλεσμα της ύπαρξης και δράσης ενός ρωμαλέου λαϊκού κινήματος κι ενός στρατηγικού και με μακρόπνοο σχέδιο αναπροσανατολισμού της πορείας της χώρας και άλλο να σε πετάνε κλωτσηδόν έξω τα αφεντικά αφού πρώτα σε στίψανε σαν λεμονόκουπα.

Η διαφορά στο δανεισμό από το ΔΝΤ και σε αυτόν από την Ε.Ε. δεν είναι στα εισπρακτικά μέτρα. Αυτά θα ήταν τα ίδια με αυτά που ήδη ελήφθησαν. Η διαφορά έγκειται στο ότι δανεισμός από το ΔΝΤ σημαίνει απαίτηση για άμεση και μεγάλη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων και όχι μόνο των μισθών τους (άμεση απόλυση όλων των συμβασιούχων και κατάργηση χιλιάδων οργανικών θέσεων με απόλυση όσων τις κατέχουν). Σημαίνει επίσης απαίτηση για πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων και των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα.

 

Και κάτι για την κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα. Είναι πραγματική (και απολύτως αναμενόμενη) και όχι τεχνητή, όπως διαλαλούν διάφοροι συνωμοσιολόγοι, αριστεράς και δεξιάς κοπής. Απλή κοινή λογική. Όποιος  για δεκαετίες καταναλώνει περισσότερα από όσα παράγει, τελικά χρεοκοπεί. [Εκτός αν η γεωπολιτική και στρατιωτική του ισχύς αναβάλλουν ή μεταθέτουν σε πλάτες των άλλων τη χρεοκοπία (π.χ ΗΠΑ). Πράγμα που στην περίπτωση της Ελλάδας δεν ισχύει]. Μαγαζί που αγοράζει περισσότερα απ’ όσα πουλάει χρειάζεται δάνεια για να συνεχίσει και αν κάποια στιγμή δεν αντιστρέψει την τάση, κλείνει. Έτσι λέει η πιάτσα.

Αυτό, όμως, που είναι τεχνητό/φτιαχτό είναι η καταστροφική διάσταση που τείνει να πάρει η κρίση στην Ελλάδα. Η τραγική πορεία που έχουν πάρει τα πράγματα είναι αποκλειστική ευθύνη των εγκληματικών λαθών, της ασχετοσύνης και της δολιότητας του πρωθυπουργού ΓΑΠ και του ανίκανου συρφετού που «παίζουν» μαζί του την κυβέρνηση.

Τα μεγαλύτερα και πιο επικίνδυνα παπαγαλάκια σε βάρος της χώρας είναι οι ίδιοι οι κυβερνήτες της, με προεξάρχοντα τον ΓΑΠ, που όπου σταθούν και όπου βρεθούν μιλάνε για μια «χώρα-Τιτανικό» που η οικονομία της «βουλιάζει από στιγμή σε στιγμή» δίνοντας το σήμα στους κερδοσκόπους να ξεκινήσουν και να συνεχίσουν το πάρτυ τους.

Ακόμα και αυτή τη στιγμή, κάθε αίτημα του ελληνικού Δημοσίου για δανεισμό υπερκαλύπτεται. Με ληστρικά επιτόκια, βέβαια, πράγμα φριχτό για το λαό αλλά αντιστρέψιμο βραχυπρόθεσμα με τις κατάλληλες πολιτικές. Πουθενά δεν διαφαίνεται προς ώρας η «αδυναμία δανεισμού» και η συνακόλουθη «αδυναμία πληρωμών» για τα οποία κινδυνολογεί ασύστολα ο πρωθυπουργός και η θλιβερή κουστωδία του.

Οι «μάχες» που δίνει ο αερομεταφερόμενος πρωθυπουργός μας στις διεθνείς συναντήσεις, ο «πόλεμος εναντίον των κερδοσκόπων», η «ενεργητική διπλωματία» και άλλες τέτοιες μπαρούφες δεν είναι τίποτε άλλο από λόγια κενά περιεχομένου που προορίζονται για εσωτερική κατανάλωση ενώ προκαλούν αδιαφορία, αν όχι θυμηδία, στο εξωτερικό.

Η βλακεία και ανικανότητα του ΓΑΠ δεν αναιρούν τη δολιότητά του. Όλη αυτή η καταστροφολογία και καταστροφολαγνεία, από ένα σημείο και πέρα, σκοπεύει να θολώσει τα νερά στο εσωτερικό, να κρύψει την κραυγαλέα κυβερνητική αδυναμία διαχείρισης της κρίσης, να δημιουργήσει τρόμο και ανημπόρια στο λαό, ώστε να αποδεχτεί ειλημμένες εκ των προτέρων αποφάσεις ενδοτισμού και κοινωνικής και οικονομικής καταστροφής: προσφυγή στο ΔΝΤ, σφαγή των εργασιακών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, εισοδηματική καταβαράθρωση, στροφή στον ατλαντισμό, πλήρες «γκριζάρισμα» του Αιγαίου και της Κύπρου.

Ο Παπατζής ο Τρίτος αποδεικνύεται αδίστακτος μπροστά στην πολιτική του επιβίωση.

Σε αυτή την ανίκανη και πανούργα κυβέρνηση οφείλουμε να συμπεριφερθούμε καταλλήλως. Ομοίως και στους πολιτικούς της συμμάχους (π.χ. ΝΔ και κυρίως ΛΑΟΣ) και στα δημοσιογραφικά και διανοούμενα παπαγαλάκια της…

«Να πουλήσει νησιά για να πληρώσει το χρέος της καλούν την Ελλάδα Γερμανοί βουλευτές»

Μαρτίου 4, 2010

[…] Γερμανοί βουλευτές κάλεσαν την Ελλάδα να πουλήσει νησιά για να χρηματοδοτήσει το χρέος της, όπως αναφέρει σε δημοσίευμά της εφημερίδας Bild, η οποία συνοψίζει την ιδέα ως εξής: «Σας δίνουμε χρήμα, μας δίνετε την Κέρκυρα».
«Το ελληνικό κράτος πρέπει να σταματήσει τη συμμετοχή του σε επιχειρήσεις και να πουλήσει κτηματική περιουσία, όπως για παράδειγμα ακατοίκητα νησιά», δήλωσε στην εφημερίδα ο βουλευτής του Κόμματος των Ελεύθερων Δημοκρατών Φρανκ Σέφλερ.
Επίσης, ο βουλευτής της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης Μάρκο Βάντερβιτς δήλωσε ότι «εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση και άρα και η Γερμανία βοηθήσει οικονομικά την Ελλάδα, αυτή θα πρέπει να δώσει εγγυήσεις σε αντάλλαγμα. Λίγα νησιά μπορούν να κάνουν τη δουλειά».
Ο Έλληνας αναπληρωτής ΥΠΕΞ, Δημήτρης Δρούτσας, ο οποίος ερωτήθηκε για το δημοσίευμα, δήλωσε κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στο τηλεοπτικό δίκτυο ARD: «Ακουσα επίσης τη συμβουλή ότι πρέπει να πουλήσουμε την Ακρόπολη. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για τέτοιες προτάσεις».
(σ.τ. Εξ.: ;;;!!!)
Η Bild επισημαίνει ότι ιδιωτική εταιρεία με έδρα το Αμβούργο επιδιώκει την πώληση ελληνικού ακατοίκητου νησιού προς 45 εκατομμύρια ευρώ.
Το 1993 πολλοί γερμανοί βουλευτές είχαν προκαλέσει έντονη αντιπαράθεση με την Ισπανία, προτείνοντας την αγορά από το Βερολίνο το νησί της Μαγιόρκα, τουριστικού προορισμού των Γερμανών.
[…] 

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1112877&lngDtrID=244

Ρε άντεστε στο γεροδιάολο καριόληδες!

 

(Και ρε μαλακάκο Δρούτσα, για πες μας πότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να συζητήσουμε την πώληση της Ακρόπολης; !!
Κωλογιάπηδες του κερατά που το παίζετε και υπουργοί!)

Συγγνώμη για το υβρεολόγιο αλλά δεν άντεξα!

Το κατάντημα της Γερμανικής αριστεράς και των Πρασίνων

Μαρτίου 3, 2010

Για τον Νόρμαν Φίνκελσταϊν (Norman Finkelstein), τον Αμερικανοεβραίο ακαδημαϊκό και διανοούμενο που έχει φωτίσει με το έργο του σκοτεινές πτυχές του σύγχρονου σιωνισμού και της ρατσιστικής, απέναντι στους Άραβες γηγενείς, πολιτικής του κράτους του Ισραήλ, είχα γράψει πριν τρία χρόνια περίπου:  Το εβραϊκό λόμπυ διώκει Εβραίο καθηγητή.
Ήταν τότε που το πανίσχυρο εβραϊκό λόμπυ, με μια πανεθνική καμπάνια, κατάφερε να εμποδίσει την προαγωγή του καθηγητή Φίνκελσταϊν στο Πανεπιστήμιο ΝτεΠώλ (DePaul University) στο Σικάγο και εν τέλει να πετύχει την ολοκληρωτική απομάκρυνσή του από το Πανεπιστήμιο.
Ο Φίνκελσταϊν δεν πτοήθηκε απ’ όλα αυτά και συνεχίζει μέχρι σήμερα να μάχεται τον σιωνισμό, να μιλάει για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων και να ξεμπροστάζει τις ακαδημαϊκές απάτες με τις οποίες διάφοροι «συνάδελφοί» του προσπαθούν να στηρίξουν την εγκληματική πολιτική του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Αυτό του έχει κοστίσει, επιπρόσθετα, την απαγόρευση εισόδου στο Ισραήλ για δέκα χρόνια, για λόγους «εθνικής ασφάλειας»…

Ο Φίνκελσταϊν είχε προσκληθεί, λοιπόν, από τις αρχές του έτους, για να μιλήσει στο Βερολίνο στις 26 Φεβρουαρίου σε δύο εκδηλώσεις, με το ίδιο θέμα: «Το Ισραήλ, η Παλαιστίνη και η Έκθεση Γκόλντστοουν για τον Πόλεμο στη Γάζα» (πρόκειται για την  έκθεση του ΟΗΕ που χρεώνει το Ισραήλ με εγκλήματα πολέμου κατά την πρόσφατη εισβολή του στη Γάζα). Η πρώτη εκδήλωση είχε προγραμματιστεί από το «Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ«, μια δεξαμενή σκέψης (think tank) του Κόμματος της Αριστεράς («Die Linke») και η δεύτερη από το «Ίδρυμα Χάινριχ Μπέλ» την αντίστοιχη δεξαμενή σκέψης των Πρασίνων της Γερμανίας.
Ώ, του θαύματος και οι δύο εκδηλώσεις ματαιώθηκαν από τους διοργανωτές τους λίγες μέρες πριν πραγματοποιηθούν και παρά το γεγονός ότι είχαν προπαγανδιστεί από το Γενάρη! Οι εκπρόσωποι του «Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ» δικαιολογήθηκαν πως η πρόσκληση στον Φίνκελσταϊν ήταν μια «πολύ κακή απόφαση» που οφείλεται σε «απροσεξία και ελλειπή έρευνα«, η οποία απέδειξε τελικά ότι «η συμπεριφορά και οι θέσεις του δεν εντάσσονται στα πλαίσια της αιτιολογημένης κριτικής» (!), ενώ οι εκπρόσωποι του «Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ» δικαιολογήθηκαν πως είχαν «υποτιμήσει το πολιτικά εκρηκτικό φορτίο μιας διάλεξης του Φίνκελσταϊν» (!).
Ο Φίνκελσταϊν ουσιαστικά εκδιώχθηκε από τη Γερμανία και μάλιστα από τους ίδιους αυτούς που τον προσκάλεσαν! Πρόκειται για μια χυδαία πράξη προληπτικής πολιτικής λογοκρισίας, προερχόμενη μάλιστα από τα «προοδευτικά» κοινοβουλευτικά κόμματα της Γερμανίας.
Για τους Πράσινους δεν περίμενε κανείς τίποτε καλύτερο καθώς ήδη από την ένδοξη εποχή της συγκυβέρνησης με τους Σοσιαλδημοκράτες (ΥΠΕΞ Φίσερ) είχαν φανερώσει τη φιλοσιωνιστική στροφή τους. Εντύπωση κάνει η στάση του Κόμματος της Αριστεράς, τουλάχιστον σε όσους δεν παρακολουθούν από κοντά τη γερμανική πολιτική σκηνή. Οι αυταπάτες, όμως, διαλύονται όταν στελέχη του κόμματος έσπευσαν να δικαιολογηθούν για τη ματαίωση της εκδήλωσης δηλώνοντας ότι το έπραξαν διότι προειδοποιήθηκαν από φιλοϊσραηλινά μέλη του κόμματος ότι θα προχωρούσαν σε διαμαρτυρίες την ώρα της εκδήλωσης! Αποκαλύπτουν οι ίδιοι, δηλαδή, ότι υπάρχει δυνατή και μαζική φιλοσιωνιστική πτέρυγα μέσα στο κόμμα που επέβαλε τελικά τον αποκλεισμό του Φίνκελσταϊν. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς όταν κατά τη διάρκεια της γενοκτονικής επίθεσης του Ισραήλ στη Γάζα πριν δυό χρόνια, στελέχη του κόμματος (π.χ. ο επικεφαλής της οργάνωσης του Βερολίνου, Λέντερερ) συμμετείχαν και μίλησαν σε συγκεντρώσεις υποστήριξης του …Ισραήλ (!). Ο ίδιος ο ιστορικός ηγέτης του κόμματος Γκρέγκορ Γκίζι είχε δηλώσει από το 2008 ότι πρέπει να «αναπροσανατολιστεί η γραμμή του κόμματος σε σχέση με το Ισραήλ«. Είναι φανερό πια ότι ο εν λόγω «αναπροσανατολισμός» δεν είναι τίποτε άλλο από την απόλυτη ευθυγράμμιση (κατ’ ομοίωσιν των Πρασίνων) με την επίσημη, ακραία φιλοϊσραηλινή, εξωτερική πολιτική της Γερμανίας της Μέρκελ και του Σρέντερ.

[Για την ιστορία, μόνο η αριστερή εφημερίδα «Γιούνγκε Βέλτ» («Junge Welt») δέχτηκε να φιλοξενήσει σε χώρο της μια διάλεξη του Φίνκελσταϊν…]

«Η Ελλάδα δικάζεται και μαζί της όλοι μας.» (ενημέρωση)

Φεβρουαρίου 25, 2010

Η Ελλάδα δικάζεται και μαζί της όλοι μας.

Τα δικαστήρια στήθηκαν στο Νταβός, τις Βρυξέλες, το Βερολίνο. Εισαγγελείς οι Γερμανοί. Οι απόγονοι αυτών που εξόντωσαν μια γενιά στην πείνα του ’41, στα σκοπευτήρια και τα μπλόκα, στα καμένα χωριά, αυτοί που λεηλάτησαν για τρία χρόνια την χώρα μας. Αυτοί που έχτισαν την οικονομία τους με τον ιδρώτα των πατεράδων μας στα χυτήρια και τις φάμπρικες τους αυτοί που μας πουλάν υποβρύχια που γέρνουν, τανκς που ραγίζουν, C4I που δεν δουλεύουν, κι όταν διαμαρτυρόμαστε κλείνουν τα Ναυπηγεία Ελευσίνας και πετούν χιλιάδες εργαζόμενους στο δρόμο. Αυτοί μας αποκαλούν διεφθαρμένους όταν πίσω από κάθε σκάνδαλο (όπως αυτό της ΖΙΜΕΝΣ) θα βρεις μια γερμανική φίρμα, πίσω από κάθε αποικιακή σύμβαση (αεροδρόμια, διόδια κ.λπ.) κάποιο γερμανικό όνομα θα παίζει, όταν στις γερμανικές αλυσίδες λιανικής οι τιμές είναι διπλάσιες απ΄ ότι για τα ίδια προϊόντα στη Γερμανία.

Και τα δικαστήρια αποφάνθηκαν: Ένοχος λαός. PIGS, γουρούνια οι Έλληνες μαζί με τους άλλους μελαψούς νοτιοευρωπαίους.  Η καταδίκη: μια νέα κατοχή, είτε αυτή τελικά την πούνε Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είτε Φον Παπαδήμα. Μια νέα κατοχή οικονομική αυτή τη φορά, αλλά όχι λιγότερο ανελέητη, όπου όλες οι κατακτήσεις στο εργασιακό και το κοινωνικό επίπεδο διαγράφονται εν μια νυκτί από τους νέους Γερμανοτσολιάδες του πολιτικού μας κατεστημένου. Αμοιβές, συνθήκες εργασίας, ασφάλιση, όλα λεηλατούνται στο όνομα του δημοσιονομικού ελλείμματος ή της γραμμής για «ανταγωνιστικότητα» της οικονομίας  (μετάφραση: ποσοστά κέρδους των αφεντικών) αντίστοιχη με τις γειτονικές χώρες, Βουλγαρία, Σκόπια ή Τουρκία. Η μόνιμη επωδός των συμπολιτών μας της «μεγάλης ευρωπαϊκής πατρίδας» είναι μέτρα, κι άλλα μέτρα, πιο σκληρά μέτρα: Μια «οικογένεια» που ένα μέλος της έπεσε στα νύχια των τοκογλύφων και ζητάει βοήθεια για να εισπράξει μόνο συμβουλές: να σφίξει κι άλλο το ζωνάρι και να ξεπουλήσει ότι του απέμεινε, στέλνοντας το ξανά στους τοκογλύφους. Να ποια είναι η πραγματική κι όχι η μυθική Ευρώπη των τραπεζιτών. Μια «ένωση» που νοιάζεται να σώσει τράπεζες κι όχι χώρες, που αφού απομύζησε κάθε διαθέσιμο εισόδημα, ντόπιο ή δανεικό πουλώντας Μερσεντές και Πόρσε Καγιέν, μας δείχνει τώρα την πόρτα κάνοντας μας πάσα στο Δ.Ν.Τ. και τις γνωστές συνταγές του που κατέστρεψαν για δεκαετίες ολόκληρη την νοτιοαμερικανική ή την αφρικανική ήπειρο.

Θα περίμενε κανείς  ότι η πολιτική ηγεσία μιας κυρίαρχης χώρας, μια ηγεσία που εκπροσωπεί ένα κράτος, έναν λαό και έναν πολιτισμό να απαντούσαν στους άσπονδους φίλους με έναν τρόπο που να σώζει αν μη τη άλλο την συλλογική μας αξιοπρέπεια. Αντ’ αυτού ο εσμός των μηδενικών  που αποτελούν τους προύχοντες μας, φόρεσαν την προσωπίδα του επαίτη, εισπράττοντας την μια καρπαζιά μετά την άλλη, κλαψουρίζοντας στο εξωτερικό και προετοιμάζοντας τον λαό στο εσωτερικό για απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, αφού οι ίδιοι είναι ανίκανοι κι απρόθυμοι να την υπερασπίσουν. Για να παραδοθεί όμως ο λαός δέσμιος στους διεθνείς κερδοσκόπους των «ιδρυμάτων» του Σόρος και ΣΙΑ θα πρέπει να οδηγηθεί στην ενοχοποίηση, τον φόβο, την απελπισία. Και γι αυτό υπάρχουν οι μηχανισμοί διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, όλοι αυτοί οι ακριβοπληρωμένοι (με μαύρα χρήματα βέβαια) κηφήνες της διανόησης και της δημοσιογραφίας του συστήματος.

Υπήρξαν καιροί που όλοι αυτοί πανηγύριζαν για την «ισχυρή Ελλάδα», το «ασφαλές λιμάνι της Ε.Ε.», τους «σκληρούς πυρήνες». Μιλούσαν βέβαια για τον εαυτό τους, την κοινωνική θέση και τα εισοδήματα τους. Τότε ελάχιστοι ήταν όσοι επισήμαιναν την θεμελιώδη ασυμμετρία  που αποτύπωναν οι οικονομικοί δείκτες, την απόσταση ανάμεσα στις καταναλωτικές συμπεριφορές και την πραγματική παραγωγή πλούτου αυτής της χώρας. Κανείς δεν έδειχνε να ακούει.

Άρκεσαν όμως οι σπασμοί των σπρεντ κι οι καρπαζιές από τους «εταίρους» ώστε σε μια νύχτα όσοι πραγμάτωναν την σύγκλιση με μια ιδεατή και ανύπαρκτη «ένωση των λαών» στα βαθύτερα ενύπνια τους, να πέσουν με όσα επικοινωνιακά νύχια και δόντια διαθέτουν να ενοχοποιήσουν έναν ολόκληρο λαό για ποιο πράγμα; Μα για το γεγονός ότι τους πίστεψε, νανουρίστηκε από τις υποσχέσεις που απλόχερα διέδωσε το καθεστώς και οι μηχανισμοί του και έπεσε στην αυταπάτη ότι το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» είναι το ανώτατο εφικτό στάδιο του σοσιαλισμού, η πραγμάτωση του ονείρου για καλύτερη ζωή που φούντωσε τους κοινωνικούς αγώνες  από την μεταπολίτευση και μετά.

Ο εργαζόμενος πρέπει να νιώσει ένοχος και να πλημμυρίσει με φόβο: η ευημερία που τον τάιζε απλόχερα το τηλεοπτικό θέαμα, πολλές φορές σε ολοφάνερη αντίθεση με τον ελλειμματικό οικογενειακό προϋπολογισμό του  κομματιάστηκε σε μια στιγμή, τα φώτα σβήνουν απλώνοντας την σκιά μιας πραγματικότητας που ήταν ήδη ζοφερή αλλά καλά κρυμμένη. Ο άνεργος είναι πιο άνεργος από ποτέ, η ακρίβεια πιο ακριβή, η σύνταξη πιο λειψή, οι δυο και τρεις δουλειές είναι πιο αβάσταχτες τώρα που το ΣΚΑΪ μιλάει για κρίση. Όλοι αυτοί προσφέρουν μια ακόμα εκδούλευση στα αφεντικά τους: Ο «νέος πατριωτισμός» τους δεν είναι παρά μια ξαναζεσταμένη σούπα σε συνταγή Τσολάκογλου (του «πρωθυπουργού» της κατοχής, της πείνας  και της μαύρης αγοράς). Να υπομείνουμε αγόγγυστα τις ύβρεις, να σκύψουμε το κεφάλι, να στερηθούμε για να δεχτούν οι τοκογλύφοι να μας δανείσουν ακόμα πιο ακριβά χωρίς ελπίδα να εξοφλήσουμε ποτέ, σε μια δίνη χωρίς τέλος όπως γνωρίζουν πολύ καλά τα θύματα κάθε τοκογλυφίας. Να πιστέψουμε ότι η οικονομική κατοχή της ζωής μας είναι η δίκαιη τιμωρία  για κάποιο έγκλημα μας, όπως και τα καταναγκαστικά έργα μιας παράτασης του εργάσιμου βίου σε συνεχώς επιδεινούμενες συνθήκες είναι το τίμημα μιας «χρυσής εποχής», χρυσής βέβαια για κάποιους που δεν πληρώνουν ποτέ και κάλπικης για τους πολλούς, τους συνήθεις υπόπτους. Να φορέσουμε τέλος τις κουκούλες του κοινωνικού αυτοματισμού καταγγέλλοντας ως προνομιούχο όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει το σκοτάδι που πάνε να απλώσουν πάνω από την χώρα μας.

Αυτός είναι ο δικός τους πατριωτισμός. Υπάρχει άλλος; Ναι. Υπάρχει στην οργή για την αδικία και την ξεφτίλα που δεν την αξίζουμε. Υπάρχει στη αντίσταση στις πολιτικές και τους πολιτικούς που μας παραδίδουν στους οικονομικούς Ες Ες. Υπάρχει στους αγώνες που πρέπει να αναπτύξουμε και την κοινωνική αλληλεγγύη όχι για να διασώσουμε μια καταναλωτική αυταπάτη αλλά για να ξαναθυμηθούμε ένα όραμα κοινωνίας που παράγει, χτίζει το μέλλον της, αγαπά τον τόπο, επιλέγει την κοινωνική δικαιοσύνη και το οικολογικό μέτρο. Θέλετε να στείλουμε κι ένα μήνυμα στους πρωταγωνιστές των ύβρεων;

ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ  ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ

ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΕΣ ΕΛΙΤ

 
24/02/2010

Περιοδικό ΑΡΔΗΝ, Εφημερίδα ΡΗΞΗ