Posts Tagged ‘βία’

Όταν στο βάλτο (των Εξαρχείων) τσακώνονται τα βουβάλια τότε την πληρώνουν οι βάτραχοι (ΣΥΡΙΖΑ)…

Οκτώβριος 27, 2009

Ο παραπάνω τίτλος αποτελεί απόπειρα πολιτικής πρόβλεψης για το τι πρόκειται να συμβεί στη συμβολικά φορτισμένη περιοχή της Αθήνας το διάστημα που μας απομένει μέχρι το τέλος του χρόνου. Ας μην ξεχνάμε ότι πραγματική, ουσιαστική, καταστολή μόνο κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ μπορούν να επιτύχουν! Μια κυβέρνηση της Δεξιάς το πολύ κάποιες ψιλές (ή και χοντρές) μπορεί να ρίξει. Τσάκισμα, μόνο κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ μπορεί να το επιτύχει καθώς μόνο αυτή μπορεί να εξασφαλίσει χωρίς κόπο ευρεία κοινωνική συναίνεση και την ομερτά των Μέσων και των «πνευματικών» ανθρώπων, που χρειάζεται μια επιχείρηση διευρυμένης καταστολής. Το μαρτυράει και η πρόσφατη ιστορία: Διάλυση των τότε δυναμικών και ελπιδοφόρων Εξαρχείων στις αρχές του ’80 με βοηθούς τα ΜΑΤ, την πρέζα, τους χαφιέδες και τον εκμαυλισμό. Σχεδόν εξόντωση για κάμποσα χρόνια του «χώρου» με τη μαζική σύλληψη των 500, στο Πολυτεχνείο το ’95. Όργιο τρομολαγνείας με την εξάρθρωση της 17Ν το 2002… Όλα επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ!

Σήμερα, το «Αμερικανάκι» που επέστρεψε ως Υπουργός Αστυνομίας επιθυμεί να καθαρίσει το τοπίο από την αρχή. Όλα δείχνουν ότι όχι απλώς θα προχωρήσει σε σύγκρουση αλλά το επιθυμεί κιόλας για να γλιτώσει την κυβέρνηση του ΓΑΠ από ένα πρόβλημα, του οποίου η δραστική «επίλυση» θα της προσθέσει άφθονους τηλεοπτικούς πόντους, τη στιγμή ακριβώς που θα λαμβάνει τα δρακόντεια μέτρα για την οικονομία (δηλαδή, τη στιγμή που θα αρχίσουν να μας ξεβρακώνουν για να βρουν τα 10 δις που τους λείπουν για να μην χρεοκοπήσουν).
Αστυνομοκρατία στο έπακρο στην περιοχή πέριξ της γνωστής πλατείας (σε πρόσφατη επίσκεψή μου στην Αθήνα και σε έναν «πολιτικό» καφέ που ήπια στην περιοχή, έπαθα την πλάκα μου με τα ντου που κάνουν πάνοπλοι κρανοφόροι της ΕΛΑΣ στο εντελώς ξεκάρφωτο για εκφοβισμό- 20 χρόνια που συχνάζω αναγκαστικά εκεί δεν το είχα ξανασυναντήσει κάτι τέτοιο), αναψηλάφιση των φακέλων της δίκης της 17Ν, επικήρυξη 600.000 ευρώ των «ληστών με τα μαύρα», δικαστική αναβάθμιση της υπόθεσης των «πυρήνων της φωτιάς», δηλώσεις περί απολίτικων «χούλιγκαν και βανδάλων», περί κατάργησης του «άβατου», περί «μηδενικής ανοχής», περί σύνδεσης τρομοκρατίας, κοινού εγκλήματος και βανδάλων… Όλα αυτά στήνουν, αν δεν επιδιώκουν, το σκηνικό της σύγκρουσης, στέλνοντας το μήνυμα ότι το αφεντικό είναι εδώ, «ενωμένο δυνατό», κι όποιος θέλει ας το αμφισβητήσει.
Από την άλλη ο τωρινός «χώρος» είναι υποχρεωμένος να απαντήσει στην πρόκληση. Νιώθει και είναι αναβαθμισμένος επιχειρησιακά ενώ έχουν πυκνώσει οι τάξεις του από τη μεσοαστική γενιά των nintendo, η οποία διακρίνεται για τη ροπή της προς τη μηδενιστική εκτόνωση και την αναζήτηση της «φάσης». Αν λουφάξει, θα είναι σημάδι ότι έχει τρομοκρατηθεί και άρα σύντομα θα απομαζικοποιηθεί καθώς τα «παιδιά από σπίτι» είτε θα φοβηθούν και αυτά είτε θα αναζητήσουν αλλού τις «φάσεις». Περιθώρια αναδίπλωσης και δειλιάσματος δεν υπάρχουν…

Είτε, λοιπόν, η κυβέρνηση αποτύχει να σπάσει το «άβατο», είτε τα «Εξάρχεια» δεν μπορέσουν να αντισταθούν στον όγκο της καταστολής και «ηρεμήσουν» (έχει συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν), ο χαμένος θα προέλθει από μια ευθεία, προαναγγελθείσα σύγκρουση.
Η σύγκρουση αυτή, όμως, θα έχει και παράπλευρες πολιτικές απώλειες. Τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο πολιτικός σχηματισμός αυτός, ως συνήθως, πατάει σε δύο βάρκες. Και με το «άβατο» και με τη «νομιμότητα». Τη στιγμή, όμως, της σύγκρουσης θα βρεθεί σε έκδηλη αδυναμία που θα μεταφραστεί σε εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα. Από τη μία, η διάθεση πατρικής προστασίας του «χώρου», δηλαδή η προσπάθεια άντλησης πολιτικών οφελών μέσα από το κανάκεμα της «εξεγερτικής» διάθεσης της νεολαίας, στην οποία εξειδικεύονται ορισμένες συνιστώσες και η παρέα Τσίπρα και από την άλλη, οι «ανανεωτικοί» οι οποίοι έχουν καταστήσει σαφές, σε όλους τους τόνους, ότι πιθανή υποστήριξη στα «παλιόπαιδα» δεν πρόκειται καν να την ανεχθούν! Οι τελευταίοι, μάλιστα, νιώθουν ότι έχουν αέρα στα πανιά τους μετά τις πρόσφατες εξελίξεις και θα επιχειρήσουν να ξεμπερδεύουν μια και καλή με το φλέρτ του ΣΥΝ με τα Εξάρχεια. Ανάλογη με την ένταση, το είδος και τα μέσα της καταστολής ή της απάντησης του «χώρου» σε αυτήν, θα είναι και η ένταση της εσωκομματικής σύγκρουσης στον ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ. Ενδέχεται, δε, να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, αν συνδυαστεί με μια προσπάθεια συνολικού ξεκαθαρίσματος λογαριασμών που ανεστάλη προσωρινά εξαιτίας του ανέλπιστου εκλογικού αποτελέσματος.
Ενδεικτική είναι η στάση που κρατάει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ (δηλαδή ο Τσίπρας) στο φαινόμενο της αστυνομοκρατίας. Από τη μία, λεκτικές καταγγελίες της πολιτικής της Αστυνομίας και του Χρυσοχοϊδη, συχνά στα συνήθη όρια γελοιότητας αυτού του χώρου (π.χ. παρομοίωση των Εξαρχείων με τη Λωρίδα της Γάζας!! 😯 ) και από την άλλη πλήρης απουσία του επίσημου ΣΥΡΙΖΑ από τις όποιες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. ‘Όταν τα πράγματα θα ζορίσουν, όμως, είναι βέβαιο ότι το να στηρίζεσαι σε δύο βάρκες είναι ιδιαίτερα επισφαλές. Ενδέχεται να τουμπάρουν και οι δύο…

Παράνοια

Ιουνίου 24, 2009

«…Όταν στο παρελθόν θεωρούνταν (και ως ένα βαθμό ίσχυε) ότι το βάρος των επιχειρησιακών βραχιόνων του αντάρτικου πόλης θα πρέπει ν΄ ανακηρύσσει ως κεντρικό εχθρό την Λ.Μ.Α.Τ. (Λούμπεν ΜεγαλοΑστική Τάξη) σήμερα πρέπει να διαθέτουμε τη διαύγεια να αναθεωρήσουμε. Μπορούμε κάλλιστα να διατηρήσουμε την ίδια ονομασία αλλάζοντας όμως τη νοηματοδότηση της. Από ΄δω και πέρα όταν μιλάμε για Λ.Μ.Α.Τ. εννοούμε την Λούμπεν ΜικροΑστική Τάξη.
Αυτή η κοινωνική τάξη που βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής ως πλειοψηφικός ρυθμιστής της κεντρικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής, αποτελεί ένα συρφετό, αδίστακτο σαν αρπακτικό, που έχει ως στόχο την ανέλιξη του στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Είναι αυτό το κατακάθι των σύγχρονων νεοελλήνων, η παθητική σαπίλα των υπαλληλίσκων, των εμπόρων, των οικογενειαρχών νοικοκυραίων, των πρόθυμων δούλων που έχουν ως φιλοδοξία να μοιάσουν στους αφέντες τους. Σήμερα η μοναδική τάξη που διαθέτει ταξική συνείδηση, είναι μόνο η μεγαλοαστική που έχει συνείδηση του εαυτού της και των συμφερόντων της.
Από την άλλη το προλεταριάτο και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα δε διαθέτουν καμία συνείδηση παρά μόνο την ακόρεστη επιθυμία για κοινωνική καταξίωση μέσο αξιωμάτων και εύκολου πλουτισμού πατώντας επί πτωμάτων.
…»

(http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4523152)

Στόχος, λοιπόν, το 80%-99% της κοινωνίας! Αυτοί έχουν ξεφύγει τελείως…

Το είχαν πει από το Φλεβάρη…

Ιουνίου 17, 2009

«…Απο δώ και πέρα η ζωή κάθε μπάτσου κοστίζει όσο και μία σφαίρα, ενώ τα σώματα τους αποτελούν ιδανικό σημείο εξάσκησης σκοποβολής. Καμία θλίψη δεν αξίζει για τα φέρετρα που θ΄αρχίζουν να παρελαύνουν. Οι αστυνομικοί δεν έχουν ούτε όνομα, ούτε ηλικία, έχουν απλώς το βαθμό και τον υπηρεσιακό τους αριθμό. Γι΄αυτό, όπως και τα ντόνατς που τρώνε, έτσι κι αυτοί δεν είναι “ωραίοι” χωρίς μια τρύπα στη μέση…»
(http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4500621)

Όπως επίσης παραμένουν ακέραιοι και οι δικοί μου φόβοι (τότε ΕΔΩ) ότι η «στρατηγική της έντασης» θα βάλει κάποιους στη μέση, με κίνδυνο σύνθλιψης, και το λοιπό πόπολο να στέκει αδιάφορο μπροστά σε τηλεοπτικούς δέκτες (αν δεν χειροκροτάει κιόλας).

Πιάσαμε πάτο ή αργούμε ακόμα;…

Οι «Νεατερντάλιοι» και οι «Ευαίσθητοι»

Μαΐου 15, 2009

Στις φυσικές επιθέσεις κατά των «κωλοαστών κουλτουριάρηδων» και της «εκφυλισμένης» τέχνης τους που «αποκόβει» τον άνθρωπο από την «καθημερινότητα και τα …βιώματά» του, ιστορικά, γνωρίζουμε ποιοι διακρίθηκαν. Ο αρχηγός τους μάλιστα τη δεκαετία του ’30 έφερε χαρακτηριστικό τετράγωνο μουστακάκι στο άνω χείλος… Στην ημεδαπή πρόσφατη εκδοχή είχαμε διάφορα παλαιοημερολογίτικα γραΐδια που αν θυμάστε τη δεκαετία του ‘80 εφορμούσαν σε «εκφυλισμένους» κινηματογράφους για να διακόψουν την προβολή του «Τελευταίου Πειρασμού». Εσχάτως και μετά την χιλιοτραγουδισμένη Δεκεμβριανή εξέγερση, προστέθηκαν και αναρχικοί κατά της «εκφυλισμένης» τέχνης. Φαίνεται ότι στη μικρή αυτή βαλκανική μικροαστική Τζαμαχιρία, οι κανακάρηδες του μεταπολιτευτικού μικροαστισμού ενεδύονται κάθε εύκαιρο ιδεολογικό ένδυμα για να εκφράσουν βιαίως την αποστροφή τους μπροστά σε μια διαφαινόμενη κοινωνική υποβάθμισή τους (ιδιαίτερα εύστοχος επί αυτού ο Vrennus ΕΔΩ κι ΕΔΩ).
Η πρόσφατη επίθεση «εξεγερμένων» στον Φάις και στο θέτρο που είχε την πρεμιέρα του νέου έργου του, εμπνευσμένου από την ιστορία της εργάτριας Κ. Κούνεβα, ήταν ένα επεισόδιο μόνο από τις διακοπές παραστάσεων, καταλήψεις σκηνών και αναγραφές συνθημάτων σε βάρος των «κουλτουριάρηδων», στα οποία επιδίδονται τα νεαρά γραΐδια του αντι-εξουσιαστικού χώρου. Οι διάφορες αστείες δικαιολογίες περί «αποκατάστασης της ταξικής διάστασης των γεγονότων που παραποιούνται από τους καλλιτέχνες», περί «καλλιτεχνών που τα κάνουν όλα για την κονόμα» (λες και δεν είναι γεγονός εδώ και αιώνες ότι οι καλλιτέχνες προσπαθούν να βιοπορίζονται από την τέχνη τους – τουλάχιστον μέχρι να ανακαλύψουν και αυτοί ότι είναι ευκολότερο να μπουκάρουν σε καμιά τράπεζα…), περί «εκμετάλλευσης της Κούνεβα» (αν δεν ήσαν τόσο συνειδητά αμόρφωτοι θα ήξεραν για δεκάδες ιστορικά πρόσωπα που έχουν γίνει αντικείμενα «εκμετάλλευσης» σε βιβλία, ταινίες, θεατρικά έργα, κλπ), δεν μπορούν με τίποτε να αποκρύψουν μια συμπεριφορά χυδαίας υποκατάστασης προσώπων και κινημάτων (πλήρως ασύμβατη με την αναρχική ιστορία), κοινωνικού νταβατζιλικιού και προφασιστικού τραμπουκισμού. Δήθεν αντι-εξουσιαστικές συμπεριφορές και αντιλήψεις που ζέχνουν λαγνεία της εξουσίας στην πιο αταβιστική μορφή της, αυτή της φυσικής/σωματικής επιβολής.
Από τη μια μεριά, λοιπόν, του διπόλου οι αναρχικοί «Σαβοναρόλα»* και από την άλλη οι κατ’ επάγγελμα «ευαίσθητοι». Αυτοί που έπεσαν από τα σύννεφα με ό,τι συνέβη στον ομοτράπεζό τους Φάις και οι ευαίσθητες καρδιές τους ρίγησαν από τρόμο και αηδία. Παραδόξως, πριν από μερικούς μήνες, πολλοί από αυτούς, πίνοντας το φρεντουτσίνο τους καθισμένοι σε σικ μαγαζάκια, συγκινούνταν με τη χαριτωμένη «νεανική αυθάδεια» των ίδιων «παιδιών» που καταλάμβαναν τη Λυρική ή διέκοπταν τις παραστάσεις του Εθνικού κι έκαναν «τέχνη τον αγώνα» (και άλλες τέτοιες λυρικές παπαριές που διάβαζες τότε στις φυλλάδες…). Κάμποσοι, μάλιστα, εξηγούσαν (πάλι με το φρεντουτσίνο ανά χείρας) στους διστακτικούς: «έτσι είναι οι εξεγέρσεις!». Τώρα, που τα «παιδιά» πλακώσαν έναν «δικό» τους, άρχισαν τα όργανα και ακούς τις λέξεις «τραμπούκοι», «φασίστες», «λογοκριτές», κλπ. ‘Ετσι είναι, όμως, οι «ευαίσθητοι» αυτού του τόπου. Και τα δικά σας δικά μας και τα δικά μας δικά μας!
Αμέτρητοι από δαύτους διαπλέκονται με κρατικούς καρεκλοκένταυρους για να τσιμπάνε τις κρατικές επιδοτήσεις και να μοιράζονται τις θέσεις στα φεστιβάλ, στα ποικιλώνυμα «Κέντρα» και τα κρατικά και περιφερειακά θέατρα. Είναι κωλομεγλείφατα με αδίστακτους εκδότες, εργολάβους και μεγαράρχες του «πολιτισμού». Συνωστίζονται στους προθαλάμους εφημερίδων και περιοδικών για να εξασφαλίζουν τη προβολή τους. Συνειδητά γρανάζια μιας βιομηχανίας χρήματος και ματαιοδοξίας που στο φινάλε μόνο πολιτισμό δεν παράγει (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων). Πολλοί από αυτούς είναι οι ίδιοι που πνίγουν τις νέες φωνές, που στερούν το οξυγόνο σε πραγματικά ταλέντα, που χρησιμοποιούν τις θέσεις τους σε επιτροπές ή σε εφημερίδες για να διαβάλλουν και να εξοντώσουν αντιπάλους, που εκμεταλλεύονται με αισχρό τρόπο νέους καλλιτέχνες και επιστήμονες αφήνοντάς τους απλήρωτους, κακοπληρωμένους, ανασφάλιστους, βάζοντάς τους να κάνουν άσχετες δουλειές ή εξαναγκάζοντάς τους ακόμα και να τους κρατάνε συντροφιά τις νύχτες τους. Είναι οι ίδιοι που συχνά γίνονται τα χειρότερα αφεντικά, όταν τους δοθεί η ευκαιρία, αλλά το βρίσκουν εύκολο ακόμα και σικ να συγκινούνται με τα δράματα του κόσμου, να εμπνέονται και να εξαγριώνονται από την αδικία και την εκμετάλλευση σε βάρος των αδυνάμων και ανυπεράσπιστων εργατριών, μεταναστών, Παλαιστινίων, κλπ, κλπ!**
Να θυμίσω ακόμη πόσοι «ευαίσθητοι/ες» τραμπούκισαν κατά μόνας ή συλλογικά μέσω υπογραφών (ιδιαίτερα την ένδοξη περίοδο Σημίτη) σε μόνιμα φιλόξενες στήλες εφημερίδων, την αντίθετη άποψη, πόσοι/ες επιτέθηκαν σε ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας για την «καθυστέρησή» τους, χλευάζοντας τον «εθνοκεντρισμό» τους, το «σταλινισμό» τους, κλπ.
Τώρα θα θερίσουν ό,τι έσπειραν!
Από τη θέση του πνευματικού ανθρώπου και καλλιτέχνη και την αντίστοιχη άυλη και υλική εξουσία που αυτή τους προσδίδει, με τον αμοραλισμό τους, τον κούφιο βεντετισμό, την ευρεία διαπλοκή με πάσης φύσεως εξουσίες και χορηγίες, την δραχμο/ευρωθηρία τους, τον σνομπισμό τους απέναντι στο λαϊκό στοιχείο, τη λατρεία της «αποδόμησης» και τον μηρυκασμό κοινοτυπιών του συρμού, έθρεψαν και αυτοί από τη μεριά τους το τέρας του νεοελληνικού μηδενισμού. Τώρα που μια πτυχή αυτού του μηδενισμού (ίσως η πιο άκακη) φτύνει (κυριολεκτικά) πίσω την «προσφορά» τους, άρχισαν να τσιρίζουν! Όμως, «είναι αργά πια για δάκρυα Στέλλα…».
Χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του πολιτικού εκφραστή (είτε τον ψηφίζουν είτε όχι) του χώρου της «ευαισθησίας» και της «τέχνης», του ΣΥΡΙΖΑ. Αφού αρχικά δια στόματος Τσίπρα είχε αρνηθεί να καταδικάσει τη διάχυτη κουκουλοφόρα βία που αναδύθηκε από τον Δεκέμβρη («δεν είμαστε δικαστές να κρίνουμε τις μεθόδους πάλης», είχε πει περίπου), αφού πάμπολλα στελέχη του κρυφοκοίταζαν με θαυμασμό την κατάληψη της Λυρικής και τα μπουκαρίσματα σε άλλα θέατρα, τώρα και με αφορμή το γεγονός με το έργο του Φάις, εξέδωσε μια σκληρή ανακοίνωση που μιλάει για «τραμπούκικη επίθεση», «αδίστακτους λογοκριτές», «δήθεν υπερεπαναστάτες» και άλλα ωραία και συγκινητικά αλλά κατόπιν εορτής! Είναι φανερό, ότι υπό το κράτος της δημοσκοπικής κατάρρευσης, ο συγκεκριμένος πολιτικός σχηματισμός δεν θα άντεχε μια ακόμη ρήξη με έναν χώρο που αποτελεί προνομιακό του κοινωνικό στήριγμα, όπως έγινε με το χώρο των Πανεπιστημιακών μετά την επίθεση στον Γ. Πανούση.

Έτσι και από πολλές πλευρές, αργά αλλά σταθερά, το σύντομο χειμερινό ειδύλλιο Κολωνακίου-Εξαρχείων οδηγείται στο τέλος του…

(Αναγνωρίζω ότι με την αφοριστική γραφή μου μαζί με τα ξερά καίω και πολλά χλωρά. Ζητάω προκαταβολικά συγγνώμη. Όμως έχουν δει τα μάτια μου τέτοια υποκρισία, εκμετάλλευση και σαπίλα στο χώρο της «τέχνης» και της «ευαισθησίας» -και όχι μόνο από τις φίρμες – που η δική μου ευαισθησία και συγκατάβαση γι’ αυτόν το χώρο έχει τραπεί σε άτακτη φυγή.)

* Πολιτικός και θρησκευτικός ηγέτης της Φλωρεντίας. Ήταν Δομινικανός μοναχός, με τεράστια επιρροή στα πλήθη της Φλωρεντίας. Διατέλεσε ηγέτης της πόλης από το 1494 μέχρι την εκτέλεσή του το 1498. Όσο κράτησε η ηγεσία του, κήρυσσε την εγκράτεια και ήταν πολέμιος της αγάπης των Φλωρεντινών για τις τέχνες. Επιτέθηκε σε όλους τους εκπρόσωπους της εξουσίας, στον πάπα και στους Μεδίκους. Μετά το 1494 πήρε την εξουσία από τους Μεδίκους. Το 1497 αυτός και οι οπαδοί του έκαψαν καθρέφτες, καλλυντικά, μουσικά όργανα, γυναικεία καπέλα, βιβλία αρχαίων συγγραφέων, πίνακες και γλυπτά που τα θεώρησαν ακατάλληλα στην κεντρική πλατεία της Φλωρεντίας, στην αποκαλούμενη «Φωτιά της ματαιοδοξίας». (Πηγή: Wikipedia)

** Προσοχή, δεν αναφέρομαι στον Φάις, του οποίου δεν γνωρίζω τη διαδρομή, αλλά μιλάω γενικά από εμπειρίες και γνώση δική μου αλλά και πολλών φίλων που ταλαιπωρούνται χρόνια στο χώρο της τέχνης…

«Έξω οι πούστηδες από τα Εξάρχεια!»

Απρίλιος 5, 2009

Την είδηση τη διάβασα με καθυστέρηση δύο εβδομάδων, μόλις χτες, αλλά σοκαρίστηκα τόσο ώστε την αναπαράγω. Ακόμη κι όσοι καταγγέλουμε ότι η κατάσταση στα Εξάρχεια έχει «ξεφύγει» πια με τους βανδαλισμούς, τα «πεσίματα» και τις λεηλασίες δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι τόσο σύντομα θα αναπτύσσονταν, σχεδόν προφασιστικά φαινόμενα – αν και η όλη λογική(;) της δράσης αυτών των στοιχείων άφηνε σαφώς ανοιχτό το ενδεχόμενο.
Στις 22 του Μάρτη, λοιπόν, κάποιο μαγαζί της Πλατείας είχε βραδυά για ομοφυλόφιλο κοινό. Κάποια στιγμή, αργά το βράδυ, μια ομάδα «γνωστών-αγνώστων» την πέφτει στον κόσμο που διασκέδαζε κι έκανε το μαγαζί λαμπόγυαλο κι έσπασε κεφάλια και μύτες παρευρισκομένων, κάποιοι από τους οποίους νοσηλεύτηκαν σε νοσοκομείο. Τα συνθήματα που συνόδευσαν την «ηρωική» επίθεση ήταν: «έξω οι πούστηδες από τα Εξάρχεια», «τι μουσική ακούτε ρε», «πούστηδες, θα σας γαμήσουμε όλους απ’ τον κώλο, εδώ είναι Εξάρχεια!», καθώς και τα πιο σουρεαλιστικά και …πολιτικοποιημένα: «έχεις φάει ξύλο από μπάτσους ρε;» και «σας έχει φάει η παγκοσμιοποίηση» (;;!!). Επίσης κλήθηκε η Αστυνομία (η ποιά;) και το ΕΚΑΒ, αλλά δεν εμφανίστηκαν, σεβόμενοι προφανώς το «άβατον»…
Ναι, αυτά τα συνθήματα δεν τα φώναξαν μελανοχίτωνες αλλά αυτοχαρακτηριζόμενοι «αναρχικοί«, «αυτόνομοι» και δεν ξέρω τι άλλα σκατά. Να τους χαίρονται οι πάτρονές τους και όσοι τους κανακεύουν. Και για να μην με πείτε «κολλημένο» και ότι πάω να σπιλώσω ευρύτερους χώρους εκμεταλλευόμενος τη δράση κάποιων μαλακισμένων (δράση κατά τα άλλα, ιδιαίτερα βολική σε άλλες στιγμές και με άλλους στόχους), σας ενημερώνω ότι πληθαίνουν οι καταγγελίες ότι το Ιντυμήντια έκανε ό,τι μπορούσε για να θάψει το γεγονός και τα σχόλια όσων εξαγριωμένων κατακεραύνωναν τη δράση των «παιδιών» και ζητούσαν μέτρα σε βάρος τους! Πάντως δεν εκπλήσσει κανέναν με μυαλό το όλο γεγονός. Η αποθέωση του μιλιταρισμού, η λατρεία της βίας, η εξύμνηση του χωρίς περιεχόμενου μπάχαλου που έχουμε βιώσει τους τελευταίους μήνες είναι για «πολύ άντρες» και αυτά τα ένστικτα ενισχύει…
Όσοι/ες ανέχονται αυτές τις συμπεριφορές για πολιτικές ή ιδεολογικές σκοπιμότητες, είναι το ίδιο υπεύθυνοι με τα ανεγκέφαλα! Ας περιμένουν, όμως, να έρθει και η δική τους σειρά να κυκλοφορούν με τσιρότα γιατί το «τερατάκι» που αφήνουν να κυκλοφορεί δεν θα χτυπάει μόνο τον Πανούση ή ομοφυλόφιλους. Αργά ή γρήγορα θα δείξει τον «ανδρισμό» του και στους ίδιους…
(Στα λίγα θετικά, αλλά άκρως ελλειπή, η συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στις επιθέσεις που οργανώθηκε στην Πλατεία από ομάδες και στέκια της περιοχής. Θα μου πείτε ότι τα μοϊκάνια έβαλαν τη γάτα τους να κλαίει για τη συγκέντρωση-καταγγελία, αλλά τέλος πάντων…).
Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε εδώ που διάβασα κι εγώ:
http://indy.gr/newswire/fasistes-sta-exarheia-1
http://www.lifo.gr/content/x6/1923

Συγχαρητήρια…

Μαρτίου 23, 2009

Στις δημοσκοπήσεις-σοκ του Σαββατοκύριακου που πέρασε είδαμε: Το 77,5% των πολιτών να ζητάει σκληρότερα μέτρα καταστολής για την αποκατάσταση της τάξης (δημοσκόπηση ALCO). Το 75,8% να τάσσεται υπέρ της παρέμβασης της Αστυνομίας στα Πανεπιστήμια (δημοσκόπηση ALCO). To 49% να είναι υπέρ της πλήρους κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου (έναντι του 44% που είναι υπέρ της διατήρησης), για πρώτη φορά στη Μεταπολίτευση! (δημοσκόπηση Public Issue). Το 62% να υποστηρίζει ακόμη και τα κυβερνητικά καραγκιοζιλίκια για αύξηση των ποινών λόγω χρήσης κουκούλας (δημοσκόπηση ALCO)! Το 49% να απαντά ότι οι κάμερες ασφαλείας προστατεύουν τα δικαιώματα των πολιτών σε αντίθεση με το 38% που πιστεύει ότι τα παραβιάζουν (δημοσκόπηση Public Issue)… Βουρρρ για καταστάσεις Αγγλίας και Ιταλίας δηλαδή!

Μετά από αυτά, λοιπόν, να μην ξεχάσουμε να δώσουμε τα συγχαρητήριά μας, όχι στους αφανείς και φανερούς μηχανισμούς της εξουσίας (ΜΜΕ, ΣΕΒ, υπερεθνικοί προστάτες, δικομματισμός, κλπ) για την καλή δουλειά που έκαναν και κάνουν ώστε να προωθήσουν τόσο γρήγορα τη βίαιη συντηρητικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας (και ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα…). Αυτοί το «καθήκον» τους πράττουν και το σχέδιό τους προωθούν, φτιαγμένο ειδικά για συνθήκες οξείας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Τα συγχαρητήριά μας αξίζει να τα δώσουμε σ’ εκείνους τους νεόκοπους μαθητευόμενους μάγους τμήματος της ελληνικής αριστεράς (κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής) που τα  τελευταία δύο χρόνια ανέχτηκαν τους κουκουλοφόρους, τους δικαιολόγησαν, αρνήθηκαν να πάρουν πολιτικά μέτρα απέναντι στο φαινόμενο της χουλιγκάνικης βίας και της λεηλασίας, καμιά φορά τους έκλεισαν και πονηρά το μάτι. Οι υπηρεσίες που προσέφεραν στο σύστημα (που κατά τα άλλα αντιμάχονται) είναι πολύτιμες. Οι κακόμοιροι έβλεπαν μόνο το «τυράκι» της ψηφοθηρίας και ξέχασαν τη φάκα! Και τι φάκα!
Μια παράκληση μόνο. Ας σταματήσουν να σκούζουν τώρα σε εφημερίδες, διαδίκτυο, έντυπα, κλπ, για «κουκουλοφόρους-προβοκάτορες» που θέλουν να προωθήσουν «τη συντηρητικοποίηση της κοινωνίας και την περιστολή των δικαιωμάτων«. Είναι αργά πια για δάκρυα και γίνονται αστείοι. Εξάλλου, αυτά τα έλεγε το δαιμονικό …ΚΚΕ!
(Επίσης, ας σταματήσουν τις εμβριθείς κοινωνιολογικές «αναλύσεις» περί μέτρων καταστολής που τα ζητά η μικροαστική βάση της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, εκτός και αν υποθέσουμε ότι το 80% των πολιτών ανήκουν στη μικροαστική βάση της ΝΔ και του ΛΑΟΣ!)
Ας ελπίσουμε ότι έστω και τώρα, όλοι αυτοί οι απίθανοι ηγέτες και ηγετίσκοι του τμήματος αυτού της αριστεράς θα καταλάβουν πόση ζημιά έκαναν με την άφρονα στάση τους στην υπόθεση που υποτίθεται ότι υπηρετούν και θα προσπαθήσουν να διορθώσουν ό,τι μπορεί να διορθωθεί ώστε να αποκρουστεί πλειοψηφικά η αναμενόμενη ενίσχυση του κρατικού αυταρχισμού και η περιστολή των κοινωνικών δικαιωμάτων (πολύ αμφιβάλλω, ως συνήθως θα φταίει ο λαός που είναι «μαραζιάρης» και «δεν καταλαβαίνει«, που είναι «συντηρητικός«, «μικροαστός«, «ρατσιστής«, «τηλεορασάκιας«, κλπ, κλπ). Στην αντίθετη πάντως, και αν η ανεγκέφαλη βία στους δρόμους συνεχιστεί, ας φροντίσουν να ζητήσουν από τώρα μια θεσούλα στην επιτροπή υποδοχής του Έλληνα …Μπερλουσκόνι, που σύντομα θα σκάσει μύτη σέρνοντας από πίσω του το 70% του λαού. Θα τη δικαιούνται…

(Άσχετον, αλήθεια ο κυρ Αλαβάνος που δήλωσε συνεντευξιαζόμενος προ καιρού «ευχαριστημένος και με το 7%«, με το σημερινό δημοσκοπικό 5,8% τι είναι; Με το 4,5%,  θα νιώθει αλλιώς άραγε;)

Από ένα διπλό τζάμι…

Φεβρουαρίου 25, 2009

…γλιτώσαμε από μια τραγωδία χτες το βράδυ. Αν δεν το έχετε πολυσυνειδητοποιήσει (καθώς τα Μέσα το παίζουν στα ψιλά) κάποιος/κάποιοι επιχείρησαν να ρίξουν μια χειροβομβίδα μέσα στο χώρο του Στεκιού Μεταναστών, στα Εξάρχεια, την ώρα που συνεδρίαζε το Συντονιστικό του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα και υπήρχε και μια άλλη εκδήλωση των αντιρρησιών συνείδησης. Φανταστείτε αν το τζάμι δεν άντεχε και η χειροβομβίδα έπεφτε μέσα σε μια αίθουσα γεμάτη κόσμο τι θα συνέβαινε. Κάθε θραύσμα της θα έβρισκε στόχο!
Δεν ξέρω πια τι γίνεται! Τα πράγματα δείχνουν να γίνονται σταδιακώς ανεξέλεγκτα και όσο πιο ανεξέλεγκτα γίνονται τόσο πιο σκοτεινούς τύπους και επιδιώξεις έλκουν, οι οποίοι με τη δράση τους επιτείνουν το ανεξέλεγκτο των πραγμάτων.
Το σίγουρο είναι ότι η προσοχή όλων και η επαγρύπνηση πρέπει να χτυπήσει κόκκινο. Κανείς δεν ξέρει πια, η προβοκάτσια, η παρακρατική δράση και η δολοφονική τρομοκράτηση, ποιον θα χτυπήσει, με τι αιτιολογία, με ποιον αυτουργό, με τι κίνητρο και ποια επιδίωξη…

Άλαλα τα χείλη των …πονηρών (και των αφελών) μετά τα γεγονότα με τον Πανούση

Φεβρουαρίου 20, 2009

Κάποιοι (πονηροί) νόμιζαν ότι θα μπορούσαν να «παίξουν» με τα «Εξάρχεια» εκ του ασφαλούς και να την σκαπουλάρουν με κάμποσα ψηφαλάκια στην τσέπη. Τώρα, έκπληκτοι και ενεοί, βλέπουν τα «Εξάρχεια» να «παίζουν» (άγρια) μαζί τους και να τους οδηγούν αργά και βασανιστικά στον πολιτικό πάτο…

Για τους δε αφελείς, κάποιοι προειδοποιούσαμε ήδη από το Δεκέμβρη: Όταν η βια αποσπάται από οποιοδήποτε πολιτικό αίτημα, αυτονομείται. Και όταν αυτονομείται, επιστρέφει αργότερα με τον πιο ανεξέλεγκτο τρόπο, στρεφόμενη κατά δικαίων και αδίκων. Ακόμα και εναντίον αυτών που χαριεντίζονταν μαζί της…

Όσοι/ες τολμήσαμε τον περασμένο Δεκέμβρη να κάνουμε τη διαπίστωση ότι η ποσότητα και η «ποιότητα» της βίας που εκλύθηκε τις μέρες της νεολαιίστικης έκρηξης ήταν εντελώς αναντίστοιχη με αυτή που μπορούσε να αφομοιώσει το ιδεολογικό, πολιτικό, ταξικό και μαζικό/αριθμητικό επίπεδο των εξεγερμένων και «εξεγερμένων«, δεχτήκαμε την πιο άγρια επίθεση. Λοιδωρηθήκαμε, συκοφαντηθήκαμε ιδεολογικά, προπηλακιστήκαμε πολιτικά και στοχοποιηθήκαμε (κυριολεκτικά) ως «σταλινο-μπρεζνιεφικά» απολιθώματα ή/και συνοδοιπόροι του ΛΑΟΣ. Κι αυτό παρ’ όλο που κατανοούσαμε απόλυτα και την οργή και τα αδιέξοδα ενός ολοένα διευρυνόμενου κομματιού της νεολαίας και δεν πάσχουμε από πασιφισμό.
Τώρα, που αυτό το πλεόνασμα βίας αιωρείται πάνω από τα μητροπολιτικά τοπία ζητώντας να καταναλωθεί, εμείς, με ήσυχη τη συνείδησή μας και με όχι λιγότερη θλίψη, θα παρακολουθήσουμε «πονηρούς» και «αφελείς» να αλληλοτρώγονται, μόλις δύο μήνες αφ’ ότου όμνυαν στο «αναπόφευκτο» της «εξεγερτικής» βίας. Κάμποσους θα τους συναντήσετε ήδη να υπογράφουν κείμενα ενάντια στη «φίμωση» και τη «φασιστική βία» και τους «ηθικούς αυτουργούς» της, μετά τα διαδοχικά χτυπήματα σε έναν «δικό τους» άνθρωπο, τον καθηγητή Πανούση…

«Απο δώ και πέρα η ζωή κάθε μπάτσου κοστίζει όσο και μία σφαίρα, ενώ τα σώματα τους αποτελούν ιδανικό σημείο εξάσκησης σκοποβολής…»

Φεβρουαρίου 5, 2009

«…Καμία θλίψη δεν αξίζει για τα φέρετρα που θ΄αρχίζουν να παρελαύνουν. Οι αστυνομικοί δεν έχουν ούτε όνομα, ούτε ηλικία, έχουν απλώς το βαθμό και τον υπηρεσιακό τους αριθμό. Γι΄αυτό, όπως και τα ντόνατς που τρώνε, έτσι κι αυτοί δεν είναι “ωραίοι” χωρίς μια τρύπα στη μέση… «

Αυτά τα ωραία από τη Σέχτα των Επαναστατών. (Τα υπόλοιπα ΕΔΩ).

Τώρα θα δούμε πώς θα απαντήσει η Φράξια των Μπάτσων. Λογικά, μετά από όλα αυτά, πρέπει να έχουν φτιάξει μια …ψυχολογία (που έλεγε και ο Σερ Μπίθι)! 😕

Πάντως για καλό και κακό εμείς οι ταπεινοί άμαχοι, από σήμερα, πρέπει να φυλαγόμαστε. Αν, για παράδειγμα, θέλετε να βάλετε το χέρι σας στην τσέπη του μπουφάν να τραβήξετε χαρτομάντηλο για τη μύτη (χειμώνας καιρός γαρ), βεβαιωθείτε ότι δεν υπάρχει όργανον της τάξεως σε ευθεία απόσταση άνω των 100 μέτρων, διότι μπορείτε ευκόλως να εκληφθείτε ως … Σεχταριστής με φαντασιώσεις για …αστυνομικό ντόνατ! Με τις γνωστές συνέπειες!

Την πιο σωστή κουβέντα την είπε ο αξιομίσητος…

Ιανουαρίου 7, 2009

Μιχάλης Χρυσοχοΐδης σε συνέντευξή του στο «Έθνος» (ολόκληρη η συνέντευξη ΕΔΩ):

«…Δεν υπάρχουν παρακρατικοί μηχανισμοί. Δεν υπάρχουν συνωμοσίες. Δεν είναι ούτε οι Αμερικάνοι, ούτε οι Ρώσοι. Ένας είναι: μια οργάνωση που αποτελείται από λίγα παιδιά, νέα παιδιά, που αποφάσισαν να πάρουν τα όπλα και να σκοτώνουν κόσμο. Όποιος λέει το αντίθετο είναι ανιστόρητος ή προφανώς θέλει να αποπροσανατολίσει. Και είναι κρίμα που ακούω και κόμματα να προβάλλουν τέτοιες θεωρίες…».

Το παλικάρι είναι απ’ ό,τι φαίνεται σωστά εκπαιδευμένο από τους υπερατλαντικούς προστάτες του και σοβαρό (γι’ αυτό και είναι επικίνδυνο).
Την ώρα που σύσσωμος ο ΣΥΡΙΖΑ, ο αριστερισμός, ακόμα και κομμάτι του αναρχικού χώρου ξεπέρασαν ακόμα και το (σταθερό στις πάγιες απόψεις του) ΚΚΕ σε προβοκατορολογία, ενώ μεγάλο τμήμα του υπόλοιπου πολιτικού χώρου προσχωρεί στη συνομωσιολογία, έρχεται ο «Μάικλ» και βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Μάλιστα, η αριστερή (πλην ΚΚΕ επαναλαμβάνω λόγω πάγιας θέσης) προβοκατορολογία δεν είναι καθόλου αθώα ή ουδέτερη. Αποδεικνύει είτε απαράδεκτη άγνοια του πως διαμορφώνονται και αναπτύσσονται οι μορφές της «επαναστατικής» (σε πολλά εισαγωγικά) πολιτικής βίας – γι’ αυτό σε προηγούμενη δημοσίευσή μου είχα μιλήσει για διάφορους άσχετους «δανδήδες» της αριστεράς που μας πρήξαν στα τελευταία επείσόδια με αναλύσεις για το «αναπόφευκτο της βίας», όταν δεν έχουν πάρει καν μυρωδιά του τι εστί πολιτική βία -, είτε ότι, με το έντρομο βλέμμα στραμένο στις ερχόμενες δημοσκοπήσεις, σκοπίμως τα ρίχνουν όλα στους «προβοκάτορες» γιατί έχουν «χεστεί» μήπως τους χρεώσουν την ηθική αυτουργία της «τρομοκρατίας» (βλ. ΣΥΡΙΖΑ)!
(Εξάλλου, ο κωλοτούμπας Αλαβάνος το έχει ξανακάνει το Δεκέμβρη. Αφού αρχικά κανάκεψε τους «κουκουλοφόρους», μόλις είδε τα ποσοστά να κατρακυλούν, βγήκε στη Βουλή και δήλωσε το Λαζοπούλειον ότι όλοι οι κουκουλοφόροι ήσαν αστυνομικοί!! Ξεπέρασε ακόμα και την Παπαρήγα που είχε ισχυριστεί από την πρώτη στιγμή ότι ανάμεσα στους κουκουλοφόρους είναι και παιδιά που έχουν παρασυρθεί!!)
Όσοι (πλην ΚΚΕ) μιλούν για «προβοκάτορες που θέλουν να καταστρέψουν το κίνημα» είναι τόσο πολιτικά ανιστόρητοι που δεν γνωρίζουν ότι η προβοκάτσια είναι εγγενής στο «χώρο» που τροφοδοτεί την ένοπλη πάλη: Σκοτώνω τον μπάτσο στο πιο κρίσιμο πολιτικά σημείο για να αναγκάσω το κράτος να απαντήσει με βία και καταστολή και άρα να οδηγήσω τα πράγματα σε ένταση και μετωπική σύγκρουση, κλπ, κλπ, κλπ. Στα παπάρια μου για το «κίνημα» (το οποίο το θεωρώ «φλώρικο» ή «ανύπαρκτο»).
Οι ένοπλες ομάδες επιζητάνε την άνοδο της αντιπαράθεσης ανάμεσα στο κράτος και το κίνημα σε τέτοιο ύψος – στρατιωτική αντιπαράθεση – που να αποκλείει κάθε άλλη πολιτική στρατηγική και πρακτική. Το ίδιο ακριβώς βέβαια επιζητά και το (σοβαρό) κράτος!!
Κάπως έτσι λειτούργησαν τα πράγματα χρόνια τώρα όχι μόνο εδώ αλλά και στην Ιταλία (κυρίως) και σε άλλες χώρες.
Τέλος, όσοι μιλάνε για προβοκάτορες, συγκρίνοντας τον τυφλό και εξαιρετικά βίαιο τρόπο με τον οποίο η «νέα γενιά» του ένοπλου δρα σε σχέση με την παλαιότερη (17Ν, ΕΛΑ, κλπ), η απάντηση είναι επίσης απλή: Η 17Ν και ο ΕΛΑ ανέπτυξαν τη δράση τους μέσα σε ένα περιβάλλον στο οποίο συνέβαινε ή είχε μόλις προηγηθεί έντονη ανάπτυξη των επαναστατικών ιδεών της εποχής, όχι μόνο τοπικά αλλά και παγκόσμια. Η πολιτική και ιδεολογική κουλτούρα από την οποία ξεπήδησαν τους έβαζε ένα στίγμα και, τουλάχιστον αρχικά, τους «επέβαλλε» έναν κώδικα πολιτικής δράσης που λαμβάνει υπ’ όψιν του στοιχειωδώς τη λαϊκή κοινή γνώμη και κάποιους ευρύτερους πολιτικούς στόχους. Το Βιετνάμ μπορούσε να δώσει … ένοπλη 17Ν, το «μπάχαλο» μπορεί να δώσει μόνο …ένοπλο «μπάχαλο», που χτυπά χωρίς να λαμβάνει τίποτε υπ’ όψιν του κι όποιον πάρει ο Χάρος! Όσοι εξ αριστερών αρνούνταν να δουν τα μηδενιστικά ατομικιστικά χαρακτηριστικά που εδώ και καιρό αναπτύσσονταν στην εγχώρια πολιτική κουλτούρα (αγωνίζομαι χωρίς ουσιαστικό στόχο και σκοπό αλλά για τη «φάση» και την «εκτόνωση»), μην εκπλήσσονται για τον επερχόμενο αιματηρό μηδενισμό του «νέου ένοπλου». Δεν πρόκειται για προβοκάτσια. Το μηδέν, μηδέν θα δώσει!

Αν θέλετε ρίχνετε και μια ματιά στο Χρήστο Μόρφο.