Posts Tagged ‘αριστερά’

Πώς σκουριάζει το ατσάλι… (του Στάθη)

Σεπτεμβρίου 20, 2010

Επειδή είμαι αριστερός και θα πεθάνω αριστερός, αρχίζω να μην ανέχομαι μια Αριστερά που αρχίζει να με πεθαίνει…

 Οταν γράφει κανείς περί Αριστεράς, αν είναι αριστερός όπως και η αφεντιά μου, γράφει ταυτοχρόνως και υπέρ Αριστεράς – ενίοτε κι αθέλητα, αλλά συνήθως εκούσια. Τουλάχιστον υπέρ της Αριστεράς έτσι όπως ο καθένας εννοεί τη δόκιμη εκδοχή της,

μιας και πλέον, σκόρπιοι έτσι όπως πολλοί φθάσαμε να ‘μαστε, ο καθένας μπορεί να διατηρεί την πολυτέλεια του «προσωπικού του κομμουνισμού» – αριστοκρατικό μεν, αλλά καμμιά φορά ψυχοσωτήριο…

Με έναν λόγο, πολλοί αριστεροί τα τελευταία χρόνια διάγουμε εν αναμονή. Για αυτούς ο λόγος σήμερα, για εμάς – οι οργανωμένοι στα κόμματα της Αριστεράς είναι άλλη υπόθεση, μάλλον ανώτερη, οι σύντροφοι αυτοί την αντέχουν ακόμα την καλογερική και μπράβο τους, ότι βαρειά. Τους βγάζω το καπέλο κι επικαλούμαι τη συμπάθειά τους (όπως άλλωστε και τη δική σας, όσοι είσθε αριστεροί κι όσοι δεν είσθε) για όσα θα πω παρακάτω.

Οταν, προ ετών, δημιουργήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, πολλοί αριστεροί, άλλοι διστακτικά κι άλλοι με ενθουσιασμό, έσπευσαν σε έναν «κοινό τόπο» όπου θα μπορούσαν να ζυμωθούν ιδέες, να γεννηθούν προτάσεις -κυρίως αυτό- και να βγάλουν την Αριστερά, σε μια

εποχή που ο λαός και η κοινωνία την είχαν ανάγκη περισσότερο από ποτέ, από το σύνδρομο της ιστορικής πολιτικής (αλλά όχι ιδεολογικής) ήττας.

Σιγά σιγά ο κόσμος που προσήλθε σε αυτό το φόρουμ άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι έχει να κάνει απλώς με μια νεκρανάσταση της παλιάς αριστερής παθολογίας, μάλιστα σε μορφές της -αριστερίστικες- από τις πλέον επαχθείς κι απεχθείς. Ανθρωποι συνηθισμένοι να ζουν στο πλαίσιο του μικρόκοσμου-γκρουπούσκουλου, ιδρυματικοί, που στην «εποχή τους» είχαν στείλει κόσμο στο σπίτι του (παρά τις φιλοδοξίες τους να τον στείλουν στα ψυχιατρεία), άρχισαν εκ νέου να δίνουν τον τόνο στο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ, με

αποτέλεσμα αντί το νέο σχήμα να εξελιχθεί σε συνάντηση κι ώσμωση ανθρώπων, συλλογικοτήτων και κομμάτων, να ξεπέσει σε ένα τεραίν διαρκούς καταμέτρησης και αναμέτρησης των εσωτερικών του συσχετισμών. Μάλιστα, ούτε καν για την παραγωγή πολιτικής (πόσω μάλλον ιδεολογίας και ήθους), αλλά μόνον για τη νομή της (μικρο)εξουσίας.

Κι έτσι, οι άνθρωποι άρχισαν να φεύγουν απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ και να μένουν τα γκρουπούσκουλα. Η επιρροή του σχήματος στην κοινωνία ξεφούσκωσε και τις ελπίδες διαδέχθηκαν η κριτική και επικριτική στάση.

Προσωπικώς ομνύω στην Αριστερά του καλού, τη λαϊκή Αριστερά, με τις παραδόσεις και τον πολιτισμό της, την ταξική Αριστερά ενός δημοκρατικού κομμουνισμού, ανοιχτόκαρδου, ανοιχτόμυαλου, πειθαρχικά οργανωμένου, ανεκτικού με τα παιδιαρίσματα των ανθρώπων, ικανού να προστατεύει τα πρόσωπα απ’ τη βαρβαρότητα των συλλογικοτήτων, όταν εκφυλίζονται σε θρησκευτικά τάγματα. Ουτοπίες, θα μου πείτε, μεγάλο το δίκιο σας…

Ομως μεγάλο και το άδικο. Και για τον κόσμο της Αριστεράς και για την κοινωνία που περιμένει την Αριστερά τουλάχιστον πρόμαχο στα δίκια της.

Οπως απεδείχθη, αυτό που κυρίως παράγουν τα γκρουπούσκουλα, άλλοτε συνιστώσες κι άλλοτε υποσύνολα μέσα στις συνιστώσες, είναι το ένδον μίσος. Ενα μίσος μεταξύ τους και προς όποιον άλλον στοχοποιήσουν, που βγάζει μάτια, ανυπόφορο, αδυσώπητο κι ανισόρροπο. Ατελεύτητο.

Ομως η Αριστερά που μισεί τα άλλα της μισά, δεν αγαπάει τον κόσμο. Ο κόσμος το νοιώθει αυτό, πικραίνεται στην αρχή κι ύστερα αηδιάζει και βδελύσσεται.

Λόγος, με τέτοιους όρους, για πολιτική (θέμα κομματικής δεν τίθεται) ενότητα της Αριστεράς δεν μπορεί να γίνει, χωρίς να ‘ναι από χέρι απελπισμένος. Διότι όσοι προσπαθούν να διαλεχθούν, χαρακτηρίζονται συχνά από λογής ταμπέλες που αφειδώς κοτσάρουν οι πάντες στους πάντες, χωρίς αιδώ, δεύτερη σκέψη και συχνά με άκραν δολιότητα.

Οι κλασικές αρετές που οι πάντες αναγνώριζαν σε έναν αριστερό, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας, της ανιδιοτέλειας, έχουν γίνει για πολλούς από μας καπνός και κατά τον εξυπνακισμό, τον κυνισμό και την αποηθικοποίηση της καθημερινής μας στάσης απέναντι στα πράγματα, μοιάζουμε ήδη από καιρό σε αυτούς που κατηγορούσαμε, τους συστημικούς, τους καριερίστες και τους αριβίστες.

Κι έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται τώρα να διαλύεται στον εσωτερικό μικρόκοσμο των γκρουπούσκουλων. Δεν ξέρω αν πνέει τα λοίσθια, αλλά ξέρω ότι η ταπεινότης μου, όπως και πολλοί άλλοι αριστεροί δεν μπορούν πια να διαλέγουν απ’ την Κική και τη Φωφώ ποια θα τους τη φέρει καλύτερα. Κι αν κι αυτήν τη φορά ψηφίσουμε κάποιοι από μας αυτήν την Αριστερά, θα το κάνουμε με κρύα καρδιά και χωρίς καμμιά ελπίδα.

Η μόνη ελπίδα πλέον (για πολλούς από μας) είναι οι νέες γενιές να υπερβούν τη δική μας παθογένεια, ξαναδίνοντας στην Αριστερά τα νοήματά της…

ΥΓ.: Υπάρχουν ακόμα και πάντα θα υπάρχουν πολλοί αγωνιστές της Αριστεράς, των οποίων τον αγώνα και την προσωπική στάση εκτιμώ και σέβομαι. Το πολιτικό όμως αποτέλεσμα της συλλογικής τους δράσης είναι δραματικά κατώτερο (κι επί μακρόν πλέον διάστημα) των απαιτήσεων της συγκυρίας. Ανήκω σε ‘κείνους που εμφορούνται από «ιστορική αισιοδοξία», ξέρω ότι «η Γη θα γίνει κόκκινη», ήλπιζα όμως αυτό να συμβεί πριν να πάμε στα άστρα…

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 20.ΙΧ.2010 stathis@enet.gr

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=204741

Καλά τα λες φίλτατε Στάθη. Μόνο που τα λες μισά! Δεν μπορεί το πρόβλημα της αριστεράς να είναι μόνο το «οργανωτικό» και το «ψυχοπαθολογικό» (υπαρκτά και τα δύο και αλληλοεξαρτώμενα…). Τίποτε για τις πολιτικές που ακολούθησε η συγκεκριμένη Αριστερά που αναφέρεσαι; Τίποτε για την κυρίαρχη ιδεολογία της; Τίποτε για την ταξική της διάρθρωση; Τίποτε για την αποκοπή της από το λαϊκό στοιχείο και την (με δυσκολία καλυμμένη) απέχθειά της προς αυτό; Τίποτε για την αυτοαναφορικότητά της; Αυτή δεν ήταν εξάλλου η Αριστερά που σου αρνήθηκε την πρώτη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας με την κατηγορία του «εθνικιστή» και «λαϊκιστή»;… 

ΥΓ. Όσο για τις «κλασικές αρετές που οι πάντες αναγνώριζαν σε έναν αριστερό, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας, της ανιδιοτέλειας…» αυτές, όταν ερχόταν η ώρα των ενδοοργανωσιακών και ενδοκομματικών συγκρούσεων χάνονταν και συχνά μετατρέπονταν σε θανατηφόρο κανιβαλισμό, από καταβολής της Αριστεράς (εν γένει και όχι αυτής της φαιδρής στην οποία αναφέρεσαι). Θα αναφέρω μόνο τη λέξη «Πλουμπίδης«. Απλώς, τότε οι αριστεροί άνθρωποι σκοτώνονταν (μεταφορικά και κυριολεκτικά) για λόγους ζωής και θανάτου. Στη μεταπολίτευση και στις μέρες μας για αστειότητες…

Advertisements

Το κατάντημα της Γερμανικής αριστεράς και των Πρασίνων

Μαρτίου 3, 2010

Για τον Νόρμαν Φίνκελσταϊν (Norman Finkelstein), τον Αμερικανοεβραίο ακαδημαϊκό και διανοούμενο που έχει φωτίσει με το έργο του σκοτεινές πτυχές του σύγχρονου σιωνισμού και της ρατσιστικής, απέναντι στους Άραβες γηγενείς, πολιτικής του κράτους του Ισραήλ, είχα γράψει πριν τρία χρόνια περίπου:  Το εβραϊκό λόμπυ διώκει Εβραίο καθηγητή.
Ήταν τότε που το πανίσχυρο εβραϊκό λόμπυ, με μια πανεθνική καμπάνια, κατάφερε να εμποδίσει την προαγωγή του καθηγητή Φίνκελσταϊν στο Πανεπιστήμιο ΝτεΠώλ (DePaul University) στο Σικάγο και εν τέλει να πετύχει την ολοκληρωτική απομάκρυνσή του από το Πανεπιστήμιο.
Ο Φίνκελσταϊν δεν πτοήθηκε απ’ όλα αυτά και συνεχίζει μέχρι σήμερα να μάχεται τον σιωνισμό, να μιλάει για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων και να ξεμπροστάζει τις ακαδημαϊκές απάτες με τις οποίες διάφοροι «συνάδελφοί» του προσπαθούν να στηρίξουν την εγκληματική πολιτική του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Αυτό του έχει κοστίσει, επιπρόσθετα, την απαγόρευση εισόδου στο Ισραήλ για δέκα χρόνια, για λόγους «εθνικής ασφάλειας»…

Ο Φίνκελσταϊν είχε προσκληθεί, λοιπόν, από τις αρχές του έτους, για να μιλήσει στο Βερολίνο στις 26 Φεβρουαρίου σε δύο εκδηλώσεις, με το ίδιο θέμα: «Το Ισραήλ, η Παλαιστίνη και η Έκθεση Γκόλντστοουν για τον Πόλεμο στη Γάζα» (πρόκειται για την  έκθεση του ΟΗΕ που χρεώνει το Ισραήλ με εγκλήματα πολέμου κατά την πρόσφατη εισβολή του στη Γάζα). Η πρώτη εκδήλωση είχε προγραμματιστεί από το «Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ«, μια δεξαμενή σκέψης (think tank) του Κόμματος της Αριστεράς («Die Linke») και η δεύτερη από το «Ίδρυμα Χάινριχ Μπέλ» την αντίστοιχη δεξαμενή σκέψης των Πρασίνων της Γερμανίας.
Ώ, του θαύματος και οι δύο εκδηλώσεις ματαιώθηκαν από τους διοργανωτές τους λίγες μέρες πριν πραγματοποιηθούν και παρά το γεγονός ότι είχαν προπαγανδιστεί από το Γενάρη! Οι εκπρόσωποι του «Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ» δικαιολογήθηκαν πως η πρόσκληση στον Φίνκελσταϊν ήταν μια «πολύ κακή απόφαση» που οφείλεται σε «απροσεξία και ελλειπή έρευνα«, η οποία απέδειξε τελικά ότι «η συμπεριφορά και οι θέσεις του δεν εντάσσονται στα πλαίσια της αιτιολογημένης κριτικής» (!), ενώ οι εκπρόσωποι του «Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ» δικαιολογήθηκαν πως είχαν «υποτιμήσει το πολιτικά εκρηκτικό φορτίο μιας διάλεξης του Φίνκελσταϊν» (!).
Ο Φίνκελσταϊν ουσιαστικά εκδιώχθηκε από τη Γερμανία και μάλιστα από τους ίδιους αυτούς που τον προσκάλεσαν! Πρόκειται για μια χυδαία πράξη προληπτικής πολιτικής λογοκρισίας, προερχόμενη μάλιστα από τα «προοδευτικά» κοινοβουλευτικά κόμματα της Γερμανίας.
Για τους Πράσινους δεν περίμενε κανείς τίποτε καλύτερο καθώς ήδη από την ένδοξη εποχή της συγκυβέρνησης με τους Σοσιαλδημοκράτες (ΥΠΕΞ Φίσερ) είχαν φανερώσει τη φιλοσιωνιστική στροφή τους. Εντύπωση κάνει η στάση του Κόμματος της Αριστεράς, τουλάχιστον σε όσους δεν παρακολουθούν από κοντά τη γερμανική πολιτική σκηνή. Οι αυταπάτες, όμως, διαλύονται όταν στελέχη του κόμματος έσπευσαν να δικαιολογηθούν για τη ματαίωση της εκδήλωσης δηλώνοντας ότι το έπραξαν διότι προειδοποιήθηκαν από φιλοϊσραηλινά μέλη του κόμματος ότι θα προχωρούσαν σε διαμαρτυρίες την ώρα της εκδήλωσης! Αποκαλύπτουν οι ίδιοι, δηλαδή, ότι υπάρχει δυνατή και μαζική φιλοσιωνιστική πτέρυγα μέσα στο κόμμα που επέβαλε τελικά τον αποκλεισμό του Φίνκελσταϊν. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς όταν κατά τη διάρκεια της γενοκτονικής επίθεσης του Ισραήλ στη Γάζα πριν δυό χρόνια, στελέχη του κόμματος (π.χ. ο επικεφαλής της οργάνωσης του Βερολίνου, Λέντερερ) συμμετείχαν και μίλησαν σε συγκεντρώσεις υποστήριξης του …Ισραήλ (!). Ο ίδιος ο ιστορικός ηγέτης του κόμματος Γκρέγκορ Γκίζι είχε δηλώσει από το 2008 ότι πρέπει να «αναπροσανατολιστεί η γραμμή του κόμματος σε σχέση με το Ισραήλ«. Είναι φανερό πια ότι ο εν λόγω «αναπροσανατολισμός» δεν είναι τίποτε άλλο από την απόλυτη ευθυγράμμιση (κατ’ ομοίωσιν των Πρασίνων) με την επίσημη, ακραία φιλοϊσραηλινή, εξωτερική πολιτική της Γερμανίας της Μέρκελ και του Σρέντερ.

[Για την ιστορία, μόνο η αριστερή εφημερίδα «Γιούνγκε Βέλτ» («Junge Welt») δέχτηκε να φιλοξενήσει σε χώρο της μια διάλεξη του Φίνκελσταϊν…]

Ο «Στάθης», το μεταναστευτικό και η αριστερά της καριέρας και της προόδου

Ιανουαρίου 15, 2010

Διάβασα σήμερα στην «Ελευθεροτυπία» ένα άρθρο-παρέμβαση του «Στάθη» για τη συζήτηση περί ιθαγένειας των μεταναστών, το οποίο με βρίσκει στη γενική του αντίληψη εν πολλοίς σύμφωνο (παρ’ ότι αποφεύγει κάποια ακανθώδη ζητήματα). Στάθηκα, όμως, σε ένα σημείο, το ίδιο που εκνευρίζει και μένα στην όλη δημόσια συζήτηση για το μεταναστευτικό:

[…] 
Αυτοί που υψώνουν στους Ελληνες το δάχτυλο και τους μαλώνουν (συχνά τους βρίζουν) για ξενοφοβία και ρατσισμό, προσφέρουν πολύ κακή υπηρεσία στους μετανάστες – εκτρέφουν το μίσος. Και την αμάθεια. Με καλύτερη σύμμαχό της την (αμφίπλευρη) υστερία.
[…]
Αυτά τα κομπλεξικά, τα μισερά και (άλλωστε) ψευδή ότι οι Ελληνες είναι (από χέρι) ρατσιστές, δεν προσφέρουν παρά περισσότερη πόλωση, περισσότερο μίσος. Οπως και περισσότερη βλακεία (χρήσιμη στον φόβο) προσφέρει από την άλλη μεριά και η «παιδαγωγική αλήθεια» των πολιτικώς ορθών. […]

Φυσικά, αναφέρεται στους γνωστούς τιμητές (αριστερούς, προοδευτικούς ή ελευθεριακούς, κατά δήλωσιν) που αρθρογραφούν κατά ριπάς στον Τύπο ή ξεσαλώνουν στα κανάλια και τα ραδιόφωνα ή το Διαδίκτυο το τελευταίο διάστημα χρησιμοποιώντας την ίδια, αντεστραμμένη, Καρατζαφέρεια λογική του τσουβαλιάσματος του συνόλου του ελληνικού λαού στο σακί του ρατσισμού. Θυμήθηκα, έτσι και παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ζαν Κλώντ Μισεά, με τίτλο «Το Αδιέξοδο Άνταμ Σμιθ: Οι εκλεκτικές συγγένειες Αριστεράς και Φιλελευθερισμού«, το οποίο εκδόθηκε από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις το 2008. Στο απόσπασμα, το οποίο και παραθέτω, ο Μισεά αναφέρεται στην πεποίθηση του σύγχρονου – μεταμοντέρνου, θα έλεγα – αριστερού διανοούμενου, ότι είναι ο άνθρωπος που οφείλει (κυρίως μέσα από τις πάντα φιλόξενες στήλες της «Ελευθεροτυπίας» και του «Βήματος», στα καθ’ ημάς…) να σπάσει τα «μεσαιωνικά σκοτάδια» και τις «προκαταλήψεις» αυτού του «γελοίου συνοθυλεύματος στενοκέφαλων μικροαστών και αποβλακωμένων τηλεθεατών» ,των λαϊκών τάξεων δηλαδή:

[…] Αυτοί οι αγώνες [σ.τ.Εξ.: εννοεί τους αγώνες κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ου αιώνα, ανάλογα με την περιοχή, ενάντια στις διάφορες δυνάμεις του Παλαιού Καθεστώτος (π.χ. Εκκλησία, μεγάλη γαιοκτησία) και στις προκαταλήψεις πάνω στις οποίες στήριζαν την κυριαρχία τους] που επεδίωκαν να ανοίξουν στο ανθρώπινο γένος όλους τους δρόμους, φραγμένους μέχρι τότε από παράλογες ή απάνθρωπες προκαταλήψεις, απαιτούσαν, στην εποχή τους, μεγάλο σθένος, πνευματικό, αλλά πολύ συχνά, και σωματικό. Ωστόσο, από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε αυτή η ιστορική απστολή (τι επιβιώνει σήμερα από τις δομές του Παλαιού Καθεστώτος, στην εποχή του Big Brother και της Gay Pride; ), η εμμονή της Αριστεράς στην ίδια, απαράλλαχτη στάση αποκτά, προοφανώς, μια πολύ διαφορετική σημασία. Οι παλιοί διανοούμενοι της Αριστεράς, από τον Ουγκώ ως τον Ζολά, είχαν ανοίξει αυτούς τους δρόμους με τίμημα μια πραγματική προσπάθεια, και διακινδυνεύοντας τα πάντα. Σήμερα, αντίθετα, ο σύγχρονος διανοούμενος της αριστεράς, που περιφέρεται με την εξωφρενική αλαζονεία του μποέμ αστού, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να παραβιάζει θύρες ανοιχτές ήδη από τους προγενέστερούς του και να διασκεδάζει την ευνόητη πλήξη του επινοώντας, για κάθε περίπτωση, φανταστικούς κινδύνους, όπως κάνουν, άλλωστε, όλα τα παιδιά στον κόσμο. Και όλα αυτά, φυσικά, με το αζημίωτο (γιατί, βέβαια, διατηρεί και κάποια αίσθηση της πραγματικότητας), επιδιώκοντας, δηλαδή, και το μεγαλύτερο δυνατό όφελος για τη μηντιακή καριέρα του. […]

Άρχισαν τα όργανα το μπουζούκι εργάζεται…

Νοέμβριος 6, 2009

Περικλής Κοροβέσης:

[…]«Η δική μας Αριστερά το 1989 έδειξε την ασημαντότητά της σε έναν συγκυβερνητισμό και είναι ένοχη για το σκάνδαλο της Siemens και της Ιntracom και για την ιδιωτική τηλεόραση», υπογραμμίζει ο κ. Κοροβέσης και προσθέτει: «Έχει τεράστιες πολιτικές ευθύνες και είναι ντροπή για την Αριστερά αυτό το πράγμα».
Έντονες αντιδράσεις από τον χώρο των κομμάτων της Αριστεράς αναμένεται να προκαλέσουν και οι επισημάνσεις του κ. Κοροβέση για την αβεβαιότητα στην οποία, όπως τονίζει, έχει περιέλθει η Αριστερά. Μιλώντας στην εκπομπή, ο τέως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την εκτίμηση ότι η Αριστερά έχει φθάσει στο τέλος της, καθώς, όπως λέει, οι κοινωνικές συνθήκες γεννούν νέες τάσεις και νέα κινήματα που έχουν ξεπεράσει οριστικά τα αριστερά κόμματα.[…]

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=297733&dt=06/11/2009

Αλέκος Αλαβάνος:

[…]σημείωσε ότι από εδώ και πέρα δηλώνει «Αλέκος Αλαβάνος, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ».[…]
[…]Ο κ. Αλαβανος χαρακτήρισε μεγάλη ήττα το εκλογικό αποτέλεσμα, σημειώνοντας «ήταν επιτυχία με βάση τα ποσοστά και το πώς αντέδρασε ο διαπλεκόμενος Τύπος. Ηταν όμως μεγάλη ήττα γιατί στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ είχαμε αναλάβει να κλείσουμε το χάσμα του ’89, είχαμε αναδειχθεί ως ‘Η αντιπολίτευση’, […] είχαμε κάνει βήματα μπροστά στην αλλαγή του τοπίου».[…] 
[…]«οι ομοφωνίες, οι πλειοψηφίες, οι συμφωνίες μεγάλων τάσεων δεν μπορούν να οδηγήσουν το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ πουθενά. Το εγχείρημα της Αριστεράς δεν είναι αποκλειστικό κομματικό εγχείρημα. Αν μείνει έτσι, είναι καταδικασμένη. Η Αριστερά παίρνει οξυγόνο από τον χώρο των ιδεών ως φιλοσοφικό και πολιτισμικό εγχείρημα»[…]
[…]«Ο αντίπαλος της Αριστεράς δεν είναι εκτός των τειχών, διεισδύει εντός προσπαθώντας να παραγάγει αξίες σχετικές με τον κυνισμό, τον καριερισμό, το λαϊφστάιλ στον χώρο της Αριστεράς»[…]

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1071875&lngDtrID=244

Υποψιάζομαι βάσιμα ότι έπεται συνέχεια…

Απορία αφελούς

Ιανουαρίου 20, 2009

Σε όλο αυτό το διάστημα της ισοπέδωσης της Γάζας από τον ισραηλινό στρατό παρέλασαν διάφοροι, δίκαιοι και άδικοι, για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στον αγωνιζόμενο Παλαιστινιακό λαό. Οι περισσότεροι από τον επίσημο πολιτικό κόσμο δεν παρέλειψαν αυτό να το πράξουν πριν ή μετά τη συνάντησή τους με διπλωμάτες της Παλαιστινιακής Αρχής, στην οποία έσπευσαν να εκφράσουν την αμέριστη συμπαράστασή τους για τα δεινά που υφίσταται ο παλαιστινιακός λαός στη Γάζα. Το αυτό ισχύει εκτός από το ΠΑΣΟΚ και για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και το ΚΚΕ.
Όλοι αναγνώρισαν ως επίσημο εκφραστή των Παλαιστινίων τους διπλωματικούς εκπροσώπους της κυβέρνησης Αμπάς. Της κυβέρνησης της Φατάχ, δηλαδή, που συντάχτηκε με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ για να ανατρέψουν με συνταγματικό πραξικόπημα τη δημοκρατικότατα εκλεγμένη κυβέρνηση της Χαμάς. Τον ίδιο εσμό  που ελέγχει με την δύναμη των (αμερικάνικων όπλων) τη Δυτική Όχθη και δεν δίστασε να κατηγορήσει ως υπεύθυνη τη Χαμάς την πρώτη μέρα του πολέμου, να απαγορεύσει τις πρώτες διαδηλώσεις υποστήριξης της Αντίστασης στη Δ. Όχθη και αργότερα κάτω από το βάρος της λαϊκής κατακραυγής αναγκάστηκε να καταδικάσει το Ισραήλ αλλά δεν έριξε ούτε μια τουφεκιά αλληλεγγύης προς το ισραηλινό έδαφος. Η διεφθαρμένη αυτή συμμορία, η οποία πλουτίζει με τα χρήματα της διεθνούς βοήθειας και του λαθρεμπορίου είναι τόσο ξεπουλημένη που δέχτηκε 82 εκατομμύρια δολάρια από τις ΗΠΑ σε οπλισμό, όχι για να αντιμετωπίσει την απειλή του Ισραήλ φυσικά, αλλά για να καταπνίξει τα κινήματα της παλαιστινιακής Αντίστασης!
Και ενώ, λοιπόν, όλοι είναι αλληλέγγυοι ή ακόμα και εκφράζουν τον θαυμασμό τους για το πνεύμα της Αντίστασης των Παλαιστινίων, οι ίδιοι συναντώνται με το …πνεύμα του Δοσιλογισμού! Και καλά το ΠΑΣΟΚ, αλλά τα ίδια κάνουν και ο ΣΥΡΙΖΑ και λιγότερο το ΚΚΕ. Με εξαίρεση την Παπαρήγα, η οποία έκανε μεν την ακατανόητη κίνηση να πάει στη Ραμάλα, το άντρο της Φατάχ δηλαδή, αλλά στις δηλώσεις της αναφέρθηκε στη Χαμάς ως λαϊκό κίνημα και στο δικαίωμα στην ένοπλη αντίσταση, οι υπόλοιποι συμπεριφέρονται σαν να διεξάγεται αυτός ο πόλεμος ανάμεσα στο Ισραήλ και τον …φούφουτο! Ούτε καν τη λέξη Χαμάς δεν τολμάνε να αναφέρουν. Η μαζικότερη αυτή τη στιγμή πολιτική παλαιστινιακή οργάνωση, σχεδόν δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο της ελληνικής αριστεράς (σοσιαλδημοκρατικής, «ριζοσπαστικής» ή κομμουνιστικής). Οι εξαιρέσεις ελάχιστες (αυτή της Παπαρήγα και κάποιων μικρών οργανώσεων ή μεμονομένων ατόμων). Αν δεν υπήρχαν τα ΜΜΕ να μιλάνε για Χαμάς και Ισλαμική Τζιχάντ θα νομίζαμε ότι τον πόλεμο τον διεξάγη επιδέξια ο …κουίσλιγκ Αμπάς!
Και φυσικά αυτό συμβαίνει όχι επειδή η ελληνική αριστερά δεν ξέρει τι γίνεται. Αυτό το ξέρουν και τα νήπια! Αλλά γιατί, προς μεγάλη της απογοήτευση, στην πρωτοπορία της αντίστασης εναντίον των αμερικανο-σιωνιστών βρίσκονται εδώ και μια δεκαετία και βάλε (μετά το ξεπούλημα στο Όσλο) οι οργανώσεις του πολιτικού Ισλάμ, Χαμάς και (εσχάτως) Ισλαμική Τζιχάντ και όχι διάφορες μαρξιστικές-λενινιστικές ή μανουτσαοϊκές οργανώσεις που θα ικανοποιούσαν τα εκλεκτά ιδεολογικά γούστα των ημεδαπών αγωνιστών και «αγωνιστών». Μάλιστα συμβαίνει το αντίθετο. Η επιρροή των «κοσμικών» αριστερών οργανώσεων όπως το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και το Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης βαίνει συνεχώς μειούμενη.
Για άλλη μια φορά, λοιπόν, η πλειοψηφία της ελληνικής αριστεράς (σε όλες της τις εκφράσεις), αντί να επιχειρήσει να ερμηνεύσει την πραγματικότητα, επιχειρεί να στριμώξει την πραγματικότητα στα ερμηνευτικά σχήματα που βολεύουν την διανοητική της αδράνεια ή και οκνηρία.
Μια εξαιρετική ανάλυση και αυστηρή κριτική του Τάκη Γέρου, με τίτλο  Οι εμμονές του «κοσμικού φονταμενταλισμού» δημοσιεύτηκε στην κυριακάτικη «Αυγή» (18/1/2008 ) και την αναδημοσιεύω πάραυτα:
http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=429196

Οι «Μακεδονομάχοι» του εθνικισμού και οι «ξωμάχοι» του κοσμοπολιτισμού

Ιανουαρίου 4, 2008

Η οριακή, για τα ελληνικά συμφέροντα, κατάσταση στην οποία έχει φτάσει η υπόθεση της ονομασίας της ΠΓΔΜ, ενισχύει τις δυνάμεις που εγγράφουν την πολιτική τους επιβίωση στο μανιχαϊκό δίπολο «εθνικισμού»-«αντεθνικισμού». Όπως είχα γράψει και παλαιότερα, η είσοδος του ΛΑΟΣ στη Βουλή θα έτεινε να καταστήσει τέτοιου τύπου δίπολα κυρίαρχα σε σημαντικά ζητήματα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, νεκρώνοντας τις δυνατότητες εναλλακτικής ή συνθετικής ανάγνωσης των γεγονότων.
Έτσι, στο «Μακεδονικό», η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του ΛΑΟΣ ήταν το σάλπισμα για μια συνολική αντεπίθεση-παρέμβαση του ακροδεξιού πολιτικού φάσματος με μια ξεκάθαρη στόχευση. Την πλαστογράφηση της Ιστορίας και την ανάδειξη των ιδεολογικών (και φυσικών) απογόνων του ταγματασφαλισμού και του δωσιλογισμού ως μοναδικής «πατριωτικής» δύναμης. Με αφορμή το «Μακεδονικό», η κατηγορία του «εαμοβουλγαρισμού» ανασύρεται από τα ντουλάπια και αποδίδεται σε όλους όσους δεν βλέπουν σ’ αυτήν την υπόθεση «αιμοσταγείς σλαύους», από το ΚΚΕ μέχρι τον …Μέρτζο (επειδή τόλμησε να μιλήσει για σύνθετη ονομασία)! Η εμφυλιοπολεμικού τύπου ρεβάνς του ταγματασφαλισμού επικεντρώνεται κατά κύριο λόγο στην ιστορία της Εθνικής Αντίστασης και σε εκείνες τις περιόδους όπου «η Αριστερά στην Ελλάδα κατήγαγε νίκες μόνο όταν πέτυχε τη συγκρουσιακή ιδιοποίηση της έννοιας ‘έθνος’ » (Δ. Παπανικολόπουλος, εφ. «Αυγή»). Και αυτό είναι απολύτως λογικό από μέρους τους, καθώς μόνο με την αλλοίωση και το ξαναγράψιμο της Ιστορίας μπορούν άνετα να διεκδικήσουν το μονοπώλιο του «πατριωτισμού», το τόσο απαραίτητο για να ανασυρθούν οριστικά από τα λαγούμια της ιστορίας, στα οποία βρέθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες.
Εξάλλου ο πολιτικός τους χώρος το έχει ξανακάνει στο παρελθόν. Τότε, που οι ταγματασφαλίτες και δωσίλογοι συνεργάτες των Γερμανών, έστειλαν μετά το ’44 τους πραγματικούς αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης στα ξερονήσια και τα εκτελεστικά αποσπάσματα, απονέμοντας εν συνεχεία στον εαυτό τους τον τίτλο (και τις συντάξεις, φυσικά) του αντιστασιακού!! Και μέσα σ’ όλα αυτά ξεχωρίζει η θλιβερή φιγούρα του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Άνθιμου, ο οποίος με τις δηλώσεις του έχει αναγάγει σε πρωταθλητισμό τη διαδικασία αυτό-προβοκαρίσματος της Εκκλησίας…
(Να τονίσω, βέβαια, για αποφυγή παρεξηγήσεων το αυτονόητο, ότι όποιοι είναι κατά του συμβιβασμού με την ΠΓΔΜ δεν είναι ταυτόχρονα και ακροδεξιοί!)

Και απέναντι στην ασύστολη καπηλεία του ζητήματος της ονομασίας της ΠΓΔΜ από το ΛΑΟΣ και την ακροδεξιά, εμφανίζεται μια συγκεκριμένου τύπου αριστερά, η οποία κινείται με το …βαθιά πολιτικό σκεπτικό: «Τι λέει ο Καρατζαφέρης και ο Άνθιμος; Εμείς θα λέμε τα αντίθετα»! Το «όνομα είναι η ψυχή μας» λένε αυτοί, «δεν μας ενδιαφέρει το όνομα» ή ακόμα και «αναγνώριση της γειτονικής χώρας με τη συνταγματική της ονομασία», θα λέμε εμείς!
Ο πριμοδοτούμενος εθνικισμός των Σλαβομακεδόνων, ο επιθετικός αλυτρωτισμός τους (ο οποίος σε δεδομένες γεωπολιτικές αναταράξεις στα Βαλκάνια δύναται να καταστεί απειλητικός, ειδικά αν τον χρησιμοποιήσουν τρίτες δυνάμεις), το ξεκάθαρο πατρονάρισμα της ΠΓΔΜ από τις ΗΠΑ, οι ευρύτεροι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για την περιοχή, η δράση του Σόρος και των ΜΚΟ του ως μέγα εθνικού ευεργέτη και «προστάτη» των Σκοπίων, η δικαιολογημένη -βασισμένη στην πρόσφατη ιστορική μνήμη (βρίσκονται ακόμη εν ζωή άνθρωποι που γνώρισαν στο πετσί τους την αιματηρή Βουλγάρικη Κατοχή, 1941-44)- ανησυχία του πληθυσμού στη Βόρεια Ελλάδα, τα υπαρκτά λάθη των προπολεμικών ηγεσιών της Αριστεράς, όλα αυτά απαξιώνονται ή χλευάζονται από αυτήν την (δήθεν διεθνιστική, κατ’ ουσίαν κοσμοπολίτικη και συμπλεγματική) αριστερά.
Έτσι, ο κ. Αλαβάνος αφού αρχικά περιγέλασε όσους ασχολούνται με αυτό το «ήσσονος σημασίας» ζήτημα (με το οποίο, παρεμπιπτόντως, ασχολείται όλη η υπόλοιπη -πλην ΣΥΝ- «καθυστερημένη και επαρχιώτικη» κοινωνία!), κάνοντας την καθιερωμένη του «κωλοτούμπα», έσπευσε να επισκεφτεί τη σλαβομακεδονική ηγεσία στα Σκόπια, για να επιστρέψει με ευφυολογήματα για την εκεί ελληνική επιχειρηματική δραστηριότητα! Ενώ οι «Ιοί» της Ελευθεροτυπίας ανοικτά προτείνουν στους πολιτικούς να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Ελλήνων επιχειρηματιών, οι οποίοι επενδύουν στην ΠΓΔΜ χωρίς να σκοτίζονται ή να εμποδίζονται από την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας», επισημαίνοντας παράλληλα ότι το μόνο υπαρκτό ζήτημα σε σχέση με την ονομασία που πρέπει να επιλυθεί, είναι η χρήση της λέξης «Μακεδονία» ως εμπορικού σήματος!! Τώρα, τι σόι αντι-νεοφιλελεύθερη αριστερά είναι αυτή, που προτείνει να καθορίζουν οι επιχειρηματίες την εξωτερική πολιτική μιας χώρας, αποτελεί ένα από τα νέα ερευνητικά ερωτήματα της πολιτικής επιστήμης…
Και φυσικά η γνωστή, κουραστική υποκρισία. Από τη μία, απαίτηση (απολύτως σωστή) για διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το νέο Ευρωσύνταγμα και από την άλλη, απόρριψη δημοψηφίσματος για τη στάση που πρέπει να κρατήσει η χώρα απέναντι στην ονομασία της ΠΓΔΜ. Στη μία περίπτωση ο λαός μας κρίνεται επαρκής να αποφασίσει για το μέλλον της Ενωμένης Ευρώπης, ενώ στην άλλη θεωρείται επικίνδυνα καθυστερημένος ώστε να αποφασίζει για το μέλλον των Βαλκανίων! Περίεργος λαός…
Ευτυχώς, όμως, πληθαίνουν οι φωνές από αριστερούς ανθρώπους, που καταγγέλουν τον υποκριτικό σνομπισμό αυτής της συγκεκριμένης αριστερής ελίτ…

(συνεχίζεται…)