Posts Tagged ‘απεργία’

Ασκήσεις μνήμης…

Ιουνίου 11, 2009

Γράφοντας για τους «κολασμένους» του Ντουμπάι τις προάλλες, σχεδόν ταυτόχρονα έπεσα σε ένα εξαιρετικό άρθρο της Λαμπρινής Θωμά που διακινήθηκε διαδικτυακώς και αφορούσε κάποιους άλλους «κολασμένους» 100 χρόνια πριν στην άλλη όχθη του Ατλαντικού. Φούντωσε και η δημόσια συζήτηση για το μεταναστευτικό, όπου ο καθείς λέει το (ρατσιστικό) μακρύ του και το («πολυπολιτισμικό») κοντό του, οπότε είπα να το αναδημοσιεύσω προς γνώσιν (για συμμόρφωσιν, δεν γνωρίζω). Οι υπογραμμίσεις δικές μου:

Λούης (Λούι) Τίκας

της Λαμπρινής Χ. Θωμά
29/6/2008

Κανείς δεν άκουγε. Κανείς δε νοιαζόταν. Και ύστερα ήρθε το Λάντλοου και το έθνος άκουσε. Μωρά που ψήνονται ζωντανά βρίσκουν μια θέση στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Οι θάνατοι από πείνα και κακουχίες όχι.
Μητέρα Τζόουνς

Το Τρινιδάδ, στα σύνορα της Γιούτας με το Νέο Μεξικό, είναι μια πόλη κοιμισμένη, άνευρη. Το τοπίο αδιάφορο, αν όχι άσχημο και η φτώχεια εμφανής. Η μικρή πόλη μοιάζει να ζωντανεύει στο τέλος του Ιουνίου, όταν υποδέχεται ένα ετερόκλητο πλήθος από όλη την Αμερική. Εργάτες, καθηγητές πανεπιστημίου, δημοσιογράφοι, έμποροι, μαζεύονται για να τιμήσουν τη μνήμη του Λούη Τίκα και των συν αυτώ μαρτύρων του αμερικάνικου εργατικού κινήματος, που έπεσαν θύματα αυτής που ονομάστηκε “Η Σφαγή του Λάντλοου” και ήταν το αποκορύφωμα των “Πολέμων των Λιγνιτωρυχείων” της περιόδου 1914- 1915.
Το όνομά του δεν ήταν Λούης Τίκας, αλλά Ηλίας Σπαντιδάκης. Το συνηθίζουν οι Ηλίες να το κάνουν “Λούι” στην Αμερική. Είχε αποβιβαστεί στην Νέα Υόρκη το Μάρτιο του 1906. Ψάχνοντας δουλειά, μετά από ένα εξάμηνο κατέληξε στο Κολοράντο. Ήταν φωτεινός άνδρας, δυνατός, με εμφανή την ακμή των 30 του χρόνων. Η γυναίκα που ο Λούης φώναζε “Μάνα” στην ξενιτιά, η θρυλική Μητέρα Τζόουνς, μίλησε για αυτή του τη λεβεντιά, είπε πως, αν συναντούσες τον “Λούη τον Έλληνα” δεν επρόκειτο ποτέ να τον ξεχάσεις. Ο Λούης αρχικά ανοίγει ένα καφενείο στο Κολοράντο ―στέκι της ελληνικής παροικίας. Σύντομα το έκλεισε και κατέβηκε προς το νότο να βρει δουλειά. (more…)

Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες …των εφοριακών

Σεπτεμβρίου 11, 2008

Ετούτη η κυβέρνηση δεν έχει αφήσει σχεδόν καμία κατηγορία μισθωτών που να μην την έχει ξεπατώσει. Είτε άμεσα, με τις αστείες αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, είτε έμμεσα, με την αύξηση των έμμεσων φόρων, την πολιτική που επιβραβεύει την ακρίβεια και την κερδοσκοπία, τις απολύσεις, κλπ.
Απ’ όλες αυτές τις κατηγορίες των μισθωτών, όμως, που δικαιολογημένα θα έπρεπε να μην είχαν αφήσει λίθο επί λίθου για τις πολιτικές αυτές, εγώ αποφάσισα να υποστηρίξω από αυτό το ιστολόγιο την …πλέον αδικημένη και κατατρεγμένη!
Αντιγράφω, λοιπόν, από την «Ελευθεροτυπία» της 10ης Σεπτεμβρίου:
«Το φορολογικό νομοσχέδιο, το οποίο συζητείται στη Βουλή, έχει ξεσηκώσει:
Εφοριακούς, υπαλλήλους Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, ΚΕΠΥΟ και Νομικών Προσώπων, οι οποίοι χθες είχαν καθολική συμμετοχή (99%) στην πρώτη 48ωρη απεργία, και από αύριο μπαίνουν στο δεύτερο απεργιακό 48ωρο μέχρι την Παρασκευή. Αντιτίθενται στην ενσωμάτωση των ειδικών επιδομάτων ΔΙΒΕΕΤ και ΔΕΧΕ στον προϋπολογισμό, μετά και την εξαίρεση των τελωνειακών, των οποίων τα ΔΕΤΕ παραμένουν εκτός προϋπολογισμού.»
Ιδιαίτερα για τους εφοριακούς, προτείνω στις κυλιόμενες 48ωρες που έχουν αποφασίσει, να θέσουν επιπροσθέτως το αίτημα να μην ενσωματωθούν στον προϋπολογισμό και τα γνωστά τοις πάσι επιδόματα ΜΙΖΕΕΤ και ΦΑΚΕΛΕΧΕ

(Όσο διάβαζα το άρθρο της εφημερίδας και αφού περίμενα την πίεσή μου να σταθεροποιηθεί, προσπαθούσα να θυμηθώ τι έκανε ο Πρόεδρος Μάο στους επίορκους γραφειοκράτες και δεν μπορούσα. Κάτι για «δουλειά σε ορυζώνες» μου ερχόταν, κάτι για «αναδιαπαιδαγώγηση«, αλλά δεν μου έχει έρθει ακόμη…) 👿

«Ακούτε την ελληνική υπηρεσία του BBC…»

Μαρτίου 21, 2008

Κάτι ελάχιστο από …1943 ή 1973 (υπερβολή!) νιώσαμε αυτό το κρίσιμο για το ασφαλιστικό διήμερο. Τη στιγμή που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονταν στους δρόμους δίνοντας τη «μάχη των μαχών» για το μέλλον τους και τα δικαιώματά τους, πολλοί συντονιζόμαστε και ενημερωνόμαστε μέσω τηλεφώνου και φυσικά του …BBC! Το οποίο, σημειωτέον, έχει καταργήσει (δια λόγους λιτότητος) εδώ και καιρό την θρυλική «ελληνική υπηρεσία» κι έτσι μας έμεινε η ιστοσελίδα του, για όσους γνωρίζουν αγγλικά!
Δεν γνωρίζω τι θα μπορούσαν να κάνουν τα σωματεία των δημοσιογράφων (προσωπικό ασφαλείας μόνο για κάλυψη των κινητοποιήσεων, «κόκκινα» μεροκάματα, κατάληψη στούντιο για εναλλακτική ενημέρωση…;). Πάντως, αντικειμενικά, η παντελής έλλειψη πληροφόρησης λειτούργησε προς όφελος του μοναδικού ευτυχισμένου από κάτι τέτοιο ανθρώπου, του Κ. Καραμανλή!
Δεν ήταν και λίγα τα τηλεφωνήματα που μου ‘τυχαν από φίλους από διάφορες γωνιές της Ελλάδας να με ρωτάνε «πώς πήγε στην Πάτρα;», «μήπως ξέρεις τι γίνεται στην Αθήνα;», «τι γίνεται στη Βουλή;», «ποιοί συνεχίζουν;», κι εγώ να τους λέω μόνο τις μαλακίες που είχα διαβάσει στο BBC ή αποκλειστικά αυτά που συνέβησαν στην πόλη μου. Και νομίζω ότι αυτό έτυχε σε πολλούς.
Είμαι ο τελευταίος που θα αρνιόμουν το δικαίωμα στην απεργία ενός κλάδου (παρ’ όλο που η ηγεσία του στην Αθήνα τα έκανε πλακάκια με την κυβέρνηση). Όμως θεωρώ ότι τούτη τη φορά, η κρισιμότητα της περίστασης, σήκωνε κάτι πιο «εναλλακτικό». Κάτι που και την αγωνιστικότητα των δημοσιογράφων δεν θα φαλκίδευε αλλά και το συντονιστικό ρόλο της πληροφόρησης (σε τέτοιες στιγμές) δεν θα ακύρωνε.
Ίσως πάλι να έχει έρθει η ώρα για την ανάπτυξη άλλου τύπου δομών ενημέρωσης…

Αλήθεια, οι κατέχοντες την γερμανικήν, η Ντόιτσε Βέλλε τι έλεγε;… 🙂

Γαλλία και ασφαλιστικό

Νοέμβριος 23, 2007

2609-21-11-07_sarkozystrike.jpg

Σε τερματισμό οδηγούνται οι πολυήμερες απεργίες των Γάλλων σιδηροδρομικών, οι οποίοι αντιδρούσαν στην εξομοίωση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων όλων των κλάδων, την οποία προωθεί στα πλαίσια της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης ο Σαρκοζί. Με την εξομοίωση αυτή οι σιδηροδρομικοί θα συνταξιοδοτούνταν στα 40 έτη εργασίας από 37,5 σήμερα! Ήδη χτες 43 από τις 45 τοπικές ενώσεις των σιδηροδρομικών αποφάσισαν αναστολή των κινητοποιήσεων. Μερικά χρήσιμα συμπεράσματα από τις σχεδόν εννιαήμερες κινητοποιήσεις, καθώς πλησιάζει η ώρα της αναμέτρησης των εδώ εργαζομένων με την κυβέρνηση Καραμανλή:

  • Οι σιδηροδρομικοί δεν κατόρθωσαν να κάνουν τον αγώνα τους υπόθεση και των υπολοίπων εργαζομένων που θίγονται από την εξομοίωση των ορίων. Με εξαίρεση τις χωριστές  κινητοποιήσεις των δημοσίων υπαλλήλων στις 20/11 και τις κινητοποιήσεις των φοιτητών για δικά τους αιτήματα, αυτό που φοβόταν ο Σαρκοζί περισσότερο απ’ όλα, ένα απεργιακό ντόμινο, ουδέποτε τελικά πραγματοποιήθηκε.
  • Ο Σαρκοζί ακολούθησε με επιτυχία, όπως αποδείχτηκε, την κλασική Θατσερική αντίδραση. Ανυποχώρητος στα αιτήματα των εργαζομένων, παρά το γεγονός ότι η απεργία κόστιζε στη γαλλική οικονομία 400 εκατ. ευρώ την ημέρα (!),  παράλληλα προώθησε με συνεχείς δηλώσεις τη δυσφήμιση των απεργών κολλώντας τους την ετικέτα του «προνομιούχου» και χρεώνοντάς τους τις ενέργειες σαμποτάζ σε βάρος του δικτύου των τρένων υψηλής ταχύτητας (TGV), που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της απεργίας και φυσικά ουδέποτε αποδείχτηκε ότι τις είχαν προκαλέσει εργαζόμενοι.
  • Η κοινή γνώμη δεν υποστήριξε τους απεργούς αλλά προϊούσας της ταλαιπωρίας με τα δημόσια μέσα μεταφοράς συντάχτηκε με την κυβέρνηση.
  • Η κυβέρνηση αντιμετώπισε την πρώτη σοβαρή κοινωνική κρίση μετά την ανάληψη της εξουσίας και ήταν φανερό από τον εκνευρισμό των στελεχών της ότι μια γενική απεργία με διάρκεια θα προκαλούσε σοβαρούς κλυδωνισμούς στην (αντι)ασφαλιστική μεταρρύθμιση αλλά και στην ίδια την προεδρία Σαρκοζί, ο οποίος καταγράφει ήδη μια μεγάλη μείωση της δημοτικότητάς του.