Posts Tagged ‘αντίσταση’

Εκτροπή – Αντίσταση

Νοέμβριος 8, 2011

Διαβάζουμε στο in.gr:

[…] Γραπτή εγγύηση από τα δύο μεγάλα ελληνικά κόμματα στην οποία θα δεσμεύονται για τους όρους της συμφωνίας της 26/27ης Οκτωβρίου ζητά το Eurοgroup, όπως ανακοίνωσαν ο πρόεδρος του συμβουλίου Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και ο επίτροπος Όλι Ρεν.
Ο επίτροπος τόνισε πως «εφόσον υπάρξουν δεσμεύσεις» για το πακέτο διάσωσης, η έκτη δόση θα μπορεί να εκταμιευτεί μέχρι το τέλος Νοεμβρίου. […]

Η προδοτική πολιτική του ΓΑΠ και η ενδοτική του Αντωνάκη έφεραν το αποτέλεσμά τους. Η χώρα δεμένη χειροπόδαρα καλείται δια των εκλεγμένων αντιπροσώπων της να υπογράφει ό,τι και να της ζητήσουν οι εκπρόσωποι του Δ’ Ράιχ και του ΔΝΤ. Όταν βρυχάται η Γερμανίδα κόρη του πάστορα ή όταν γρυλίζει το ψιλόλιγνο παληκάρι στο Λευκό Οίκο ή όταν το κρίνει ο Ύπατος Αρμοστής της χώρας κ. Ράιχενμπαχ, το πολιτικό προσωπικό θα υπακούει πάραυτα και χωρίς πολλές αντιρρήσεις.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, με ένθερμους χειροκροτητές το «πατριωτικό» ΛΑΟΣ και τη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας και διακριτικούς συνένοχους τους «ναι-μεν-αλλά-δες» της Δημοκρατικής Αριστεράς και των Οικολόγων Πρασίνων, οδηγούν τη χώρα σε πρότυπη κοινοβουλευτική δικτατορία υπό ξένη επιτροπεία και με συνασπισμένο πίσω της όλον τον ντόπιο δημοσιογραφικό και επιχειρηματικό εσμό της τελευταίας 30ετίας.

Η ερχόμενη κυβέρνηση «εθνικής» συνεργασίας αποτελεί ουσιαστικά καθεστώς εκτροπής ακόμα και από αυτήν την κουτσουρεμένη αστική δημοκρατία και βάζει οριστική ταφόπλακα σε κάθε διεκδίκηση επαναδιαπραγμάτευσης, από μέρους του επίσημου πολιτικού προσωπικού, του άθλιου, φεουδαρχικού, ληστρικού καθεστώτος που έχει επιβληθεί στο λαό και στη χώρα.

Μόνη ελπίδα πλεόν για το Λαό ο Αγώνας του ίδιου του Λαού! Μόνο του όπλο η Αυτο-οργάνωσή του! Μόνη διέξοδος η Αντίσταση μέχρι τέλους και με κάθε μέσο! Ο κύβος ερρίφθη…

ΥΓ.: Όσο για τις «τεθλιμμένες χήρες» της νεοδημοκρατικής δεξιάς που είδαν τον Αντώναρο τον «πατριώτη», τον «ξεροκέφαλο αντιμνημονιακό» να γίνεται την περασμένη Πέμπτη, με 2-3 τηλεφωνάκια εσωτερικού – εξωτερικού, Αντωνάκης ο Ολίγιστος κι επειδή συχνά-πυκνά στην αγιογραφία που του φιλοτεχνούν αναφέρονται στο γεγονός ότι είναι δισέγγονος της Πηνελόπης Δέλτα, να τους θυμίσουμε ότι η Π. Δέλτα αυτοκτόνησε όταν άκουσε την πρώτη ερπύστρια γερμανικού τανκ να μπαίνει στην Αθήνα το ’41. Εκεί, από Συγγρού μεριά, δεν έχουμε ακούσει ακόμη τον πυροβολισμό…

Advertisements

Να μεταβάλουμε την 25η Μαρτίου από ημέρα καταισχύνης σε ημέρα Αντίστασης

Μαρτίου 18, 2011

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ

Να μεταβάλουμε την 25η Μαρτίου από ημέρα καταισχύνης σε ημέρα Αντίστασης

«Στη χώρα μας δυστυχώς από το 1821 έως σήμερα περάσαμε από την Υποδούλωση στην Εξάρτηση που συνεχίζεται έως σήμερα με ελάχιστα διαλείμματα. Όπως λ.χ. την εποχή της ξένης κατοχής, τότε που γνώρισαν την Ανεξαρτησία μόνο όσοι τόλμησαν να πολεμήσουν τον εχθρό με το όπλο στο χέρι. Κι από κει και πέρα μπορούμε να πούμε πως έγιναν ανεξάρτητοι μονάχα αυτοί που αψήφησαν τις Εξουσίες, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εκτελέστηκαν. Παράξενη στ’ αλήθεια αυτή η χώρα που για να γίνεις ελεύθερος θα πρέπει πρώτα να θυσιάσεις τη ζωή σου…»

Μ. Θεοδωράκης

25 Μαρτίου 2011. Σήμερα αντί να είναι ημέρα εθνικής υπερηφάνειας και γιορτής τείνει να μέρα καταισχύνης, υποδούλωσης και εξευτελισμού. 190 χρόνια μετά την επανάσταση του 1821, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα το φάσμα μιας νέας, διπλής υποδούλωσης: Υποδούλωσης στην Νέα Ιερά Συμμαχία της Τρόικας, του Μνημονίου και της ΕΕ αλλά και απειλών υποδούλωσης μας στη νεο-οθωμανική, αυτοκρατορική Τουρκία που φιλοδοξεί να καταστεί περιφερειακή υπερδύναμη στην περιοχή των Βαλκανίων και τη Μέση Ανατολή.

Τότε, ο μεγάλος αγώνας του 1821 είχε μείνει τραγικά ανολοκλήρωτος. Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, γίνεται σαφές και προφανές ότι, αν επιθυμούμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε, πρέπει για άλλη μια φορά να βαδίσουμε στο μονοπάτι της Αντίστασης ενάντια στις ξένες δυνάμεις της Υποτέλειας, και στις πιο ενδοτικές άρχουσες τάξεις που εμφανίστηκαν ποτέ στην Ιστορία μας, στο κλεπτοκρατικό, παρασιτικό καθεστώς που λειτουργεί ως καρκίνος τρώγοντας τα σωθικά της χώρας μας.

Σήμερα οι κύριοι υπεύθυνοι για το δυσβάσταχτο χρέος που γονατίζει σήμερα τη χώρα μας ζητούν επί πίνακι το κεφάλι του ελληνικού λαού, αλλά όλα αυτά τα χρόνια συμμετείχαν στο μεγάλο πάρτυ της διασπάθισης του δημόσιου πλούτου της χώρας μέσα από σκανδαλώδεις, ληστρικές συμβάσεις. Εξάλλου, το μεγάλο προανάκρουσμα της οικονομικής τραγωδίας ήταν το σκάνδαλο με πρωταγωνιστές την Ζήμενς και τα μεγάλα ελληνικά κόμματα. Αυτό το σύστημα, λοιπόν, θα πρέπει να πληρώσει σήμερα για το τέλμα της χώρας – κι όχι ο ελληνικός λαός.

Ας αφήσει, λοιπόν, ο πρωθυπουργός και η θλιβερή διακομματική του κουστωδία τις  δήθεν διαπραγματεύσεις με τα αφεντικά του. Η πορεία της χώρας προς τη χρεοκοπία είναι ήδη προαποφασισμένη, κι αυτό που μένει να γίνει είναι ένας διακανονισμός των ισορροπιών μεταξύ των συμφερόντων των Γερμανών, των Γάλλων, των Αμερικάνων και των άλλων γεωπολιτικών παραγόντων, των Αγορών, της Ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας – στη διαχείριση του τετελεσμένου. Όσο για μας, όλοι πλέον το λένε ξεκάθαρα: Οποιοσδήποτε διακανονισμός εμπλέκει την εκποίηση δημόσιας περιουσίας. Και βέβαια, είναι επίσης σίγουρο ότι έχουμε ήδη συρθεί σιδηροδέσμιοι στο επαχθές Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας και στον «μηχανισμό στήριξης», ήδη από την 11η Μαρτίου, που μας πρόσφερε ως αντίτιμο του ξεπουλήματος την διαιώνιση της επιτροπείας από την τρόϊκα.

Η περιπέτεια, δηλαδή, στην οποία μας βύθισε ο Γιώργος Παπανδρέου ένα χρόνο πριν, με το μνημόνιο και την Τρόικα δείχνει να επιδεινώνεται διαρκώς και σερνόμαστε με τα χέρια δεμένα σε κάτι που μας βυθίζει όλο και πιο βαθειά στην κρίση και την υποτέλεια. Αυτά είναι τα μεγάλα επιτεύγματα τους: Επιτάχυναν και παρόξυναν την κρίση με τις επιλογές τους` μας έδεσαν χειροπόδαρα στο μνημόνιο, αποκλείοντας κάθε εναλλακτική λύση από άλλες χώρες, όπως η Κίνα ή η Ρωσία` μας οδήγησαν στην απομόνωση από τις υπόλοιπες μικρές, βαλλόμενες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, με το να ακολουθούν δουλικά τα μεγάλα ευρωπαϊκά αφεντικά.  

Αισίως, έχουμε βρεθεί, σήμερα 25/03/2011 στριμωγμένοι με την πλάτη στο τοίχο, αναγκασμένοι να αγωνιστούμε σε έναν αγώνα μακρόχρονο, όπου πρέπει να επιστρατεύσουμε αποφασιστικότητα και ευθυκρισία.

Όλα, λοιπόν, ή τίποτα. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το κακό που κατατρέχει τη χώρα μας σε όλες του τις ρίζες. Χρειάζεται, λοιπόν, όχι μόνον ένας αγώνας ενάντια στην εξάρτηση και την υποτέλεια, αλλά μια βαθιά ανατρεπτική λαϊκή δύναμη που μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά αυτές τις δυνάμεις γιατί διαθέτει όραμα και πρόταση για μια Πολιτεία εθνικά και κοινωνικά χειραφετημένη, μια πολιτεία οικολογίας και άμεσης δημοκρατίας.

Η χώρα μας είναι μια μικρή χώρα με ισχνές παραγωγικές δυνάμεις και μικρά δημογραφικά μεγέθη. Το μόνο όπλο που έχουμε για να αντιμετωπίσουμε τις μεγάλες προκλήσεις από τις δυνάμεις της υποδούλωσης και της αποικιοκρατίας, είναι η δύναμη του λαού, ο πολιτισμός και οι αντιστασιακές του παραδόσεις.  Με όπλο αυτές τις παραδόσεις μπορούμε και πρέπει να αρχίσουμε μια πορεία ανάταξης της χώρας μας.

Και αν σήμερα είμαστε έστω και τυπικά ανεξάρτητοι, αυτό έγινε γιατί βαδίσαμε ενάντια στο ρεύμα της Ιστορίας, και όχι γιατί ήμασταν πειθήνιοι στις βουλές των δυνατών και προσαρμοστικοί στο κυρίαρχο ρεύμα της κάθε εποχής. Το ζήτημα, λοιπόν, έχει τεθεί. Σήμερα, 25η Μαρτίου, γιορτάζουμε την έναρξη της επανάστασης του 1821. Ήρθε ο καιρός να πάρουμε στα χέρια μας την ιστορική σκυτάλη και να την ολοκληρώσουμε.

  • ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΙΕΡΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΔΝΤ-ΤΡΟΪΚΑΣ
  • ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΟΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
  • ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΕΠΕΚΤΑΤΙΣΜΟ, ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΑΟΖ, ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΩΝ ΚΑΤΟΧΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
  • ΚΑΤΩ Η ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΑ – ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
  • ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ
  • ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
  • ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ
  • ΑΝ ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ, ΠΟΙΟΙ; ΑΝ ΟΧΙ ΤΩΡΑ, ΠΟΤΕ;


ΣΠΙΘΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΛΑΔΑ ΕΝΩΜΕΝΗ
[Προκήρυξη της ΚΙΝΗΣΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ που θα μοιραστεί την 25η Μαρτίου σε όλη την Ελλάδα]

ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΑΦΕΝΤΗ

Δεκέμβριος 13, 2010

  του Θανάση Τζιούμπα

The working class hero is something to be… (John Lennon)

Ξαφνικά μοιάζει να γυρίζουμε στην εποχή των παγετώνων. Το νομοσχέδιο για τις εργασιακές θέσεις και αμοιβές έρχεται να σαρώσει ότι απέμεινε ως θεσμικό αποκρυστάλλωμα από τους αγώνες των εργαζόμενων από την μεταπολίτευση και μετά. Η αρχή της μη δυσμενούς μεταβολής των αμοιβών εξαλείφεται. Η αρχή της ισχύος της ευνοϊκότερης για τον εργαζόμενο ρύθμισης από τις ισχύουσες συμβάσεις ή την γενική νομοθεσία το ίδιο. Κάθε αφεντικό μπορεί, κρίνοντας πως η κερδοφορία του δεν είναι επαρκής, να καλέσει τους εργαζόμενους και επικαλούμενο τις κατά δήλωση του δυσκολίες και επισείοντας τον μπαμπούλα των απολύσεων να εξαναγκάσει τους εργαζόμενους σε «κούρεμα» των αποδοχών, με μόνο όριο ασφάλειας τον… βασικό μισθό των 740 ευρώ μικτά. Παράλληλα μπορεί να αποφασίσει και διατάξει εκ περιτροπής απασχόληση, απλήρωτες υπερωρίες, ωράρια λάστιχο. Κι όλα αυτά χωρίς να διασφαλιστεί  η απασχόληση, διασφάλιση για την οποία υποτίθεται ότι γίνονται όλα αυτά. Το γεμάτο περίστροφο του Παπανδρέου δίνεται στα χέρια των εργοδοτών και στρέφεται στον κρόταφο των εργαζομένων, εκεί δηλαδή που από την αρχή στόχευε.

Να δούμε τώρα που θα κρυφτεί η ηγεσία της ΓΣΕΕ! Έτρεχαν να συμφωνήσουν άρον άρον με τον ΣΕΒ κατ’ εντολή της υπουργού Εργασίας, μήπως και έχει αυτή ένα διαπραγματευτικό χαρτί «συμφωνίας των κοινωνικών εταίρων» απέναντι στην τρόικα, ώστε να μετριαστεί το τσουνάμι ή καλύτερα το πολιτικό κόστος που θα χρεωθεί. Λες και η επιτήρηση περιορίζεται όπως μας λέγανε μόνο στο ύψος των ελλειμμάτων του δημόσιου προϋπολογισμού και δεν επεκτείνεται στο σύνολο των αποφάσεων οικονομικής πολιτικής που πρέπει να τίθενται συνεχώς υπό την αίρεση των πραγματικών κυβερνητών της χώρας, της κατοχικής κουστωδίας με τις γραβάτες και τους χαρτοφύλακες. Λες ακόμα και η λεγόμενη «ανάταξη» (γιατί ο φασισμός χρησιμοποιεί πάντα χειρουργικούς όρους για να περιγράψει τους στόχους του) δεν έχει δηλώσει εξ αρχής ότι θέλει να αποκαταστήσει την «ανταγωνιστικότητα» της ελληνικής οικονομίας, νοούμενης της ανταγωνιστικότητας ως σύγκρισης με τις οικονομίες των όμορων χωρών όπως η Βουλγαρία, τα Σκόπια ή η Τουρκία. Λες, τέλος, και δεν υπάρχει απ’ ευθείας γραμμή των εργοδοτών (με επικεφαλής τα καρτέλ των ΜΜΕ που είναι ταυτόχρονα και οι «διακεκριμένοι εθνικοί προμηθευτές») με τους υπάλληλους της τρόικας. Η Κατσέλη εισέπραξε ένα ηχηρό «νάιν» και τελικά το «πολυνομοσχέδιο» που τίθεται υπ’ όψη της Βουλής εκθέτει ανεπανόρθωτα την συμφωνία του Παναγόπουλου και τις ονειρώξεις της υπουργού ότι θα πέσει στα μαλακά.

Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Σε πείσμα των ρητορικών σχημάτων και των αναλύσεων το ελληνικό κεφάλαιο ήταν πάντα συνδεδεμένο με τις χαμηλές αμοιβές εργασίας, καθώς ποτέ δεν επένδυσε με σοβαρό τρόπο στην τεχνολογία (άλλωστε στην πατρίδα μας  και οι δημόσιες δαπάνες για την έρευνα παραμένουν σε επίπεδα αφρικανικής χώρας). Η απάντηση για την κρίση ανταγωνιστικότητας ήταν το μαύρο μεροκάματο του μετανάστη, και τώρα που το κοινωνικό κόστος της μετανάστευσης έγινε δυσβάσταχτο, επιχειρεί να εξισώσει τις αμοιβές της ημεδαπής εργασίας με της αλλοδαπής. Την ίδια στιγμή, αυτό το μεταπρατικό κεφάλαιο σχημάτισε τα καρτέλ, που εκτόξευσαν το κόστος ζωής στην Ελλάδα σε ύψη αντίστοιχα με αυτά χωρών με πολύ υψηλότερες  αμοιβές εργασίας. Τι επιχειρείται τώρα; Ανταγωνιστικές αμοιβές με αυτές των 250 ως 300 ευρώ των όμορων ανταγωνιστών, με ένα κόστος «αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης» (για να θυμηθούμε τους κλασσικούς) υπερδιπλάσιο. Θέλετε αριθμούς; Το όριο της φτώχειας έχει οριστεί για την χώρα μας στα 6.480 ευρώ το ατομικό εισόδημα και 13.608 το οικογενειακό (2 παιδιά). Σαν να λέμε 540 και 1.134 τον μήνα αντίστοιχα, καθαρό εισόδημα βέβαια. Ποιο είναι το «δίχτυ ασφαλείας» του πολυνομοσχέδιου; Ο μισθός της Εθνικής Σύμβασης, γύρω στα 640 ευρώ καθαρά. Η φτώχεια λοιπόν, τίποτε περισσότερο από φτώχεια. Το αν θα τα καταφέρουν είναι αμφίβολο: η κερδοφορία του μεταπράτη μέσω του χαμηλού κόστους εργασίας και των υψηλών τιμών πώλησης των προϊόντων της είναι ανέφικτη σε κλίμακα κοινωνίας. Όμως πριν από αυτό ένα μεγάλο κομμάτι των εργαζόμενων θα βιώσει το πιο σκληρό πρόσωπο της ανέχειας τόσο με το πέρασμα κάτω από την κόκκινη γραμμή όσο και (ακόμα χειρότερα) με την ανεργία ως αποτέλεσμα της ύφεσης. Οι περικοπές στις αποζημιώσεις απόλυσης που προηγήθηκαν συμπληρώνονται με την άρση της υποχρέωσης για αποζημίωση στους εργαζόμενους μέχρι 12 μήνες, και καμιά υποχρέωση δεν θεσπίζεται για την διασφάλιση του δικαιώματος στην εργασία. Κατά τα άλλα το «πολυνομοσχέδιο» θυσιάζει τις αμοιβές για να μην χαθούν θέσεις εργασίας.

             Αυτό είναι το μόνο «κούρεμα» που πραγματοποιούν οι ψεύτες του ΠΑΣΟΚ. Γιατί κατά τα άλλα οι ξένοι δανειστές συνεχίζουν να εισπράττουν κανονικά τα τοκογλυφικά επιτόκια, οι τράπεζες εξακολουθούν να ενισχύονται χωρίς να ενισχύουν, οι φοροφυγάδες να ανταμείβονται με την περαίωση και την κατάργηση του πόθεν έσχες για την αγορά ακινήτου, οι εισαγωγείς επωφελούνται με την ξαναζεσταμένη σούπα της απόσυρσης αυτοκινήτων, οι μίζες για τα εξοπλιστικά καλά κρατούν εναλλάσσοντας τον Χριστοφοράκο με τον Σάφα.

Είναι πολλοί αυτοί που θα πουν το «πολυνομοσχέδιο» είναι ήδη πραγματικότητα στον ιδιωτικό τομέα, ότι στο εμπόριο στην οικοδομή και σε τόσους άλλους χώρους εργασίας εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι βιώνουν αυτές τις συνθήκες. Η οργανωμένη αντίσταση στους χώρους μοιάζει να έχει σιγήσει προ πολλού με την έκλειψη των συνδικάτων που αναδιπλώθηκαν στον Δημόσιο Τομέα και τις ΔΕΚΟ. Η μόνη δυνατότητα άμυνας για τον εργαζόμενο ήταν το νομικό καθεστώς των σχέσεων εργασίας και αμοιβής, και πρακτικά η Επιθεώρηση Εργασίας και τα Δικαστήρια, αν έπαιρνε βέβαια το ρίσκο να προσφύγει σ’ αυτά. Τώρα κι αυτό το εμπόδιο αίρεται καθώς δεν είναι δυνατόν να περιμένει κανείς ότι μπορούν να αντισταθούν στην βούληση του εργοδότη, όπως αυτή θωρακίζεται με το πολυνομοσχέδιο, κάποια αναιμικά επιχειρησιακά σωματεία ή τα κλαδικά που η ύπαρξη κι ο ρόλος τους εξαρτάται από την «επιτυχή» έκβαση μιας διαπραγμάτευσης σε συνθήκες ομηρίας, με μόνο επιχείρημα την επίκληση της «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης» ή άλλων αντίστοιχων ταξικών όπλων. Τώρα η μόνη διαπραγμάτευση θα έχει ως αντικείμενο την μείωση της απώλειας, απώλεια που θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, με συσχετισμούς που θέτουν απέναντι από τους εργαζόμενους όχι μόνο τον εργοδότη αλλά και την «υψηλή πύλη» της τρόικας και το παραμάγαζο της, την ελληνική κυβέρνηση.

Εστιάζοντας μόνο στον ιδιωτικό τομέα (γιατί το «πολυνομοσχέδιο» δεν περιορίζεται βέβαια σ’ αυτόν αλλά αυτό είναι αντικείμενο άλλης συζήτησης)  οι εργαζόμενοι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να «ξαναεφεύρουν» τον συνδικαλισμό στον εργασιακό χώρο. Να ανακαλύψουν από την αρχή τα αυτονόητα, την αλληλεγγύη, την ενότητα, την διεκδίκηση. Να αναπτύξουν νέα δίκτυα συντονισμού στην θέση των ανυπόληπτων κυβερνητικών δευτεροβάθμιων συνδικάτων. Να απαντήσουν στον εκβιασμό του κλεισίματος των επιχειρήσεων και της ανεργίας με μορφές πάλης που περιέχουν το άνοιγμα και λειτουργία τους από τους εργαζόμενους. Σήμερα χρειάζονται οι «σημειακές αντιστάσεις», τα νέα παραδείγματα, οι αγώνες που με την μορφή και το περιεχόμενο τους θα ανοίξουν νέους δρόμους για τον κόσμο της εργασίας. Φαντάζει (και είναι) δύσκολο, ακατόρθωτο ίσως. Αλλά, όπως έλεγε το σύνθημα των αγώνων μιας άλλης εποχής, «αν δεν πραγματοποιήσουμε το αδύνατο, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το αδιανόητο». Και το αδιανόητο είναι αυτό που ήδη συμβαίνει γύρω μας.

Πηγή: http://www.ardin.gr/node/3965

Τα «φαντάσματα» και ο …φώσφορος

Ιανουαρίου 23, 2009

Είδαμε στις τηλεοράσεις μας τους σφαγείς του Ισραηλινού στρατού να επιστρέφουν όλο πόζα και χαρά από το μέτωπο της Γάζας, χορεύοντας και κάνοντας το σήμα της νίκης. Η όλη εικόνα παρέπεμπε σε τροπαιούχους μετά από υγιεινό περίπατο. Μια εικόνα διαφορετική από την επιστροφή του ίδιου στρατού από το Λίβανο το 2006, όπου σημειωτέον παρά τη στρατιωτική του ήττα επέστρεφε πάλι «νικητής».
Βέβαια, σε καθαρά στρατιωτικό επίπεδο, είναι μάλλον θολά τα πράγματα διότι μετά από τρεις εβδομάδες επιχειρήσεων εντός παλαιστινιακού εδάφους και 1.300 νεκρούς Παλαιστίνιους και 5.000 τραυματίες, τα τούνελ με την Αίγυπτο επαναλειτούργησαν, η Χαμάς εξακολουθεί να είναι δυνατή στη Γάζα και αρκετές εκατοντάδες (κατά δήλωσιν του Ισραηλινού Υπ. «Άμυνας») ρουκέτες εξακολουθούν να στοχεύουν τις γειτονικές πόλεις του Ισραήλ!
Μόλις τώρα αρχίζουμε να μαθαίνουμε πώς πραγματικά εξελίχτηκαν τα πράγματα στο πεδίο των συγκρούσεων καθώς χαλαρώνει η στρατιωτική λογοκρισία που είχε επιβάλει το Ισραήλ. Για παράδειγμα, ο τραυματίας συνταγματάρχης Μίκυ Σαρμπίτ (Mikey Sharbit), που είχε πάρει μέρος και στον πόλεμο του Λιβάνου, δήλωσε από το κρεβάτι του νοσοκομείου στην ηλεκτρονική έκδοση της μεγάλης ισραηλινής εφημερίδας «Γιέντιοτ Αχαρόνοτ» (Yedioth Ahronoth):
«Είναι ένας πόλεμος φαντασμάτων. Δεν βλέπουμε τους μαχητές [του εχθρού]… Εμφανίζονται σαν να έρχονται από τα έγκατα της γης. Εμείς προχωράμε στο έδαφος με το αίσθημα ότι μια ολόκληρη πόλη φαντασμάτων κινείται μαζί μας κάτω από τα πόδια μας» !
Γίνεται σιγά-σιγά γνωστό, ότι υπάρχει διάσταση μεταξύ της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, με την τελευταία να επιμένει ότι η Χαμάς είναι, εκτός από πολιτικά, και στρατιωτικά ακλόνητη και ικανή να φτάσει πολύ σύντομα στο στρατιωτικό επίπεδο που είχε πριν τον πόλεμο. Ακόμα και φιλοπόλεμοι τηλεοπτικοί σχολιαστές, όπως ο Ρόνι Ντάνεηλ, ομολογούν ότι πιέστηκαν από το στρατό για να μην αναφέρουν τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετώπισαν οι ένοπλες δυνάμεις στο έδαφος, πράγμα που, παρά τη συντριπτική υπεροπλία τους, εμπόδισε την ταχεία και επιτυχή προέλαση τους σε μια τόσο μικρή ζώνη εδάφους. Φαίνεται ότι τα πράγματα ήταν σοβαρά και μετά τους 13 νεκρούς των πρώτων ημερών του πολέμου, η στρατιωτική (ή η πολιτική) ηγεσία του Ισραήλ προτίμησε να ελαχιστοποίησει τις απώλειες των στρατιωτών της ώστε να μην βρεθεί σε δυσκολη θέση μπροστά στα μάτια της κοινής γνώμης του Ισραήλ για δεύτερη φορά μετά το 2006. Έτσι, επιλέχτηκε ο ανηλεής βομβαρδισμός κατοικημένων περιοχών από αέρος, ξηράς και θαλάσσης αντί για την κατά μέτωπον επίθεση και  εμπλοκή σε μάχες αστικού πεδίου. Μια τέτοια επιλογή απέχει πολύ από το να μπόρεσε να καταστρέψει την υποδομή της Χαμάς και των υπολοίπων αντιστασιακών οργανώσεων, όπως διατείνεται η ηγεσία του Ισραήλ.
Και η στρατιωτική αυτή «τρύπα στο νερό» αποκαλύπτεται παρά την τερατώδη σε έκταση χρήση βομβών και οβίδων και ιδιαίτερα απαγορευμένων  όπλων όπως βομβών διασποράς και βομβών λευκού φωσφόρου που προκάλεσαν μεγάλες και φρικτές απώλειες στον άμαχο πληθυσμό. Ήταν, φαίνεται, ο μοναδικός τρόπος οι σιωνιστές να αντιμετωπίσουν τα «φαντάσματα» που ένιωθαν ότι τους ακολουθούσαν!
Οι φίλοι συναγωνιστές από το ISM (International Solidarity Movement) μας στέλνουν ανατριχιαστικές φωτογραφίες από τα τραύματα που προκαλούν τα πυρομαχικά φωσφόρου. Ο φώσφορος μένει πάνω στο δέρμα και εξαπλώνεται κατακαίγοντας τους ιστούς ακόμα και μετά την πρώτη έκθεση. Στις φωτογραφίες που ακολουθούν φαίνονται τα χημικά εγκαύματα ενός 15χρονου αγροτόπαιδου, του Ayman al-Najar, από το χωριό Κοζα’α στο οποίο τελέστηκαν εγκλήματα πολέμου από τον Ισραηλικό στρατό σε βάρος του άμαχου πληθυσμού του. Η 16χρονη αδελφή του, Αλάα’, ήδη υπέκυψε στα τραύματά της…
 

ayman-5

Απορία αφελούς

Ιανουαρίου 20, 2009

Σε όλο αυτό το διάστημα της ισοπέδωσης της Γάζας από τον ισραηλινό στρατό παρέλασαν διάφοροι, δίκαιοι και άδικοι, για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στον αγωνιζόμενο Παλαιστινιακό λαό. Οι περισσότεροι από τον επίσημο πολιτικό κόσμο δεν παρέλειψαν αυτό να το πράξουν πριν ή μετά τη συνάντησή τους με διπλωμάτες της Παλαιστινιακής Αρχής, στην οποία έσπευσαν να εκφράσουν την αμέριστη συμπαράστασή τους για τα δεινά που υφίσταται ο παλαιστινιακός λαός στη Γάζα. Το αυτό ισχύει εκτός από το ΠΑΣΟΚ και για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και το ΚΚΕ.
Όλοι αναγνώρισαν ως επίσημο εκφραστή των Παλαιστινίων τους διπλωματικούς εκπροσώπους της κυβέρνησης Αμπάς. Της κυβέρνησης της Φατάχ, δηλαδή, που συντάχτηκε με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ για να ανατρέψουν με συνταγματικό πραξικόπημα τη δημοκρατικότατα εκλεγμένη κυβέρνηση της Χαμάς. Τον ίδιο εσμό  που ελέγχει με την δύναμη των (αμερικάνικων όπλων) τη Δυτική Όχθη και δεν δίστασε να κατηγορήσει ως υπεύθυνη τη Χαμάς την πρώτη μέρα του πολέμου, να απαγορεύσει τις πρώτες διαδηλώσεις υποστήριξης της Αντίστασης στη Δ. Όχθη και αργότερα κάτω από το βάρος της λαϊκής κατακραυγής αναγκάστηκε να καταδικάσει το Ισραήλ αλλά δεν έριξε ούτε μια τουφεκιά αλληλεγγύης προς το ισραηλινό έδαφος. Η διεφθαρμένη αυτή συμμορία, η οποία πλουτίζει με τα χρήματα της διεθνούς βοήθειας και του λαθρεμπορίου είναι τόσο ξεπουλημένη που δέχτηκε 82 εκατομμύρια δολάρια από τις ΗΠΑ σε οπλισμό, όχι για να αντιμετωπίσει την απειλή του Ισραήλ φυσικά, αλλά για να καταπνίξει τα κινήματα της παλαιστινιακής Αντίστασης!
Και ενώ, λοιπόν, όλοι είναι αλληλέγγυοι ή ακόμα και εκφράζουν τον θαυμασμό τους για το πνεύμα της Αντίστασης των Παλαιστινίων, οι ίδιοι συναντώνται με το …πνεύμα του Δοσιλογισμού! Και καλά το ΠΑΣΟΚ, αλλά τα ίδια κάνουν και ο ΣΥΡΙΖΑ και λιγότερο το ΚΚΕ. Με εξαίρεση την Παπαρήγα, η οποία έκανε μεν την ακατανόητη κίνηση να πάει στη Ραμάλα, το άντρο της Φατάχ δηλαδή, αλλά στις δηλώσεις της αναφέρθηκε στη Χαμάς ως λαϊκό κίνημα και στο δικαίωμα στην ένοπλη αντίσταση, οι υπόλοιποι συμπεριφέρονται σαν να διεξάγεται αυτός ο πόλεμος ανάμεσα στο Ισραήλ και τον …φούφουτο! Ούτε καν τη λέξη Χαμάς δεν τολμάνε να αναφέρουν. Η μαζικότερη αυτή τη στιγμή πολιτική παλαιστινιακή οργάνωση, σχεδόν δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο της ελληνικής αριστεράς (σοσιαλδημοκρατικής, «ριζοσπαστικής» ή κομμουνιστικής). Οι εξαιρέσεις ελάχιστες (αυτή της Παπαρήγα και κάποιων μικρών οργανώσεων ή μεμονομένων ατόμων). Αν δεν υπήρχαν τα ΜΜΕ να μιλάνε για Χαμάς και Ισλαμική Τζιχάντ θα νομίζαμε ότι τον πόλεμο τον διεξάγη επιδέξια ο …κουίσλιγκ Αμπάς!
Και φυσικά αυτό συμβαίνει όχι επειδή η ελληνική αριστερά δεν ξέρει τι γίνεται. Αυτό το ξέρουν και τα νήπια! Αλλά γιατί, προς μεγάλη της απογοήτευση, στην πρωτοπορία της αντίστασης εναντίον των αμερικανο-σιωνιστών βρίσκονται εδώ και μια δεκαετία και βάλε (μετά το ξεπούλημα στο Όσλο) οι οργανώσεις του πολιτικού Ισλάμ, Χαμάς και (εσχάτως) Ισλαμική Τζιχάντ και όχι διάφορες μαρξιστικές-λενινιστικές ή μανουτσαοϊκές οργανώσεις που θα ικανοποιούσαν τα εκλεκτά ιδεολογικά γούστα των ημεδαπών αγωνιστών και «αγωνιστών». Μάλιστα συμβαίνει το αντίθετο. Η επιρροή των «κοσμικών» αριστερών οργανώσεων όπως το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και το Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης βαίνει συνεχώς μειούμενη.
Για άλλη μια φορά, λοιπόν, η πλειοψηφία της ελληνικής αριστεράς (σε όλες της τις εκφράσεις), αντί να επιχειρήσει να ερμηνεύσει την πραγματικότητα, επιχειρεί να στριμώξει την πραγματικότητα στα ερμηνευτικά σχήματα που βολεύουν την διανοητική της αδράνεια ή και οκνηρία.
Μια εξαιρετική ανάλυση και αυστηρή κριτική του Τάκη Γέρου, με τίτλο  Οι εμμονές του «κοσμικού φονταμενταλισμού» δημοσιεύτηκε στην κυριακάτικη «Αυγή» (18/1/2008 ) και την αναδημοσιεύω πάραυτα:
http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=429196

«Δεν θέλουμε βοήθεια από τα αραβικά κράτη. Δεν θέλουμε τρόφιμα, ούτε φάρμακα. Θέλουμε να μας αφήσουν να πεθάνουμε! Θα πεθάνουμε πολεμώντας!»

Ιανουαρίου 4, 2009

Τη συγκλονιστική αυτή δήλωση ενός άμαχου, μεσήλικα πολίτη της Γάζας κατέγραψα (από μνήμης) από το αποψινό τηλεοπτικό δελτίο του ΑΝΤ1. Έτσι για να καταλαβαίνουμε όλοι και όλες μας τι ανυπέρβλητα κίνητρα για τον απλό άνθρωπο είναι η αξιοπρέπεια και το πάθος της ελευθερίας. Ακόμα και όταν ξέρει (ιδιαίτερα τότε) ότι οι πάνοπλοι βάρβαροι θα διαβούν…

Για αντίθεση, να υπενθυμίσουμε την ξεφτιλισμένη και δουλική στάση της ημεδαπής, πρωθυπουργεύουσας (καθώς ο Καραμανλής είναι άφαντος!) ΥΠΕΞ, Ντόρας, η οποία ακόμη και σήμερα, μετά από δέκα μέρες ανηλεούς σφαγής των Παλαιστινίων, δεν καταδίκασε την ισραηλινή επιθετικότητα, παρά μόνο περιορίστηκε σε ηλίθιες ευχές για «άμεσο τερματισμό των χερσαίων επιχειρήσεων» (οι αεροπορικές είναι εντάξει, άραγε; ) και ουδέτερες κοινοτυπίες του τύπου «η βία δεν είναι λύση«…
Αιδώς αχρείοι!

Τέσσερα κείμενα, μία εποχή

Οκτώβριος 27, 2007

Παραμονή της 28ης Οκτωβρίου, παραθέτω τέσσερα κείμενα της εποχής με ένα κοινό χαρακτηριστικό. Το αμυντικό-αντιστασιακό φρόνημα απέναντι στην άδικη και ιταμή επίθεση του Ιταλικού φασιστικού κράτους.

Το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν του Ελληνικού Γενικού Στρατηγείου, στις 9 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου. Πάντα με εντυπωσίαζε η τηλεγραφική του λιτότητα, η εντελώς αναντίστοιχη με την κρισιμότητα των περιστάσεων και του θανάσιμου κινδύνου που σήμαινε η σύγκρουση με ένα μεγάλο, τεχνολογικά και στρατιωτικά εξελιγμένο κράτος.
«ΑΙ ΙΤΑΛΙΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΣ 05.30 ΠΡΩΙΝΗΣ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΑ ΗΜΕΤΕΡΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΠΡΟΚΑΛΥΨΕΩΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΑΛΒΑΝΙΚΗΣ ΜΕΘΟΡΙΟΥ. ΑΙ ΗΜΕΤΕΡΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΑΜΥΝΟΝΤΑΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ».

Το δεύτερο κείμενο είναι η κατάληξη της ημερησίας διαταγής της 8ης Μεραρχίας (Ηπείρου) στις 30 του Οκτώβρη, όταν ο αγώνας προκαλύψεως είχε λήξει και άρχιζε ο κύριος και κρισιμότερος αμυντικός αγώνας στην προωθημένη αμυντική γραμμή Καλπακίου-Καλαμά, παρά τις αντίθετες εισηγήσεις του μάλλον πανικόβλητου Γενικού Επιτελείου από την Αθήνα, το οποίο πρότεινε υποχώρηση και άμυνα σε πιο οχυρές θέσεις νοτιώτερα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο διήμερος αγώνας προκαλύψεως είχε διεξαχθεί από το «Απόσπασμα Πίνδου», ένα σώμα κυρίως ντόπιων εφέδρων και «ανεπιθύμητων» φαντάρων, υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Κ. Δαβάκη, ο οποίος μόλις είχε κληθεί από την αποστρατεία (τον είχε αποστρατεύσει ο Μεταξάς ως «ανεπιθύμητο» κι αυτόν). Οι 2.000 άνδρες του Αποσπάσματος εμπόδισαν για δύο μέρες την προέλαση των 15.000 ανδρών της επίλεκτης Μεραρχίας ορεινού αγώνα «Τζούλια», διασπαρμένοι σε ένα μέτωπο 70 χιλιομέτρων!!
» … Λήξαντος τον προκαλυπτικού αγώνος από σήμερον η Μεραρχία κατέχει την τοποθεσίαν δι’ όλων των δυνάμεων της. Επί της τοποθεσίας ταύτης θα δοθεί ο αποφασιστικός αγών προς τον εχθρόν. Ο άγων θα διεξαχθεί μετά πείσματος και επιμονής ακαταβλήτου. Άμυνα κρατερά επί των θέσεων μας μέχρις εσχάτων. Ουδεμία ιδέα εις ουδένα να υπάρχει περί υποχωρήσεως. Πάντες από του Στρατηγού Διοικητού Μεραρχίας, μέχρι και του τελευταίου στρατιώτου θα αγωνισθώμεν επί των Θέσεων μας και εν ανάγκη θα πέσωμεν όλοι μαζί υπερασπιζόμενοι αυτάς.
ΥΠΟΣΤΡΑΤΗΓΟΣ
Χ. Κατσιμήτρος»
Να σημειώσω ότι ο «τρελο-συνταγματάρχης» Δαβάκης, κατά τη διάρκεια της μάχης στην οποία καλεί η ημερήσια διαταγή, εισέπραξε στις 2 Νοεμβρίου μια σφαίρα στα ήδη κατεστραμμένα από τα ασφυξιογόνα αέρια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου πνευμόνια του, όταν διέπραξε το πρωτάκουστο για ανώτερο αξιωματικό, να ηγηθεί προσωπικά επίθεσης σε οχυρή ιταλική θέση επικεφαλής μιας ταπεινής διλοχίας!

Το τρίτο κείμενο ανήκει σε μια από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, τον Ν. Ζαχαριάδη. Είναι το περίφημο γράμμα -ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΡΑΜΜΑ- που στέλνει στις 31 Οκτωβρίου από τα μπουντρούμια της Μεταξικής κυβέρνησης, στο οποίο -με μια εκπληκτική οξυδέρκεια- δίνει τη γραμμή της παλλαϊκής άμυνας και της αντίστασης στο φασισμό, πολύτιμη παρακαταθήκη για την Κατοχή που ερχόταν. Και μάλιστα το κάνει αυτό απομονωμένος και παρά την ακόμη ισχύουσα Συμφωνία Μολότωφ-Ρίμπεντροπ, το Σύμφωνο δηλαδή μη-επιθέσεως που υπέγραψαν ΕΣΣΔ και Χιτλερική Γερμανία στις 23 Αυγούστου 1939, το οποίο είχε φέρει τουλάχιστον σε αμηχανία τους κομμουνιστές σε όλην την Ευρώπη.
«ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλαίβει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.
Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.
Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.
Αθήνα 31 του Οχτώβρη 1940
Νίκος Ζαχαριάδης
Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ»

Τελειώνω με την επιστολή που έστειλαν προς τους συναδέλφους τους σε όλον τον κόσμο γνωστές προσωπικότητες των Γραμμάτων και της Τέχνης, στις αρχές του Νοέμβρη, κάνοντας έκκληση για συστράτευση και αλληλεγγύη στον αγώνα εναντίον του φασισμού.
«Είναι δύο εβδομάδες τώρα, που ένα τελεσίγραφο μοναδικό στα διπλωματικά χρονικά των Αθηνών για το περιεχόμενον, την ώρα και τον τρόπο που το παρουσίασεν η Ιταλία κάλεσε την Ελλάδα να της παραδώση τα εδάφη της, να αρνηθή την ελευθερία της και να κατασπιλώση την τιμή της.
Οι Έλληνες δώσαμε στην ιταμή αυτή αξίωσι της φασιστικής βίας, την απάντησι που επέβαλαν τριών χιλιάδων ετών  παραδόσεις, χαραγμένες βαθειά στην ψυχή μας, αλλά και γραμμένες στην τελευταία γωνιά της ιερής γης με το αίμα των μεγαλυτέρων ηρώων της ανθρωπίνης ιστορίας. Και αυτή τη στιγμή κοντά στο ρεύμα του Θυάμιδος και στις χιονισμένες πλαγιές της Πίνδου και των Μακεδονικών βουνών πολεμούμε, τις περισσότερες φορές με τη λόγχη, αποφασισμένοι να νικήσουμε ή να αποθάνουμε μέχρις ενός.
Σ’ αυτό τον άνισο σκληρότατο αλλά πεισματώδη αγώνα, που κάνει τον λυσσασμένο επιδρομέα να ξεσπάζη κατά των γυναικών, των γερόντων και των παιδιών, να καίη, να σκοτώνη, να ακρωτηριάζη, να διαμελίζη τους πληθυσμούς στις ανοχύρωτες και άμαχες πόλεις μας και στα ειρηνικά χωριά μας, έχουμε το αίσθημα ότι δεν υπερασπιζόμαστε δική μας μόνον υπόθεσι: Ότι αγωνιζόμεθα για την σωτηρία όλων εκείνων των Υψηλών αξιών που αποτελούν τον πνευματικό και ηθικό πολιτισμό, την πολύτιμη παρακαταθήκη που κληροδότησαν στην ανθρωπότητα οι δοξασμένοι πρόγονοι και που σήμερα βλέπουμε να απειλούνται από το κύμα της βαρβαρότητος και της βίας. Ακριβώς αυτό το αίσθημα εμπνέει το θάρρος σε μας τους Έλληνες διανοουμένους, τους ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης, ν’ απευθυνθούμε στους αδελφούς μας όλου του Κόσμου για να ζητήσουμε όχι την υλική αλλά την ηθική βοήθειά τους. Ζητούμε την εισφορά των ψυχών, την επανάστασι των συνειδήσεων, το κήρυγμα, την άμεση επίδρασι, παντού όπου είναι δυνατόν, την άγρυπνη παρακολούθησι και την ενέργεια για ένα καινούργιο πνευματικό Μαραθώνα που θα απαλλάξη τα δυναστευόμενα Έθνη από τη φοβέρα της πιο μαύρης σκλαβιάς που γνώρισε ως τώρα ο κόσμος.
Κωστής Παλαμάς, Σπύρος Μελάς, Άγγελος Σικελιανός, Γεώργιος Δροσίνης, Σωτήρης Σκίπης, Δημήτριος Μητρόπουλος, Κ. Δημητριάδης, Νικόλαος Βέης, Κ. Παρθένης, Ιωάννης Γρυπάρης, Γιάννης Βλαχογιάννης, Στρατής Μυριβήλης, Κώστας Ουράνης, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Αλέξανδρος Φιλαδελφεύς, Αρίστος Καμπάνης.»