Posts Tagged ‘Αλαβάνος’

Είπεν και ελάλησεν ο καινούριος Νέστορας της Αριστεράς!

Δεκέμβριος 23, 2009

Ο κυρ Αλέκος ο Περιδινούμενος αφού κατετρόπωσε – ως νέος Δουρής – το πνευματικό του τέκνο, τον άμοιρο Τσίπρα, στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, επανεμφανίστηκε με «σαλονάτη» συνέντευξη στους ΙΟΥΣ της Ελευθεροτυπίας (οποία η έκπληξις!) στο γνωστό ρόλο του τιμητή των πάντων (Ολόκληρη η συνέντευξη ΕΔΩ).
Ανάμεσα σε διάφορα (ξεκαρδιστικά) που είπε, σταχυολογώ δύο αποσπάσματα:
Το ένα αποτελεί την πιο ντελικάτη δικαιολόγηση της πολιτικής κωλοτούμπας, την οποία έχω διαβάσει εσχάτως:

[…] Οσα λέω σήμερα δεν θεωρώ δεδομένο ότι θα τα υποστηρίζω με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μετά από δύο χρόνια. Σημασία έχει να κάνεις «μετεπικοινωνία». Να προσεγγίζεις κριτικά την ίδια τη δική σου επικοινωνία. […] (!!!)

Το έτερο απόσπασμα αναφέρεται στον «Δεκέμβρη» και τη στάση των πολιτικών δυνάμεων απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ και την «πρωτοπορία» της νεολαίας:

[…] Ισως το καινούριο στοιχείο τον Δεκέμβρη ήταν η σύμπηξη ενός πολιτικού μετώπου, του οποίου τη γραμμή διαμόρφωνε το ΚΚΕ και την υιοθετούσε η Ν.Δ., το ΛΑΟΣ και κεντρικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Πάγκαλος και όχι ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου -προς τιμήν του. Αντέξαμε. Το αρνητικό για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν είχε την ικανότητα να δώσει συνέχεια στον Δεκέμβρη. Δεν μπόρεσε να θέλξει τα πιο πρωτοπόρα, τα πιο ατίθασα, τα επαναστατικά πνεύματα, τους αντισυμβατικούς μικρούς ηγέτες, τους μικρούς Γαβριάδες. Οι συμβατικοί κώδικες, η κομματικοποιημένη γλώσσα, οι ιεραρχικές πρακτικές νέων στελεχών στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ δεν απαντούσαν στη δίψα για ελευθερία μιας επαναστατημένης νεολαίας. Η συντριπτική μας ήττα ήταν ότι οι περισσότεροι μικροί ήρωες του Δεκέμβρη στράφηκαν στον αντιεξουσιαστικό χώρο. […]

Εδώ θα συμφωνήσω με τον Νέστορα! Σε ποικίλες κοινωνικές επαφές μου, τόσο ο Μπίλυ από τη Φιλοθέη και η Μαριφένια από την Παλλήνη όσο και ο Μπάμπης ο Σουγιάς από τη Θύρα 13 και ο Μήτσος ο Βουλπεγκάλ από την Ορίτζιναλ, μου επιβεβαίωσαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν «έθελξε το πρωτοπόρο πνεύμα τους»…

Advertisements

Άρχισαν τα όργανα το μπουζούκι εργάζεται…

Νοέμβριος 6, 2009

Περικλής Κοροβέσης:

[…]«Η δική μας Αριστερά το 1989 έδειξε την ασημαντότητά της σε έναν συγκυβερνητισμό και είναι ένοχη για το σκάνδαλο της Siemens και της Ιntracom και για την ιδιωτική τηλεόραση», υπογραμμίζει ο κ. Κοροβέσης και προσθέτει: «Έχει τεράστιες πολιτικές ευθύνες και είναι ντροπή για την Αριστερά αυτό το πράγμα».
Έντονες αντιδράσεις από τον χώρο των κομμάτων της Αριστεράς αναμένεται να προκαλέσουν και οι επισημάνσεις του κ. Κοροβέση για την αβεβαιότητα στην οποία, όπως τονίζει, έχει περιέλθει η Αριστερά. Μιλώντας στην εκπομπή, ο τέως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την εκτίμηση ότι η Αριστερά έχει φθάσει στο τέλος της, καθώς, όπως λέει, οι κοινωνικές συνθήκες γεννούν νέες τάσεις και νέα κινήματα που έχουν ξεπεράσει οριστικά τα αριστερά κόμματα.[…]

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=297733&dt=06/11/2009

Αλέκος Αλαβάνος:

[…]σημείωσε ότι από εδώ και πέρα δηλώνει «Αλέκος Αλαβάνος, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ».[…]
[…]Ο κ. Αλαβανος χαρακτήρισε μεγάλη ήττα το εκλογικό αποτέλεσμα, σημειώνοντας «ήταν επιτυχία με βάση τα ποσοστά και το πώς αντέδρασε ο διαπλεκόμενος Τύπος. Ηταν όμως μεγάλη ήττα γιατί στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ είχαμε αναλάβει να κλείσουμε το χάσμα του ’89, είχαμε αναδειχθεί ως ‘Η αντιπολίτευση’, […] είχαμε κάνει βήματα μπροστά στην αλλαγή του τοπίου».[…] 
[…]«οι ομοφωνίες, οι πλειοψηφίες, οι συμφωνίες μεγάλων τάσεων δεν μπορούν να οδηγήσουν το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ πουθενά. Το εγχείρημα της Αριστεράς δεν είναι αποκλειστικό κομματικό εγχείρημα. Αν μείνει έτσι, είναι καταδικασμένη. Η Αριστερά παίρνει οξυγόνο από τον χώρο των ιδεών ως φιλοσοφικό και πολιτισμικό εγχείρημα»[…]
[…]«Ο αντίπαλος της Αριστεράς δεν είναι εκτός των τειχών, διεισδύει εντός προσπαθώντας να παραγάγει αξίες σχετικές με τον κυνισμό, τον καριερισμό, το λαϊφστάιλ στον χώρο της Αριστεράς»[…]

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1071875&lngDtrID=244

Υποψιάζομαι βάσιμα ότι έπεται συνέχεια…

Λίγα λόγια για την κρίση στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ

Αύγουστος 5, 2009

Το ανεπανάληπτο μετεκλογικό σόου του Αλαβάνου με τις «δραματικές» παραιτήσεις – ξεπαραιτήσεις του το θυμόμαστε όλοι. Δεν μπορείς εξάλλου να ξεχάσεις εύκολα σπαρταριστές κωμωδίες! Στόχος του κυρ Αλέκου ο εξαναγκασμός του ΣΥΝ σε υποταγή ή ακόμα και διάλυση εντός του ΣΥΡΙΖΑ, όπου το κουμάντο θα το κάνει ουσιαστικά αυτός μαζί με τον στενό κύκλο συνεργατών του και κάποιες από τις λεγόμενες «συνιστώσες» που είναι σήμερα της αρεσκείας του. Δεύτερος πιθανός στόχος η τιμωρία του αυθάδη «πατροκτόνου» Αλέξη, ο οποίος αρνήθηκε να πολιτευτεί ως πρόεδρος του ΣΥΝ κατά τα γούστα του πατρός. Να σημειώσω εδώ ότι αυτές φαίνονται να είναι οι πολιτικές στοχεύσεις, με κριτήριο αυτά που συνέβησαν μέχρι σήμερα. Και λέω «φαίνονται» διότι ο πολιτικός Αλέκος Αλαβάνος αποτελεί sui generis περίπτωση. Με τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του και τις αλεπάλληλες πολιτικές κωλοτούμπες του, αυτό δηλαδή που οι άτυχοι υμνητές του ονομάζουν «μετρ των αιφνιδιασμών«, δείχνει να μην έχει και ιδιαίτερη επαφή με την πραγματική πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα (πιθανώς αποτέλεσμα της 20ετούς απουσίας του στις Βρυξέλες ή/και της αριστοκρατικής του καταγωγής) και να κινείται με μια εντελώς προσωπική ερμηνεία των καταστάσεων.
Ο νεαρός Αλέξης, όμως, από μαθητής μεγαλωμένος μέσα σε κομματικούς μηχανισμούς, γραφεία και βουτηγμένος στην ίντριγκα, κατανόησε ότι αν το σχέδιο του Αλαβάνου επιτευχθεί και ο ΣΥΝ διαλυθεί ή χάσει την ιδιαιτερότητά του, τότε το πολιτικό τέλος όλων, του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου, είναι κοντά. Δεν μπορεί να δεχτεί ότι ο πυλώνας του εγχειρήματος, ο ΣΥΝ, με την όποια ιστορία, το στοιχειώδη μηχανισμό, τους πόρους, τα χιλιάδες μέλη και τη σχετική αναφορά σε κοινωνικούς χώρους (έστω και αν αυτή περιορίζεται σε πανεπιστημιακούς, ελεύθερους επαγγελματίες και δημόσιους υπάλληλους) θα υποχρεωθεί να συγκυβερνήσει ή ακόμα χειρότερα να ελεγχθεί από μια παρέα γύρω από τον Αλαβάνο και μια δράκα συνιστώσες των μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων μελών που έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τους ήξερε ούτε η μανούλα τους. Επίσης, αντιλαμβάνεται ότι η Ανανεωτική – «δεξιά» – πτέρυγα του κόμματος, η οποία επί μια δεκαετία τρώει τη μια εσωκομματική καρπαζιά μετά την άλλη, δεν θα δεχτεί με τίποτα αυτή τη διάχυση ή αυτοδιάλυση του ΣΥΝ και αυτή τη φορά έχει στρατηγικό διέξοδο που της δίνει τη δυνατότητα να μην υποταχτεί και να διεκδικήσει την οριστική ηγεμονία της ανανεωτικής αριστεράς. Το όνομα αυτού, «Πράσινοι«. Αν τα πράγματα ζορίσουν πολύ με το ΣΥΡΙΖΑ, μια πιθανή συμμαχία «Ανανεωτικών» και «Πρασίνων» σε έναν καινούριο «Συνασπισμό της Αριστεράς και της Οικολογίας» θα δώσει σχεδόν σίγουρα το πολυπόθητο 3% και τα έδρανα της Βουλής, με ό,τι σημαίνει αυτό για την εδραίωση και κυριαρχία του σχήματος και θα αφήσει τον «αριστερό» και «αποκαθαρμένο» ΣΥΡΙΖΑ να παραπαίει λίγο πάνω ή κάτω από το 2%. Γι’ αυτό και ο Τσίπρας, έχοντας σαφώς υψηλότερη διορατικότητα από τον Αλαβάνο, προσπαθεί να ισορροπήσει κρατώντας το κόμμα ενωμένο και αρνείται την όποια μετεξέλιξη. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτή του τη στάση έχει μαζί του, έκοντες άκοντες, την πλειοψηφία του Αριστερού Ρεύματος, τους προερχόμενους από το ΚΚΕ δηλαδή, οι οποίοι έχοντας βιώσει τη δραματική εμπειρία του ’90-’91, όταν ήταν αυτοί που επιχείρησαν να διαλύσουν το ΚΚΕ και να το διαχύσουν στον ενιαίο τότε Συνασπισμό, διαπίστωσαν μετά από χρόνια ότι εκείνοι που κράτησαν τα «ντουβάρια» (δηλαδή την οργάνωση, τα σύμβολα, την ιστορία και το μηχανισμό μέσα στην κοινωνία) ήταν αυτοί που υπερίσχυσαν πολιτικά  -το ΚΚΕ – ενώ οι ίδιοι παραπαίουν. Το πάθημα φαίνεται να γίνεται μάθημα για το «Ρεύμα» και παρ’ όλο που η πλειοψηφία του δεν έχει εμπιστοσύνη στον Αλέξη, δεν θα τον αφήσει μόνο του και θα τον βοηθήσει να κρατήσει αυτόνομο και ενιαίο το κόμμα.
Θα μου πείτε, όλοι αυτοί οι σχεδιασμοί, ένθεν και ένθεν, θα «βγουν»; Άγνωστο. Στην πολιτική σύγκρουση και ιδιαίτερα αυτή που γίνεται ερήμην κοινωνικής αναφοράς, τα πράγματα μπορούν να αποκτήσουν μια ανεξέλεγκτη και απρόβλεπτη δυναμική. Για παράδειγμα οι λεγόμενοι «Ανανεωτικοί» έχουν εξαπολύσει σφοδρή επίθεση εναντίον όλων, και του Τσίπρα, πιέζοντας με πολύ σκληρό τρόπο, γεγονός που δύναται να ενεργοποιήσει τα «αντιδεξιά» ανακλαστικά του «Ρεύματος» που δεν θα δεχτεί να χάσει την εσωκομματική ηγεμονία τόσο εύκολα, κλπ, κλπ. Πάντως, ένα είναι βέβαιο, ότι όποια κατάληξη και αν έχει η παρούσα κρισιακή διαδικασία εντός των ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ το όλο εγχείρημα με τη σημερινή του μορφή και καθεστώς ισορροπιών, οδηγείται σε πολιτική και ουσιαστική ανυποληψία με μικρές δυνατότητες επαναφοράς στην προ του 2009 κατάσταση. Τα πράγματα είναι κυριολεκτικά σε οριακό σημείο. Αν μάλιστα οδηγηθεί στις πιθανές πρόωρες εκλογές με αυτήν την κατάσταση στο εσωτερικό του, τότε η πιθανότητα ένταξής του στην …εξωκοινοβουλευτική αριστερά είναι μεγάλη.
Τέλος, θα ερωτήσει κάποιος/α: Τι σχέση έχουν όλες αυτές οι μάχες προσώπων, μηχανισμών, ομάδων, γκρουπών με τα πραγματικά προβλήματα του λαού και της χώρας; Η απάντηση είναι απλή. Γιατί, πριν το ξέσπασμα της μετεκλογικής κρίσης είχαν; (Πέρα από την έκφραση των συμφερόντων κάποιων μικρών κοινωνικών ομάδων που προαναφέραμε και μια εγγενή αριστερή αυτοαναφορικότητα – οι «αριστεροί» που μιλάνε για τους «αριστερούς» και την «αριστερά» σαν να πρόκειται για μια χωριστή κοινωνική κατηγορία).

Μείνε! Μείνε! Ω, Μεγάλε (στραβο)Τιμονιέρη!

Ιουνίου 22, 2009

… Και ο Μεγάλος εκάμφθη (συγκινημένος) και έμεινε!…

😆

Από τη «ριζοσπαστική Αριστερά» στη «σουργελοποιημένη»

Ιουνίου 18, 2009

Σκηνές από ταινίες των «Μόντυ Πάιθονς» θυμίζουν πια οι «δραματικές» εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ, οι σχετιζόμενες με την παραίτηση – μη παραίτηση Αλαβάνου. Η ελληνική Αριστερά, σε όλες της τις εκφράσεις,  έχει βιώσει στη μακρόχρονη ιστορία της μεγάλες διασπάσεις, θανάσιμες εσωτερικές συγκρούσεις, ακόμα και αιματηρές αντιπαραθέσεις, ποτέ όμως καταστάσεις φάρσας σαν αυτή που ξετυλίγεται αυτές τις μέρες στο ΣΥΡΙΖΑ!
Ο Αλαβάνος αφήνει, λοιπόν, χτες να διαρρεύσει στα ΜΜΕ ότι στην απογευματινή συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ θα παραιτηθεί από βουλευτής και ως εκ τούτου από Πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ. Όντως πηγαίνει στη συνεδρίαση και ανακοινώνει στα μέλη της Γραμματείας (από την οποία απουσιάζουν οι εκπρόσωποι του κόμματός του, του ΣΥΝ !!) την – προσέξτε! – «πρόθεσή του να παραιτηθεί από το βουλευτικό αξίωμα» και τους καλεί να τοποθετηθούν (!!) επί της προθέσεώς του!!! Δηλαδή είτε πρόκειται για μια επίδειξη από μέρους του, παλιού καλού δημοκρατικού συγκεντρωτισμού (ακόμα και αν θέλω να παραιτηθώ αποφασίζει το Κόμμα 🙂 ) είτε τους δουλεύει ψιλό γαζί, καθ’ ότι η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ παίζει (αν τον παίζει) συντονιστικό ρόλο μόνο αφού ο πολιτικός σχηματισμός δεν έχει καν δική του οργάνωση! Εκείνοι – μια δράκα μεσήλικων ή ηλικιωμένων (αποτυχημένων μάλλον) βετεράνων της κοινοβουλευτικής και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς – οδύρονται και προσπαθούν να μεταπείσουν τον Αλαβάνο! Αλλά εκείνος ούτε πείθεται ούτε δεν πείθεται (επί της προθέσεώς του πάντοτε!) και φεύγει! Οι υπόλοιποι, με δραματικό ύφος, αναντίστοιχο των κωμικών στιγμών, ανακοινώνουν από τηλεοράσεως ότι ομόφωνα τον καλούν να ανακαλέσει (την πρόθεση)! Και ορίζουν νέα συνάντηση τη Δευτέρα (ελπίζοντας ότι θα είναι και ο ΣΥΝ) για να συζητήσουν και να αποφασίσουν την …πρόθεση του Αλαβάνου!
Ο Αλαβάνος κατάφερε να τσιρκοποιήσει εντελώς τις εξελίξεις στο εσωτερικό των ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Και μπράβο του! Γιατί ξέρει καλά το πολιτικό ποιόν και τα όρια της πλειοψηφίας του δυναμικού που βρήκε «φιλόξενη στέγη» εκεί μέσα. Γνωρίζει και αυτός αλλά και οι ίδιοι ότι ο «ΡΙΖΑ» από τον ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν ήταν αυτός και κατέβαιναν μόνοι τους στις εκλογές, θα συναγωνίζονταν με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ποιός θα περάσει πρώτος το 0,5%…
Για όλους του υπόλοιπους – αφελείς, έντιμους και καλόπιστους – που πίστεψαν ότι αυτός ο σχηματισμός θα μπορούσε να είναι ο «τρίτος πολιτικός πόλος» ή να «ανατρέψει το δικομματικό πολιτικό σύστημα«, ας διασκεδάσουν τώρα με την φαρσοκωμωδία σε συνέχειες. Φαρσοκωμωδία τόσο «υψηλού» επιπέδου, που ακόμη και η παραπαίουσα Ν.Δ. του Καραμανλή δεν έχει μπορέσει να κατακτήσει προς το παρόν στο εσωτερικό της… 😈

Καληνύχτα κυρ Αλέκο Νο2;…

Ιουνίου 17, 2009

ή μήπως,
…έναρξη της επιχείρησης διάλυσης του ΣΥΝ και «πονηρή» κίνηση κατοχύρωσης αρχηγικής εφεδρείας σε έναν «νέο» ΣΥΡΙΖΑ, όχι ομοσπονδιακό αυτή τη φορά, αλλά ενιαίο κόμμα όπου όλοι οι «καλοί» (και «πονεμένοι») της αριστεράς και του αριστερισμού θα χωρέσουν;

Καληνύχτα κυρ Αλέκο!

Ιουνίου 8, 2009

«…μια κυβέρνηση με πυρήνα τη ριζοσπαστική Αριστερά»

(το παρ’ ολίγον έκτο κόμμα, πριν από ένα χρόνο, σε στιγμές δημοσκοπικής ευφορίας).

Μικρός σχολιασμός

Φεβρουαρίου 18, 2009

«…
-Για το γεγονός ότι ο κύριος Αλαβάνος είναι από τους πιο πλούσιους αρχηγούς;

Το θεωρώ γελοίο να μιλάμε για αυτό. Μερικοί από τους πρωτεργάτες της Γαλλικής επανάστασης ήταν πάμπλουτοι, οι καπεταναίοι του ΕΛΑΣ ήταν τσιφλικάδες, ο Βελουχιώτης ήταν γεωπόνος από πλούσια οικογένεια, ο Τσε ήταν γιατρός από μεγαλοαστική οικογένεια με πολλά λεφτά, τα παράτησε όλα και πήρε τα βουνά. Και ο Μαρξ ακόμα, δεν ήταν κανένα φτωχαδάκι. Καλύτερα να είσαι πλούσιος και επαναστάτης, παρά φτωχός και μαλάκας, γλείφτης του καθένα που σε πηδάει…»

Απόσπασμα από προ μηνός συνέντευξη του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Ψαριανού. Την αφορμή μου την έδωσε δημοσίευση στο ιστολόγιο του McManus.
Ολόκληρη η συνέντευξη ΕΔΩ.

Το «ολίγον» σχόλιο που έχω να κάνω είναι ότι δεν γνωρίζω την περιουσιακή κατάσταση των προαναφερθέντων προσώπων τη στιγμή γεννήσεώς τους, πιστεύω όμως ότι τη στιγμή του θανάτου τους δεν συμπεριελάμβανε ξενοδοχεία, διαμερίσματα, εξοχικά, μετοχές, κλπ…

Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει…

Σεπτεμβρίου 22, 2008

Δύο είναι τα σημαντικότερα ευρήματα όλων των δημοσκοπήσεων των τελευταίων ημερών.
Πρώτον, η κατρακύλα των ποσοστών της ΝΔ και του ίδιου του Καραμανλή (για πρώτη φορά) συνεπεία της πραγματικότητας διάλυσης, βρωμιάς, ανημπόριας και κοινωνικής σκληρότητας που αποπνέει η κυβέρνησή του. Μόνο εξαιτίας αυτής της όζουσας κατάστασης, το ΠΑΣΟΚ παίρνει κεφάλι στη δημοσκοπική κούρσα και φυσικά όχι επειδή ο κόσμος εκτίμησε το (ανύπαρκτο) πρόγραμμά του ή τον (ανύπαρκτο) αρχηγό του. Εξάλλου, τι ακριβώς πανηγυρίζει το κεντροαριστερό εργολαβικό λόμπυ είναι σχεδόν αδιευκρίνηστο, όταν τα ποσοστά του «προπορευόμενου» ΠΑΣΟΚ είναι κάτω από το 30%!
Δεύτερον, η κατιούσα που έχουν πάρει τα δημοσκοπικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ και που δείχνουν να προσεγγίζει πια το 10% και σε κάποιες να πέφτει σημαντικά κάτω και από αυτό. Πώς είναι δυνατόν το δημοσκοπικό (θα το τονίζω κάθε φορά αυτό) 18% στις αρχές του καλοκαιριού μέσα σε τρεις μήνες να πέφτει στο 10% και πιο κάτω; Πώς είναι δυνατόν η «μόνη πραγματική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Καραμανλή» (όπως επαίρονταν οι υπερφίαλοι της ηγεσίας του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ), τώρα που η κυβέρνηση Καραμανλή αποσυντίθεται κάτω από το βάρος της ίδιας της πολιτικής της, να γνωρίζει τέτοια κατρακύλα των ποσοστών της;
Μόνο φαινομενικά μπορεί να θωρηθεί κάτι τέτοιο ως παράδοξο. Στην ουσία, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ έπεσε θύμα της ίδιας της τότε «επιτυχημένης» αντιπολιτευτικής του τακτικής! Όταν σε κάθε ευκαιρία οι Αλαβάνος, Τσίπρας, κ.ά., ζητούσαν την «παραίτηση Καραμανλή» ή «να φύγει η ΝΔ γιατί κάνει κακό στον τόπο» και άλλα τέτοια «καταιγιστικά», με δεδομένη την τότε ανυπαρξία του ΠΑΣΟΚ, σκαρφάλωναν δημοσκοπικά στο 18% πείθοντας ένα κομμάτι των πολιτών (με τι χαρακτηριστικά άραγε;) για την ορθότητα της θέσης τους και για την ανάγκη ύπαρξης «προοδευτικής διακυβέρνησης«. Σήμερα, λοιπόν, που η πτώση της κυβέρνησης είναι μια σοβαρή πιθανότητα, οι ίδιοι αυτοί πολίτες περίμεναν από το ΣΥΡΙΖΑ να πει το «τώρα τι;» όσον αφορά στην «προοδευτική διακυβέρνηση«. Και φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν λέει τίποτε ή λέει καλαμπουράκια για «κυβέρνηση με βάση τη ριζοσπαστική αριστερά» και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Αφού «λύσσαξαν» να πείσουν τον κόσμο ότι για όλα τα δεινά φταίει η κυβέρνηση Καραμανλή τώρα λαμβάνουν τα επίχειρα της ανοησίας τους. Ο «κόσμος» αρχίζει να βλέπει ψιλοσυμπαθητικά τον (Φόρεστ) ΓΑΠ που θα τον γλιτώσει από την κυβέρνηση Καραμανλή!
Είμασταν κάμποσοι, ήδη από την περασμένη προεκλογική περίοδο, που τονίζαμε ότι αυτή η μονοσήμαντη επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλαβάνου προσωπικά στον έναν από τους δύο πυλώνες του δικομματισμού, ουσιαστικά αθωώνει το ΠΑΣΟΚ ή δημιουργεί βάσιμες προσδοκίες για συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι πριν από λίγο καιρό τα αποτελέσματα αυτής της τακτικής δεν είχαν φανεί ακόμη λόγω της παροιμειώδους ανικανότητας της ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, τώρα όμως…
Ο κυρ-Αλέκος (ο Αλαβάνος) νόμισε ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας ανατρέπεται με ασκήσεις ρητορικής δεινότητας από του βήματος της Βουλής, με διατύπωση ευφυολογημάτων από τα πρόθυμα τηλεπαράθυρα, με εφφετζίδικες κινήσεις τύπου Τσίπρα και την επίκληση και τερατώδη μεγέθυνση υποτιθέμενων κινημάτων (π.χ. «κίνημα του άρθρου 16«) – τα οποία δεν άφησαν κανένα ιδεολογικό και πολιτικό αποτύπωμα στην ελληνική κοινωνία – ή την ανακάλυψη καινοφανών κοινωνικών υποκειμένων («γενιά των 700 ευρώ«)! Δεν θέλησε ή η πολιτική του κουλτούρα δεν του επέτρεψε να κατανοήσει, ότι το πολιτικό σύστημα δύναται να ταρακουνηθεί συθέμελα μόνο όταν μια κυβέρνηση πέφτει λόγω εκτεταμένων και μακρόχρονων λαϊκών κινητοποιήσεων ή βίαιων κοινωνικών συγκρούσεων (ή ακόμα και εθνικών καταστροφών) και όχι από τα αντιπολιτευτικά του βελάκια. Εν προκειμένω, δέ, πέφτει από μόνη της, από το βάρος της ίδιας της αθλιότητάς της, για να τη διαδεχτεί μια εξίσου άθλια νέα κυβέρνηση. Και όλα αυτά ισχύουν βέβαια αν δεχτούμε, από καλή προαίρεση, ότι σκοπός της μέχρι τώρα στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ είναι πραγματικά μια αριστερή κυβέρνηση (τύπου Ντ’ Αλέμα τη δεκαετία του ’90 ή τύπου Χριστόφια σήμερα) και όχι η συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ (ποιό από τα δύο σενάρια είναι το χειρότερο ειλικρινά δεν γνωρίζω!). Προσωπικά, οι αμφιβολίες μου για τις «αγαθές» προθέσεις του διδύμου Αλαβάνου-Τσίπρα είναι μεγάλες.
(Το αστείο είναι ότι τώρα αλλάζει άρδην η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ και σε κάθε σκάνδαλο της ΝΔ, ο Αλαβάνος και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ υπογραμμίζουν ισότιμα τις ευθύνες των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ! Πριν από λίγους μήνες, τα ίδια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν παρέλειπαν να κατηγορούν ξετσίπωτα σε όλους τους τόνους το ΚΚΕ και όσους πολιτικούς χώρους τολμούσαν να πράξουν το ίδιο, ως «δεκανίκια της Δεξιάς»!!…).
Τελειώνοντας, αν η αποσύνθεση της κυβέρνησης Καραμανλή συνεχιστεί αμείωτη και ο ΓΑΠ ή οι μεγαλοΠΑΣΟΚοι δεν αρχίσουν τα «τρελλά» τους, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα πιεστεί ακόμη περισσότερο λόγω των εγγενών του αντιφάσεων. Οι δρόμοι είναι αποκλειστικά δύο: Είτε θα ενδώσει στα κελεύσματα ενός μεγάλου κομματιού στο εσωτερικό του ΣΥΝ και του κεντροαριστερού εργολαβικού λόμπυ (π.χ. «Ελευθεροτυπία») και με περίτεχνο τρόπο θα οδηγηθεί σε κυβερνητική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα να διαλυθεί με βίαιο τρόπο η συνεργασία του ΣΥΝ με τον «αριστερισμό«, δηλαδή ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ σαν πολυσυλλεκτική πολιτική οντότητα. Είτε, θα μείνει μέχρι τέλους συνεπής στον αντι-δικομματισμό του, έστω και με το στρεβλό τρόπο που το κάνει σήμερα, και θα υποστεί περαιτέρω καθίζηση των ποσοστών του πλησιάζοντας στα φυσιολογικά νούμερα αυτού του χώρου (3%-6%), διακινδυνεύοντας παράλληλα μια μαζική προς το ΠΑΣΟΚ (ή ακόμα και τους «Πράσινους«, των οποίων η πλειοψηφία αμάν κάνει για κυβερνητικούς θώκους!) αποχώρηση της λεγόμενης «ανανεωτικής πτέρυγας» και ενός μεγάλου κομματιού των οπαδών του που διάκεινται ευμενώς προς μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ (περίπου το 60% σύμφωνα με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις).

Κι επειδή νομίζω ότι σας κούρασα με την βαρυ(α)σήμαντη ανάλυσή μου, παραθέτω, με σκοπό να ευθυμήσετε, απόσπασμα από κείμενο για τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις, στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδας «Αριστερά !«, οργάνου της ΚΟΕ, οργάνωσης η οποία φιλοδοξεί να αποτελέσει την «κομμουνιστική συνιστώσα» του ΣΥΡΙΖΑ (τα θαυμαστικά και η υπογράμμιση δικά μου):

«…Η δυναμική της Αριστεράς παραμένει σημαντική – και αυτό ισχύει ειδικά για τον ΣΥΡΙΖΑ, που για τον αστισμό αποτελεί έναν αστάθμητο (!)  και μη προβλέψιμο (!) παράγοντα (σε αντίθεση με το πάντα «νομιμόφρον» ΚΚΕ) (!)» 😆 . 😆

«Αστάθμητος» (θα πέσει κι άλλο;) και «μη προβλέψιμος» (θα συγκυβερνήσει ή όχι;) ο ΣΥΡΙΖΑ! Μπα σε καλό σας βρε σύντροφοι της ΚΟΕ, το χιούμορ σας σπάει κόκαλα! 😆