Posts Tagged ‘ακροδεξιά’

Η σιωνιστική στροφή της ελληνικής ακροδεξιάς*

Ιουνίου 7, 2010

Το ΛΑΟΣ δεν ταυτίζεται απόλυτα με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μόνο στην αποδοχή και προώθηση της οικονομικής κατοχής του ΔΝΤ και της ΕΕ στην Ελλάδα. Ταυτίστηκε και στην αφωνία απέναντι στο σιωνιστικό έγκλημα σε βάρος του διεθνούς «Στόλου της Ελευθερίας» για τη Γάζα. Εκεί, μάλιστα, που η πανάθλια πρώτη ανακοίνωση του ελληνικού ΥΠΕΞ αφήνει αμφιβολίες για το «σύννομο» του χαρακτήρα των ενεργειών των οργανώσεων που συμμετέχουν στην πρωτοβουλία και νίπτει τας χείρας του λέγοντας ότι οι ακτιβιστές είχαν «προειδοποιηθεί για τους κινδύνους» που διέτρεχε η ασφάλειά τους, το ΛΑΟΣ με τη δική του τριών γραμμών ανακοίνωση δείχνει να ανησυχεί μην τυχόν το Ισραήλ «χάσει το δίκιο του» από τις βάναυσες ενέργειές του!

Προφανώς το ζήτημα δεν είναι οι λεκτικοί ακροβατισμοί, οι κωλοτούμπες και τα ήξεις αφίξεις του κόμματος του Καρατζαφέρη. Συνηθισμένα γεγονότα πλέον. Το ενδιαφέρον είναι ότι η «ζυγισμένη» στάση του ΛΑΟΣ εκφράζει ουσιαστικά τη φιλο-ισραηλινή και αντι-αραβική μετατόπιση της πλειοψηφίας της ακροδεξιάς στην Ελλάδα, μαζί και του καφενειακού «πατριωτισμού» που ανθεί στη χώρα την τελευταία δεκαετία. Μια βόλτα στα αντίστοιχα ακροδεξιά ή «πατριωτικά» ιστολόγια και ιστοσελίδες στο διαδίκτυο αυτές τις μέρες καταδεικνύει ότι η πλειοψηφία των αρθρογράφων και σχολιαστών αντιμετώπισαν τη σφαγή που προκάλεσαν οι σιωνιστές με συναισθήματα που κυμαίνονταν από την κριτική κατανόηση στη στάση του Ισραήλ έως την ανοιχτή επιδοκιμασία και τον ενθουσιασμό! Η ακροδεξιά καρικατούρα του «προαιώνιου Εβραίου εχθρού» δείχνει να αντικαθίσταται από τη νέα καρικατούρα του «εβραίου πατριώτη» που μάχεται με σθένος για την επιβίωσή του απέναντι στους «βρωμιάρηδες» ισλαμιστές και αποτελεί πρότυπο για το «εκφυλισμένο έθνος μας». Εδώ και καιρό, αρκετοί νέοι και φιλόδοξοι «διανοούμενοι» της νέας ακροδεξιάς προωθούν ευθέως στα κείμενά τους την ιδέα μιας ευρείας συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ-Ελλάδας, η οποία θα αποτελέσει ανάχωμα στην ισλαμική επέλαση. Οι αρχικά μεμονωμένες αυτές απόψεις τείνουν πια να αποκτήσουν πιο πλατύ ακροατήριο και μάλιστα σε ένα ευρύτερο χώρο πέραν των μικρών ακροδεξιών ομαδοποιήσεων. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρήθηκε και στις ΗΠΑ και τη Δυτ. Ευρώπη μετά το 2001 όπου η νέα άκρα δεξιά εγκατέλειψε τον παραδοσιακό ακροδεξιό αντισημιτισμό και μετακινήθηκε σε μια ακραία φιλοσιωνιστική γραμμή. Οι παράγοντες που αρχίζουν να καθιστούν τις ανοησίες αυτές αποδεκτές σε ένα ευρύ ακροατήριο στη χώρα μας είναι ποικίλοι:

Η καταφανής πια αδυναμία και παρακμή του νεοελληνικού μεταπολιτευτικού σχηματισμού δημιουργεί σαν αντιστάθμισμα φαντασιώσεις ισχύος από μια πιθανή υιοθέτηση του «ισραηλινού παραδείγματος» που διακρίνεται για τη «στιβαρότητα» και τη «σιδερένια πυγμή» του. Η ισλαμοφοβία που τροφοδοτείται από την κυρίαρχη δυτική προπαγάνδα αλλά και από την γκετοποιημένη παρουσία χιλιάδων μουσουλμάνων μεταναστών στα μεγάλα αστικά κέντρα. Η προσπάθεια της Τουρκίας του Ερντογάν για ανάδειξή της σε περιφερειακή υπερδύναμη εκμεταλλευόμενη το ισλαμικό και οθωμανικό ιστορικό υπόβαθρό της και η διαφαινόμενη σύγκρουσή της με το Ισραήλ για την ηγεμονία στην περιοχή, δημιουργεί ανακλαστικά του τύπου «ο εχθρός του εχθρού μου φίλος» που καθιστούν το Ισραήλ συμπαθές. Τέλος, η λατρεία του κρατικού αυταρχισμού, της στρατιωτικής βαναυσότητας και της αντιδημοκρατικότητας, στα οποία διακρίνεται το σιωνιστικό κράτος, εκφράζει όλα εκείνα τα στρώματα στην Ελλάδα που δεν έπαψαν να ονειρεύονται το «μια χούντα θα μας σώσει».

 Αντί, λοιπόν, στην επιθετική κι επεκτατική νέο-οθωμανική στρατηγική της Άγκυρας να αντιτάξουμε ως λαός μια συνεκτική αμυντική στρατηγική που θα περιλαμβάνει την ενεργοποίηση των ιστορικών μας δεσμών και των συνεργασιών με τους λαούς των Βαλκανίων, της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, μας προτείνεται να διαλέξουμε ηγεμόνα: Ισραήλ αντί Τουρκίας! Αντί να διαρρήξουμε τους δεσμούς με τα Αμερικάνικα και λοιπά δυτικά ιμπεριαλιστικά συμφέροντα και να ακολουθήσουμε μια πραγματικά ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική που θα διασφαλίσει το γεγονός ότι η χώρα δεν θα γίνει πεδίο της αιματηρής αντιπαράθεσης Ισλάμ-Δύσης, μας προτείνεται να συμμαχήσουμε με το σιωνιστικό χωροφύλακα ώστε να γίνουμε μέρος του παγκόσμιου προβλήματος! Αντί να προχωρήσουμε στην παραγωγική και οικονομική μας ενδυνάμωση προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων και όχι των παρασιτικών και ενδοτικών ελίτ, μας προτείνεται να προσχωρήσουμε στους σιωνιστικούς και αμερικάνικους τυχοδιωκτισμούς. Αντί να έχουμε ως στόχο την αντικατάσταση της ολιγαρχικής μας δημοκρατίας από θεσμούς άμεσης δημοκρατίας που θα προκρίνουν τη λαϊκή κινητοποίηση και συμμετοχή σε όλα τα επίπεδα – την παραγωγή, τη λήψη των αποφάσεων, τον πολιτισμό, την άμυνα -, κάποιοι ονειρεύονται το στρατοκρατικό, αυταρχικό και ρατσιστικό πρότυπο του ισραηλινού απαρντχάιντ.

Είναι κατανοητό πιστεύω πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει συνολικά, σε αυτήν την κρίσιμη για το λαό μας στιγμή, η διάδοση αυτών των δηλητηριωδών αντιλήψεων που έχουν το θράσος (ή την αφέλεια) να περιβάλλονται με το μανδύα του πατριωτισμού. Η ιστορία με τη σφαγή των ακτιβιστών από τους σιωνιστές, κατέδειξε, δυστυχώς, ότι εκτός από το κυρίαρχο εθνομηδενιστικό πρότυπο των ελίτ θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε και διάφορα ανεγκέφαλα και δηλητηριώδη ρεύματα «πατριωτικής» πολιτικής υποκουλτούρας.

* Συγγραφέας του παραπάνω άρθρου είναι ο Θ. Ντρίνιας και δημοσιεύτηκε στη μηνιαία εφημερίδα «Ρήξη» στις 5/6 (φ.64).

«Αμερικανέ μου, ιδού το Έθνος σας!»

Ιουλίου 5, 2008

«Η Ελλάς οφείλει να βρει ένα καινούριο γεωπολιτικό ρόλο. Προφανώς, αυτός ο ρόλος δεν θα είναι αυτός που ήταν πριν 2.500 χρόνια… Θα πρέπει να είναι ένας ρόλος προσαρμοσμένος στις σημερινές συνθήκες. Θα μπορούσαμε να γίνουμε χώρα-ηγέτης στην Χερσόνησο του Αίμου, συνδέοντας την περιοχή με τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ […] Οι ΗΠΑ χρειάζονται συμμάχους που θα συγκρατούν την Ρωσική επιρροή από τις θερμές θάλασσες, […] και, όταν χρειάζεται, να δίνουν βοήθεια στις ΗΠΑ στις διενέξεις της με την Γερμανο-γαλλοκρατούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση».«Άλλοι θα προτιμούσαν να βρίζαμε εν χορώ τους Αμερικανούς παρέα με το ΚΚΕ, ή να κάναμε κοινές εκδηλώσεις με τον Αλέξη Τσίπρα υπέρ του Τσάβες. Μόνο που εγώ δεν βλέπω το κέρδος για την Ελλάδα με αυτές τις επιλογές και τα εύσημα της αριστεράς ποσώς με ενδιαφέρουν.
Στην άλλη περίπτωση όμως θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε τα ιστορικά δικαιώματα του Ελληνισμού σε Κύπρο, Βόρειο Ήπειρο και Μοναστήρι […] Αυτό, αν δεν το κάνουμε υπό την Αμερικανική ομπρέλα, πως θα το πετύχουμε; Η άλλη επιλογή είναι να βρίζουμε τσάμπα τους Αμερικανούς και οι τελευταίοι να συζητούν τα σοβαρά θέματα της περιοχής με τους τούρκους πολιτικούς και στρατηγούς.»

«Η Ελλάς βεβαίως πρέπει να μπορεί να ελίσσεται ανάλογα με τα συμφέροντά της. Να εκμεταλλευθούμε τις δυνατότητες της Ρωσίας, τους αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου. Η προτεραιότητά μας όμως είναι οι ΗΠΑ και η οικοδόμηση μίας πραγματικής στρατηγικής συνεργασίας μαζί τους.»…

 

Όχι, δεν είναι λόγια του μακαρίτη του Παναγιώτη Κανελλόπουλου από τις αρχές της μακρινής δεκαετίας του ’50, όταν ως μέλος της ελληνικής κυβέρνησης υποδεχόμενος τον Αμερικάνο στρατηγό Βαν Φλήτ εκστόμισε το περίφημο «Στρατηγέ μου. Ιδού ο στρατός σας!», λίγο πριν ο Αμερικάνος επιθεωρήσει το παραταγμένο ελληνικό στρατιωτικό άγημα τιμών. Ως εκπρόσωπος της «πεφωτισμένης» μεν, αλλά «ανακουφισμένης» δε (από την έκβαση του Εμφυλίου) Δεξιάς, δεν μπορούσε, βλέπετε, να κρύψει τον ενθουσιασμό του.
Τα παραπάνω λόγια είναι σημερινά και ανήκουν σε επίλεκτο στέλεχος της ελληνικής ακροδεξιάς, το μέλος της Κ.Ε. του ΛΑΟΣ και παλαιό στέλεχος του «Ελληνικού Μετώπου», Χρ. Χαρίτο. Ο «εκλεκτός» αυτός νέος επιθυμεί εσχάτως να αποτελέσει τον ιδεολογικό οδηγό («φύρερ») του χώρου σύμπασας της «γνησίου δεξιάς». Τα αποσπάσματα που αναδημοσίευσα περιέχονται στο άρθρο του με τον βαρύγδουπο τίτλο «ΗΠΑ , Ρωσία και η θέση της Ελλάδας». Όπως καταλαβαίνετε στο εν λόγω άρθρο ο «γνήσιος Έλλην και πατριώτης» Χαρίτος προτείνει τη μετατροπή της χώρας μας σε τσοπανόσκυλο των Αμερικάνων, την πλήρη και επιθετική ταύτισή της με την αμερικάνικη πολιτική και επιτίθεται στη Ρωσία διότι μας χρησιμοποίησε και μας πρόδωσε στα …Ορλωφικά!
Ουδεμία η έκπληξις!
Έχω βαρεθεί να επαναλαμβάνω το ίδιο πράγμα: Η ελληνική ακροδεξιά, αν δεν συσπειρώνει ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις κεφαλοξυρισμένων τραμπούκων και ερευνητών των «Ελ», «Νεφελίμ», «Ελοχίμ», κλπ, τότε στη «σοβαρή» της μορφή ονειρεύεται ακόμα τον Γράμμο και το Βίτσι, την ΚΥΠ, τον Ιωαννίδη, τον Βαν Φλήτ και τον Παπάγο! Στο πολιτικό τους DNA έχει αποτυπωθεί το γεγονός ότι ήταν οι Αμερικάνοι που τους έσωσαν μετά τον πόλεμο από τα επίχειρα της γερμανοντυμένης συνεργασίας τους. Και αυτό, οι ίδιοι, σαν πιστοί φίλοι του Αμερικανού ανθρώπου, δεν μπορούν να το ξεχάσουν, οφείλοντας να του γλύφουν πάντα το χέρι. Με ό,τι αντι-ιμπεριαλιστική και πατριωτική προβιά και αν ενδυθούν, δεν πρόκειται ποτέ να κρύψουν αυτό που πραγματικά είναι: Ένας επικίνδυνος εσμός πολιτικών απατεώνων, δυνάμει ή όντως πρακτόρων και πρόθυμων υπηρετών των διεθνών «αφεντικών» (είτε κάποτε λέγονταν Ναζήδες είτε σήμερα Γιάνκηδες), οι οποίοι θα αποτελούν πάντα μια χρήσιμη εφεδρεία ανωμαλίας και προβοκάτσιας.
Άξιος ο μισθός τους!

Οι «Μακεδονομάχοι» του εθνικισμού και οι «ξωμάχοι» του κοσμοπολιτισμού

Ιανουαρίου 4, 2008

Η οριακή, για τα ελληνικά συμφέροντα, κατάσταση στην οποία έχει φτάσει η υπόθεση της ονομασίας της ΠΓΔΜ, ενισχύει τις δυνάμεις που εγγράφουν την πολιτική τους επιβίωση στο μανιχαϊκό δίπολο «εθνικισμού»-«αντεθνικισμού». Όπως είχα γράψει και παλαιότερα, η είσοδος του ΛΑΟΣ στη Βουλή θα έτεινε να καταστήσει τέτοιου τύπου δίπολα κυρίαρχα σε σημαντικά ζητήματα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, νεκρώνοντας τις δυνατότητες εναλλακτικής ή συνθετικής ανάγνωσης των γεγονότων.
Έτσι, στο «Μακεδονικό», η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του ΛΑΟΣ ήταν το σάλπισμα για μια συνολική αντεπίθεση-παρέμβαση του ακροδεξιού πολιτικού φάσματος με μια ξεκάθαρη στόχευση. Την πλαστογράφηση της Ιστορίας και την ανάδειξη των ιδεολογικών (και φυσικών) απογόνων του ταγματασφαλισμού και του δωσιλογισμού ως μοναδικής «πατριωτικής» δύναμης. Με αφορμή το «Μακεδονικό», η κατηγορία του «εαμοβουλγαρισμού» ανασύρεται από τα ντουλάπια και αποδίδεται σε όλους όσους δεν βλέπουν σ’ αυτήν την υπόθεση «αιμοσταγείς σλαύους», από το ΚΚΕ μέχρι τον …Μέρτζο (επειδή τόλμησε να μιλήσει για σύνθετη ονομασία)! Η εμφυλιοπολεμικού τύπου ρεβάνς του ταγματασφαλισμού επικεντρώνεται κατά κύριο λόγο στην ιστορία της Εθνικής Αντίστασης και σε εκείνες τις περιόδους όπου «η Αριστερά στην Ελλάδα κατήγαγε νίκες μόνο όταν πέτυχε τη συγκρουσιακή ιδιοποίηση της έννοιας ‘έθνος’ » (Δ. Παπανικολόπουλος, εφ. «Αυγή»). Και αυτό είναι απολύτως λογικό από μέρους τους, καθώς μόνο με την αλλοίωση και το ξαναγράψιμο της Ιστορίας μπορούν άνετα να διεκδικήσουν το μονοπώλιο του «πατριωτισμού», το τόσο απαραίτητο για να ανασυρθούν οριστικά από τα λαγούμια της ιστορίας, στα οποία βρέθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες.
Εξάλλου ο πολιτικός τους χώρος το έχει ξανακάνει στο παρελθόν. Τότε, που οι ταγματασφαλίτες και δωσίλογοι συνεργάτες των Γερμανών, έστειλαν μετά το ’44 τους πραγματικούς αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης στα ξερονήσια και τα εκτελεστικά αποσπάσματα, απονέμοντας εν συνεχεία στον εαυτό τους τον τίτλο (και τις συντάξεις, φυσικά) του αντιστασιακού!! Και μέσα σ’ όλα αυτά ξεχωρίζει η θλιβερή φιγούρα του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Άνθιμου, ο οποίος με τις δηλώσεις του έχει αναγάγει σε πρωταθλητισμό τη διαδικασία αυτό-προβοκαρίσματος της Εκκλησίας…
(Να τονίσω, βέβαια, για αποφυγή παρεξηγήσεων το αυτονόητο, ότι όποιοι είναι κατά του συμβιβασμού με την ΠΓΔΜ δεν είναι ταυτόχρονα και ακροδεξιοί!)

Και απέναντι στην ασύστολη καπηλεία του ζητήματος της ονομασίας της ΠΓΔΜ από το ΛΑΟΣ και την ακροδεξιά, εμφανίζεται μια συγκεκριμένου τύπου αριστερά, η οποία κινείται με το …βαθιά πολιτικό σκεπτικό: «Τι λέει ο Καρατζαφέρης και ο Άνθιμος; Εμείς θα λέμε τα αντίθετα»! Το «όνομα είναι η ψυχή μας» λένε αυτοί, «δεν μας ενδιαφέρει το όνομα» ή ακόμα και «αναγνώριση της γειτονικής χώρας με τη συνταγματική της ονομασία», θα λέμε εμείς!
Ο πριμοδοτούμενος εθνικισμός των Σλαβομακεδόνων, ο επιθετικός αλυτρωτισμός τους (ο οποίος σε δεδομένες γεωπολιτικές αναταράξεις στα Βαλκάνια δύναται να καταστεί απειλητικός, ειδικά αν τον χρησιμοποιήσουν τρίτες δυνάμεις), το ξεκάθαρο πατρονάρισμα της ΠΓΔΜ από τις ΗΠΑ, οι ευρύτεροι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για την περιοχή, η δράση του Σόρος και των ΜΚΟ του ως μέγα εθνικού ευεργέτη και «προστάτη» των Σκοπίων, η δικαιολογημένη -βασισμένη στην πρόσφατη ιστορική μνήμη (βρίσκονται ακόμη εν ζωή άνθρωποι που γνώρισαν στο πετσί τους την αιματηρή Βουλγάρικη Κατοχή, 1941-44)- ανησυχία του πληθυσμού στη Βόρεια Ελλάδα, τα υπαρκτά λάθη των προπολεμικών ηγεσιών της Αριστεράς, όλα αυτά απαξιώνονται ή χλευάζονται από αυτήν την (δήθεν διεθνιστική, κατ’ ουσίαν κοσμοπολίτικη και συμπλεγματική) αριστερά.
Έτσι, ο κ. Αλαβάνος αφού αρχικά περιγέλασε όσους ασχολούνται με αυτό το «ήσσονος σημασίας» ζήτημα (με το οποίο, παρεμπιπτόντως, ασχολείται όλη η υπόλοιπη -πλην ΣΥΝ- «καθυστερημένη και επαρχιώτικη» κοινωνία!), κάνοντας την καθιερωμένη του «κωλοτούμπα», έσπευσε να επισκεφτεί τη σλαβομακεδονική ηγεσία στα Σκόπια, για να επιστρέψει με ευφυολογήματα για την εκεί ελληνική επιχειρηματική δραστηριότητα! Ενώ οι «Ιοί» της Ελευθεροτυπίας ανοικτά προτείνουν στους πολιτικούς να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Ελλήνων επιχειρηματιών, οι οποίοι επενδύουν στην ΠΓΔΜ χωρίς να σκοτίζονται ή να εμποδίζονται από την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας», επισημαίνοντας παράλληλα ότι το μόνο υπαρκτό ζήτημα σε σχέση με την ονομασία που πρέπει να επιλυθεί, είναι η χρήση της λέξης «Μακεδονία» ως εμπορικού σήματος!! Τώρα, τι σόι αντι-νεοφιλελεύθερη αριστερά είναι αυτή, που προτείνει να καθορίζουν οι επιχειρηματίες την εξωτερική πολιτική μιας χώρας, αποτελεί ένα από τα νέα ερευνητικά ερωτήματα της πολιτικής επιστήμης…
Και φυσικά η γνωστή, κουραστική υποκρισία. Από τη μία, απαίτηση (απολύτως σωστή) για διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το νέο Ευρωσύνταγμα και από την άλλη, απόρριψη δημοψηφίσματος για τη στάση που πρέπει να κρατήσει η χώρα απέναντι στην ονομασία της ΠΓΔΜ. Στη μία περίπτωση ο λαός μας κρίνεται επαρκής να αποφασίσει για το μέλλον της Ενωμένης Ευρώπης, ενώ στην άλλη θεωρείται επικίνδυνα καθυστερημένος ώστε να αποφασίζει για το μέλλον των Βαλκανίων! Περίεργος λαός…
Ευτυχώς, όμως, πληθαίνουν οι φωνές από αριστερούς ανθρώπους, που καταγγέλουν τον υποκριτικό σνομπισμό αυτής της συγκεκριμένης αριστερής ελίτ…

(συνεχίζεται…)