Posts Tagged ‘Τσίπρας’

Όταν στο βάλτο (των Εξαρχείων) τσακώνονται τα βουβάλια τότε την πληρώνουν οι βάτραχοι (ΣΥΡΙΖΑ)…

Οκτώβριος 27, 2009

Ο παραπάνω τίτλος αποτελεί απόπειρα πολιτικής πρόβλεψης για το τι πρόκειται να συμβεί στη συμβολικά φορτισμένη περιοχή της Αθήνας το διάστημα που μας απομένει μέχρι το τέλος του χρόνου. Ας μην ξεχνάμε ότι πραγματική, ουσιαστική, καταστολή μόνο κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ μπορούν να επιτύχουν! Μια κυβέρνηση της Δεξιάς το πολύ κάποιες ψιλές (ή και χοντρές) μπορεί να ρίξει. Τσάκισμα, μόνο κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ μπορεί να το επιτύχει καθώς μόνο αυτή μπορεί να εξασφαλίσει χωρίς κόπο ευρεία κοινωνική συναίνεση και την ομερτά των Μέσων και των «πνευματικών» ανθρώπων, που χρειάζεται μια επιχείρηση διευρυμένης καταστολής. Το μαρτυράει και η πρόσφατη ιστορία: Διάλυση των τότε δυναμικών και ελπιδοφόρων Εξαρχείων στις αρχές του ’80 με βοηθούς τα ΜΑΤ, την πρέζα, τους χαφιέδες και τον εκμαυλισμό. Σχεδόν εξόντωση για κάμποσα χρόνια του «χώρου» με τη μαζική σύλληψη των 500, στο Πολυτεχνείο το ’95. Όργιο τρομολαγνείας με την εξάρθρωση της 17Ν το 2002… Όλα επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ!

Σήμερα, το «Αμερικανάκι» που επέστρεψε ως Υπουργός Αστυνομίας επιθυμεί να καθαρίσει το τοπίο από την αρχή. Όλα δείχνουν ότι όχι απλώς θα προχωρήσει σε σύγκρουση αλλά το επιθυμεί κιόλας για να γλιτώσει την κυβέρνηση του ΓΑΠ από ένα πρόβλημα, του οποίου η δραστική «επίλυση» θα της προσθέσει άφθονους τηλεοπτικούς πόντους, τη στιγμή ακριβώς που θα λαμβάνει τα δρακόντεια μέτρα για την οικονομία (δηλαδή, τη στιγμή που θα αρχίσουν να μας ξεβρακώνουν για να βρουν τα 10 δις που τους λείπουν για να μην χρεοκοπήσουν).
Αστυνομοκρατία στο έπακρο στην περιοχή πέριξ της γνωστής πλατείας (σε πρόσφατη επίσκεψή μου στην Αθήνα και σε έναν «πολιτικό» καφέ που ήπια στην περιοχή, έπαθα την πλάκα μου με τα ντου που κάνουν πάνοπλοι κρανοφόροι της ΕΛΑΣ στο εντελώς ξεκάρφωτο για εκφοβισμό- 20 χρόνια που συχνάζω αναγκαστικά εκεί δεν το είχα ξανασυναντήσει κάτι τέτοιο), αναψηλάφιση των φακέλων της δίκης της 17Ν, επικήρυξη 600.000 ευρώ των «ληστών με τα μαύρα», δικαστική αναβάθμιση της υπόθεσης των «πυρήνων της φωτιάς», δηλώσεις περί απολίτικων «χούλιγκαν και βανδάλων», περί κατάργησης του «άβατου», περί «μηδενικής ανοχής», περί σύνδεσης τρομοκρατίας, κοινού εγκλήματος και βανδάλων… Όλα αυτά στήνουν, αν δεν επιδιώκουν, το σκηνικό της σύγκρουσης, στέλνοντας το μήνυμα ότι το αφεντικό είναι εδώ, «ενωμένο δυνατό», κι όποιος θέλει ας το αμφισβητήσει.
Από την άλλη ο τωρινός «χώρος» είναι υποχρεωμένος να απαντήσει στην πρόκληση. Νιώθει και είναι αναβαθμισμένος επιχειρησιακά ενώ έχουν πυκνώσει οι τάξεις του από τη μεσοαστική γενιά των nintendo, η οποία διακρίνεται για τη ροπή της προς τη μηδενιστική εκτόνωση και την αναζήτηση της «φάσης». Αν λουφάξει, θα είναι σημάδι ότι έχει τρομοκρατηθεί και άρα σύντομα θα απομαζικοποιηθεί καθώς τα «παιδιά από σπίτι» είτε θα φοβηθούν και αυτά είτε θα αναζητήσουν αλλού τις «φάσεις». Περιθώρια αναδίπλωσης και δειλιάσματος δεν υπάρχουν…

Είτε, λοιπόν, η κυβέρνηση αποτύχει να σπάσει το «άβατο», είτε τα «Εξάρχεια» δεν μπορέσουν να αντισταθούν στον όγκο της καταστολής και «ηρεμήσουν» (έχει συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν), ο χαμένος θα προέλθει από μια ευθεία, προαναγγελθείσα σύγκρουση.
Η σύγκρουση αυτή, όμως, θα έχει και παράπλευρες πολιτικές απώλειες. Τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο πολιτικός σχηματισμός αυτός, ως συνήθως, πατάει σε δύο βάρκες. Και με το «άβατο» και με τη «νομιμότητα». Τη στιγμή, όμως, της σύγκρουσης θα βρεθεί σε έκδηλη αδυναμία που θα μεταφραστεί σε εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα. Από τη μία, η διάθεση πατρικής προστασίας του «χώρου», δηλαδή η προσπάθεια άντλησης πολιτικών οφελών μέσα από το κανάκεμα της «εξεγερτικής» διάθεσης της νεολαίας, στην οποία εξειδικεύονται ορισμένες συνιστώσες και η παρέα Τσίπρα και από την άλλη, οι «ανανεωτικοί» οι οποίοι έχουν καταστήσει σαφές, σε όλους τους τόνους, ότι πιθανή υποστήριξη στα «παλιόπαιδα» δεν πρόκειται καν να την ανεχθούν! Οι τελευταίοι, μάλιστα, νιώθουν ότι έχουν αέρα στα πανιά τους μετά τις πρόσφατες εξελίξεις και θα επιχειρήσουν να ξεμπερδεύουν μια και καλή με το φλέρτ του ΣΥΝ με τα Εξάρχεια. Ανάλογη με την ένταση, το είδος και τα μέσα της καταστολής ή της απάντησης του «χώρου» σε αυτήν, θα είναι και η ένταση της εσωκομματικής σύγκρουσης στον ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ. Ενδέχεται, δε, να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, αν συνδυαστεί με μια προσπάθεια συνολικού ξεκαθαρίσματος λογαριασμών που ανεστάλη προσωρινά εξαιτίας του ανέλπιστου εκλογικού αποτελέσματος.
Ενδεικτική είναι η στάση που κρατάει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ (δηλαδή ο Τσίπρας) στο φαινόμενο της αστυνομοκρατίας. Από τη μία, λεκτικές καταγγελίες της πολιτικής της Αστυνομίας και του Χρυσοχοϊδη, συχνά στα συνήθη όρια γελοιότητας αυτού του χώρου (π.χ. παρομοίωση των Εξαρχείων με τη Λωρίδα της Γάζας!! 😯 ) και από την άλλη πλήρης απουσία του επίσημου ΣΥΡΙΖΑ από τις όποιες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. ‘Όταν τα πράγματα θα ζορίσουν, όμως, είναι βέβαιο ότι το να στηρίζεσαι σε δύο βάρκες είναι ιδιαίτερα επισφαλές. Ενδέχεται να τουμπάρουν και οι δύο…

Advertisements

Λίγα λόγια για την κρίση στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ

Αύγουστος 5, 2009

Το ανεπανάληπτο μετεκλογικό σόου του Αλαβάνου με τις «δραματικές» παραιτήσεις – ξεπαραιτήσεις του το θυμόμαστε όλοι. Δεν μπορείς εξάλλου να ξεχάσεις εύκολα σπαρταριστές κωμωδίες! Στόχος του κυρ Αλέκου ο εξαναγκασμός του ΣΥΝ σε υποταγή ή ακόμα και διάλυση εντός του ΣΥΡΙΖΑ, όπου το κουμάντο θα το κάνει ουσιαστικά αυτός μαζί με τον στενό κύκλο συνεργατών του και κάποιες από τις λεγόμενες «συνιστώσες» που είναι σήμερα της αρεσκείας του. Δεύτερος πιθανός στόχος η τιμωρία του αυθάδη «πατροκτόνου» Αλέξη, ο οποίος αρνήθηκε να πολιτευτεί ως πρόεδρος του ΣΥΝ κατά τα γούστα του πατρός. Να σημειώσω εδώ ότι αυτές φαίνονται να είναι οι πολιτικές στοχεύσεις, με κριτήριο αυτά που συνέβησαν μέχρι σήμερα. Και λέω «φαίνονται» διότι ο πολιτικός Αλέκος Αλαβάνος αποτελεί sui generis περίπτωση. Με τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του και τις αλεπάλληλες πολιτικές κωλοτούμπες του, αυτό δηλαδή που οι άτυχοι υμνητές του ονομάζουν «μετρ των αιφνιδιασμών«, δείχνει να μην έχει και ιδιαίτερη επαφή με την πραγματική πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα (πιθανώς αποτέλεσμα της 20ετούς απουσίας του στις Βρυξέλες ή/και της αριστοκρατικής του καταγωγής) και να κινείται με μια εντελώς προσωπική ερμηνεία των καταστάσεων.
Ο νεαρός Αλέξης, όμως, από μαθητής μεγαλωμένος μέσα σε κομματικούς μηχανισμούς, γραφεία και βουτηγμένος στην ίντριγκα, κατανόησε ότι αν το σχέδιο του Αλαβάνου επιτευχθεί και ο ΣΥΝ διαλυθεί ή χάσει την ιδιαιτερότητά του, τότε το πολιτικό τέλος όλων, του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου, είναι κοντά. Δεν μπορεί να δεχτεί ότι ο πυλώνας του εγχειρήματος, ο ΣΥΝ, με την όποια ιστορία, το στοιχειώδη μηχανισμό, τους πόρους, τα χιλιάδες μέλη και τη σχετική αναφορά σε κοινωνικούς χώρους (έστω και αν αυτή περιορίζεται σε πανεπιστημιακούς, ελεύθερους επαγγελματίες και δημόσιους υπάλληλους) θα υποχρεωθεί να συγκυβερνήσει ή ακόμα χειρότερα να ελεγχθεί από μια παρέα γύρω από τον Αλαβάνο και μια δράκα συνιστώσες των μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων μελών που έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τους ήξερε ούτε η μανούλα τους. Επίσης, αντιλαμβάνεται ότι η Ανανεωτική – «δεξιά» – πτέρυγα του κόμματος, η οποία επί μια δεκαετία τρώει τη μια εσωκομματική καρπαζιά μετά την άλλη, δεν θα δεχτεί με τίποτα αυτή τη διάχυση ή αυτοδιάλυση του ΣΥΝ και αυτή τη φορά έχει στρατηγικό διέξοδο που της δίνει τη δυνατότητα να μην υποταχτεί και να διεκδικήσει την οριστική ηγεμονία της ανανεωτικής αριστεράς. Το όνομα αυτού, «Πράσινοι«. Αν τα πράγματα ζορίσουν πολύ με το ΣΥΡΙΖΑ, μια πιθανή συμμαχία «Ανανεωτικών» και «Πρασίνων» σε έναν καινούριο «Συνασπισμό της Αριστεράς και της Οικολογίας» θα δώσει σχεδόν σίγουρα το πολυπόθητο 3% και τα έδρανα της Βουλής, με ό,τι σημαίνει αυτό για την εδραίωση και κυριαρχία του σχήματος και θα αφήσει τον «αριστερό» και «αποκαθαρμένο» ΣΥΡΙΖΑ να παραπαίει λίγο πάνω ή κάτω από το 2%. Γι’ αυτό και ο Τσίπρας, έχοντας σαφώς υψηλότερη διορατικότητα από τον Αλαβάνο, προσπαθεί να ισορροπήσει κρατώντας το κόμμα ενωμένο και αρνείται την όποια μετεξέλιξη. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτή του τη στάση έχει μαζί του, έκοντες άκοντες, την πλειοψηφία του Αριστερού Ρεύματος, τους προερχόμενους από το ΚΚΕ δηλαδή, οι οποίοι έχοντας βιώσει τη δραματική εμπειρία του ’90-’91, όταν ήταν αυτοί που επιχείρησαν να διαλύσουν το ΚΚΕ και να το διαχύσουν στον ενιαίο τότε Συνασπισμό, διαπίστωσαν μετά από χρόνια ότι εκείνοι που κράτησαν τα «ντουβάρια» (δηλαδή την οργάνωση, τα σύμβολα, την ιστορία και το μηχανισμό μέσα στην κοινωνία) ήταν αυτοί που υπερίσχυσαν πολιτικά  -το ΚΚΕ – ενώ οι ίδιοι παραπαίουν. Το πάθημα φαίνεται να γίνεται μάθημα για το «Ρεύμα» και παρ’ όλο που η πλειοψηφία του δεν έχει εμπιστοσύνη στον Αλέξη, δεν θα τον αφήσει μόνο του και θα τον βοηθήσει να κρατήσει αυτόνομο και ενιαίο το κόμμα.
Θα μου πείτε, όλοι αυτοί οι σχεδιασμοί, ένθεν και ένθεν, θα «βγουν»; Άγνωστο. Στην πολιτική σύγκρουση και ιδιαίτερα αυτή που γίνεται ερήμην κοινωνικής αναφοράς, τα πράγματα μπορούν να αποκτήσουν μια ανεξέλεγκτη και απρόβλεπτη δυναμική. Για παράδειγμα οι λεγόμενοι «Ανανεωτικοί» έχουν εξαπολύσει σφοδρή επίθεση εναντίον όλων, και του Τσίπρα, πιέζοντας με πολύ σκληρό τρόπο, γεγονός που δύναται να ενεργοποιήσει τα «αντιδεξιά» ανακλαστικά του «Ρεύματος» που δεν θα δεχτεί να χάσει την εσωκομματική ηγεμονία τόσο εύκολα, κλπ, κλπ. Πάντως, ένα είναι βέβαιο, ότι όποια κατάληξη και αν έχει η παρούσα κρισιακή διαδικασία εντός των ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ το όλο εγχείρημα με τη σημερινή του μορφή και καθεστώς ισορροπιών, οδηγείται σε πολιτική και ουσιαστική ανυποληψία με μικρές δυνατότητες επαναφοράς στην προ του 2009 κατάσταση. Τα πράγματα είναι κυριολεκτικά σε οριακό σημείο. Αν μάλιστα οδηγηθεί στις πιθανές πρόωρες εκλογές με αυτήν την κατάσταση στο εσωτερικό του, τότε η πιθανότητα ένταξής του στην …εξωκοινοβουλευτική αριστερά είναι μεγάλη.
Τέλος, θα ερωτήσει κάποιος/α: Τι σχέση έχουν όλες αυτές οι μάχες προσώπων, μηχανισμών, ομάδων, γκρουπών με τα πραγματικά προβλήματα του λαού και της χώρας; Η απάντηση είναι απλή. Γιατί, πριν το ξέσπασμα της μετεκλογικής κρίσης είχαν; (Πέρα από την έκφραση των συμφερόντων κάποιων μικρών κοινωνικών ομάδων που προαναφέραμε και μια εγγενή αριστερή αυτοαναφορικότητα – οι «αριστεροί» που μιλάνε για τους «αριστερούς» και την «αριστερά» σαν να πρόκειται για μια χωριστή κοινωνική κατηγορία).

Καληνύχτα κυρ Αλέκο!

Ιουνίου 8, 2009

«…μια κυβέρνηση με πυρήνα τη ριζοσπαστική Αριστερά»

(το παρ’ ολίγον έκτο κόμμα, πριν από ένα χρόνο, σε στιγμές δημοσκοπικής ευφορίας).

«Ε-τε-λείωσε, σας λέω!», βουλευτής Καλοχαιρέτας

Απρίλιος 11, 2008

Πιστεύω ότι την περίφημη ατάκα του τίτλου θα τη θυμάστε από την πολύ καλή (και πολιτικά τολμηρή για την εποχή της) ταινία του Ντίνου Δημόπουλου «Στουρνάρα 288» (1959). Ήταν η μόνιμη επωδός εμπαιγμού του βουλευτή Καλοχαιρέτα προς τους ψηφοφόρους του όταν απαιτούν το ρουσφετάκι που τους έταξε για να τον ψηφίσουν. Θα μου πείτε τι μ’ έπιασε και τα θυμήθηκα όλα αυτά. Έλαβα σήμερα το πρωί στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο το κάτωθι δελτίο τύπου της Ομοφυλοφιλικής Λεσβιακής Κοινότητας Ελλάδος:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

Αθήνα, Πέμπτη 10 Απριλίου 2008.

Η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδος καταγγέλλει το πολιτικό κόμμα Συνασπισμός για πολιτικό εμπαιγμό εις βάρος της κοινότητας των λεσβιών, ομοφυλόφιλων, αμφισεξουαλικών και τρανσεξουαλικών στο θέμα του πολιτικού γάμου.
Η πρωτοβουλία της ΟΛΚΕ σχετικά με τον πολιτικό γάμο, βασίστηκε σε σχετική μακρά συνεργασία με τον ΣΥΝ, με αποκορύφωση την εξαγγελία περί της δυνατότητας του κόμματος αυτού, να τελέσει πολιτικό γάμο, με τον ισχύοντα νόμο, από τον σημερινό πρόεδρό του Α. Τσίπρα στη γιορτή υπερηφάνειας, τον Ιούνιο του 2006 στην πλατεία Κλαυθμώνος.
Από τότε μέχρι σήμερα, ο ΣΥΝ διαβεβαίωνε την ΟΛΚΕ και τα ΜΜΕ, σε κάθε ευκαιρία, πως στηρίζει τις προσπάθειες της ΟΛΚΕ και θα κάνει πολιτικό γάμο.
Το πιο πρόσφατο δελτίο τύπου του ΣΥΝ, εκδόθηκε στις 14/03/08, με θέμα, «Για τον πολιτικό γάμο ομοφύλων», όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι, «…υποστηρίζει τις δημοσιοποιημένες πρωτοβουλίες μελών της Ομοφυλοφιλικής και Λεσβιακής Κοινότητας Ελλάδος να τελέσουν πολιτικό γάμο καθώς μάλιστα πιστεύει ότι το υπάρχον νομικό πλαίσιο για τον πολιτικό γάμο επιτρέπει τους γάμους ομοφύλων».
Το ΔΣ της ΟΛΚΕ συναντήθηκε με εκπροσώπους του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ όπου συμφωνήθηκε ότι θα υπάρξει εμπάργκο πληροφόρησης ως προς τα δημαρχεία και τις ημερομηνίες, πραγματοποίησης των σχετικών τελετών.
Έκτοτε η ΟΛΚΕ δεν είχε καμία πληροφόρηση για τα στοιχεία αυτά, παρά τις προσπάθειες επικοινωνίας με αρμόδια στελέχη του ΣΥΝ.
Σήμερα ο ΣΥΝ μας ανακοίνωσε την άρνηση των δημάρχων που επηρεάζει να τελέσουν τους γάμους αυτούς!
Ο ΣΥΝ καλείται να εξηγήσει γιατί πρόβαλε την προηγούμενη άποψη, χωρίς να έχει εξασφαλίσει τη συναίνεση κάποιων δημάρχων, εκμεταλλευόμενος την κατανοητή επιθυμία της μεγάλης ομάδας των λεσβιών, ομοφυλόφιλων, αμφισεξουαλικών και τρανσεξουαλικών πολιτών της χώρας για ισότητα και δικαιοσύνη, και πλειοδοτώντας κάθε άλλο πολιτικό χώρο για λόγους προεκλογικής εκμετάλλευσης.
Η ΟΛΚΕ συνεχίζει τις δράσεις για την εφαρμογή του πολιτικού γάμου και στα ζευγάρια του ίδιου φύλου αξιοποιώντας συνεργασίες και με άλλους πολιτικούς χώρους.
Η ΟΛΚΕ καλεί όλους τους δημάρχους της χώρας να της εκδηλώσουν την αντίληψή τους για την ισότητα και την ελευθερία των δημοτών τους και να τελέσουν πολιτικούς γάμους, τώρα!

Αν η καταγγελία της ΟΛΚΕ ευσταθεί, τότε φαίνεται ότι «Μαυρογιαλούροι» και «Καλοχαιρέτες» δεν φύονται μόνο στον κήπο του δικομματισμού…
Απλώς, το «δυνάμει δεύτερο κόμμα» ας μην ξεχνά τη πολυχρησιμοποιημένη ρήση του αμερικανού Προέδρου Λίνκολν (νομίζω):
«Μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους για πολύ καιρό και πολλούς για λίγον καιρό αλλά όχι όλους για πάντα» (ή κάπως έτσι τέλος πάντων… 🙂 )

Το φωτεινό πρόσωπο

Μαρτίου 14, 2008

«Αυτό το φωτεινό πρόσωπο, που αντανακλά και συμβολίζει αισιοδοξία κι ελπίδα, δεν αναζωογονεί μόνο μια γηρασμένη, καταπονημένη και καθημαγμένη Αριστερά, που από καιρό δεν συγκινεί τα μεγάλα πλήθη. Το έχει ανάγκη η φοβική κοινωνία μας της παρακμής, της ανασφάλειας, του ζόφου και της αφασίας.»

Επέλεξα τα λόγια αυτά του Γ. Βότση, από την «Ελευθεροτυπία» της 25ης Φεβρουαρίου, γιατί θεωρώ ότι εκφράζουν με τον πληρέστερο τρόπο την όλη συζήτηση γύρω από το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα. Όπου σταθείς κι όπου βρεθείς περίπου τα ίδια πράγματα ακούς ή διαβάζεις και δυστυχώς πολύ συχνά από ανθρώπους κατά τεκμήριο σοβαρούς. Ακόμη και η συζήτηση για τους «σαραντάρηδες» που είχαν πυροδοτήσει πριν λίγα χρόνια τα ΜΜΕ για να προωθήσουν στην ηγεσία της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ τους Καραμανλή και Παπανδρέου αντίστοιχα, ωχριά μπροστά στον οικουμενικό ενθουσιασμό και την έκσταση που προκαλεί ο «τριαντάρης» Τσίπρας.
Τα Μέσα της διαπλοκής «παίζουν» ανοιχτά τον νέο ηγέτη του Συνασπισμού και το πράττουν με τον ξεκάθαρο στόχο της αναδιάταξης του σημερινού δικομματικού συστήματος προς την κατεύθυνση ενός «διπολικού δικομματισμού» στον οποίο θα εντάσσονται ευρύτερες πολιτικές δυνάμεις υπάρχουσες ή προκύπτουσες από διαλυτικά και διασπαστικά φαινόμενα στα δύο μεγάλα κόμματα (με πιθανότερη περίπτωση να ανοίξει ο κύκλος, αυτή του ΠΑΣΟΚ). Στο βαθμό που η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ με ψηφοφόρους από το ΠΑΣΟΚ, δύναται να προκαλέσει την κατάρρευση του παραδοσιακού συστήματος εξουσίας στο τελευταίο, το οποίο παραπαίει υπό την ηγεσία Παπανδρέου, όλοι θα είναι ευχαριστημένοι με την τοποθέτηση στο κέντρο της προβολής του νεαρού ηγέτη του ΣΥΝ. Και όσοι ονειρεύονται την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος για να ξαναβρεί την επωφελή για τους κυρίαρχους σταθερότητά του, και εκείνοι που ονειρεύονται μια αριστερά που θα εγκαταβιώνει στο κέντρο της επίσημης πολιτικής ζωής ακόμα και από κυβερνητικές θέσεις. Καθόλου τυχαίες δεν είναι οι πρόσφατες, συνεχείς αναφορές του Αλαβάνου για μια «νέα κυβερνητική πλειοψηφία με κέντρο την Αριστερά», οι οποίες προετοιμάζουν το κλίμα σε περίπτωση που συμβούν ευρύτερες ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό. Είναι βέβαιο, ότι τα μέσα της διαπλοκής θα διακόψουν το μήνα του μέλιτος με τον Τσίπρα όταν θα καταλάβουν ότι δεν έχουν να πάρουν τίποτε περισσότερο από την προβολή του. Μέχρι τότε, όμως, η ηγεσία του ΣΥΝ προσδοκά ότι θα έχουν δημιουργηθεί πολιτικά τετελεσμένα τα οποία θα καθιστούν ανεπίστροφη την πολιτική του άνοδο και εδραίωση στο πολιτικό σύστημα. Τυπικά πράγματα, δηλαδή…
Το να ισχυρίζονται, όμως, αριστεροί αναλυτές και αγωνιστές (ακόμα και μπαρουτοκαπνισμένοι σε πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες) ότι ένα «φωτεινό πρόσωπο» θα φέρει την άνοιξη στην «καθημαγμένη αριστερά» και θα κάνει τα πλήθη «να συγκινηθούν», κινείται μάλλον στα όρια των ευσεβών πόθων (χαρακτηριστική κατάσταση της «καθημαγμένης αριστεράς») ή ακόμη χειρότερα στο χώρο όπου το θέαμα γίνεται το κέντρο της πολιτικής ζωής σκοτώνοντας την ίδια την πολιτική. Μέχρι σήμερα διάφοροι αφελείς πιστεύαμε ότι τα πλήθη συγκινούνται από οράματα και τον αγώνα για την καθημερινή τους πραγμάτωση και δευτερευόντως από χαρισματικά πρόσωπα που σε δεδομένη στιγμή αναλαμβάνουν την ηγεσία αυτού του αγώνα. Ακόμη, λοιπόν, περιμένουμε να αντιληφθούμε το όραμα της αριστεράς του Τσίπρα και τα μέσα προσέγγισής του. Όπως επίσης και τα χαρισματικά στοιχεία της πολιτικής του προσωπικότητας (εκτός από το χαμόγελο). Διότι, μέχρι σήμερα τα μόνα που έχουμε ακούσει, είναι αναμασήματα περί «κοινωνίας των αντιστάσεων», «πίεσης από τα κάτω», «κοινωνικών και πολιτικών δικαιώματων», κλπ αλλά ούτε μια τόση δα σοβαρή ανάλυση της ελληνικής πραγματικότητας, της διεθνούς κατάστασης, των κοινωνικών δυνάμεων στη χώρα, του χαρακτήρα των ταξικών και εθνικών συγκρούσεων, εν τέλει για ποιους μιλά ή σε ποιους απευθύνεται και κυρίως με τι σχέδιο.

Συγχαρητήρια Προέδρου ΣΕΒ σε Τσίπρα

Φεβρουαρίου 20, 2008

«Κύριε Πρόεδρε,

Θερμά συγχαρητήρια για την εκλογή σας και καλή δύναμη στο έργο που αναλαμβάνετε.

Η επιχειρηματική κοινότητα στον τόπο μας είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος όπου αναδεικνύονται οι νέοι άνθρωποι και οι νέες ιδέες, ο κατ’ εξοχήν χώρος που δεν τρομάζει με το καινούργιο.

Γι’ αυτό χαιρετίζουμε με ιδιαίτερη ικανοποίηση την εκλογή σας, προσβλέποντας και στη δική σας συμβολή ώστε ο δημόσιος διάλογος στη χώρα μας να απεμπλακεί από τα παρωχημένα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που τον ακυρώνουν».

Από τη συγχαρητήρια επιστολή του Προέδρου του ΣΕΒ, Δημήτρη Δασκαλόπουλου, στον νέο Πρόεδρο του ΣΥΝ  Αλέξη Τσίπρα στις 19/2. 😯

Μπορείτε να τη δείτε και στην ιστοσελίδα του ΣΕΒ.

Έμπαινε Γιάννα!!

Φεβρουαρίου 11, 2008

110208_page_01.jpg

😈 😈

Habemus Papam…

Φεβρουαρίου 10, 2008

… αναφώνησαν οι καρδινάλιοι της Αριστεράς και της Προόδου!

«Αν είναι να ψηφίσει κανείς για το λόγο αυτό το ΚΚΕ, να φέρουμε την Κάρλα Μπρούνι…»

Ιανουαρίου 10, 2008

«Έγραψε», πάλι, η Αλέκα Παπαρήγα στη χτεσινή της συνέντευξη στην εκπομπή «Οι Αντίθετοι» με τους Δήμο Βερύκιο και Δημήτρη Σταυρόπουλο, στον «Alpha 98,9».
Η ερώτηση και η πλήρης απάντηση έχουν ως ακολούθως:

Το ότι ο ΣΥΝ δίνει τα ηνία του κόμματος στην επόμενη γενιά, δημιουργεί μια δυσκολία στο ΚΚΕ; Εσείς έχετε σκεφτεί την ανανέωση της ηγεσίας;
«Εγώ είμαι 63 χρονών και ο Τσίπρας 33, έχουμε 30 χρόνια διαφορά, αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Αναμφισβήτητα ένα κόμμα για να εξελιχθεί πρέπει να συμπεριλάβει και την ηλικιακή ανανέωση. Αν αυτή αργήσει να γίνει, αναγκαστικά θα γίνει απότομα γιατί μας πιάνει και το αλτσχάιμερ και τα αρθριτικά. Το ΚΚΕ από το ’91 και μετά έκανε μεγάλη ανανέωση προσώπων έτσι και αλλιώς. Κάθε δύο χρόνια υπάρχει ανανέωση. Χρειάζεται να γίνει ανανέωση και στο επίπεδο του γραμματέα; Βεβαίως, όμως αυτό είναι που θα φέρει ψήφους στο ΚΚΕ; Εγώ δεν έχω πρόβλημα και την ηλικία μου την λέω και δεν έχω και κόμπλεξ και βεβαίως και για λόγους ουσίας πρέπει να ετοιμάζονται οι νέοι άνθρωποι να αναλάβουν μεγαλύτερες ευθύνες και να είναι καλύτεροι από εμάς και θα είναι. Αν είναι να ψηφίσει κανείς για το λόγο αυτό το ΚΚΕ, να φέρουμε την Κάρλα Μπρούνι και να κάνουμε μεταγραφή στο ΚΚΕ. Θα ψηφίσει κανείς το ΚΚΕ γιατί ο Γραμματέας ή κάποιος στέλεχος έχει προδιαγραφές μανεκέν ανδρικού ή γυναικείου; Όχι. Η ανανέωση πρέπει να γίνει, αλλά δεν είναι το κριτήριο ανόδου επιρροής του ΚΚΕ.
Η Οκτωβριανή Επανάσταση δεν έγινε γιατί ο Λένιν ήταν ωραίος».

Υ.Γ. Ο συνιστολόγος McManus σχολίασε την άλλη κορυφαία ατάκα, την τελευταία 🙂

Κουβέλης «ηπίως» μαινόμενος

Δεκέμβριος 27, 2007

Μια βδομάδα πριν τα Χριστούγεννα ο Φ. Κουβέλης, εκ των διεκδικητών της αρχηγίας του ΣΥΝ (μαζί με τον Α. Τσίπρα), ξεκίνησε την εσωκομματική προεκλογική του εκστρατεία με μια μεγάλη συγκέντρωση στο ξενοδοχείο «Εσπερία» (καθόλου τυχαίο το όνομα 🙂 ), όπου και παρουσίασε τις βασικές του απόψεις και τους άξονες, στους οποίους επιθυμεί να κινηθεί το κόμμα υπό την αρχηγίαν του. Φρόντισε, όμως, να διανθίσει την ομιλία του με λίγες αλλά περιεκτικές «μπηχτές», θυμίζοντας σε μερικές στιγμές την εσωκομματική αντιπαράθεση Γιωργάκη – Βενιζέλου πριν λίγο καιρό στο ΠΑΣΟΚ:

«Είναι αρνητικό φαινόμενο ότι ορισμένα μέσα ενημέρωσης ακόμα και αυτά που κινούνται φιλικά προς το κόμμα μας δεν κατοχυρώνουν την εύλογη δημοκρατική διαδικασία της ισηγορίας, της ισότιμης προβολής των απόψεων. Είναι αρνητικό ότι κάποια θέλουν να διαμορφώνουν αποφάσεις «πριν από μας για εμάς», ότι δείχνουν μεροληψία υπέρ της μιας άποψης, υπέρ κάποιων προσώπων.
Δεν βοηθά πουθενά αυτή η μεθοδολογία.
Αδικεί τα ίδια τα μέσα ενημέρωσης και το λειτουργικό τους χαρακτήρα.
» (εδώ σε ρόλο «Γιωργάκη» που βάλλεται από τα ΜΜΕ)

«Στον Συνασπισμό είχαμε πάντα ζωντανή και έντονη κομματική ζωή. Αυτό δεν μας εμπόδιζε να αντιμετωπίζουμε τα κορυφαία μας ζητήματα με απολύτως συλλογικές πολιτικές διαδικασίες. Το αρχηγοκεντρικό μοντέλο δεν μας ταιριάζει. Σε καμία εκλογή προέδρου του κόμματος μέχρι σήμερα δεν είχαμε αιφνιδιασμούς και δαχτυλίδια.» (κι εδώ σε ρόλο «Βενιζέλου» που χλευάζει τα «δαχτυλίδια»)

«Το κεντρικό πρόβλημα, όσον αφορά το Κόμμα μας, είναι το παρατηρούμενο σοβαρό έλλειμμα πολιτικού προβληματισμού και πολιτικής συζήτησης στις οργανώσεις του…
…Aς μην επιτρέψουμε σε άλλες λειτουργίες να αντικαταστήσουν τη διασταύρωση και τη διαπάλη των ιδεών, ας βάλουμε φραγμό στις προσπάθειες η απλή διαχείριση να υποκαταστήσει την πολιτική.
» (Ωχ!)

«Ελπίζω τα μέλη του κόμματος να περάσουν σήμερα πέρα και πάνω από ό,τι θολώνει τις συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες.
Να περάσουν πέρα και πάνω από την παραπολιτική και να μείνουν στην επί της ουσίας πολιτική.
» (Ωχ, ωχ!)

«Θεωρώ ότι ο νέος Πρόεδρος του ΣΥΝ πρέπει να διαθέτει και την κοινοβουλευτική ιδιότητα.
Αυτό βεβαίως δεν είναι θέμα αρχών.
Ένα άλλο ενδεχόμενο, θα έχει ως πιθανή εξέλιξη, τη δημιουργία πολλαπλών κέντρων αποφάσεων στο χώρο μας, και, επομένως, την απορρύθμιση και υποβάθμιση της λειτουργίας του κόμματος.
» (Αλέκο ακούς;)

Άρχισαν τα όργανα…