Posts Tagged ‘Κύπρος’

Η «καλύτερη ευκαιρία για λύση» και οι …Τουρκοκύπριοι φοιτητές

Σεπτεμβρίου 24, 2008

Με δυσκολία έκρυψε τον ενθουσιασμό του για τη διαδικασία των συνομιλιών Χριστόφια-Ταλάτ ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών Ντάνιελ Φριντ στη Δευτεριάτικη συνάντησή του με τον υπουργό Εξωτερικών της Κύπρου κ. Μ. Κυπριανού στη Νέα Υόρκη. Για την ακρίβεια δήλωσε:

«Δεν υπήρξε ποτέ καλύτερη ευκαιρία από τώρα. Τα θέματα είναι δύσκολα, αλλά έχετε δύο ηγέτες που σέβονται ο ένας τον άλλο, που είναι δεσμευμένοι στην επανένωση. Τώρα είναι η ώρα να γίνει». (Περισσότερα ΕΔΩ)

Ώστε «η καλύτερη ευκαιρία» που υπήρξε ποτέ; Καλύτερη δηλαδή και από το Σχέδιο Ανάν, που οι ίδιοι οι Αμερικάνοι προώθησαν; Ε, τότε τα πράγματα πρέπει να είναι σοβαρά! Πολύ σοβαρά!
Και τι ευγένεια των Αμερικάνων απέναντι σε «κομμουνιστή» ηγέτη! Δεν μας έχουν συνηθίσει σε τέτοιες εγκαρδιότητες οι πλανητάρχες! Φαίνεται ότι εκτός από τις κρατικοποιήσεις άρχισαν να συμπαθούν και τον (κυπριακό) «κομμουνισμό»! Μήπως ο Μπους είναι ο νέος Ρούζβελτ και δεν το είχαμε κατανοήσει τόσα χρόνια;
Γιατί, όμως, οι Αμερικάνοι χαίρονται και χαμογελούν πατέρα κ. Χριστόφια; Τι τους δίνει το δικαίωμα να είναι τόσο σίγουροι για τη «λύση» και να επείγονται («Τώρα είναι η ώρα να γίνει«, διέταξε ο ανθύπατος!); Θα μας εξηγήσει κάποιος ή τώρα δεν πρέπει να ταράξουμε τις συνομιλίες και μας θυμώσει ο Ταλάτ και κάνει πάλι παρατηρήσεις στο νόμιμο Πρόεδρο της Κύπρου, όπως έκανε πρόσφατα, λες και είναι υφιστάμενός του;
Αλλά ξέχασα. Την εξουσία τώρα την έχει η γνήσια αριστερά, η οποία με «συναίσθηση ευθύνης» διεξάγη τις συνομιλίες και άρα κριτική απούσα και τα …σκυλιά δεμένα!

Έλα, όμως, που τη σούπα των συνομιλιών την χάλασαν μια δράκα …»ανεύθυνοι» Τουρκοκύπριοι αριστεροί φοιτητές!! Οι οποίοι δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν τον «ειρηνοποιητικό» ρόλο του Τούρκικου στρατού, ούτε την «κρισιμότητα» των συνομιλιών και τόλμησαν, οι προβοκάτορες, να γράψουν, αυγουστιάτικα, συνθήματα και να κολλήσουν αφίσες στους τοίχους που έλεγαν: «ΕΞΩ Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ».
Ναι σωστά διαβάσατε! Τουρκοκύπριοι ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ (με κεφαλαία και χωρίς εισαγωγικά) τα έγραψαν αυτά, όχι η νεολαία του ΑΚΕΛ διότι αυτή τηρεί «υπεύθυνη διεθνιστική στάση» (σημειωτέον, μαζί με την αντίστοιχη του «δεξιού» ΔΗΣΥ). Έγραψαν συνθήματα για τον τούρκικο στρατό, τον ίδιο που ο (και «αριστερός») Ταλάτ υπερασπίστηκε πρόσφατα λέγοντας ότι «κανείς δεν επιθυμεί την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων, στο ζήτημα αυτό συμφωνούν όλοι οι Τουρκοκύπριοι«! (Ναι, με αυτόν τον «αριστερό» συνομιλεί ο κομμουνιστής Χριστόφιας.)
Φυσικά, η συνέχεια ήταν η γνωστή για τα τουρκικά δεδομένα. Οι φοιτητές συνελήφθησαν, κρατήθηκαν χωρίς κατηγορίες σε απομόνωση, ανακρίθηκαν άγρια από το πολιτικό τμήμα της Ασφάλειας, κατασχέθηκαν οι υπολογιστές και τα βιβλία τους και στο τέλος τους οδήγησαν στο δικαστήριο με την γνωστή από την Τουρκία σοβαρότατη κατηγορία «της προσβολής της τιμής του Τουρκικού στρατού» (μα και βέβαια υπάρχει η φασιστική αυτή κατηγορία στη νομοθεσία του «ανεξάρτητου» ψευδοκράτους του «προοδευτικού» Ταλάτ, τι νομίζατε;).
Οι εύψυχοι Τουρκοκύπριοι νεολαίοι δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να ζητήσουν αυτό που έχουν ζητήσει όλα τα μέχρι σήμερα ψηφίσματα του ΟΗΕ: την άμεση και άνευ όρων αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής. Τη μοναδική και αδιαπράγματευτη προϋπόθεση για την όποια διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού! Αυτήν την προϋπόθεση που έχουν βάλει στην άκρη οι διαπραγματευτές της από δω πλευράς και ο Ταλάτ δημοσίως την έχει αποκλείσει!
Έτσι, πραγματικά δεν γνωρίζω ποιούς ενόχλησε περισσότερο η πράξη αυτή των τουρκοκύπριων αριστερών νεολαίων. Το στρατοκρατικό, ημιφασιστικό κατεστημένο της Άγκυρας ή τους Ελλαδίτες και Κύπριους «προοδευτικούς» που έχουν λιγοθυμίσει από τον ενθουσιασμό τους για τη διαφαινόμενη «επίλυση» του Κυπριακού (μαζί με τον Αμερικανό υφΥΠΕΞ που παρουσιάσαμε στην αρχή της δημοσίευσης); Κλίνω πως μάλλον ενόχλησε περισσότερο τους δεύτερους γιατί τους υπενθύμισε ότι «αριστερός» δεν σημαίνει επιδοτούμενα από την USAID πανηγυράκια «συμφιλίωσης» και γλυκανάλατες συναυλιούλες στην Πράσινη Γραμμή, αλλά κάτι άλλο. Αυτό, που ίσως θα τους «ψιθύριζαν» οι Τούρκοι και Κούρδοι επαναστάτες την ώρα που καίγονταν ζωντανοί από τον τουρκικό στρατό πριν από μερικά χρόνια στις φυλακές του Μπαϊράμ Πασά, αρνούμενοι να σταματήσουν την μέχρι θανάτου απεργία πείνας τους…

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν είδατε σε κάποια ημεδαπή «προοδευτική» ή προοδευτική εφημερίδα την παρουσίαση της τολμηρής πράξης και της δίωξης των Τουρκοκύπριων φοιτητών. Υποψιάζομαι ότι αρκετές θα έκριναν πως δεν ήταν η «κατάλληλη» χρονική στιγμή για να παρουσιαστούν αυτοί οι «αριστερίστικοι εξτρεμισμοί» που προβοκάρουν την απαιτούμενη «υπεύθυνη στάση» εν όψει των διακοινοτικών «διαπραγματεύσεων»! Εγώ πάντως το πληροφορήθηκα από την αριστερή γερμανική εφημερίδα «Ντι Γιούνγκε Βέλτ» (Die Junge Welt)ΕΔΩ το άρθρο – δια μέσω της 15μερης εφημερίδας «Ρήξη» (φ.41, 20/9), που το αναδημοσίευσε.

Ο Χριστόφιας και ο …Γκαργκάνας

Απρίλιος 28, 2008

Ας υποθέσουμε ότι στην Ελλάδα εκλεγόταν μια ισχυρά φιλολαϊκή κυβέρνηση και με 76% ο λαός την εξουσιοδοτούσε να προχωρήσει σε διπλασιασμό ή τριπλασιασμό των αποδοχών των μισθωτών της χώρας (σε αυξήσεις, στην φαντασία μου, σας σκίζω μάγκες του ΠΑΜΕ 🙂 ). Πώς θα μας φαινόταν, λοιπόν, αν ο νεοεκλεγής πρωθυπουργός, στην τεχνική επιτροπή που θα αναλάμβανε να ετοιμάσει το έδαφος για τη μεγάλη μισθολογική αλλαγή, έβαζε για πρόεδρο τον τ. διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, κ. Γκαργκάνα; 😯 Ναι, αυτόν που επί 8 χρόνια έλεγε συνέχεια ότι η οικονομία έχει πρόβλημα και οι μισθωτοί και συνταξιούχοι πρέπει να σφίγγουν το ζωνάρι!! Σίγουρα θα λέγαμε είτε ότι ο πρωθυπουργός μας είναι παλαβός είτε ότι κάτι άλλο τρέχει…

Στην Κύπρο, λοιπόν, εξελέγη ως γνωστόν αριστερός Πρόεδρος. Μάλιστα, σε όλους τους τόνους προεκλογικά, αλλά και μετεκλογικά, ισχυριζόταν ότι το Σχέδιο Ανάν δεν μπορεί να αποτελέσει βάση λύσης του Κυπριακού διότι το 76% των Ελληνοκυπρίων το απέρριψε με δημοψήφισμα (της πλειοψηφίας της κομματικής του βάσης συμπεριλαμβανομένης).
Ξεκινώντας, λοιπόν, μια νέα προσπάθεια διαλόγου με την Τουρκοκυπριακή πλευρά, συγκροτούνται Ομάδες Εργασίας και Τεχνικές Επιτροπές, όπου οι δύο πλευρές θα συζητήσουν θέματα ουσίας αλλά και καθημερινότητας του προβλήματος. Ας πούμε καλά ως εδώ. Ποιούς βάζει, λοιπόν, διαπραγματευτές στις ομάδες και τις επιτροπές αυτές ο κ. Χριστόφιας; Τους πλέον σκληροπυρηνικούς οπαδούς του Σχεδίου Ανάν της Ελληνοκυπριακής πλευράς!! Αυτούς που είχαν ξεσαλώσει το 2004 και προέβλεπαν την καταστροφή της Κύπρου αν επικρατούσε το «ΟΧΙ»!
Έτσι, ο πρώην Πρόεδρος Γ. Βασιλείου, ο πρώην γενικός διευθυντής του υπουργείου Εξωτερικών και πρύτανης του Πανεπιστημίου Μιχάλης Ατταλίδης, η τέως υπουργός Εξωτερικών Ερατώ Μαρκουλλή, ο τέως υπουργός Οικονομικών Μιχάλης Σαρρής, ο διεθνολόγος Τουμάζος Τσελεπής, κ.ά., τίθενται επικεφαλείς ομάδων εργασίας και τεχνικών επιτροπών με κοινό χαρακτηριστικό τους την υπεράσπιση του Σχεδίου Ανάν. (Ο τελευταίος, για παράδειγμα, στενός συνεργάτης του Χριστόφια στο ΑΚΕΛ, ο οποίος σήμερα θα είναι και συντονιστής των εν λόγω ομάδων εργασίας και των τεχνικών επιτροπών, συμμετείχε τότε σε σεμινάρια και συναντήσεις που έστηνε ο Αγγλοαμερικανικός παράγοντας για το φτιασίδωμα του Σχεδίου Ανάν, όπως αυτή στο St. Anthony’s College της Οξφόρδης, τον Φεβρουάριο του 2004, μαζί με τον εφοπλιστή Καρρά -περισσότερα εδώ-, την Mary Southcot συντονίστρια της διζωνικής οργάνωσης-μαριονέτα «Φίλοι της Κύπρου» -την οποία ίδρυσε ο τελευταίος αποικιακός κυβερνήτης της Κύπρου και στην οποία προήδρευσε αργότερα ένας λόρδος πράκτορας της Ιντέλιτζενς Σέρβις!-, τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, την Καίτη Κληρίδη, τον Αχιλλέα Δημητριάδη, τον Αλβάρο Ντε Σότο κ.ά. … ! )
Πώς είναι, λοιπόν, δυνατόν αυτά τα πρόσωπα να διαπραγματευτούν κάτι σε μια κατεύθυνση ολοκληρωτικά αντίθετη με τα δικά τους πιστεύω;
Δύο τινά συμβαίνουν. Είτε οι Κύπριοι διαπραγματευτές έχουν αποκτήσει κάτι από τη φλεγματικότητα της Βρετανικής διοίκησης και άρα μπορούν να διαπραγματευτούν τα πάντα, ανεξαρτήτως των πεποιθήσεών τους, είτε ο Πρόεδρος Χριστόφιας έχει συναινέσει στη συζήτηση ενός ρετουσαρισμένου «Σχεδίου Ανάν ΙΙ» (προς αγαλλίαση των Αγγλοαμερικάνων που πανηγύριζαν με την εκλογή του) και προχωράει σε αυτές τις κουτοπόνηρες κινήσεις υποτιμώντας τη νοημοσύνη μας…

 

«Μα, η χώρα που θέλετε είναι φτωχή και πεινασμένη», τους είπαν οι Εγγλέζοι αποικιοκράτες…

Απρίλιος 1, 2008

…κι ΕΚΕΙΝΟΙ τους απάντησαν σ’ έναν τοίχο:

eoka5.jpg

Οι Πράσινοι και ο «Αττίλας»

Μαρτίου 19, 2008

Αντιγράφω από τη χθεσινή «Ελευθεροτυπία»:

«Η πρώτη αρχηγός κόμματος από την Ευρωπαϊκή Ενωση που πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη στα κατεχόμενα της Κύπρου είναι από σήμερα η Κλάουντι Ροτ, πρόεδρος των Πρασίνων στη Γερμανία έπειτα από πρόσκληση της αποκαλούμενης προέδρου της Βουλής, κ. Εκενόγλου…
… θα συναντηθεί με τον Ταλάτ και τον ψευδοπρωθυπουργό Σογέρ, θα παρακαθήσει σε επίσημα δείπνα, ενώ δεν θα επισκεφθεί την Κυπριακή Δημοκρατία.
Η κ. Ροτ υποστήριξε ότι σκοπός της επίσκεψής της είναι «να διαπιστώσει από κοντά τις συνέπειες της απομόνωσης»…»
!!

Ασχολίαστον από την (πρασινισμένη, από το κακό της) μούρη μου.
Αναμένεται με ενδιαφέρον, όμως, ο σχολιασμός των εν Ελλάδι «Πρασίνων».

«Η Κύπρος σε παγίδα»

Φεβρουαρίου 11, 2008

251930.jpg

Το νέο βιβλίου του καλού δημοσιογράφου Δ. Κωνστα- ντακόπουλου, «Η Κύπρος σε παγίδα», κυκλοφόρησε πρό- σφατα από τις εκδόσεις Λιβάνη.
Ο Δ. Κωνσταντακόπουλος από το 1998 εργάζεται ως πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα Επενδυτής και στη συνέχεια Κόσμος του Επενδυτή και το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Έχουν δημοσιευτεί συνεντεύξεις του από όλους σχεδόν τους βασικούς πρωταγωνιστές του Κυπριακού, όπως ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο Χένρι Κίσιντζερ, ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο Ισμαήλ Τζεμ, ο Δημήτρης Χριστόφιας, ο Αλέκος Μαρκίδης, ο Σερντάρ Ντενκτάς, ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Γεράσιμος Αρσένης, ο Γεβγκένι Πριμακόφ, ο Ντομινίκ ντε Βιλπέν, ο Μίχαελ Στάινερ, ο Τζο Λίπερμαν, ο Μάρτιν Στόουκροφτ και πολλοί άλλοι.
Επίσης, έχει δημοσιεύσει παλαιότερα, μια συλλογή κειμένων που αφορούν την Ελλάδα, από το προσωπικό αρχείο του Γκέοργκι Διμιτρόφ, τη συνέντευξη με την οποία οι γιοι του Νίκου Ζαχαριάδη αποκάλυψαν τις συνθήκες θανάτου του ιστορικού ηγέτη του ΚΚΕ και μια συνέντευξη από τον Βαλεντίν Μπερεζκόφ, προσωπικό διερμηνέα του Στάλιν στις συνομιλίες με τον Τσόρτσιλ για την Ελλάδα το 1944, και του Μολότοφ στις συνομιλίες με τον Ρίμπεντροπ το 1939. *

Αντιγράφω από το ιστολόγιο των Ιθαγενών ένα απόσπασμα από τα τελικά συμπεράσματα του παρουσιαζόμενου βιβλίου:

«…«Μέριασε βράχε να διαβώ». Αυτή είναι η «κατηγορική προσταγή» της Αυτοκρατορίας, η επιδίωξη να ανοίξει ο δρόμος της Τουρκίας προς την Ευρώπη, να φύγουν από τη «μέση» τα εμπόδια που λέγονται Κύπρος με κυπριακό, Ελλάδα με ελληνοτουρκικά και Αιγαίο. Αυτή η Θέληση οδήγησε στο Σχέδιο Ανάν το 2004, αυτή η Θέληση συνδυάζεται τώρα με τη διάσπαση της Κεντροαριστεράς, του μετώπου που στήριξε πολιτικά το «’Οχι», του μετώπου που εξέφρασε τη θέληση του κυρίαρχου λαού, για να απειλήσει και πάλι την ύπαρξη και το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας, του κυπριακού ελληνισμού, της ίδιας της Ελλάδας. Το κυπριακό δεν «ξανάνοιξε», τρεις δεκαετίες μετά την εισβολή της Τουρκίας, γιατί ξεσηκώθηκαν τα θύματά της ή γιατί θυμήθηκαν οι πολιτικοί της Αθήνας τις υποχρεώσεις τους. «Ξανάνοιξε» γιατί ζητάει ο Αυτοκράτορας να ανοίξει. ‘Έχει μπει πλέον σε δυναμική φάση, ξέφυγε από τη σχετικά «στατική» των τριών προηγούμενων δεκαετιών.

Το Σχέδιο Ανάν εκφράζει την πάγια πολιτική της Αυτοκρατορίας που ποτέ δεν ανέχθηκε την ανεξαρτησία της Κύπρου και της Ελλάδας (βλ. παράρτημα 1) (1). Υλοποιεί την ιδέα περί Δικτατορίας του ναζιστή Καρλ Σμιτ, Δικτατορίας του (Αγγλοαμερικανού) Κυρίαρχου, του «Κράτους των Τριων Ξένων Δικαστών και των Τριών Ξένων Στρατών». Επειδή όμως το πολίτευμα της ίδιας της Αυτοκρατορίας είναι ακόμη δημοκρατικό, δεν μπορεί η ίδια να προτείνει κάτι τέτοιο, για λόγους σεβασμού της ίδιας της δικής της δομής, δεν μπορεί απερίφραστα να υιοθετήσει την συνεπή προς τον εαυτό της ιδεολογία του Σμιτ. Ανήκει στους εκπροσώπους των Ραγιάδων η αμφίβολη τιμή να προτείνουν τέτοια πράγματα (το έκανε το 1973 ο Ευάγγελος Αβέρωφ με τους τρεις ξένους σοφούς στους οποίους πρότεινε να δοθεί η Κύπρος, και μάλιστα με τις ίδιες διαδικασίες επιδιατησίας και ασφυκτικών, «βιαστικών» χρονοδιαγραμμάτων και δημοψηφισμάτων που ανακάλυψε πολύ αργότερα ο Ανάν, το έκαναν οι διαπραγματευτές Αθήνας και Λευκωσίας το 2000-02, που εισήγαγαν, με δική τους πρωτοβουλία, τα εξωφρενικά δικαιώματα του Ανώτατου Δικαστηρίου και των τριών ξένων δικαστών του και χάρηκαν μάλιστα γιατί έγιναν αποδεκτές οι προτάσεις τους! Αυτή είναι η τυπική εικόνα του Μεσαίωνα, αλίμονο, αρκετά συχνή και για τη σχέση του πολιτικού προσωπικού της νεώτερης Ελλάδας έναντι του Δυτικού Επικυρίαρχου, η εικόνα δηλαδή του υποτελούς που εμφανίζεται ενώπιον του Δεσπότη, υποκλίνεται, τίθεται υπό την απόλυτο εξουσία του και ελπίζει στο Έλεός του).

Η μετατροπή της πλειοψηφίας σε μειοψηφία στα όργανα αποφάσεων, ο κεντρικός μετασχηματισμός δηλαδή που επιφέρει το Σχέδιο Ανάν στη σημερινή κατάσταση πραγμάτων στην Κύπρο, δεν καταλύει απλώς την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά εισάγει μια κατάσταση παραλογισμού, αδικίας και ασάφειας στο νομικό καθεστώς του νησιού, τον μηχανισμό δηλαδή που επιτρέπει την εξαπόλυση μιας εθνοτικής διαμάχης τύπου Βοσνίας ή Κοσόβου, όπως οι συμφωνίες του 1960 ενέγραφαν στις νομικές πρόνοιές τους ως δυνατότητα τις διακοινοτικές του 1964 και την εισβολή του 1974. Επειδή η ελληνική πλευρά, και όχι η τουρκοκυπριακή, είναι η πραγματικά πιο αδύνατη, η ασάφεια των ρυθμίσεων θα λειτουργήσει εις βάρος της. Μια τέτοια ρύθμιση θέτει ερωτηματικό στην ίδια την επιβίωση, μαροχρόνια, των Ελλήνων στην Κύπρο.

Η αγγλοαμερικανική, «αυτοκρατορική» πίεση οδηγεί στην εμφάνιση τέτοιων αποτελεσμάτων, όχι μόνο εξαιτίας των δικών της επιδιώξεων, αλλά και του τρόπου που αποφεύγει να συγκροτηθεί το ελληνικό υποκείμενο, των προβλημάτων «δομής» του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κοινωνίας και ιδεολογίας, της βαθειάς, πολύπλευρης, «εξάρτησης», χωρίς την οποία είναι αδύνατο να ερμηνευθεί το ελληνικό κρατικό, κοινωνικό, ιστορικό φαινόμενο. Βλέπουμε πάλι, στην περίπτωση της κυπριακής κεντροαριστεράς, να εμφανίζονται οι ίδιοι μηχανισμοί διάσπασης και αντιπαράθεσης ταυτοτήτων, που έχουν προηγηθεί όλων των μεγάλων καταστροφών του ελληνικού χώρου τους τελευταίους δύο αιώνες. (2) Η επικίνδυνη σύγχυση που καταδείξαμε ότι επικρατεί στην ηγεσία του ΑΚΕΛ (και όχι μόνο) γύρω από τα κορυφαία ζητήματα κρατικής συγκρότησης, εξουσίας και εθνικής ταυτότητας, σχέσεων Αριστεράς και ‘Έθνους, εθνισμού, εθνικισμού και σωβινισμού, σύγχυση αναγκαία σε ένα αριστερό κόμμα που θέλει να συνεργασθεί, αλλά καθόλου χρήσιμη σε ένα κόμμα που θέλει να αντισταθεί στην «Ολοκληρωτική Αυτοκρατορία της Παγκοσμιοποίησης», επιτείνουν τον κίνδυνο «καταστροφικών», «χαοτικών» εξελίξεων, που δεν μπορεί να μείνουν περιορισμένες στην Κύπρο.

Η ελλαδική και κυπριακή Αριστερά, όπως και το ΠΑΣΟΚ άλλωστε, δεν δρουν στα πλαίσια μιας ιμπεριαλιστικής, επεκτατικής, επιθετικής Ελλάδας, που θα όφειλαν να καταγγείλουν. Δρουν στα πλαίσια μιας χώρας που βρίσκεται, δυστυχώς, πάνω στον δρόμο κύριων στρατηγικών της Αυτοκρατορίας, που η άρχουσα τάξη της δεν θέλει να υπερασπίσει τα θεμιτά εθνικά συμφέροντά της, που υπόκειται στη γεωπολιτική πίεση της Τουρκίας. Η Τουρκία έδιωξε τους ‘Έλληνες από τα εδάφη της, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο. Δεν εισέβαλε η Κύπρος στην Τουρκία, δεν έδιωξε η Ελλάδα τις μειονότητές της. Η εξίσωση επιτιθέμενου και αμυνόμενου, θύτη και θύματος, εν ονόματι της γενικής αποδοκιμασίας του εθνικισμού, δεν ωφελεί τη ειρήνη αλλά τη μόνιμη επιδίωξη του «αμερικανικού ιμπεριαλισμού», που κάποτε λέγαμε, να χαϊδεύει για να χρησιμοποιεί στη Μέση Ανατολή και την πρ. ΕΣΣΔ τον τουρκικό επεκτατισμό, η μεγάλη τη μικρή αυτοκρατορία. Αυτή δεν μπορεί όμως να είναι πολιτική της Αριστεράς, αυτή είναι η πολιτική της ατλαντικής Δεξιάς, που χρειάζεται αριστερούς Συμμάχους να την εκδώσουν πιστοποιητικό προοδευτικότητας. Αν το κάνουν θα είναι και η τελευταία τους υπηρεσία. Ούτε βέβαια η ελληνική κοινωνία μπορεί να αντιμετωπίσει καλύτερα, πιο προοδευτικά τα προβλήματά της, σε συνθήκες μεγαλύτερης εξάρτησης και υποτέλειας, ενδιαφερόμενη τάχα μου για την αφηρημένη, καθαρά «ταξική» όψη των συγκρούσεων, αδιαφορώντας για το περιβάλλον της χώρας, εκλαμβάνοντας τις ιδεολογίες που παράγει η σύγκρουση ως αιτία της και κάνοντας ότι δεν βλέπει τον στρατιωτικό μηχανισμό που παρατάσσεται απέναντι στη χώρα, από τη Θράκη έως νοτίως της Κύπρου. Η υιοθέτηση μιας τέτοιας πολιτικής δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε μακροχρόνια παρακμή την αριστερά. Χημικά καθαρές, «ταξικές» συγκρούσεις δεν υπάρχουν πουθενά, ζούμε σε έναν βαθιά ιεραρχημένο και πολλαπλά δομημένο κόσμο. Η Αριστερά χρειάζεται την Ελλάδα και η Ελλάδα την Αριστερά της, μιαν Αριστερά όμως που να ενσαρκώνει τις ισχυρές ανεξαρτησιακές παραδόσεις των Ελλήνων, πρωτοπόρο στην υπεράσπιση του Έθνους της, για να μπορεί και να τον συγκρατεί όταν πάει να περάσει από τον εθνισμό στον εθνικισμό, από τον εθνικισμό στον σωβινισμό…»

* Τα στοιχεία του βιογραφικού τα δανείστηκα από την ηλεκτρονική σελίδα των Εκδόσεων Λιβάνη