Posts Tagged ‘Αλαβάνος’

Ο βήχας, ο έρωτας και το …ρεζιλίκι δεν κρύβονται

Απρίλιος 3, 2008

Ο κυρ Αλέκος Αλαβάνος, πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, θα παρουσιάσει την ερχόμενη Πέμπτη, 10 Απριλίου, στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, το βιβλίο της κυρίας Ρεπούση (εκδ. «Βιβλιόραμα») που ως γνωστόν προοριζόταν για σχολικό εγχειρίδιο της Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού!!
Δεν θα είναι μόνος. Θα έχει την εκλεκτή συντροφιά του καθηγητή Αντώνη Λιάκου (και Προέδρου του Ομίλου Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας μαςΟΠΕΚ-, της «δεξαμενής σκέψης» του Σημίτη, για όσους ξεχνάνε) καθώς και των πανεπιστημιακών Στέφανου Πεσμαζόγλου, Γιώργου Παπαδημητρίου (και βουλευτή του ΠΑΣΟΚ), Δώρας Κάββουρα, του σχολικού συμβούλου Χάρη Παπαδόπουλου και θα «συντονιστεί» από τον εκλεκτό δημοσιογράφο του ΔΟΛ, Παντελή Καψή.

Παράκληση Νο1: Σύντροφε Αλέκο, στο περιθώριο της συνάντησης μπορείς να συζητήσεις με τον κ. Λιάκο και για το άρθρο 16
Παράκληση Νο2: Σύντροφε Αλέκο, μπορείς επίσης να ζητήσεις από την κα Ρεπούση, ένα μέρος από τα κέρδη που θα εισπράξει από την πώληση του πονήματός της (το οποίο διαφημίζεις με την παρουσία σου) στην ελεύθερη αγορά, να το κόψει σε κουπόνια ενίσχυσης της «ριζοσπαστικής» αριστεράς, μιας και έχει ήδη πληρωθεί μια φορά για το ίδιο βιβλίο από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο με χρήματα που παρακράτησε το ανάλγητο κράτος μας, μέσω της άμεσης και έμμεσης φορολογίας, από τους μισθωτούς της «γενιάς των 700-900 ευρώ»

Advertisements

Το υπονοούμενο του Αλαβάνου

Ιανουαρίου 20, 2008

Κατά την πρόσφατη «μονομαχία» Καραμανλή – Αλαβάνου στη Βουλή για την υπόθεση Ζαχόπουλου, ο Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ άλλων, δήλωσε:

«Πιστεύουμε ότι αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει. Και πιστεύουμε ότι υπάρχει εναλλακτική λύση. Καλούμε τους πολίτες να συνεχίσουν να στηρίζουν τις ενωτικές δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς ως ένα πυρήνα μιας νέας πλειοψηφίας που θα δώσει την εναλλακτική λύση στον τόπο μας».

Το πιάσαμε το υπονοούμενο σ. Αλέκο! Τι υπονοούμενο δηλαδή; Που λέει ο λόγος…

Υ.Γ. Η παραπάνω δήλωση προκάλεσε το ένα κύμα πολιτικού οργασμού μετά το άλλο σε συντάκτες της «Ελευθεροτυπίας»

Η αποχώρηση Αλαβάνου

Νοέμβριος 28, 2007

Η αναμενόμενη και τελικά ανακοινωθείσα στη χτεσινή συνάντηση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ, αποχώρηση Αλαβάνου από την ηγεσία του ΣΥΝ, είναι γεγονός. Αν και είναι ίσως ακόμη πρόωρο να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα, δύο εκδοχές φαίνονται κυρίαρχες γι’ αυτήν την απόφαση.
Πρώτον, αποχώρηση για πραγματικά προσωπικούς λόγους. Λόγους, δηλαδή, εντελώς ανεξάρτητους από την πολιτική. Σε αυτήν την περίπτωση είναι βαθιά ανθρώπινο και θεμιτό ένας πολιτικός ηγέτης να θέλει να μειώσει τον όγκο των καθηκόντων του ή ακόμα και να αποτραβηχτεί από την πρώτη γραμμή του πολιτικού αγώνα και κάθε ανάλυση περιττεύει.

Δεύτερον, αποχώρηση για πολιτικούς λόγους (ακόμη και αν καλύπτονται ως «προσωπικοί»). Εδώ το πράγμα σηκώνει κουβέντα.
Αν κι εφ’ όσον συντρέχει αυτή η εκδοχή, τότε κατά την εκτίμησή μου ο Αλαβάνος επιχειρεί μια κίνηση ματ για τον πολιτικό του χώρο! Γνώριζε από παλιά και βίωσε προφανώς, ως αρχηγός, στο πετσί του την πραγματικότητα του ΣΥΝ. Ενός κόμματος τάσεων -με συχνά εκ διαμέτρου αντίθετες στοχεύσεις και απόψεις-, οι οποίες παραμένουν χαλαρά ενωμένες μεταξύ τους μόνο και μόνο για λόγους εκλογικής επιβίωσης και των …ωφελημάτων αυτής. Σαν συνέπεια αυτής της κατάστασης και των μεσοαστικών κοινωνικών χαρακτηριστικών της οργανωμένης του βάσης, μια συγκεκριμένη κομματική γραφειοκρατία (υπερτασική) έχει αναπτυχθεί ως απαραίτητος όρος για τη διαχείριση του «πολύπλοκου» εσωκομματικού περιβάλλοντος. Είναι φανερό, χρόνια τώρα, ότι με αυτήν την κατάσταση, το συγκεκριμένο κόμμα δεν μπορεί να ξεπεράσει τα εκλογικά όρια του 3%. Δεν έχει την απαραίτητη «ευελιξία» ώστε να προσαρμόζεται στις πολιτικές ευκαιρίες που δημιουργούνται από την κρίση του δικομματικού πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης, καθώς η διατήρηση της εσωκομματικής ισορροπίας είναι το μείζον ζήτημα. Δεν είναι τυχαία η πρόσφατη εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία εν πολλοίς συνίσταται στο γεγονός ότι δημιουργήθηκε μια δυναμική από πρόσωπα και οργανώσεις έξω από τον ΣΥΝ, ενώ παράλληλα ο Αλαβάνος και η συν αυτώ ομάδα ακολούθησε μια πολιτική καιροσκοπική και λαϊκίστικη μεν, απελευθερωμένη δε από τα «καθώς πρέπει» των εσωκομματικών ισορροπιών. Έτσι, κατόρθωσε να εκμεταλλευτεί και την καταφανή πολιτική αδυναμία του Γιωργάκη και να «καπελώσει» τη ριζοσπαστική κοινωνική διαμαρτυρία, πετυχαίνοντας αμφίπλευρη εισροή ψήφων, τόσο από το ΠΑΣΟΚ όσο και από τον αριστερισμό, τους ανένταχτους και τα «Εξάρχεια».
Αν οι λόγοι της αποχώρησης είναι πολιτικοί, τότε ο Αλαβάνος πετάει το γάντι στην κομματική γραφειοκρατία. Παραιτούμενος από τον ΣΥΝ και ασχολούμενος αποκλειστικά με το ΣΥΡΙΖΑ, σπάει τα δεσμά που υποχρεώνουν τον εκάστοτε Πρόεδρο να συμβιβάζεται με την χρόνια «άρρωστη» εσωκομματική κατάσταση, εγκαταλείποντας ουσιαστικά ένα κόμμα ισορροπιών και μεταφερόμενος σ’ ένα πετυχημένο πολιτικό εγχείρημα (ΣΥΡΙΖΑ) με ανοιχτή πολιτική δυναμική. Δημιουργεί, έτσι, το απαραίτητο σκηνικό για την μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό οργανισμό (πράγμα που επιθυμούν και οι ανένταχτοι υποστηρικτές του σχήματος αλλά και η πλειοψηφία των πολιτικών οργανώσεων που το πλαισίωσαν) και την αποδυνάμωση του ΣΥΝ, δηλαδή της διοικούσας γραφειοκρατίας του, η οποία δεν θα μπορεί πια να επηρεάζει τις εξελίξεις και τις διαδικασίες της συνεργασίας, τουλάχιστον με τον ηγεμονικό τρόπο που το έκανε. Είναι κοινό μυστικό ότι στο ΣΥΡΙΖΑ ο Αλαβάνος είχε ήδη δημιουργήσει μια πολυσυλλεκτική ομάδα που συνεργαζόταν, μακριά από την κομματική καμαρίλα του ΣΥΝ. Και βέβαια, η κίνηση αυτή στρέφεται και κατά της τάσης του Αριστερού Ρεύματος που τον ανέδειξε στην ηγεσία, στο βαθμό που η πλειοψηφία της επιθυμεί να χρησιμοποιεί τον ΣΥΝ ως εργαλείο πίεσης για τον καθορισμό των πολιτικών συνεργασίας και των ιδεολογικών παραμέτρων αυτής.
Με την αυστηρή προϋπόθεση ότι δεν συντρέχουν πραγματικοί προσωπικοί λόγοι, ο Αλαβάνος επιχειρεί μια βαθιά τομή στον πολιτικό του χώρο. Αν πετύχει, δημιουργεί νέα δεδομένα που πιθανώς να μονιμοποιήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως ένα σημαντικό παράγοντα του υπό διαμόρφωση πολιτικού σκηνικού. Η επιτυχία δεν θα είναι καθόλου εύκολη. Η κομματική γραφειοκρατία του ΣΥΝ, παρά τις αναμεταξύ της διαφορές, δεν πρόκειται να αυτοχειριαστεί συναινώντας στον πολιτικό της παροπλισμό. Θα αντισταθεί σθεναρά με ενδεχόμενες διαλυτικές συνέπειες για το σύνολο του πολιτικού χώρου, ίσως και του ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα, σε όλες αυτές τις εξελίξεις απουσιάζει ο ιδεολογικός παράγοντας, πράγμα που καθιστά το όλο εγχείρημα μια (επιτυχημένη ή αποτυχημένη) πολιτική ακροβασία με σαφή όρια ανάπτυξης.
Ούτως ή άλλως οι εξελίξεις των επομένων ημερών θα δείξουν προς τα πού πάει το πράγμα και ποια τα κίνητρα της ενέργειας αυτής του Αλαβάνου.

Ακόμη και αν η παραπάνω απόπειρα μιας πρώτης ανάγνωσης των εξελίξεων, είναι πρόωρη ή ελλιπής, θεωρώ ότι οι πολιτικές προϋποθέσεις που θα επέβαλαν ένα τέτοιο εγχείρημα (από τον Αλαβάνο ή άλλους, δεν έχει μεγάλη σημασία) υπάρχουν εδώ και καιρό. Ο αντίστοιχος διάλογος είναι γνωστό ότι έχει ξεκινήσει άτυπα ήδη από την αποτυχημένη προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ το 2004, συνεχίστηκε «υπόγεια» κατά την πρόσφατη προεκλογική περίοδο και εντείνεται όσο υποχωρεί, φυσιολογικά, η μετεκλογική ευφορία.

Αλ. Αλαβάνος: Η Αριστερά, εθνική δύναμη

Οκτώβριος 23, 2007

Στις 12 και 13 Ιανουαρίου του 1996, το Τμήμα Εξωτερικής Πολιτικής του Συνασπισμού, οργανώνει διήμερο με θέμα: Σε Αναζήτηση Εξωτερικής Πολιτικής.
Ο τότε ευρωβουλευτής και μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Συνασπισμού, Αλέκος Αλαβάνος, παρουσιάζει εισήγηση με τίτλο «Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΕΘΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» !
Αντιγράφω από τα πρακτικά της συνάντησης, την κατάληξη της εισήγησης διατηρώντας την ορθογραφία και τη σύνταξη και τονίζοντας κάποια σημεία:

«Όμως φυσικά από την άλλη μεριά η Ελλάδα όπως όλοι, γιατί η Ελλάδα που δεν είναι ούτε ανάπηρη ούτε καθυστερημένη, να μην ασκήσει και αυτή τα δικαιώματά της, τις δυνατότητές της να χρησιμοποιήσει τους διεθνείς οργανισμούς σε όφελός της; Θα σας αναφέρω ένα παράδειγμα εδώ. Την υπόθεση της Ιταλίας με τη Σλοβενία. Η Ιταλία, έχει παγώσει τη συμφωνία σύνδεσης της Ε.Ε. με τη Σλοβενία για τον απλούστατο λόγο ότι ενδιαφέρεται για τις περιουσίες 52 μεγάλων οικογενειών στην Ιστρία, οι οποίες δεσμευτήκανε μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο από το καθεστώς Τίτο.
Η Ιταλία λέει: Δεν υπογράφω τη Συμφωνία Σύνδεσης, αν η Σλοβενία δεν αλλάξει το Σύνταγμά της και βάσει αυτής της αλλαγής του Συντάγματος δεν φέρει νέο νόμο περιουσιών. 52 οικογένειες. Εγώ δεν συμφωνώ με την Ιταλία προσωπικά, αλλά είναι ένα μάθημα για μας. Και όσοι από σας είστε διδάσκοντες, πρέπει κατά τη γνώμη μου, να γράψετε ένα παράδειγμα πρότυπο προς αποφυγήν, ένα παράδειγμα γελοιότητας στη διπλωματία μας, και αυτό είναι η συμφωνία που έδωσε η Ελλάδα για την Τ. Ε. (σ.σ. Τελωνειακή Ένωση) με την Τουρκία, χωρίς μάλιστα να ζητήσει ούτε έναν όρο από την Τουρκία. Είναι πρωτοφανές να συναλλάσσεσαι, να έχεις ανταγωνιστές να παραχωρείς, αυτό που ήταν το επίκεντρο της πολιτικής σου τόσα χρόνια –το πάγωμα των χρηματοδοτικών πρωτοκόλλων και της Τ.Ε. με την Τουρκία- χωρίς να ζητάς από την Τουρκία τίποτα. Από την Ε.Ε. ζητήσαμε τη διαδικασία ένταξης της Κύπρου, από την Τουρκία, δεν ζητήσαμε απολύτως τίποτα, ούτε καν μια αρχική δέσμευση ότι θα πάει στο Δικαστήριο της Χάγης η υφαλοκρηπίδα. Δεν ζητήσαμε αφού πάει πακέτο και το Κυπριακό, ούτε καν τη συναίνεση της Τουρκίας ότι δεν θα αντιτάξει κανένα πρόβλημα στην εισδοχή της Κύπρου στην Ε.Ε.
Πιστεύω επομένως ότι δεν πρέπει η δυνατότητα και η υποχρέωση που έχουμε να λειτουργούμε στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, να είναι οργανικό και δραστήριο στοιχείο της νέας πραγματικότητας η Ελλάδα, να μας κάνει να περιφρονήσουμε την ανάγκη στήριξης των εθνικών μας συμφερόντων. Την ανάγκη να αναδειχθεί εδώ η Αριστερά σε πρωταγωνιστικό στοιχείο, μακριά από σωβινιστικούς και στείρους εθνικισμούς, αλλά να είναι η γνήσια πατριωτική δύναμη, εθνική δύναμη του 21ου αιώνα. «

Οι συγκρίσεις με τις σημερινές τοποθετήσεις του ΣΥΝ και του ίδιου του Αλαβάνου και οι συνακόλουθες διαπιστώσεις, δικές σας.

Με βάση αυτήν τη δημοσίευση -αλλά και παρόμοιες σε άλλα ιστολόγια, με θέσεις που διατύπωνε ο κ. Αλαβάνος πριν γίνει Πρόεδρος του ΣΥΝ, οι οποίες είναι η μέρα με τη νύχτα σε σχέση με τη σημερινή του πολιτική πρακτική- εγώ, απλώς, θέλω να επαναλάβω το ερώτημα:
Έξακολουθεί ο κ. Αλαβάνος να υποστηρίζει αυτά που υποστήριζε πριν από 4, 5 ή 10 χρόνια; Αν ναι, πώς πραγματοποιεί τα πιστεύω του από την θέση του Προέδρου του ΣΥΝ; Αν όχι, πράγμα απολύτως θεμιτό, πότε έκανε τη δημόσια αυτοκριτική του για αυτές τις «λανθασμένες» τοποθετήσεις του άμεσου παρελθόντος του ή πότε επισήμανε δημόσια τους παράγοντες που άλλαξαν και τον έκαναν να αλλάξει κι αυτός γνώμη και ιδέες;
Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, που τίθενται από πολύ κόσμο που είχε συνεργαστεί στο παρελθόν μαζί του, αποτυπώνουν την κόκκινη γραμμή που χωρίζει το αριστερό πολιτικό ήθος από την κοινή πολιτική απατεωνιά…