Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Οι ταξικιστές του ΣΥΡΙΖΑ και …η JP Morgan

Δεκέμβριος 17, 2013

Καλά, για τον βουλευτή-μεγαλοκαταθέτη του ΣΥΡΙΖΑ Τσουκαλά και τέως μεγαλο-συνδικαλιστή της εργατικής τάξης(;), δεν πολυ-εκπλαγήκαμε καθώς το συνδικαλιστικό εκτροφείο της ύστερης μεταπολίτευσης βρίθει από άτομα του αυτού φυράματος. Προσπάθεια πάντως γίνεται να περάσει στα ψιλά η δήλωση «έσχες» των δύο άλλων αστέρων του οικονομικού επιτελείου του ΣΥΡΙΖΑ και εξ απορρήτων του Αλέξη,  καθηγητών Τσακαλώτου και Σταθάκη. Ιδιαίτερα ο πρώτος, συχνά-πυκνά αρθρογραφεί υπέρ της «προτεραιότητας του ταξικού» απέναντι σε κάθε άλλη προσέγγιση της κρίσης (εθνικο-απελευθερωτική, υπαρξιακή, πολιτισμική, κλπ). Και δώσ’ του «ταξικό» και ξαναδώσ’ του «ταξικό» ο ταξικιστής αστέρας Ευκλείδης. Μύγα δεν σηκώνει στο «ταξικό» του ξίφος ο κυρ-καθηγητής! Ώσπου διαβάζουμε για τη δήλωση του «πόθεν αί-σχος» του, ΕΔΩ :

Χαρτοφυλάκια σε JP Morgan και Black Rock οι Τσακαλώτος και Σταθάκης

Μεγάλα χαρτοφυλάκια σε εταιρείες, όπως η JP Morgan και η Black Rock, κατέχουν δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, οι Ευκλείδης Τσακαλώτος και Γιώργος Σταθάκης, όπως προκύπτει από τις δηλώσεις πόθεν έσχες.

Ειδικότερα ο Ευκλείδης Τσακαλώτος έχει χαρτοφυλάκιο που πλησιάζει τις 500.000 ευρώ με ένα μεγάλο μέρος να έχει επενδυθεί, σύμφωνα με τον Σκάι, στην JP Morgan και την Black Rock. Εξίσου μεγάλο χαρτοφυλάκιο σε αμοιβαία κεφάλαια δηλώνει ο έτερος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Σταθάκης, ο οποίος έχει επενδύσει συνολικά 426.000 ευρώ στις ίδιες, αλλά και άλλες αντίστοιχες εταιρείες. 

Χαρτοφυλάκια της JP Morgan και της Black Rock, λοιπόν, ο «ταξικός» αστέρας!! Τότε καταλάβαμε τι εννοούσε ο κυρ-καθηγητής όταν μίλαγε για προτεραιότητα του ταξικού. Εννοούσε την προτεραιότητα της τάξης του, που σίγουρα δεν έχει καμία σχέση με την τάξη των πληβείων, των νεόφτωχων, των πεινασμένων και ταλαιπωρημένων, των άνεργων, των αυτοκτονούντων και λιμοκτονούντων, που τάχα εκπροσωπεί το κόμμα του. Μια βρώμικη τάξη-φάρα που καπηλεύτηκε τους αγώνες και το αίμα χιλιάδων αριστερών και αγωνιστών για να μπορεί ανερυθρίαστα να τζογάρει με «χαρτιά» της JP Morgan και της Black Rock, πουλώντας παράλληλα αριστεροσύνη του κιλού στο παραζαλισμένο πόπολο… Όπως προσφυώς έγραψε και ο φίλος Γ. Ρακ. :
«…Καλά φαίνεται στον τρόπο που κινούνται και που χαμογελάνε όλοι αυτοί οι ΤσακαλωτοΣταθακοΣκουρλέτηδες, ότι ανήκουνε σε άλλες τάξεις. Έχουν μια λάμψη τζετ σετ ρε παιδάκι μου, λάμπουν ολόκληροι όταν βγαίνουν στην τιβί…».

Ας μην ελπίζουμε, όμως, ότι οι ξεσκολισμένοι αυτοί τύποι θα χαθούν από το προσκήνιο μετά την ανάδειξη του «έξυπνου» χαρτοφυλακίου τους. Πολύ σύντομα θα τους ξαναδούμε στα τηλεοπτικά και ακαδημαϊκά πάνελ να μας εξηγούν πώς θα τσακίσουν την ντόπια και ξένη τραπεζοκρατία, της οποίας διαλεχτές μετοχές τυγχάνει να κατέχουν…
Αλλά «άμα χάνεται η τσίπα από τον άνθρωπο…«, που έλεγε και η σχωρεμένη η γιαγιά μου.

Ουστ, ρε!!

ΥΓ. : Μικρό δείγμα της αβάσταχτης ταξικής ευαισθησίας του Ευκλείδη από άρθρο του στην «Αυγή» τα Χριστούγεννα του 2011 (σήμερα τον απασχολεί μην τυχόν και αναπτυχθούν αντι-γερμανικά αισθήματα στον ελληνικό λαό με αφορμή το μνημόνιο…), όταν με αφορμή τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο αναρωτιέται γραπτώς τι θα επιλέξει σήμερα ο κόσμος της εργασίας στην Ευρώπη, έθνος ή τάξη: […] Και σήμερα τίθεται αυτό το δίλημμα. Θα μπορέσει η αριστερά να προτάξει τον διεθνισμό σε αυτή την κρίση, να αναζητήσει υπερεθνικές λύσεις για υπερεθνικά προβλήματα; Να βρει τι ενώνει, για παράδειγμα, τον κόσμο της εργασίας στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Ιταλία, αλλά και στη Γερμανία;[…]  Το μόνο σίγουρο κ. Ευκλείδη είναι πως ό,τι και να επιλέξει τελικά ο κόσμος της εργασίας, σίγουρα ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΟΧΕΣ ΤΗΣ JP MORGAN (ή της BLACK ROCK)!!!

Advertisements

Η κεντρική αντίθεση;

Ιουλίου 30, 2013

Στην αρχή ήταν ολόκληρες γειτονιές στο κέντρο της Αθήνας, στις οποίες χιλιάδες μετανάστες στοιβάζονταν σε μικροσκοπικά διαμερίσματα και στενούς δρόμους και στις οποίες σύντομα οι νόμοι της ωμής επιβίωσης αντικατέστησαν την όποια νομιμότητα και έγιναν η νέα κανονικότητα. Με την έλευση της κρίσης, εκατοντάδες άλλοι, πέραν των μεταναστών, βρίσκονται προ των πυλών της γκετοποιημένης εξαθλίωσης. Ήδη, δημοσιεύματα αναφέρουν εκτός από τη δραματική αύξηση των αστέγων και τις πρώτες οικογένειες που ζουν σε κάμπινγκ ή τροχόσπιτα κατά τα πρότυπα των εξαθλιωμένων στις φτωχές πολιτείες των ΗΠΑ.

Είπα, λοιπόν, να παρουσιάσω πιο κάτω ένα μικρό απόσπασμα από το σύντομο δοκίμιο του μεγάλου Γερμανού κοινωνιολόγου Νίκλας Λούμανν (Niklas Luhmann, 1927-1998), με τίτλο Beyond Barbarism – Jenseits von Barbarei-1995 – (Πέρα από την έννοια του Βαρβάρου – η μετάφραση ίσως;) στο οποίο ξεκινώντας από τη διαπραγμάτευση της έννοιας του Βαρβάρου στην αρχαία Ελλάδα, εισάγει την εκτίμηση ότι η κεντρική αντίθεση του 21ου αιώνα πιθανώς να είναι το δίπολο (κοινωνική) ενσωμάτωση/αποκλεισμός. Ο Λούμανν θεωρείται μαζί με τον Χάμπερμας εκ των κορυφαίων Γερμανών κοινωνιολόγων μετά τον Πόλεμο με ένα μνημειώδες έργο 70 βιβλίων και περίπου 400 δημοσιευμένων άρθρων (μέσα σε 30 χρόνια). Είναι ο βασικός εισηγητής της Θεωρίας των (αυτοποιητικών και αυτοαναφορικών) Κοινωνικών Συστημάτων, η οποία εκτενώς περιγράφεται στα κορυφαία έργα του Κοινωνικά Συστήματα – Soziale Systeme. Grundriß einer allgemeinen Theorie  (1984) και Η Κοινωνία της Κοινωνίας -Die Gesellschaft der Gesellschaft  (1997). Στην Ελλάδα παραμένει εν πολλοίς αμετάφραστος και παντελώς αδιάφορος (ή και άγνωστος)  για τη ράθυμη ημεδαπή ιντελιγκέντσια, ίσως γιατί θεωρήθηκε «δεξιούλης» για τα εκλεπτυσμένα γούστα της, οπότε είχε την τύχη διανοητών όπως ο Παπαϊωάννου και εν μέρει ο Κονδύλης…

Η μετάφραση που ακολουθεί είναι από τα αγγλικά (από το βιβλίο Luhmann explained του Hans-Georg Moeller, 2006), με ευθύνη  του διαχειριστή του παρόντος ιστολογίου (όπως και τα τονισμένα σημεία) και ως εκ τούτου περιορισμένης σοβαρότητας…

[…] Σε πείσμα των αγαθών προθέσεων, πρέπει να τονιστεί ότι ο αποκλεισμός εξακολουθεί να υπάρχει και μάλιστα σε τεράστια κλίμακα και σε τέτοιες μορφές εξαθλίωσης που είναι πέρα από κάθε περιγραφή. Οποιοσδήποτε τολμήσει να επισκεφτεί τις φαβέλες των Νοτιο-αμερικάνικων μεγαλουπόλεων και βγει ζωντανός από εκεί, θα το επιβεβαιώσει. Ακόμα και μια επίσκεψη στους οικισμούς που ξέμειναν μετά το κλείσιμο των ανθρακωρυχείων στην Ουαλία βεβαιώνει το ίδιο. Για να γίνει αυτή η διαπίστωση δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη εμπειρική έρευνα. Όποιος εμπιστεύεται τα μάτια του μπορεί να δει και μάλιστα να δει τόσο έντονα ώστε όλες οι διαθέσιμες ερμηνείες να αποδειχτούν ανεπαρκείς.

Γνωρίζουμε ότι γίνεται λόγος για εκμετάλλευση, κοινωνική καταπίεση, περιθωριοποίηση ή για διεύρυνση των αντιθέσεων κέντρου – περιφέρειας. Όμως, όλες αυτές είναι θεωρίες που καθοδηγούνται από την επιδίωξη της πλήρους ενσωμάτωσης και ως εκ τούτου αναζητούν αποδιοπομπαίους τράγους: ο καπιταλισμός, η κυρίαρχη συμμαχία χρηματοπιστωτικού και βιομηχανικού κεφαλαίου με το στρατό ή με τις ισχυρές οικογένειες της χώρας. Αν, παρ’ όλα αυτά κάποιος ρίξει μια πιο προσεκτική ματιά δεν θα εντοπίσει τίποτε που να μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο εκμετάλλευσης ή καταπίεσης. Βρίσκει μόνο ανθρώπινες υπάρξεις υποβιβασμένες σε απλά σαρκία που, αντιλαμβανόμενες τους εαυτούς τους και τους άλλους με αυτόν τον τρόπο, προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα μέχρι την επόμενη μέρα. Για να επιβιώσουν θα πρέπει να αναπτύξουν ιδιαίτερες ικανότητες εντοπισμού των κινδύνων και απόκτησης μόνο όσων  είναι άκρως απαραίτητα – ή αλλιώς, παραίτηση και αδιαφορία για οποιαδήποτε «αστική» αξία συμπεριλαμβανομένων της τάξης, της καθαριότητας και του αυτοσεβασμού. Κι αν κάποιος προσπαθήσει να βγάλει νόημα απ’ ό,τι βλέπει, τότε μπορεί να καταλήξει στην άποψη ότι αυτή θα είναι η κεντρική αντίθεση του επόμενου αιώνα: ενσωμάτωση και αποκλεισμός.

[…]

Τα λειτουργικά συστήματα της κοινωνίας (σ.τ.μ.: πολιτική, οικονομία, δικαιοσύνη, εκπαίδευση, τέχνη, MME, κλπ), όταν λειτουργούν με βάση τη λογική τους, αποκλείουν πρόσωπα ή τα περιθωριοποιούν τόσο ριζικά ώστε να υπάρχουν σοβαρές συνέπειες στην δυνατότητα πρόσβασής τους και στα υπόλοιπα λειτουργικά συστήματα. Χωρίς μόρφωση, χωρίς δουλειά, χωρίς εισόδημα, χωρίς χαρτιά γάμου, χωρίς πιστοποιητικά γέννησης παιδιών, χωρίς διαβατήριο, χωρίς δυνατότητα συμμετοχής στην πολιτική, χωρίς δυνατότητα πρόσβασης στη νομική συμβουλή, την αστυνομία ή τα δικαστήρια – και ο κατάλογος μπορεί να μακραίνει ανάλογα με τις περιστάσεις περιλαμβάνοντας κάθε δυνατή μορφή περιθωριοποίησης μέχρι τον ολικό αποκλεισμό. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα σύμφωνα με κάποια Μαλθουσιανή λογική. Αρκεί να καταλάβουμε, όμως, ότι έτσι είναι, καθώς και τον τρόπο που αυτό το διογκούμενο φαινόμενο παράγεται στα περιθώρια των λειτουργικών συστημάτων. Μήπως η θρησκεία θα μπορούσε να προσφέρει τη δυνατότητα κάποιας εξαίρεσης; Κι εκεί όμως, αν κάποιος εξετάσει προσεκτικά τις αναρίθμητες νέες λατρείες του σύγχρονου κόσμου που βασίζονται στην έκσταση σαν μέσο, την κατάργηση της διάκρισης μεταξύ λευκής και μαύρης μαγείας ή την ίαση σαν υπόσχεση που δεν ξεχωρίζει τα ιατρικά προβλήματα από τα προβλήματα της υπόλοιπης ζωής, τότε μπορεί να κατανοήσει τους δισταγμούς της Καθολικής Εκκλησίας να υποστηρίξει την θρησκευτικότητα αυτού του τύπου στις εκκλησίες.

Γεγονότα τέτοιας μορφής αναποδογυρίζουν τις κοινές θεωρίες περί κοινωνικής ενσωμάτωσης που υποστηρίζονται από αρκετούς κοινωνιολόγους. Η μοντέρνα κοινωνία έχει πράγματι υψηλό βαθμό ενσωμάτωσης, αλλά μόνο στις ζώνες του αποκλεισμού, σαν αρνητική ενσωμάτωση και το σημαντικότερο όλων, χωρίς συναίνεση.

[…]

Η ενσωμάτωση ατόμου και κοινωνίας δεν στηρίζεται πια στην απλή συναίνεση. Μετατοπίστηκε από την καταγωγή (και συνεπώς από το ήθος) στην καριέρα, δηλαδή θα λέγαμε, στη διαδικασιοποιημένη συνάφεια (σ.τ.μ., processed contingency). Επιπρόσθετα, η αναμενόμενη, από τους νεο-ουμανιστές, σχέση αμοιβαίας επέκτασης μεταξύ κουλτούρας (Bildung) και ελευθερίας, δεν επαληθεύτηκε αλλά αντίθετα μάλλον διαλύθηκε. Στη μοντέρνα κοινωνία της προσφοράς αγαθών, η ελευθερία δεν περιορίζεται από εξωτερικούς καταναγκασμούς αλλά μάλλον δομείται στη βάση της προσφοράς με τέτοιο τρόπο ώστε η πραγμάτωσή της να μην μπορεί πια να αναχθεί στην αυτοπραγμάτωση του ατόμου. Ο καθένας αγοράζει σε καλές τιμές, παρακολουθεί τα φιλμ που διαφημίζονται, επιλέγει μια θρησκεία (ή όχι) έτσι όπως του αρέσει – ακριβώς όπως κάθε άλλος. Ακόμα και ο Θεός έγινε Θεός της προσφοράς. Προσφέρει, στα πρότυπα του περίφημου Στοιχήματος του Πασκάλ, την αγάπη Του τόσο εντυπωσιακά και τόσο ανεξάρτητα από ηθικές κρίσεις που η άρνησή της δεν θα είχε κανένα νόημα ή ακόμα περισσότερο, μιλώντας θεολογικά, θα αποτελούσε τον ορισμό της αμαρτίας. Αυτό δείχνει ότι η κουλτούρα και οι κοινωνικές συνθήκες κατέστησαν την πραγμάτωση της ελευθερίας τόσο ασύμμετρη ώστε το άτομο απέμεινε με τη δυνατότητα αποφάσεων που στερούνται νοήματος – ή κινήσεων διαμαρτυρίας που δεν αλλάζουν τίποτα. Βέβαια, ποτέ δεν ήταν διαφορετικά. Απλά, στις μοντέρνες κοινωνίες κάτι τέτοιο χτυπάει το πιο ζωτικό στοιχείο της αυτοπεριγραφής του συστήματος ως «ανθρωπιστικό». […]

Περί «ισλαμοφασισμού» σχόλιο σύντομο…

Ιουλίου 9, 2013

Μέσα από τους διαδικτυακούς καφενέδες και ιδιαίτερα εκείνους στους οποίους ο γνωστός «αιμοβόρος» Νεοέλληνας ραγιάς του διαδικτύου εξαντλεί τον ακαταμάχητο ηρωισμό του και το μίσος του προς τους προαιώνιους εχθρούς (υπαρκτούς ή ανύπαρκτους), αναδύθηκε τα τελευταία χρόνια ένας καινούριος ιδεολογικοπολιτικός(;) όρος, αυτός του Ισλαμοφασισμού. Προφανώς υπονοείται μια τάση του (πολιτικού;) Ισλάμ προς τον ολοκληρωτισμό ή καλύτερα την ολοκληρωτική επιβολή του προς «μαλακούς» ομόδοξους ή ετερόδοξους πληθυσμούς. Περισσότερα δεν μπορούν να αποκρυπτογραφηθούν διότι ο όρος χρησιμοποιείται με τέτοια ευρύτητα από τους σχολιαστές που τον υιοθετούν, ώστε μάλλον καταλήγει να περιλαμβάνει κάθε μουσουλμάνο που η γνώμη του ή η φάτσα του δεν μας κάνει: από τον Πακιστανό που πλένει τα τζάμια στα φανάρια μέχρι τον εμίρη του Κατάρ και από τον Μόρσι που εκλέχτηκε με το 50% των ψήφων των Αιγυπτίων πέρυσι μέχρι τον κανίβαλο που έτρωγε την καρδιά του στρατιώτη στη Συρία.

Εξάλλου, ακριβώς αυτό το «ξεχείλωμα» και η «χυλοποίηση» είναι ο στόχος για τον οποίο εισήχθη και χρησιμοποιείται από τους όποιους θιασώτες του. Διότι, παραδόξως, αν διαβάσει κανείς τα κείμενα και τα σχόλια της πλειοψηφίας αυτών που τον χρησιμοποιεί, θα διαπιστώσει ότι οι ίδιοι έλκονται ή είναι κήρυκες μιας νεο-φασιστικήςρατσιστικής (ή ακόμα και φιλο-σιωνιστικής ατζέντας)! Χρησιμοποιώντας την κατάληξη –φασισμός για τους ισλαμιστές ξεπλένουν την δική τους ιδεολογία που είτε ήταν ανέκαθεν φιλο-φασιστική ή εσχάτως κατέληξε ως τέτοια μέσα στον ορυμαγδό της τριετίας του Μνημονίου.
Αυτά, για να μην τρώμε κουτόχορτο ή τουλάχιστον για να μην παίζουμε το παιχνίδι – αναπαράγοντας τη συγκεκριμένη ορολογία στην καθημερινότητά μας –  όσων σκοπίμως διακινούν αυτούς τους όρους…

Υπάρχει και μια καλοπροαίρετη μειοψηφία που ενίοτε χρησιμοποιεί τον όρο για να αποδώσει μια τάση (από τις πολλές) του Ισλάμ, η οποία επιθυμεί, με την απόλυτη βία επί των «απίστων» και τον εξαναγκασμό, να θριαμβεύσει επί της Γης. Δύο παρατηρήσεις για αυτό. Πρώτον, υπάρχει εδώ και καιρό σε χρήση ο όρος «φονταμενταλισμός» που περιγράφει τέτοια κινήματα που ξεσπούσαν και ξεσπάνε είτε σε τοπικό επίπεδο είτε με μια πιο παγκοσμιοποιημένη μορφή, τύπου Αλ – Κάιντα. Δεύτερον, ο φασισμός ήταν ένα κίνημα του ευρωπαϊκού Μεσοπολέμου, απότοκο της κρίσης (ή του θριάμβου, κατά άλλους) της δυτικής νεωτερικότητας. Η προσπάθεια να περιγράψει κάποιος κινήματα (όπως αυτά του ισλαμικού φονταμενταλισμού) τα οποία εμπνέονται από ή ονειρεύονται την περίοδο της προ-νεωτερικότητας (επιστροφή στο «ένδοξο Χαλιφάτο» του 10 ου ή 11 ου μ.Χ. αιώνα, κλπ), με ορολογία που αναφέρεται σε φαινόμενα της νεωτερικότητας είναι, τουλάχιστον, μια γιγαντιαία αφαίρεση…

Είτε, λοιπόν, σαν αφαίρεση, είτε σαν ιδεολογική σκοπιμότητα, η χρήση του όρου «ισλαμοφασισμός» συσκοτίζει, αποπροσανατολίζει, διαστρέφει και εμποδίζει την κατανόηση και την αντιμετώπιση ενός πολυποίκιλου φαινομένου όπως είναι η επιθετικότητα τμήματος του ισλαμικού κόσμου. Ενός κόσμου πλουραλιστικού και ούτως ή άλλως σχετικά άγνωστου σε μας…

Με αφορμή ένα άρθρο

Νοέμβριος 3, 2010

Διάβασα το πιο πρόσφατο από τα (πάντα ενδιαφέροντα) άρθρα του Σκατζόχοιρου – κλικ εδώ: «Πέντε σημεία γιὰ τὸν ἀντικαπιταλισμὸ στὴν ἐποχὴ τῆς κατάρρευσης τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας« – και είπα να παραθέσω τρία ενδεικτικά (και προκλητικά) αποσπάσματα από το δοκίμιο για το φιλελεύθερο πολιτισμό του Ζαν Κλώντ Μισεά, «Η αυτοκρατορία του μικρότερου κακού» (εκδ. Πόλις, σε μετάφραση του αείμνηστου Άγγελου Ελεφάντη, ο οποίος δυστυχώς δεν πρόλαβε να το δει τυπωμένο). Στο βιβλίο αυτό, όπως και στο έτερο, «Το αδιέξοδο Άνταμ Σμιθ» (Εναλλακτικές Εκδόσεις, σε μετάφραση Χριστίνας Σταματοπούλου), ο Μισεά προβαίνει σε μια καταιγιστική κριτική της ιστορίας του φιλελευθερισμού καταλήγοντας στην προκλητική διαπίστωση ότι ο πολιτικός φιλελευθερισμός (η φιλελεύθερη δημοκρατία) και ο οικονομικός φιλελευθερισμός (η ρύθμιση μέσω της αγοράς) έχουν κοινή πηγή και είναι αδύνατον να διαχωριστούν εντελώς ο ένας από τον άλλο. Στο σημείο ακριβώς αυτό εδράζει και την αυστηρή κριτική που ασκεί στη σύγχρονη (από το ’68 και ιδιαίτερα το ’90 και μετά) δυτική Αριστερά και Άκρα Αριστερά, η οποία δείχνει να αποδέχεται αυτόν το διαχωρισμό σε αντίθεση με τα πρώιμα σοσιαλιστικά και αναρχικά ρεύματα αλλά και με την ίδια την αριστερή παράδοση του 20ου αιώνα, τουλάχιστον για όσο αυτή ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την εργατική τάξη και τα πληβειακά στρώματα του πληθυσμού. Και τα δύο βιβλία αυτά του Μισεά, όπως και το πρώτο του που εκδόθηκε στην Ελλάδα «Η εκπαίδευση της αμάθειας» (εκδ. Βιβλιόραμα, σε μετάφραση Άγγελου Ελεφάντη), προχωράνε πολύ πέρα από την τετριμμένη αριστερή (και εν πολλοίς οικονομίστικη και συνδικαλιστική) κριτική του νεο-φιλελευθερισμού που ανθεί στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας προσπαθώντας να εντοπίσουν το «κακό» στην ίδια του τη ρίζα και νομίζω ότι θα ήταν χρήσιμο αν διαβάζονταν από όλους εκείνους τους αριστερούς, που με αφορμή την κρίση της χώρας και την αδυναμία της Αριστεράς να απαντήσει σε αυτή, έχουν μπει σε φάση ουσιαστικής κριτικής και αυτοκριτικής. Να σημειώσω επίσης ότι η ανακάλυψη και παρουσίαση του έργου του Μισεά στο ελληνικό κοινό από τον Α. Ελεφάντη (με τη μετάφραση και επιμέλεια του «Η εκπαίδευση της αμάθειας«), παρ’ όλο που ο ίδιος ήταν σαρξ εκ της σαρκός της υπό κριτικήν Αριστεράς, αποδεικνύει και το μέγεθος της διαφοράς μεταξύ αυτού και των κατ’ όνομα επιγόνων και θαυμαστών του…

Και τ’ αποσπάσματα:

[…]Υποστηρίζω, λοιπόν, ότι το ιστορικό κίνημα που μετασχηματίζει σε βάθος τις νεωτερικές κοινωνίες πρέπει βασικά να κατανοηθεί ως η λογική τελείωση (ή η αλήθεια) του φιλελεύθερου φιλοσοφικού προτάγματος, όπως αυτό έχει οριστεί προοδευτικά από τον 17ο αιώνα και, ιδιαίτερα, από την εποχή της φιλοσοφίας του Διαφωτισμού. Είναι, δηλαδή, σαν να λέμε ότι ο άψυχος κόσμος του σύγχρονου καπιταλισμού αποτελεί τη μόνη ιστορική μορφή με την οποία μπορούσε να πραγματωθεί η εν λόγω αρχική φιλελεύθερη θεωρία. Με άλλα λόγια, πρόκειται για τον πραγματικά υπαρκτό φιλελευθερισμό. Και αυτό, όπως θα δούμε, τόσο στην οικονομολογική του εκδοχή (που παραδοσιακά έχει την προτίμηση της «Δεξιάς»), όσο και στην πολιτική και πολιτιστική εκδοχή του (της οποίας η υπεράσπιση έγινε ειδικότητα της σύγχρονης «Αριστεράς» και, κυρίως, της «άκρας Αριστεράς», αυτής της πιο δραστήριας αιχμής του μοντέρνου Θεάματος).[…] (σελ. 14)

[…]Αλλά το να μιλάμε για «φιλελεύθερη λογική» προϋποθέτει επίσης ότι […] είναι δυνατό να πραγματευτούμε τον φιλελευθερισμό ως ένα ρεύμα του οποίου οι αρχές όχι μόνον μπορούν αλλά, εντέλει, πρέπει να ενοποιηθούν φιλοσσοφικά. […] Γιατί, αν όντως είναι έτσι, τότε καθίσταται πολύ πιο δύσκολη η συνήθης επεξεργασία εκείνων που, κατ’ εικόνα και ομοίωση ενός μεγάλου μέρους της σύγχρονης Αριστεράς και της άκρας Αριστεράς, επιχειρούν να αντιπαραθέσουν ριζικά τον πολιτικό και πολιτιστικό φιλελευθερισμό (οριζόμενο ως ατελεύτητη ανάπτυξη των δικαιωμάτων και διαρκή φιλελευθεροποίηση των ηθών) προς τον οικονομικό φιλελευθερισμό. […] (σελ. 15-16)

Από εδώ προκύπτουν οι ψυχολογικές αντιφάσεις, προφανώς άλυτες, όλων εκείνων που […] υπομένουν τον θρίαμβο της εμπορευματικής κοινωνίας, ενώ παραμένουν βαθύτατα ξένοι προς το πνεύμα της. […] Προφανώς, μια πολύ πιο απλή λύση είναι να υιοθετήσει κανείς τη σχιζοφρενική συμπεριφορά των οπαδών της παραδοσιακής Δεξιάς οι οποίοι, σύμφωνα με τα λόγια του Αμερικανού κριτικού Ράσελ Τζάκομπυ (Russell Jacoby), «σέβονται την Αγορά, ενώ αναθεματίζουν την κουλτούρα που τη γεννά» (της παραδοσιακής Δεξιάς το ακριβές ιδεολογικό αντίστοιχο είναι αυτή η σύγχρονη Αριστερά, που ενώ βεβαιώνει ότι αντιμάχεται τη λογική της Αγοράς – ολοένα και λιγότερο, είναι αλήθεια – προσκυνά με ενθουσιασμό την κουλτούρα που τη γεννά). Ο καθένας γνωρίζει, εδώ και δεκαετίες, τις πολιτικές συνέπειες αυτής της υπονομευμένης αλτερνατίβας, και το συμφέρον που υπάρχει από τη σκοπιά του καπιταλιστικού συστήματος να την εμφανίζει ως «αξεπέραστη» και αναγκαία για τη «διαύγεια του δημοκρατικού διαλόγου». (σελ. 221-222)

Αυτή η φωτογραφία δεν λέει να μου φύγει από το μυαλό…

Οκτώβριος 30, 2009

fortino

… απ’ όταν την πρωτοαντίκρυσα, πριν αρκετό καιρό, στο οπισθόφυλλο του βιβλίου «Η Σκιά της Σκιάς» (εκδ. Άγρας, 1996), ενός πολιτικο-αστυνομικού μυθιστορήματος του Πάκο Ιγκνάσιο Ταΐμπο ΙΙ, που η υπόθεσή του εκτυλίσσεται στο μετεπαναστατικό Μεξικό του ’22.
Ο εικονιζόμενος τύπος είναι ο Φορτίνο Σαμάνο, υπολοχαγός του Ζαπάτα, αγνώστων λοιπών στοιχείων πέραν του γεγονότος ότι αυτή η στιγμή είναι η τελευταία του! Σε λίγα δευτερόλεπτα εκτελέστηκε από τον Ομοσπονδιακό στρατό! Η φωτογραφία, που τραβήχτηκε από το φακό του Agustin Victor-Casasola το 1917, τον απεικονίζει να καπνίζει το τελευταίο πούρο του μπροστά ακριβώς από τον τοίχο της εκτέλεσης, ελάχιστα πριν ακουστεί το μοιραίο «Πυρ!«.
Από την πρώτη στιγμή που είδα τη φωτογραφία «κόλλησα». Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ο τύπος με τη μάγκικη στάση αναμετριόταν εκείνη τη στιγμή με τον επικείμενο θάνατό του! Αυτό το ύφος του «έζησα όπως γούσταρα» και «παίξαμε και χάσαμε» μου έχει καρφωθεί στο μυαλό έκτοτε. Αναρωτιέμαι αν μπορεί ένας άνθρωπος σημερινός, «μεταμοντέρνος», να συμβιβαστεί με το μοιραίο με τον τρόπο που το αποτύπωσε η φωτογραφία, μπροστά σε έναν από τους τόσους «τοίχους της Καισαριανής», που σημάδεψαν με βαθύ κόκκινο την ιστορία του περασμένου αιώνα. Ο θάνατος, ακόμα και από γηρατειά, έχει εξοβελιστεί στις αποστειρωμένες αίθουσες των νοσοκομείων και στα δωματιάκια των οίκων ευγηρίας για να καμωνόμαστε σαν στρουθοκάμηλοι ότι δεν υπάρχει. Πόσο μάλλον ο θάνατος για έναν «Ζαπάτα», για έναν σκοπό. Καθαρή ανοησία και οπισθοδρομική τρέλλα!
Αναρωτιέμαι, ο «πάντα ωραίος«, «πάντα νέος«, ο «να περνάς καλά» και «να είσαι ο εαυτός σου» τηλεοπτικός άνθρωπος που έχει κατακυριεύσει το πετσί μας, θα μπορούσε ποτέ να σταθεί μπροστά στην κάνη που θα του έπαιρνε τη ζωή, με τον τρόπο που στάθηκε αυτός ο Φορτίνο απ’ το Μεξικό, 90 χρόνια πριν; Αυτός ο άγνωστος μαγκίτης που φρόντισε να συγκεντρώσει όλη του την αγωνία για το αναπόφευκτο τέλος μόνο στον τρόπο που δάγκωνε το αγαπημένο του πούρο: «Τελειώνετε ρε κοπρίτες. Τραβάτε τη σκανδάλη!«…

(Κατανοώ απόλυτα τι «κόλλημα» έφαγε ο Θ. Παπακωνσταντίνου για να του αφιερώσει πέρυσι το τραγούδι «Σαμάνος»…)

Μπορεί να φανεί σκληρό…

Αύγουστος 24, 2009

… αλλά εγώ θρηνώ μόνο για τα δάση που εξαφανίστηκαν μαζί με την εναπομείνασα άγρια ζωή τους, για τα καμμένα χωράφια και τα θερμοκήπια, για τους αγρότες και τους μελισσοκόμους που αφανίστηκε το βιός τους, για τις αγροικίες και τα σπίτια των ντόπιων, για την Αθήνα των απλών ανθρώπων που χάνει το τελευταίο της πνευμόνι.
ΧΕΣΤΗΚΑ πατόκορφα για τις μεζονέτες και τις μεζονετούλες, για τις βιλάρες και τις βιλίτσες, για τα εξοχικά που μπορεί να καταστράφηκαν ή να έπαθαν ζημιές! Για όλα αυτά τα σύμβολα της νεοπλουτίστικης έπαρσης μιας αδηφάγου «μεσαίας» τάξης που σαν ακρίδα έπεσε τα τελευταία 20 χρόνια πάνω στο αττικό τοπίο, λεηλατώντας τα δάση του, καταστρέφοντας τα βουνά του, ξεχερσώνοντας τα χωράφια του. Όσοι/ες κατασκεύασαν και προσκύνησαν το όνειρο της (τετράτροχης και τετρακίνητης) μετακόμισης στα «βόρεια προάστια» ας λουστούν τώρα τα καρβουνίδια του! Ούτε τα αγριόχορτα δεν είχαν καθαρίσει οι άχρηστοι από τις «περιουσίες» τους και τα «οικοπεδάκια» που συνοδεύουν το «σπιτοκαλυβάκι» τους! Δεν πειράζει, το επόμενο σουαρέ επίδειξης που θα διοργανώσουν στον «κήπο-καταπατημένο πρώην δάσος» του σπιτιού τους θα είναι σε κρανίου τόπο. Σαν αυτόν που έχουν στο μυαλό και την ψυχή τους…

Και τι κάνει ένας τηλεπαρουσιαστής αν…

Αύγουστος 12, 2009

… έχει εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες για να κρατηθεί ψηλά στην τηλεθέαση;
Αν έχει δηλαδή ουρλιάξει, εκθέσει, ασελγήσει (σε ψυχές), δαιμονοποιήσει, εκφοβίσει, ξεφτιλίσει, εξοντώσει, θυματοποιήσει, πει ψέμματα, καταστρέψει, προκαλέσει υστερία, κλπ, κλπ. Τι άλλο του απομένει να κάνει, παρά να δημιουργήσει ο ίδιος την είδηση! Διαβάστε πώς:

«…Για εμπορία ναρκωτικών και τη σύναψη συμβολαίων θανάτου με στόχο την εξόντωση των αντιπάλων του αλλά και την άνοδο των ποσοστών τηλεθέασης, κατηγορείται τηλεπαρουσιαστής στη Βραζιλία […]
Ωστόσο, η αστυνομία υποστηρίζει ότι διέταζε δολοφονίες στην περιοχή της Αμαζονίας και ειδοποιούσε τα τηλεοπτικά συνεργεία της εκπομπής του ώστε να βρίσκονται πρώτα στον τόπο του εγκλήματος και ο ίδιος να στηρίξει τους ισχυρισμούς του ότι η περιοχή έχει πολύ υψηλή εγκληματικότητα. Σύμφωνα με τις κατηγορίες, ο Σούζα βρίσκεται πίσω από τουλάχιστον πέντε συμβόλαια θανάτου.
«Η εντολή για τις εκτελέσεις προερχόταν πάντα από τον παρουσιαστή και το γιο του, που ειδοποιούσαν τα τηλεοπτικά συνεργεία να φτάσουν στην τοποθεσία πριν την αστυνομία», όπως δήλωσε στο Associated Press ο αρχηγός της τοπικής υπηρεσίας πληροφοριών Τομάζ Βασονσέλος. Οι δολοφονίες εμπόρων ναρκωτικών «φαίνεται ότι εκτελούνταν για να απαλλαγεί από τους αντιπάλους του και να ανεβάζει την θεαματικότητα της εκπομπής του», όπως είπε.
«Σε πολλές περιπτώσεις δημιουργούσαν τα γεγονότα, δημιουργούσαν τις ειδήσεις», όπως είπε ο τοπικός υπουργός Ασφαλείας Φρανσίσκο Καβαλκάντι.» […]

 http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/08/12/1701483.htm

😯

Σσσσςς! Μην φωνάζετε ορέ πεθαμένοι!…

Αύγουστος 10, 2009

…Θέλετε να διακόψετε τις συνομιλίες Χριστόφια-Ταλάτ και τις θερινές διακοπές του Καραμανλή; Ανάγωγοι!

ektelesi

1. Κορέλλης Αντωνάκης του Μιχαήλ, 30 ετών.
2. Νικολάου Πανίκος του Χρυσοστόμου, 26 ετών.
3. Σκορδής Χριστόφορος του Γεωργίου, 25 ετών.
4. Παπαγιάννης Ιωάννης του Χαράλαμπους, 24 ετών.
5. Χατζηκυριάκος Ιωάννης του Χαραλάμπους, 19 ετών.

Ελληνοκύπριοι Εθνοφρουροί. Eκτελέστηκαν από τον Τούρκικο στρατό εισβολής στην Κύπρο, όντες αιχμάλωτοι από τις 14 Αυγούστου 1974, αφού πρώτα φωτογραφήθηκαν από Τούρκο δημοσιογράφο και μίλησαν σε Τουρκοκυπριακό ραδιοφωνικό σταθμό! Τα οστά τους ταυτοποιήθηκαν πριν από λίγες μέρες μέσα σε ένα πηγάδι μαζί με άλλα 14 λείψανα στο κατεχόμενο χωριό Τζιάος.

Τουλάχιστον ξεκαθαρίζει και επισήμως η τύχη την οποία επεφύλαξαν οι «ανθρωπιστές» της Άγκυρας στους 1.000 περίπου αγνοούμενους/αιχμαλώτους εθνοφρουρούς. (Όχι ότι η τύχη των υπολοίπων 620 αγνοούμενων αμάχων πολιτών θα είναι διαφορετική…)
Τώρα αν περιμένετε τίποτα Κάρλα ντελ Πόντε και Δικαστήρια της Χάγης και λοιπές ανοησίες, θα περιμένετε για πολλές ζωές ακόμη… 👿

Περισσότερα εδώ:
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1040846&lngDtrID=244

Λίγα λόγια για την κρίση στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ

Αύγουστος 5, 2009

Το ανεπανάληπτο μετεκλογικό σόου του Αλαβάνου με τις «δραματικές» παραιτήσεις – ξεπαραιτήσεις του το θυμόμαστε όλοι. Δεν μπορείς εξάλλου να ξεχάσεις εύκολα σπαρταριστές κωμωδίες! Στόχος του κυρ Αλέκου ο εξαναγκασμός του ΣΥΝ σε υποταγή ή ακόμα και διάλυση εντός του ΣΥΡΙΖΑ, όπου το κουμάντο θα το κάνει ουσιαστικά αυτός μαζί με τον στενό κύκλο συνεργατών του και κάποιες από τις λεγόμενες «συνιστώσες» που είναι σήμερα της αρεσκείας του. Δεύτερος πιθανός στόχος η τιμωρία του αυθάδη «πατροκτόνου» Αλέξη, ο οποίος αρνήθηκε να πολιτευτεί ως πρόεδρος του ΣΥΝ κατά τα γούστα του πατρός. Να σημειώσω εδώ ότι αυτές φαίνονται να είναι οι πολιτικές στοχεύσεις, με κριτήριο αυτά που συνέβησαν μέχρι σήμερα. Και λέω «φαίνονται» διότι ο πολιτικός Αλέκος Αλαβάνος αποτελεί sui generis περίπτωση. Με τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του και τις αλεπάλληλες πολιτικές κωλοτούμπες του, αυτό δηλαδή που οι άτυχοι υμνητές του ονομάζουν «μετρ των αιφνιδιασμών«, δείχνει να μην έχει και ιδιαίτερη επαφή με την πραγματική πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα (πιθανώς αποτέλεσμα της 20ετούς απουσίας του στις Βρυξέλες ή/και της αριστοκρατικής του καταγωγής) και να κινείται με μια εντελώς προσωπική ερμηνεία των καταστάσεων.
Ο νεαρός Αλέξης, όμως, από μαθητής μεγαλωμένος μέσα σε κομματικούς μηχανισμούς, γραφεία και βουτηγμένος στην ίντριγκα, κατανόησε ότι αν το σχέδιο του Αλαβάνου επιτευχθεί και ο ΣΥΝ διαλυθεί ή χάσει την ιδιαιτερότητά του, τότε το πολιτικό τέλος όλων, του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου, είναι κοντά. Δεν μπορεί να δεχτεί ότι ο πυλώνας του εγχειρήματος, ο ΣΥΝ, με την όποια ιστορία, το στοιχειώδη μηχανισμό, τους πόρους, τα χιλιάδες μέλη και τη σχετική αναφορά σε κοινωνικούς χώρους (έστω και αν αυτή περιορίζεται σε πανεπιστημιακούς, ελεύθερους επαγγελματίες και δημόσιους υπάλληλους) θα υποχρεωθεί να συγκυβερνήσει ή ακόμα χειρότερα να ελεγχθεί από μια παρέα γύρω από τον Αλαβάνο και μια δράκα συνιστώσες των μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων μελών που έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τους ήξερε ούτε η μανούλα τους. Επίσης, αντιλαμβάνεται ότι η Ανανεωτική – «δεξιά» – πτέρυγα του κόμματος, η οποία επί μια δεκαετία τρώει τη μια εσωκομματική καρπαζιά μετά την άλλη, δεν θα δεχτεί με τίποτα αυτή τη διάχυση ή αυτοδιάλυση του ΣΥΝ και αυτή τη φορά έχει στρατηγικό διέξοδο που της δίνει τη δυνατότητα να μην υποταχτεί και να διεκδικήσει την οριστική ηγεμονία της ανανεωτικής αριστεράς. Το όνομα αυτού, «Πράσινοι«. Αν τα πράγματα ζορίσουν πολύ με το ΣΥΡΙΖΑ, μια πιθανή συμμαχία «Ανανεωτικών» και «Πρασίνων» σε έναν καινούριο «Συνασπισμό της Αριστεράς και της Οικολογίας» θα δώσει σχεδόν σίγουρα το πολυπόθητο 3% και τα έδρανα της Βουλής, με ό,τι σημαίνει αυτό για την εδραίωση και κυριαρχία του σχήματος και θα αφήσει τον «αριστερό» και «αποκαθαρμένο» ΣΥΡΙΖΑ να παραπαίει λίγο πάνω ή κάτω από το 2%. Γι’ αυτό και ο Τσίπρας, έχοντας σαφώς υψηλότερη διορατικότητα από τον Αλαβάνο, προσπαθεί να ισορροπήσει κρατώντας το κόμμα ενωμένο και αρνείται την όποια μετεξέλιξη. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτή του τη στάση έχει μαζί του, έκοντες άκοντες, την πλειοψηφία του Αριστερού Ρεύματος, τους προερχόμενους από το ΚΚΕ δηλαδή, οι οποίοι έχοντας βιώσει τη δραματική εμπειρία του ’90-’91, όταν ήταν αυτοί που επιχείρησαν να διαλύσουν το ΚΚΕ και να το διαχύσουν στον ενιαίο τότε Συνασπισμό, διαπίστωσαν μετά από χρόνια ότι εκείνοι που κράτησαν τα «ντουβάρια» (δηλαδή την οργάνωση, τα σύμβολα, την ιστορία και το μηχανισμό μέσα στην κοινωνία) ήταν αυτοί που υπερίσχυσαν πολιτικά  -το ΚΚΕ – ενώ οι ίδιοι παραπαίουν. Το πάθημα φαίνεται να γίνεται μάθημα για το «Ρεύμα» και παρ’ όλο που η πλειοψηφία του δεν έχει εμπιστοσύνη στον Αλέξη, δεν θα τον αφήσει μόνο του και θα τον βοηθήσει να κρατήσει αυτόνομο και ενιαίο το κόμμα.
Θα μου πείτε, όλοι αυτοί οι σχεδιασμοί, ένθεν και ένθεν, θα «βγουν»; Άγνωστο. Στην πολιτική σύγκρουση και ιδιαίτερα αυτή που γίνεται ερήμην κοινωνικής αναφοράς, τα πράγματα μπορούν να αποκτήσουν μια ανεξέλεγκτη και απρόβλεπτη δυναμική. Για παράδειγμα οι λεγόμενοι «Ανανεωτικοί» έχουν εξαπολύσει σφοδρή επίθεση εναντίον όλων, και του Τσίπρα, πιέζοντας με πολύ σκληρό τρόπο, γεγονός που δύναται να ενεργοποιήσει τα «αντιδεξιά» ανακλαστικά του «Ρεύματος» που δεν θα δεχτεί να χάσει την εσωκομματική ηγεμονία τόσο εύκολα, κλπ, κλπ. Πάντως, ένα είναι βέβαιο, ότι όποια κατάληξη και αν έχει η παρούσα κρισιακή διαδικασία εντός των ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ το όλο εγχείρημα με τη σημερινή του μορφή και καθεστώς ισορροπιών, οδηγείται σε πολιτική και ουσιαστική ανυποληψία με μικρές δυνατότητες επαναφοράς στην προ του 2009 κατάσταση. Τα πράγματα είναι κυριολεκτικά σε οριακό σημείο. Αν μάλιστα οδηγηθεί στις πιθανές πρόωρες εκλογές με αυτήν την κατάσταση στο εσωτερικό του, τότε η πιθανότητα ένταξής του στην …εξωκοινοβουλευτική αριστερά είναι μεγάλη.
Τέλος, θα ερωτήσει κάποιος/α: Τι σχέση έχουν όλες αυτές οι μάχες προσώπων, μηχανισμών, ομάδων, γκρουπών με τα πραγματικά προβλήματα του λαού και της χώρας; Η απάντηση είναι απλή. Γιατί, πριν το ξέσπασμα της μετεκλογικής κρίσης είχαν; (Πέρα από την έκφραση των συμφερόντων κάποιων μικρών κοινωνικών ομάδων που προαναφέραμε και μια εγγενή αριστερή αυτοαναφορικότητα – οι «αριστεροί» που μιλάνε για τους «αριστερούς» και την «αριστερά» σαν να πρόκειται για μια χωριστή κοινωνική κατηγορία).

Το Μαύρο Αλγέρι

Ιουλίου 28, 2009

b136804

Το «Μαύρο Αλγέρι«, του Μωρίς Αττιά (Maurice Attia), εκδ. Πόλις, σελ. 398, (2008), αποδείχτηκε το αγαπημένο μου ανάγνωσμα αυτού του καλοκαιριού. Δηλώνω εξ αρχής φανατικός αναγνώστης αστυνομικών μυθιστορημάτων (αμαρτία εξομολογουμένη…) και ιδιαίτερα αυτού του είδους πολιτικού νουάρ μυθιστορήματος που εγκαινίασαν, με διαφορετικό στυλ ο καθένας, οι (εκλειπόντες, πια), Γάλλοι συγγραφείς, Ζαν Πατρίκ Μανσέτ και Ζαν Κλωντ Ιζζό (παλαιός αριστεριστής και καταστασιακός ο πρώτος, παλαιό μέλος του ΚΚΓ ο δεύτερος) και στο οποίο πλέον θητεύουν πλείστοι όσοι συγγραφείς, εντός κι εκτός Γαλλίας.

Ο Αττιά (ψυχίατρος-ψυχαναλυτής από το Παρίσι, γεννημένος το ’49 στο Αλγέρι) στήνει την ιστορία του τους τελευταίους μήνες της Γαλλικής κυριαρχίας στο Αλγέρι, το 1962, όταν ο εθνικοαπελευθερωτικός πόλεμος των Αλγερινών οδεύει πια προς τη νίκη και ο Ντε Γκωλ έχει αποδεχτεί οριστικά την ανεξαρτησία της αποικίας, απομένοντας να πείσει και τους Γάλλους για την αναγκαιότητα και το αναπόφευκτο της ανεξαρτησίας του Αλγερίου.

Ο ήρωας του έργου, ο αστυνόμος Πάκο Μαρτίνεθ, γιός Ισπανού αναρχικού (!), πιστός στα καθήκοντά του, προσπαθεί να εξιχνιάσει τη διπλή δολοφονία ενός ζευγαριού, μιας νεαρής Γαλλίδας της ντόπιας αστικής τάξης κι ενός νεαρού μορφωμένου Αλγερινού, της ανερχόμενης Αλγερινής ελίτ. Ο αστυνόμος επιτελεί το έργο του με μια πρωτοφανή επιμονή και μανία τη στιγμή ακριβώς (ή μάλλον εξαιτίας αυτής) που ένας αμείλικτος πόλεμος όλων εναντίον όλων έχει ξεσπάσει λίγο πριν την κατάρρευση της αποικιακής κυριαρχίας. Η επταετής σύγκρουση μεταξύ του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου της Αλγερίας (FLN) και του Γαλλικού αποικιοκρατικού στρατού στην οποία είχαν βρει το θάνατο 22.000 Γάλλοι στρατιώτες και 400.000 Αλγερινοί (τουλάχιστον 250.000 άμαχοι) έδινε τη θέση της στην ανεξέλεγκτη τρομοκρατική δράση της OAS (Οργάνωση Μυστικός Στρατός – Organisation armée secrète), μιας ακροδεξιάς εθνικιστικής οργάνωσης που αγωνιζόταν για να παραμείνει η Αλγερία γαλλική. Η OAS μέσα σε λίγους μήνες προκάλεσε ένα τεράστιο λουτρό αίματος (2.730 νεκροί κι 6.000 τραυματίες) με επιθέσεις κομάντο, βομβιστικές ενέργειες, εκτελέσεις αμάχων, ένοπλες ληστείες, κλπ. επιτιθέμενη τόσο εναντίον Αράβων όσο κυρίως εναντίον Γάλλων «προδοτών», του Ντε Γκωλ συμπεριλαμβανομένου, του οποίου οργάνωσε πολλές φορές τη δολοφονία. Μέσα σε αυτό το φόντο, όπου τα πάντα καταρρέουν για τους Γάλλους κατοίκους της Αλγερίας, όπου οι δημόσιες υπηρεσίες έχουν διαβρωθεί από την OAS ή απλά δεν λειτουργούν, όπου ο χτεσινός συνάδελφος ή γείτονας γίνεται ο σημερινός εκτελεστής σου, όπου προσωπικές διαφορές και ανθρώπινα πάθη περιβάλλονται με πολιτικό μανδύα και το πάτημα της σκανδάλης αναλαμβάνει να ξεκαθαρίσει τους παλιούς λογαριασμούς, ο δημόσιος λειτουργός Πάκο Μαρτίνεθ προσπαθεί «απλά να κάνει τη δουλειά του«, στην ουσία να κρατηθεί από κάπου για να μην τον ρουφήξει η δίνη που συμπαρασύρει τους συμπατριώτες του. Ο θάνατος βρίσκεται παντού και η ανθρώπινη ζωή έχει ευτελιστεί πλήρως ακόμα και αν ανήκει σε έναν «ανώτερο» Ευρωπαίο. Ο εμφύλιος πόλεμος των τελευταίων μηνών της αποικιοκρατίας αποσυνθέτει ανθρώπους, αξίες και βεβαιότητες και αναδεικνύει τη φυγή και την προσφυγιά σαν τη μόνη υγιή προοπτική. Η ατμόσφαιρα του βιβλίου είναι πνιγηρή, καφκική, κυριολεκτικά «μαύρη«. Οι ατομικές ιστορίες συνθλίβονται στον τροχό της Ιστορίας (με «Ι» κεφαλαίο) που έχει αρχίσει πάλι να κινείται. Οι «μικρές» ατομικές αφηγήσεις σωπαίνουν κι εξατμίζονται όταν η «μεγάλη»  αφήγηση του τέλους της αποικιοκρατίας «ακούγεται». Μόνη διέξοδος σε ατομικό επίπεδο, όπως πάντα, ο έρωτας, η αλληλεγγύη, η τρέλλα, η αυτοκτονία…

Για να τελειώνω τη σύντομη παρουσίαση, θα έλεγα ότι δεν ήταν μόνο η διάχυτη «μαυρίλα» που με ικανοποίησε στο συγκεκριμένο έργο. Αλλά και το γεγονός ότι η όλη ιστορία εντάχθηκε με επιτυχία σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο (ο Πόλεμος της Αλγερίας), το οποίο γνώριζα αποσπασματικά και με βοήθησε να το κατανοήσω πολύπλευρα. Άρχισε να λύνεται και η απορία που πάντα είχα. Πώς είναι δυνατόν, δηλαδή, ένας αριστερός αναρχίζων διανοούμενος σαν τον Καμύ (Γάλλος του Αλγερίου κι αυτός) να παίρνει εκείνη την επονείδιστη θέση κατά της Αλγερινής Ανεξαρτησίας. Η Αλγερία ήταν η δεύτερη αποικία στον κόσμο, μετά τη Νότιο Αφρική, όπου ο Ευρωπαϊκός πληθυσμός, αν και μειονότητα, αποτελούσε ένα τόσο σημαντικό ποσοστό του συνολικού πληθυσμού. Με την έναρξη του πολέμου το 1954, σε 8.000.000 ντόπιους Άραβες αντιστοιχούσαν 1.000.000 Γάλλοι. Οι τελευταίοι ήταν ήδη κατά 80% δεύτερης ή τρίτης γενιάς κάτοικοι Αλγερίου και θεωρούσαν το Αλγέρι την πραγματική τους πατρίδα. Οι περισσότεροι προέρχονταν από εξαθλιωμένα στρώματα της μητρόπολης που μετανάστευσαν εκεί για να βρουν καλύτερη μοίρα. Αρκετοί ήταν πολιτικοί πρόσφυγες της Κομμούνας του 1871 ή των πολεμικών αναμετρήσεων των αρχών του 20ου αιώνα και του Ισπανικού Εμφυλίου. Οι ταξικές διαφορές ανάμεσα στους Γάλλους του Αλγερίου ήταν μεγάλες αλλά αμβλυμένες ένεκα της αποικιοκρατίας και της ιδιαίτερης πολιτισμικής ταυτότητας που μοιράζονταν. Αν και η πλειοψηφία τους καρπωνόταν ελάχιστα από τα οφέλη της αποικιοκρατίας, ακόμα και αυτά τα ελάχιστα ήταν πάρα πολλά σε σχέση με την εξαθλίωση και την άγρια εκμετάλλευση που βίωνε η αραβική πλειοψηφία. Οι Γάλλοι του Αλγερίου, κλεισμένοι στις μεγάλες πόλεις, ζώντας στο δικό τους σύμπαν, δεν θεωρούσαν εαυτούς αποικιοκράτες αλλά απλώς κατοίκους μιας Γαλλικής επαρχίας. Τα πρώην θύματα του κοινωνικού και πολιτικού αποκλεισμού της μητρόπολης είχαν γίνει πια θύτες χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται. Έτσι, με έκπληξη διάβαζα ότι ολόκληρες λαϊκές γειτονιές που στις εκλογές ψήφιζαν κατά 80% ΚΚΓ, μετατρέπονταν σε προπύργια της ακροδεξιάς OAS όταν ο Ντε Γκωλ άρχισε να θεωρεί την ανεξαρτησία αναπόφευκτη! Επίσης, μεγάλη εντύπωση μου έκανε η σφοδρότητα του Γαλλικού εμφυλίου τους τελευταίους μήνες της αποικιοκρατίας. Η OAS δολοφονούσε αδιακρίτως Γάλλους στρατιώτες και δυνάμεις ασφαλείας αλλά και ντόπιους Γάλλους που έκαναν το «έγκλημα» να θέλουν να φύγουν για τη μητρόπολη όταν η ζωή στο Αλγέρι έγινε αβάσταχτη! Από την άλλη, ο στρατός και οι ανεπίσημες – παρακρατικές – δυνάμεις που είχε στείλει ο Ντε Γκωλ δεν δίσταζαν να σφαγιάσουν άμαχο πλήθος Γάλλων που συμμετείχε σε διαδηλώσεις κατά της ανεξαρτησίας!

Στα συν του βιβλίου να αναφέρουμε τα δύο σύντομα αλλά πολύ κατατοπιστικά κεφάλαια στο τέλος του, για την ιστορία της αποικιοκρατίας στο Αλγέρι και τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας.

Να σημειώσω ότι ο τίτλος «Μαύρο Αλγέρι» είναι ένα λογοπαίγνιο που εκφέρεται τη στιγμή της κορύφωσης του πολέμου όλων εναντίον όλων, καθώς στα αραβικά το Αλγέρι ονομάζεται εναλλακτικά Al Bahdja, δηλαδή Απαστράπτουσα, Λευκή.