Εις μνήμην Αντώνη Στασινόπουλου

wfrryoqhlr554c75fc54977

Την Πέμπτη στις 7 του Μάη έφυγε από κοντά μας στα 58 του χρόνια ένας σπουδαίος άνθρωπος, φίλος και σύντροφος, ο Αντώνης Στασινόπουλος. Ένας ταπεινός και γενναιόδωρος άνθρωπος, ένας γνήσιος προλετάριος που βγήκε στο μεροκάματο από 6 χρονών παιδάκι και μορφώθηκε μόνος του, ένας αποφασισμένος αναρχικός επαναστάτης, ένας λαϊκός ποιητής. Κατέκτησε το σπάνιο προνόμιο, κάθε προσδιορισμό που χρησιμοποιούμε οι φίλοι του γι αυτόν να τον αξίζει (άνθρωπος, προλετάριος, επαναστάτης, αναρχικός, ποιητής…).

Όλη του τη ζωή την πέρασε στο πλευρό των καταπιεσμένων και των απόκληρων. Από τους ξεσηκωμένους εργάτες και τις ομάδες των ανέργων μέχρι το γυφτάκι της πλατείας και τους ανέστιους μετανάστες, από τους Παλαιστίνιους αγωνιστές και τους Κούρδους πρόσφυγες μέχρι τους ξεσπιτωμένους Σέρβους, ο Αντώνης ήταν εκεί. Όχι για να καταξιωθεί ως «αλληλέγγυος» από το δράμα τους ή τους αγώνες τους αλλά γιατί μέχρι το μεδούλι του πίστευε και ήταν ένας από αυτούς. Ένιωσε την απόλυτη εκμετάλλευση, τον εξευτελισμό, την αδικία από μικρό παιδί (στα καφενεία, στα γιαπιά, στα καΐκια, στα …αστυνομικά τμήματα), μα πάνω απ’ όλα βίωσε στο πετσί του την ανθρώπινη μοχθηρία, και σαν παιδί και σαν μεγάλος. Και άντεξε. Έμεινε αυτός ο απίστευτα ευαίσθητος, τρυφερός, ευγενικός, ανοιχτοχέρης, συνειδητά φτωχός, έτοιμος να θυσιαστεί για τον άλλον, άνθρωπος που κάποιοι είχαμε την ευμένεια της μοίρας να μας θεωρεί φίλους του και συντρόφους. Ακόμα και τις αρρώστιες που τον χτύπησαν τα τελευταία 20 χρόνια τις υπέμενε με καρτερία πάντα πιστεύοντας ότι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι στον κόσμο που υποφέρουν περισσότερο από αυτόν και αξίζουν τη ματιά μας, πάντοτε έτοιμος να κινητοποιηθεί, να οργανώσει, να ματώσει για το δίκιο και την ελευθερία.

Η απόλυτη ταξική και πολιτική του στράτευση δεν τον «στέγνωσε» σαν άνθρωπο. Αχώριστος με την επί 33 χρόνια ακλόνητη συντρόφισσά του Αγγελική, λάτρης της κουβέντας και της καλής παρέας ιδιαίτερα αν συνοδευόταν από κρασάκι κι ένα λιτό μεζέ, ανοιχτόμυαλος και ανεκτικός με την αντίθετη άποψη μα και πειραχτήρι, εραστής της ποίησης και της θάλασσας. Αυτήν την τελευταία είχε έγνοια λίγες μέρες πριν φύγει, αν θα είχε δυνάμεις να κάνει τα μπάνια του το καλοκαίρι που έβλεπε να έρχεται. Ο καρκίνος δεν του το επέτρεψε…

Το σημείωμα αυτό το έφερε πρωτίστως η ανάγκη για ένα προσωπικό φόρο τιμής στον Αντώνη και δευτερευόντως η ολοένα αυξανόμενη απέχθεια στο να μιλάμε συνέχεια για τους επώνυμους φελλούς, τους κλόουν της πολιτικής και τα σκουλήκια ή τους τάχα αγωνιστές, την ώρα που άνθρωποι σαν τον Αντώνη θα χαθούν στη λήθη. Το σημείωμα κλείνει με ένα αγαπημένο του τραγούδι και με τον παραδοσιακό χαιρετισμό μας όταν αποχωριζόμασταν:
– Τα λέμε, σύντροφε…

Advertisements

Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: