Με τόλμη, με αποφασιστικότητα, με μυαλό…

Η σημερινή μέρα θα είναι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η αρχή του τέλους του πολιτικού συστήματος που διαμορφώθηκε από τη Μεταπολίτευση του 1974 και μετά. Του συστήματος που έδωσε ό,τι ήταν να δώσει τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης και στη συνέχεια εξάντλησε τη χώρα και το λαό μας φτάνοντας στη σημερινή πολυεπίπεδη (και όχι μόνο οικονομική) κρίση και στον παροξυσμικό τρόπο με τον οποίο αυτή εκδηλώνεται. Το Κίνημα των Αγανακτισμένων, με τη μαζικότητά, την ευρηματικότητα, τη μη βίαιη δράση, την καθολική απόρριψη των κατεστημένων και αποτυχημένων μορφών εκπροσώπησης (κόμματα, συνδικάτα, κλπ) και κυρίως με το συνθετικό τρόπο με τον οποίο ανέδειξε το αιτούμενο της εποχής (εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη, άμεση δημοκρατία, άλλος τρόπος ζωής), τράβηξε κυριολεκτικά το χαλί κάτω από τα πόδια του παραπαίοντος πολιτικού συστήματος και επιτάχυνε την πτώση του. Η σημερινή μαζική γενική απεργία έρχεται να πατήσει πια στο φίλιο έδαφος που δημιούργησαν οι Αγανακτισμένοι και να προσδώσει την απαιτούμενη ταξική ορμή. Ο ενωμένος Λαός που σήμερα θα κατέβει στους δρόμους θα διαλύσει, κατά πάσα πιθανότητα, σαν τραπουλόχαρτο την κυβέρνηση του ΓΑΠ και των διεθνών προστατών του και θα θάψει οριστικά το νεκρό σώμα της Μεταπολίτευσης.

Η παραπάνω διαπίστωση με τίποτα δεν σημαίνει ότι ως δια μαγείας λύθηκαν τα προβλήματα. Μια τέτοια ερμηνεία θα ήταν πολύ βολική και θα πάταγε στα γνωστά μικροαστικά κλισέ και τις βεβαιότητες που χαρακτήρισαν την πολιτική σκέψη της μεταπολιτευτικής νεοελληνικής φούσκας. Αντίθετα, τώρα ξεκινούν τα δύσκολα για το λαό και την πατρίδα μας. Η κατάρρευση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ θα ενεργοποιήσει όλους τους μηχανισμούς επιβολής και τις εφεδρείες που διαθέτουν οι ντόπιες ελίτ και οι ξένοι επικυρίαρχοι. Και ας μην αυταπατώμαστε, το οπλοστάσιο που διαθέτουν οι εξουσιαστές μας και βαρύ είναι και πολυσύνθετο. Οι εκλογές, οι κυβερνήσεις συνεργασίας, οι κυβερνήσεις προσωπικοτήτων και τεχνοκρατών, οι οργανωμένες προβοκάτσιες στο εσωτερικό της χώρας και στα ανατολικά της σύνορα, η απειλή ή η εφαρμογή βραχύβιας χρεοκοπίας, η καταστολή, είναι μόνο μερικά από τα μέσα που θα ενεργοποιηθούν ήδη από την επόμενη μέρα της κατάρρευσης της κατοχικής κυβέρνησης ΓΑΠ. Σωρεία δημοσιογράφων, αναλυτών, καλλιτεχνών, «πνευματικών ανθρώπων» θα ψιθυρίζουν το ευαγγέλιο της καταστροφής και της συναίνεσης. Όλα και όλοι θα επιστρατευθούν για να καναλιζάρουν, να ποδηγετήσουν, να τρομοκρατήσουν τον αφυπνισμένο λαό. Ο αγώνας θα είναι μακρύς και δύσκολος. Όμως, η παρακαταθήκη της πτώσης μιας κυβέρνησης από το λαϊκό ξεσηκωμό είναι το μεγάλο δικό μας όπλο. Η συνείδηση που διαμορφώνει ο ίδιος ο λαός από ένα τέτοιο γεγονός, ότι δηλαδή όταν θέλει μπορεί να ανατρέψει υπέρτερους αντιπάλους, αυξάνουν την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του και στην οργανωμένη ενωτική πάλη. Η τρομοκρατία δεν θα περνάει πια τόσο εύκολα, οι απειλές θα επιστρέφονται ανεπίδοτες. Η αποφασιστικότητα θα μεγαλώνει. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες μπορεί να αναδειχθεί και το πιο ισχυρό όπλο του λαού μας. Ένα ριζοσπαστικό πολιτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση στηριγμένο στις αντιστασιακές μας παραδόσεις και τη σύγχρονη και παλαιότερη διεθνή εμπειρία και μια ηγεσία αυθεντική και όχι δοτή, τολμηρή και μυαλωμένη, που θα προκύψει μέσα από τα ίδια τα σπλάχνα και τις απαιτήσεις των κινητοποιήσεων.

Οι στιγμές που ζούμε είναι ιστορικές. Το μέγεθος και οι διαστάσεις της κρίσης που βιώνει η Ελλάδα σήμερα είναι τέτοια που δεν μπορούν να συγκριθούν με την μέχρι σήμερα μεταπολεμική ιστορική εμπειρία. Στην κυριολεξία παίζονται ο εξανδραποδισμός του λαού μας και η διάλυση της χώρας. Ο μόνος, πλέον, που μπορεί να αποτρέψει αυτό το καταστροφικό ενδεχόμενο είναι ο ίδιος ο λαός μας. Εμείς!

Η βέβαιη ανατροπή της κυβέρνησης ΓΑΠ εξαιτίας της διευρυνόμενης λαϊκής ανυπακοής καταργεί οριστικά την όζουσα ακινησία και το πολιτικό τέλμα της προηγούμενης περιόδου. Οι αυταπάτες και οι βεβαιότητες καταρρίπτονται. Η επικράτεια του «πιθανού» διευρύνεται ξανά φέρνοντας πάλι την Πολιτική στο προσκήνιο. Και μάλιστα με την πιο καταστροφική και ταυτόχρονα δημιουργική της μορφή, αυτήν των κινητοποιημένων λαϊκών μαζών…

Advertisements

2 Σχόλια to “Με τόλμη, με αποφασιστικότητα, με μυαλό…”

  1. a8lios Says:

    Καλώς ήρθατε στο 1848!
    http://mygranma.wordpress.com/2011/06/20/1848/

  2. εξαποδω Says:

    @ a8lios

    Το έχω ήδη διαβάσει! Καλογραμμένο, με επιχειρηματολογία, αλλά διαφωνώ. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι θέλοντας και μη από το 19ο αιώνα έχει περάσει πολύς καιρός για να θεωρούμε θέσφατο την κάθε (πολιτική) ανάλυση του Μάρξ/Έγκελς. Το σημαντικότερο που πρέπει να αντιληφθούμε είναι ότι η Ελλάδα, ιδιαίτερα από το 1981 και μετά μετατράπηκε στην πλεόν μικροαστικοποιημένη χώρα της Ευρώπης. Κανένα πολιτικό σχέδιο δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε ελπίδα επιτυχίας αν δεν μπορέσει να καταλάβει το τεράστιο ειδικό βάρος των μικρομεσαίων και μικροϊδιοκτητικών στρωμάτων, τόσο στην «ανοχή»/»υποστήριξη» απέναντι στις παρελθούσες πολιτικές του ΠΑΣΟΚ/ΝΔ, που μας οδήγησαν μέχρι εδώ όσο και στην «εξέγερσή» τους απέναντι στο Μνημόνιο καθώς είναι εκείνα τα οποία τσακίζονται κατά κύριο λόγο από την παρούσα κρίση. Το να ζητάς, λοιπόν, να υιοθετήσουν ένα ριζοσπαστικό πολιτικό πρόγραμμα που θα έχει εκπονήσει η εργατική τάξη (σε αυτό θεωρητικώς συμφωνώ – τα μικρομεσαία και μικροϊδιοκτητικά στρώματα πρέπει να αντιληφθούν ότι σε μια τέτοια, «παραγωγική» την ονομάζω, συμμαχία μπορούν να γλιτώσουν το κεφάλι τους) προϋποθέτει ότι θα πρέπει η εργατική τάξη να επανεμφανιστεί πολιτικά στο προσκήνιο (είναι εξαφανισμένη ήδη από το 1985 – εκτός αν εννοούμε εργατική τάξη τις ΠΑΣΟΚικές αργομισθίες των ΔΕΚΟ και της ΕΡΤ) και επίσης να διατυπώσει αυτό το περίφημο ριζοσπαστικό πρόγραμμα, το οποίο εγώ δεν το έχω δει προς το παρόν. (Ελπίζω να μην εννοούμε ως πρόγραμμα της εργατικής τάξης την αναπόληση της Σοβιετίας…). Μέχρι τότε και για να γίνει αυτό, θα πρέπει να δημιουργηθούν οι όροι ώστε τα λαϊκά στρώματα να αναπνεύσουν λίγο από τον καταστροφικό εναγκαλισμό του Μνημονίου και της κυβέρνησης και των συμμάχων της. Να «αγοράσουν χρόνο» δηλαδή ώστε να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους σε όλα τα επίπεδα χωρίς να καταστραφούν κοινωνικά, άλλως η λουμπενοποίηση και ο εκφασισμός είναι η έτερη εναλλακτική και όχι η ταξική συνειδητοποίηση, όπως ορέγονται οι πραγματικά μικροαστοί διανοούμενοι της «ριζοσπαστικής» αριστεράς που προσεύχονται για μια καταστροφή που θα φέρει την επανάσταση!
    Το «σας τα λέγαμε εμείς» του ΚΚΕ, εκτός από ελαφρώς χαιρέκακο και σνόμπ, σίγουρα δεν πρόκειται να κινητοποιήσει περισσότερους από αυτούς που ήδη (αυξημένα) κινητοποιεί. Το να υπάρχουν, όμως, μετά από την ακινησία τόσων ετών άνθρωποι που αποδεσμεύονται από τις αυταπάτες και κατεβαίνουν κατά χιλιάδες στους δρόμους και τις πλατείες σε μια γενικά σωστή κατεύθυνση αντίστασης και το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα να συμπεριφέρεται σαν θεολογική επιτροπή που εξετάζει το φύλο των αγγέλων, εκτός από αναποτελεσματικό είναι και αναντίστοιχο με αυτό που έχουμε γνωρίσει στο παρελθόν ως κομμουνιστική πρακτική, τότε που οι κομμουνιστές (πριν δεκαετίες βέβαια) προσπαθούσαν να είναι μέσα σε κάθε συγκέντρωση, όπου μαζεύονταν λαίκά πλήθη και να δίνουν μάχη για το πολιτικό τους πρόγραμμα, από τις πορείες για την Κύπρο μέχρι τις απεργίες για το ψωμί και από το γήπεδο Καραϊσκάκη μέχρι τον …Επιτάφιο. Εκεί, μέσα στον απλό κόσμο, βάζεις και τις ιδέες και το πρόγραμμά σου και την έμπρακτη κριτική σου και αγωνίζεσαι για να πάρεις την ιδεολογική ηγεμονία…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: