Πώς σκουριάζει το ατσάλι… (του Στάθη)

Επειδή είμαι αριστερός και θα πεθάνω αριστερός, αρχίζω να μην ανέχομαι μια Αριστερά που αρχίζει να με πεθαίνει…

 Οταν γράφει κανείς περί Αριστεράς, αν είναι αριστερός όπως και η αφεντιά μου, γράφει ταυτοχρόνως και υπέρ Αριστεράς – ενίοτε κι αθέλητα, αλλά συνήθως εκούσια. Τουλάχιστον υπέρ της Αριστεράς έτσι όπως ο καθένας εννοεί τη δόκιμη εκδοχή της,

μιας και πλέον, σκόρπιοι έτσι όπως πολλοί φθάσαμε να ‘μαστε, ο καθένας μπορεί να διατηρεί την πολυτέλεια του «προσωπικού του κομμουνισμού» – αριστοκρατικό μεν, αλλά καμμιά φορά ψυχοσωτήριο…

Με έναν λόγο, πολλοί αριστεροί τα τελευταία χρόνια διάγουμε εν αναμονή. Για αυτούς ο λόγος σήμερα, για εμάς – οι οργανωμένοι στα κόμματα της Αριστεράς είναι άλλη υπόθεση, μάλλον ανώτερη, οι σύντροφοι αυτοί την αντέχουν ακόμα την καλογερική και μπράβο τους, ότι βαρειά. Τους βγάζω το καπέλο κι επικαλούμαι τη συμπάθειά τους (όπως άλλωστε και τη δική σας, όσοι είσθε αριστεροί κι όσοι δεν είσθε) για όσα θα πω παρακάτω.

Οταν, προ ετών, δημιουργήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, πολλοί αριστεροί, άλλοι διστακτικά κι άλλοι με ενθουσιασμό, έσπευσαν σε έναν «κοινό τόπο» όπου θα μπορούσαν να ζυμωθούν ιδέες, να γεννηθούν προτάσεις -κυρίως αυτό- και να βγάλουν την Αριστερά, σε μια

εποχή που ο λαός και η κοινωνία την είχαν ανάγκη περισσότερο από ποτέ, από το σύνδρομο της ιστορικής πολιτικής (αλλά όχι ιδεολογικής) ήττας.

Σιγά σιγά ο κόσμος που προσήλθε σε αυτό το φόρουμ άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι έχει να κάνει απλώς με μια νεκρανάσταση της παλιάς αριστερής παθολογίας, μάλιστα σε μορφές της -αριστερίστικες- από τις πλέον επαχθείς κι απεχθείς. Ανθρωποι συνηθισμένοι να ζουν στο πλαίσιο του μικρόκοσμου-γκρουπούσκουλου, ιδρυματικοί, που στην «εποχή τους» είχαν στείλει κόσμο στο σπίτι του (παρά τις φιλοδοξίες τους να τον στείλουν στα ψυχιατρεία), άρχισαν εκ νέου να δίνουν τον τόνο στο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ, με

αποτέλεσμα αντί το νέο σχήμα να εξελιχθεί σε συνάντηση κι ώσμωση ανθρώπων, συλλογικοτήτων και κομμάτων, να ξεπέσει σε ένα τεραίν διαρκούς καταμέτρησης και αναμέτρησης των εσωτερικών του συσχετισμών. Μάλιστα, ούτε καν για την παραγωγή πολιτικής (πόσω μάλλον ιδεολογίας και ήθους), αλλά μόνον για τη νομή της (μικρο)εξουσίας.

Κι έτσι, οι άνθρωποι άρχισαν να φεύγουν απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ και να μένουν τα γκρουπούσκουλα. Η επιρροή του σχήματος στην κοινωνία ξεφούσκωσε και τις ελπίδες διαδέχθηκαν η κριτική και επικριτική στάση.

Προσωπικώς ομνύω στην Αριστερά του καλού, τη λαϊκή Αριστερά, με τις παραδόσεις και τον πολιτισμό της, την ταξική Αριστερά ενός δημοκρατικού κομμουνισμού, ανοιχτόκαρδου, ανοιχτόμυαλου, πειθαρχικά οργανωμένου, ανεκτικού με τα παιδιαρίσματα των ανθρώπων, ικανού να προστατεύει τα πρόσωπα απ’ τη βαρβαρότητα των συλλογικοτήτων, όταν εκφυλίζονται σε θρησκευτικά τάγματα. Ουτοπίες, θα μου πείτε, μεγάλο το δίκιο σας…

Ομως μεγάλο και το άδικο. Και για τον κόσμο της Αριστεράς και για την κοινωνία που περιμένει την Αριστερά τουλάχιστον πρόμαχο στα δίκια της.

Οπως απεδείχθη, αυτό που κυρίως παράγουν τα γκρουπούσκουλα, άλλοτε συνιστώσες κι άλλοτε υποσύνολα μέσα στις συνιστώσες, είναι το ένδον μίσος. Ενα μίσος μεταξύ τους και προς όποιον άλλον στοχοποιήσουν, που βγάζει μάτια, ανυπόφορο, αδυσώπητο κι ανισόρροπο. Ατελεύτητο.

Ομως η Αριστερά που μισεί τα άλλα της μισά, δεν αγαπάει τον κόσμο. Ο κόσμος το νοιώθει αυτό, πικραίνεται στην αρχή κι ύστερα αηδιάζει και βδελύσσεται.

Λόγος, με τέτοιους όρους, για πολιτική (θέμα κομματικής δεν τίθεται) ενότητα της Αριστεράς δεν μπορεί να γίνει, χωρίς να ‘ναι από χέρι απελπισμένος. Διότι όσοι προσπαθούν να διαλεχθούν, χαρακτηρίζονται συχνά από λογής ταμπέλες που αφειδώς κοτσάρουν οι πάντες στους πάντες, χωρίς αιδώ, δεύτερη σκέψη και συχνά με άκραν δολιότητα.

Οι κλασικές αρετές που οι πάντες αναγνώριζαν σε έναν αριστερό, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας, της ανιδιοτέλειας, έχουν γίνει για πολλούς από μας καπνός και κατά τον εξυπνακισμό, τον κυνισμό και την αποηθικοποίηση της καθημερινής μας στάσης απέναντι στα πράγματα, μοιάζουμε ήδη από καιρό σε αυτούς που κατηγορούσαμε, τους συστημικούς, τους καριερίστες και τους αριβίστες.

Κι έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται τώρα να διαλύεται στον εσωτερικό μικρόκοσμο των γκρουπούσκουλων. Δεν ξέρω αν πνέει τα λοίσθια, αλλά ξέρω ότι η ταπεινότης μου, όπως και πολλοί άλλοι αριστεροί δεν μπορούν πια να διαλέγουν απ’ την Κική και τη Φωφώ ποια θα τους τη φέρει καλύτερα. Κι αν κι αυτήν τη φορά ψηφίσουμε κάποιοι από μας αυτήν την Αριστερά, θα το κάνουμε με κρύα καρδιά και χωρίς καμμιά ελπίδα.

Η μόνη ελπίδα πλέον (για πολλούς από μας) είναι οι νέες γενιές να υπερβούν τη δική μας παθογένεια, ξαναδίνοντας στην Αριστερά τα νοήματά της…

ΥΓ.: Υπάρχουν ακόμα και πάντα θα υπάρχουν πολλοί αγωνιστές της Αριστεράς, των οποίων τον αγώνα και την προσωπική στάση εκτιμώ και σέβομαι. Το πολιτικό όμως αποτέλεσμα της συλλογικής τους δράσης είναι δραματικά κατώτερο (κι επί μακρόν πλέον διάστημα) των απαιτήσεων της συγκυρίας. Ανήκω σε ‘κείνους που εμφορούνται από «ιστορική αισιοδοξία», ξέρω ότι «η Γη θα γίνει κόκκινη», ήλπιζα όμως αυτό να συμβεί πριν να πάμε στα άστρα…

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 20.ΙΧ.2010 stathis@enet.gr

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=204741

Καλά τα λες φίλτατε Στάθη. Μόνο που τα λες μισά! Δεν μπορεί το πρόβλημα της αριστεράς να είναι μόνο το «οργανωτικό» και το «ψυχοπαθολογικό» (υπαρκτά και τα δύο και αλληλοεξαρτώμενα…). Τίποτε για τις πολιτικές που ακολούθησε η συγκεκριμένη Αριστερά που αναφέρεσαι; Τίποτε για την κυρίαρχη ιδεολογία της; Τίποτε για την ταξική της διάρθρωση; Τίποτε για την αποκοπή της από το λαϊκό στοιχείο και την (με δυσκολία καλυμμένη) απέχθειά της προς αυτό; Τίποτε για την αυτοαναφορικότητά της; Αυτή δεν ήταν εξάλλου η Αριστερά που σου αρνήθηκε την πρώτη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας με την κατηγορία του «εθνικιστή» και «λαϊκιστή»;… 

ΥΓ. Όσο για τις «κλασικές αρετές που οι πάντες αναγνώριζαν σε έναν αριστερό, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας, της ανιδιοτέλειας…» αυτές, όταν ερχόταν η ώρα των ενδοοργανωσιακών και ενδοκομματικών συγκρούσεων χάνονταν και συχνά μετατρέπονταν σε θανατηφόρο κανιβαλισμό, από καταβολής της Αριστεράς (εν γένει και όχι αυτής της φαιδρής στην οποία αναφέρεσαι). Θα αναφέρω μόνο τη λέξη «Πλουμπίδης«. Απλώς, τότε οι αριστεροί άνθρωποι σκοτώνονταν (μεταφορικά και κυριολεκτικά) για λόγους ζωής και θανάτου. Στη μεταπολίτευση και στις μέρες μας για αστειότητες…

Advertisements

Ετικέτες: , , ,

12 Σχόλια to “Πώς σκουριάζει το ατσάλι… (του Στάθη)”

  1. Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου Says:

    Τίποτε;
    Απολύτως τίποτε.
    Τίποτε για την αυτοαναφορικότητά της;
    Τίποτε.
    Δεν θα περίμενες να αυτοαναιρεθεί…

    ΥΓ. Το καρούμπαλο πάντως, κάπου αλλού έπρεπε να το τοποθετήσει…

  2. Λαυρέντης Says:

    Οι αιτιάσεις του Στάθη είναι «περί όνου σκιάς». Όπως εύγλωττα συμπλήρωσες την περιγραφή της εσύ, δεν μισεί δυστυχώς μόνο το άλλο της μισό. Στην ουσία το πρόβλημά της έγκειται στην
    «αποκοπή της από το λαϊκό στοιχείο και την (με δυσκολία καλυμμένη) απέχθειά της προς αυτό»

    Μισεί όλο το κομμάτι του Λαού που δεν συμμερίζεται τις απόψεις της είτε τις αριστερίστικες είτε τις ελιτίστικες. Δηλαδή με τα δεδομένα της χώρας μισεί το άλλο της 2%, μισεί το αριστερό αντίπαλό της 10% και σίγουρα μισεί το 85% που δεν της ανήκει… Μια τέτοια αριστερά δυστυχώς όχι μόνο δεν είναι αριστερά, αλλά δεν έχει και λόγο ύπαρξης.

  3. Πως σκουριάζει το ατσάλι… (του Στάθη) | No Style Says:

    […] μιας και πλέον, σκόρπιοι έτσι όπως πολλοί φθάσαμε να ‘μαστε, ο καθένας μπορεί να διατηρεί την πολυτέλεια του… [Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου στο blog του (937 λέξεις)] […]

  4. radiocollectiva Says:

    Ήμασταν και συνεχίζουμε να είμαστε της γνώμης την οποία την καταθέταμε το 2008 με στεντόρεια φωνή και όλοι οι Συν/Συριζαίοι μας την έπεφταν με χυδαία και κοσμήτικά επίθετα ότι αυτό το σχήμα είναι θνησιγεννές όχι για τις αιτιάσεις του Στάθη Σταυρόπουλου, ούτε γιατί βρέθηκε στη μέση του πουθενά με ένα φτιαγμένο 23%, με το απόβαρο των Πασόκων για να γίνει ανάχωμα στο ΚΚΕ, αλλά γιατί ιδεολογικά ήταν μια συμμαχία χωρίς αρχή μέση και τέλος. Στο όνομα της ενότητας της αριστεράς χωρούσαν από την αποδοχή της ΕΕ και της συνθήκης του Μαάστριχτ, οι τριτοδρομικές θέσεις των ανανεωτών(είτε της ΑΚΟΑ, είτε της πτέρυγας Κουβέλη στο ΣΥΝ), έως και οι «υπερεπαναστατικές» θέσεις τος ΚΟΕ…
    Αυτό το μικροαστικό μόρφωμα(πολυμορφικό πειράμα του ΠΑΣΟΚ) στο όνομα της αριστεράς, ως συμμαχία δεν μπορούσε να υπάρξει ούτε λεπτό Κ. Σταυρόπουλε Ευστάθιε. Το ότι κρατάει ως σήμερα είναι γιατί κάτι διανοούμενοι σαν εσάς βάζατε εμπόδια στην λαϊκή αντεπίθεση θολώνατε ακόμα και με καλές προθέσεις τα ήδη θολωμένα νερά και αυτό συνεχίζετε να κάνετε…
    Κ.Σταυρόπουλε Ευστάθιε κρίμα γιατί τα χρόνια που σας διαβάζαμε στο ριζοσπάστη ήσασταν πολύ μπροστά, αλλά από το 1990 και μετά οδηγείτε σε εθνικό οδό με την όπισθεν σε αντίθετο ρεύμα και χωρίς αλάρμ και δυστυχώς για σας ούτε θα σας ακολουθήσουμε, ούτε θα προβήματιστούμε για την χαμένη ενότητα – αθωότητα της Αριστεράς που είναι ο Γκαϊλές του ΔΟΛ και του ΠΑΣΟΚ.
    Κ. Σταυρόπουλε όσο και αν δεν σας αρέσει η έννοια αριστερά έχει γίνει λάστιχο, γιατι όπως λέει και το σύνθημα, «τέρμα πια στις αυταπάτες η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες τα υπόλοιπα είναι «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε».

  5. philemon Says:

    Γράφει: «Ομως μεγάλο και το άδικο. Και για τον κόσμο της Αριστεράς και για την κοινωνία που περιμένει την Αριστερά τουλάχιστον πρόμαχο στα δίκια της.»

    Άδικο βουνό…. Και τί θα κάνει τώρα η κοινωνία χωρίς αυτή την «αριστερά»…. «πρόμαχο στα δίκαιά της»;

    Θα μαραζώσει –θέλει ρώτημα;;;;;;; !!!!!!!!!!

  6. philemon Says:

    ΥΓ. Αυτό δεν ήταν ατσάλι. Ντενεκές ήταν…

  7. εξαποδω Says:

    😆

  8. Daimon Says:

    Καλό θα ήταν να ξέρει ο κ. Στάθης Σταυρόπουλος (εάν υποθέσουμε ότι το αγνοεί), ότι οι «ιδρυματικοί» του «πειράματος» δεν αρκέστηκαν «σε ένα τεραίν διαρκούς καταμέτρησης και αναμέτρησης των εσωτερικών του συσχετισμών». Δεν αρκέστηκαν στο να αλληνοϋπονομεύονται, να αλληλορουφιανεύονται και να αλληλοεξοντώνονται. Όχι σπάνια, προχώρησαν και στην κατασυκοφάντηση υπόπτων για «κομμουνιστικό (=σταλινικό) φρόνημα», σε επαγγελματικές κοινότητες εκτός του περιβόητου «χώρου» τους, με αποτέλεσμα να περιθωριοποιήσουν εξαιρετικούς επιστήμονες, όταν δεν τους έστειλαν και στους ψυχιάτρους…

  9. philemon Says:

    ξέρω ότι «η Γη θα γίνει κόκκινη»….
    ΑΠΟ ΚΡΑΣΙ ΜΠΟΥΤΑΡΗ;

  10. Ηρακλης Says:

    1. Βλ. «Magazine Philosophie», νο 42, Σεπτέμβριος 2010
    kvergo@gmail.com ……………………………………………………………………….
    ΟΤΑΝ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ» ΑΝΤΙ-ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ» ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΥΠΕΡΒΑΙΝΟΥΝ ΤΟ 60%
    ΤΟ ΘΕΣΠΕΣΙΟ ΠΤΩΜΑ ΒΡΥΚΟΛΑΚΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΗ ΔΙΧΟΝΟΙΑ ΚΑΙ ΑΠΡΑΞΙΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΤΡΕΓΜΕΝΩΝ!(Υ.Γ αν βγαλουν και εναν κοινοταρχη θα το παρουσιασουν σαν Επανασταση! αλλως θα φταιει ο ανωριμος Λαος που καταφυγε σε Αποχη,Λευκο η
    Ακυρο η εκμαυλιστηκε στον πεπατημενο…

  11. Ηρακλης Says:

    μονοδρομο απο την ανυπαρξια τους και γιατι δεν προτιμησε τις περιχαρακωμενες αυθεντιες τους!)

  12. νικοσς Says:

    Διαβάζω:
    Οι κλασικές αρετές που οι πάντες αναγνώριζαν σε έναν αριστερό, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας, της ανιδιοτέλειας, έχουν γίνει για πολλούς από μας καπνός και κατά τον εξυπνακισμό, τον κυνισμό και την αποηθικοποίηση της καθημερινής μας στάσης απέναντι στα πράγματα, μοιάζουμε ήδη από καιρό σε αυτούς που κατηγορούσαμε, τους συστημικούς, τους καριερίστες και τους αριβίστες.

    Υπάρχουν πικρές αλήθειες και απίστευτες αφέλειες στο κείμενο του Στ. Στ.

    1. Τις ποιό πάνω αρετές που επικαλείται ο Στ. Στ. ως , δεν τις επικαλούμαστε ναρκισσιστικά και αυτάρεσκα, αλλά τις εφαρμόζουμε στην καθημερινή μας στάση.
    2. Αν δεν τις εφαρμόζουμε, τότε δεν τις έχουμε.
    3. Αρα σκιαγραφείται η βεβαιότητα, ότι είμαστε ακριβώς αυτό το οποίο κατηγορούμε.
    4. Το γεγονός ότι ο Στ. Στ. , δημιουργεί έναν οίκτο για την πορεία ενός ανθρώπου, που θα μπορούσε να είχε υπάρξει χρήσιμος, αν δεν είχε εκχωρήσει στο συναίσθημά του την λογική του.
    5. Η πρότασή μου είναι απλή. ΚΡΑΤΑ καλέ μου άνθρωπε, όλες αυτές τις αρετές και μην τις στριμώχνεις σε Αριστερές και Αντιαριστερές θέσεις.
    6. Οι αρετές προϋπήρξαν των Αριστερομαρξυστών και φτιάχτηκαν σ΄αυτόν τον τόπο τουλάχιστον πριν 3 χιλιάδες χρόνια.
    7. Δεν θα ασχοληθώ, με το γεγονός ότι η Αριστερά υπήρξε ιστορικά ο μεγαλύτερος παραγωγός δυστυχίας, μια και όλοι οι οραματιστές της, (αυτοπαγιδευθέντες), θεώρησαν ότι είχαν το μονοπώλιο της αλήθειας.
    8. Σ.Σ. Το γράμμα αυτό, δεν θέλει να προσθέσει απογοήτευση του Αριστερούς, αλλά να τους ενθαρρύνει να σκέπτονται με μόνο κριτήριο την ποιοτική διάκριση αρετής και αθλιότητος.

    Ισως είναι περιττό, αλλά ξεκαθαρίζω ότι δεν υπήρξα ποτέ αριστερός, δεν όμνυσα, δεν μίσησα, δεν ισχυρίσθηκα την απόλυτη κατοχή της αλήθειας, είτε δικής μου είτε των άλλων.

    Σας περιμένω, σε κόσμους προσπάθειας, αυταπάρνησης, και προσφοράς και πολύ λιγότερο κόσμους διεκδίκησης.
    Ευχαριστώ για την φιλοξενία σας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: