Θλιβερός Δεκέμβριος – Αιματηρός Μάρτιος

Θλιβερός Δεκέμβριος – Αιματηρός Μάρτιος
Ο κύκλος του τέλους κλείνει

Πριν δεκαέξι μήνες, ίσως μόνοι εμείς από αυτό το χώρο, τονίζαμε πως εκείνη η εξέγερση δεν ήταν ελπιδοφόρα αλλά θανατερή, γιατί μέσα της κυριαρχούσε το μίσος –τυφλό μίσος– και καθόλου αγάπη, όραμα, πρόταγμα κοινωνίας, πως ήταν το ίδιο άσχημη με την κοινωνία από την οποία έβγαινε, και στην οποία υποτίθεται πως αντιπαρατίθονταν. Η ίδια αδιαφορία για το κοινό καλό και το δημόσιο συμφέρον με τα αφεντικά και τους διεφθαρμένους υπουργούς, τους οποίους υποτίθεται πως στηλίτευε.
Ήταν η ακραία έκφραση μιας κενής αντιπολίτευσης σε μια άδεια από αξίες και πρότυπα κοινωνία. Γι’ αυτό και πίσω της δεν άφησε τίποτε το δημιουργικό, παρά μόνο συντρίμμια. Και τα χειρότερα δεν ήταν τα συντρίμμια από τις βιτρίνες, αλλά τα συντρίμμια  των ιδεολογιών, των αξιών, των ταυτοτήτων.
Ο Δεκέμβρης πέρασε το μήνυμα του πιο ακραίου ατομικισμού, μέσα στην υποτιθέμενη συλλογικότητα. Γι’ αυτό και στη συνέχεια εκείνο που παρήγαγε ήταν μόνο κατακερματισμός, αποσύνθεση και βία. Κατακερματισμός των υποκειμένων που συμμετείχαν σε αυτόν. Ο «Σύριζα» πήρε την κάτω βόλτα από τον Δεκέμβρη και μετά, ενώ οι εσωτερικές συγκρούσεις μεγιστοποιήθηκαν και ήδη αποτελείται από τέσσερα διαφορετικά κομμάτια. Είναι βέβαιο δε πως αν δεν υπήρχε ο κρατικός κορβανάς από τον οποίον σιτίζονται από κοινού –δηλαδή η κρατική χρηματοδότηση που μοιράζεται σε όλες τις «συνιστώσες»– θα είχε ήδη διαλυθεί. Οι Αριστεριστές  συρρικνώθηκαν ακόμα περισσότερο την ώρα που πίστευαν πως είχαν ενισχυθεί. Στα Πανεπιστήμια όχι μόνο κυριαρχεί νέκρα και αποστράτευση αλλά σταδιακώς επιβάλλεται η λογική της εισόδου της αστυνομίας και της κατάργησης του Ασύλου ως μόνο αντίδοτο στην βία. Ο δε χώρος των αντιεξουσιαστών και των αναρχικών, που έμοιαζε ο μεγάλος «κερδισμένος» του Δεκεμβρίου, δοκιμάζει και αυτός αυξανόμενη κρίση. Διότι το πρότυπο του Δεκέμβρη, ένα πρότυπο βίας χωρίς δημιουργικότητα, θεοποίησε την «συστηματοποίηση» της βίας και την τρομοκρατία, αφοπλίζοντας κάθε δημιουργική φωνή και σπάζοντας την συμμαχία με τον Σύριζα, που του προσέφερε μια ευρύτερη κάλυψη.
Γι’ αυτό και ο αιματηρός Μάρτιος ήρθε να υπογραμμίσει με τον πιο ακραίο τρόπο το αδιέξοδο που άνοιξε ο Δεκέμβρης, δίνοντας και εισπράττοντας θάνατο. Ο Λάμπρος Φούντας θα πέσει νεκρός αναζητώντας την επανάσταση και ο δεκαπεντάχρονος Αφγανός θα εισπράξει τον θάνατο, πιθανότατα από εκείνους που θεωρητικά τον υπερασπίζονται.

 Ο Φούντας έδειχνε σοβαρός και αποφασισμένος, θυμίζοντάς μας τον Χρήστο Τσουτσουβή. Και όμως αυτό το πάθος για αλλαγή της κοινωνίας, αυτή η μεθοδικότητα και η σοβαρότητα, διοχετεύτηκε σε έναν δρόμο αδιέξοδο, μιας βίας δίχως όραμα, χωρίς στόχους, πέρα από τη σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής. Στη δεκαετία του 1970 ή του 1980, ακόμα και η τρομοκρατία –παρά τα αδιέξοδά της– στόχευε πολιτικούς στόχους, τους Αμερικανούς, τους Τούρκους, τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, τους πολιτικούς, τους βασανιστές. Στις μέρες μας έχει ως αποκλειστικό στόχο σχεδόν, τους «μπάτσους» και την «καταστολή».
Και το πρότυπο του Δεκέμβρη δεν επηρέασε μόνο την πολιτική σφαίρα, αλλά το σύνολο της κοινωνικής ζωής, διότι πέρασε στην κοινωνία ένα γενικευμένο σύνθημα αυτοδικίας, μια αδιαφορία για τη ζωή και την περιουσία και των άλλων, μια καθολική αποπολιτικοποίηση, αντί για την πολιτικοποίηση που περίμεναν οι υμνητές του! 
Και όσοι υμνούσαν με το αζημίωτο την «εξέγερση», αντί να προσπαθήσουν να δώσουν μια δημιουργική κατεύθυνση στην αγανάκτηση της νεολαίας, έρχονται σήμερα να εισπράξουν τις συνέπειες της «ανέμελης» ανευθυνότητάς τους.
Είτε γιατί την θεώρησαν ως ευκαιρία για να ανατρέψουν τη Νέα Δημοκρατία, είτε γιατί έπρεπε να παριστάνουν τον «επαναστάτη» στα παιδιά τους, ξεφορτωνόμενοι έτσι την ευθύνη και τις ενοχές τους για τα πρότυπα που τους πρόσφεραν μέχρι σήμερα, είτε γιατί από το Κολωνάκι έβλεπαν τα Εξάρχεια ως «γραφικά», είτε γιατί ως Πανεπιστημιακοί είχαν εγκαταλείψει κάθε διδακτικό έργο και βολεύονταν με το μπάχαλο, είτε γιατί ως ακριβοπληρωμένοι δημοσιογράφοι της δεκάρας έχουν μάθει να χαϊδεύουν αυτιά, αρκεί να συμφέρει στ’ αφεντικά τους. όλοι αυτοί έχουν τεράστια ευθύνη για όσα συμβαίνουν σήμερα.
Για το ότι οδηγούμαστε σε μια κοινωνία ανασφάλειας και αστυνομοκρατίας ταυτόχρονα, σε μια κοινωνία όπου θα ενισχυθούν τα φοβικά σύνδρομα των πολιτών, και δικαιολογημένα, σε μια κοινωνία με μειωμένη αλληλεγγύη και αυτοδικία.
Όλοι όσοι έχουν λίγο μυαλό ακόμα, πρέπει να κατανοήσουν αυτό που κατανόησαν πολλοί σύντροφοί τους στην Ιταλία. Πως, άσχετα με τις προθέσεις του, ήταν ο Ρενάτο Κούρτσιο που άνοιξε το δρόμο στον Μπερλουσκόνι, είναι όσοι φωνάζουν «ανοικτά σύνορα», που ενισχύουν τον Μπόσι και τη Λέγκα του Βορρά, ενώ κινδυνεύουν να αναστήσουν άθλια γκρουπούσκουλα όπως η «Χρυσή Αυγή» στην Ελλάδα.
Πολλές φορές έχουμε τονίσει πως μια κοινωνία παρασιτική, όπου ο παρασιτισμός έχει διαπεράσει το ίδιο το λαϊκό σώμα δεν μπορεί να δώσει εύκολα αυθεντικά κινήματα ανατροπής. Αυτά αυτοεγκλωβίζονται στα ίδια τα πλαίσια που τους προσφέρει αυτή η κοινωνία: «Ελληνοτουρκική φιλία» λένε οι οσφυοκάμπτες των υπουργείων και των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του» απαντούν οι «επαναστάτες». φτηνά και ανασφάλιστα εργατικά χέρια θέλουν οι κάθε είδους εργοδότες, «ανοικτά σύνορα» επαναλαμβάνουν ως ηχώ οι δήθεν αντίπαλοί τους. σχέδια Ανάν ή Χριστόφια προωθούν στην Κύπρο, Αμερικανοί, Άγγλοι, Τούρκοι και Χατζιαβατογιωργάκηδες, «όχι στον εθνικισμό» απαντούν οι Συριζοεξαρχειώτες. Έτσι το εξεγερσιακό δυναμικό της νεολαίας, που είναι υπαρκτό, το οποίο φάνηκε και στο Δεκέμβρη, διοχετεύτηκε σε λάθος δρόμο, σε δρόμο, αδιέξοδο, παρασιτικό, αυτοκαταστροφικό.
Έτσι τέλειωσε η εποχή μιας αδιάκοπης πορείας προς το αδιέξοδο και τον παρασιτισμό, η εποχή της Μεταπολίτευσης. Και σήμερα βρισκόμαστε στην αιματηρή κρίση της. Κρίση οικονομική, κοινωνική, πολιτική. Και πρέπει να βγούμε από αυτήν με μια πορεία ανασυγκρότησης, ανασυγκρότησης οικονομικής, κοινωνικής πολιτισμικής και εν τέλει πολιτικής, για να αποκτήσουν νόημα και στόχο οι μελλοντικές εξεγέρσεις των νέων. 
 
(Το παραπάνω κείμενο είναι το κύριο άρθρο της 15μερης εφημερίδας «Ρήξη» που κυκλοφόρησε σήμερα, Μ. Πέμπτη 1/4 και το υπογράφει ο Γ. Καραμπελιάς.)
Advertisements

Ετικέτες: , , ,

11 Σχόλια to “Θλιβερός Δεκέμβριος – Αιματηρός Μάρτιος”

  1. omadeon Says:

    ….και ο δεκαπεντάχρονος Αφγανός θα εισπράξει τον θάνατο, πιθανότατα από εκείνους που θεωρητικά τον υπερασπίζονται.

    KAMMIA σχέση. Ανέλαβε ΗΔΗ την ευθύνη Εθνικοσοσιαλιστική «αριστερή» ρατσιστική οργάνωση (εισαγωγικά απαραίτητα). Διάβασα και την προκήρυξη κάπου (δεν την έχω πρόχειρη). Μπορείτε να βρείτε ΑΠΕΙΡΑ δείγματα γραφής, αυτής της νέας και αιματηρής μορφής νεο-ναζισμού, π.χ. εδώ.

    http://webwar2.org

  2. εξαποδω Says:

    @ omadeon
    Mάλλον μούφα του Ζουγκλομάκη είναι η ανάληψη. Αν δεν κάνω λάθος, ακόμα και το ιντυμέντια την κατέβασε.

  3. Vrennus Says:

    Παίζει να ήταν ακροδεξιοί, αυτοί τις συνηθίζουν τέτοιες τυφλές επιθέσεις. Ο Καραμπελιάς δεν έχει καταλάβει ακόμη ότι ο Δεκέμβρης και τα μετά το Δεκέμβρη δεν ερμηνεύονται με πολιτικούς όρους του χθες; Μέχρι κι ο ΣΥΡΙΖΑ πια φαίνεται να το ‘χει καταλάβει.

  4. dumptyhumpty Says:

    Πάντως, το ότι οι «ακροδεξιοί συνηθίζουν τέτοιες τυφλές επιθέσεις», αλά Πιάτσα Φοντάνα, είναι μια άποψη που προσεγγίζει τις εξελίξεις με πολιτικούς
    όρους του χθες.

    Συ είπας

  5. Vrennus Says:

    @ dumptyhumpty:
    Θα ήταν σωστή η παρατήρηση αν οι ακροδεξιοί είχαν μείνει στην Πιάτσα Φοντάνα, πλην όμως οι τυφλές επιθέσεις ακροδεξιών είναι διαρκές – και εντεινόμενο – φαινόμενο.

  6. dumptyhumpty Says:

    Κι αυτό ποιός το λέει;; Εκτός αν όσοι σκοτώνουν στο ψαχνό, είναι «ακροδέξιοι» σύμφωνα με μια πολύ σύγχρονη λενινιστική λογική των… αρχών του 20ου αιώνα.

    Απλά, είναι ορφανή η βόμβα, γιατί στον κόσμο των ένοπλων οργανώσεων είναι πολύ εύκολο να αναληφθεί η ευθύνη για μια επιτυχία και πολύ δύσκολο να αναληφθεί για μια αποτυχία.

    ΑΠό την άλλη πάλι. Αν κάτι είναι προφανές, αυτό είναι ότι τυχαία ο πιτσιρικάς την βρήκε την βόμβα. Και ότι τυχαία την πείραξε. Δηλαδή, δεν υπάρχει περίπτωση να μπήκε έτσι βόμβα για να σκοτώσει μετανάστες.

    Από εκεί και πέρα, ξεκινάει και δεν τελειώνει η συζήτηση σε σχέση με αυτές τις φάσεις…

  7. netrone Says:

    @Vrennus
    Γιατί να αλλάξουν οι πολιτικοί όροι απο τη στιγμή που δεν άλλαξαν οι πολιτικές συνθίκες (πριν και μετα); Οι κοινωνια δεν έκανε τη στροφή της και δε θα την έκανε τον δεκέμβρη γιατι δεν υπήρχαν οι υποκειμενικές συνθίκες. Απουσίαζε η εργατια, ακόμα και σαν διακριτή μάζα.
    @eksapodo
    καταπληκτηκό κείμενο

    @όλους
    πραγματικά συγνώμη για την ορθογραφια

  8. Vrennus Says:

    @ netrone
    Οι πολιτικές συνθήκες είχαν αλλάξει πολύ πριν το Δεκέμβρη, απλά η (μετ)αλλαγή αυτή δεν είχε εκδηλωθεί (πραγματωθεί) μέχρι τότε. Οι ταραχές του Δεκέμβρη και το υποτιθέμενο «αντάρτικο» που εκδηλώθηκε στη συνέχεια ανέδειξαν ένα διακριτό υποκείμενο, «αόρατο» μέχρι τότε (αλλά κάθε άλλο παρά ανύπαρκτο), με σαφέστατη ιδεολογική σύγχυση, ασαφή αλλά και ετερογενή κοινωνική συγκρότηση και μηδενιστικές αναφορές. Όχι μόνο η κοινωνία είχε κάνει τη στροφή της αλλά ο Δεκέμβρης ήταν η απόδειξη ότι η στροφή αυτή ήταν (είναι) βαθιά συντηρητική – και αυτό αφορά και την αριστερά, ή μάλλον ιδίως αυτήν. Ορθά ο ΣΥΡΙΖΑ διέβλεψε ένα νέο δυναμικό κοινωνικό υποκείμενο, εσφαλμένα αναγνώρισε σ’ αυτό ένα επαναστατικό υποκείμενο, με την έννοια ότι οι «Δεκεμβριστές» αδιαφόρησαν για την οποιαδήποτε πολιτική προέκταση ή έστω συνέπεια της δράσης τους. Ή εν πάση περιπτώσει είχαν κόψει κάθε γέφυρα επικοινωνίας με μια αριστερά που τριάντα χρόνια τώρα ομφαλοσκοπεί ναρκισσιστικά. Ότι η ανερχόμενη ακροδεξιά αρέσκεται να αυτοαποκαλείται «σοσιαλιστική» δεν σας λέει τίποτε;

  9. Δελφινάκι Says:

    Νομίζω ότι η τελευταία αυτή ανάλυση, σου, αγαπητέ venceremus δεν διαφέρει τόσο από αυτή του Καραμπελιά. Κι οι δύο συμφωνείτε
    1)Ότι το «αντάρτικο» είναι «υποτιθέμενο»
    2)Ότι το όποιο «υποκείμενο» βρίσκεται σε «σύγχιση» και ότι έχει «μηδενιστικές αναφορές». Τώρα βέβαια εσύ μιλάς για»ετερογενή κοινωνική συγκρότηση¨κι ο Καραμπελιάς για «κατακερματισμό υποκειμένων» αλλά νομίζω ότι στο ίδιο αναφέρεστε, απλώς ο Καραμπελιάς κάνει και μία ιστορική αναδρομή σε υποκείμενα που προυπήρχαν και κατακερματίστηκαν, ενώ εσύ ίσως πιστεύεις σε μια παρθενογέννεση μιας «ετερογενούς κοινωνικής συγκρότησης»
    3)Ότι υπάρχει «συντηρητική μεταστροφή της κοινωνίας». Ο Καραμπελιάς βέβαια αναφέρει πιο συγκεκριμένα «κοινωνία ανασφάλειας και αστυνομοκρατίας ταυτόχρονα, σε μια κοινωνία όπου θα ενισχυθούν τα φοβικά σύνδρομα των πολιτών, και δικαιολογημένα, σε μια κοινωνία με μειωμένη αλληλεγγύη και αυτοδικία.»

    Τώρα αν εσύ θεωρείς «ερμηνεία με τους πολιτικούς όρους του χθες» τις τόσο συγκεκριμένες αναφορές στους όρους του σήμερα του Καραμπελιά, που όμως δεν παραβλέπουν τα στοιχεία της ιστορικής συνέχειας, τότε, μάλλον, λόγω αριστερής «ανασφάλειας» , βρίσκεσαι κι εσύ σε μια σύγχιση που έχουν καταφέρει περίφανα να προωθήσουν τα «αριστερά ΜΜΕ», μια σύγχιση όμως στην οποία έχει βυθιστεί όχι μόνο η αριστερά αλλά ολόκληρη η ελληνική κοινωνία.

    Η τελευταία ανάλυσή σου, όμως, δείχνει πως είσαι επαρκώς σκεπτόμενος, και σε πολύ μικρότερη σύγχιση απ΄ότι οι περισσότεροι αριστεροί. Μήπως είσαι πολύ πιο κοντά στις αναλύσεις της εναλλακτικής χειραφέτησης απ΄ότι θα επιθυμούσες να παραδεκτείς;

  10. giannidi Says:

    «Στα Πανεπιστήμια όχι μόνο κυριαρχεί νέκρα και αποστράτευση αλλά σταδιακώς επιβάλλεται η λογική της εισόδου της αστυνομίας και της κατάργησης του Ασύλου ως μόνο αντίδοτο στην βία.»
    Αυτός ήταν ένας από τους στόχους εκείνων των πολύ λίγων που ήξεραν.

  11. giannidi Says:

    Την επίτευξη των άλλων, των πολύ μεγάλων στόχων, τη ζούμε τώρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: