«Εμφύλιος πόλεμος»

Με την επικαιρότητα κάθε μέρα να γίνεται ολοένα και πιο τρομακτική (βλέπε το τελευταίο «αμερικάνικου τύπου» συμβάν σήμερα με τον μαθητή του ΟΑΕΔ), με τον κοινωνικό ιστό να φαίνεται πια να ταράσσεται και να διαρρηγνύεται στην ίδια του τη βάση (και αυτό είναι δυνάμει ακόμη πιο τρομακτικό), παραθέτω ένα πρώιμο αλλά ιδιαίτερα εύστοχο απόσπασμα από το βιβλίο του Γ. Καραμπελιά, «Τα μονοπάτια της Ουτοπίας«, όταν τότε (το 1995) η ψωροκώσταινα ετοιμαζόταν να ζήσει το καταναλωτικό – χρηματιστηριακό μεσοαστικό της όνειρο μέσω του ελαύνοντος Σημίτη και τέτοια ζητήματα δεν την πολυ-απασχολούσαν:

Εμφύλιος Πόλεμος

 

[…] Η κοινωνική αποσύνθεση, η ανεργία, η έκλειψη των μεγάλων κινημάτων κοινωνικής αλλαγής, εκτρέπουν τις κοινωνικές συγκρούσεις προς την εγκληματικότητα και τον πόλεμο των συμμοριών. Ένας αληθινός κοινωνικός πόλεμος διεξάγεται καθημερινά στις συνοικίες των μεγαλουπόλεων. Στις ΗΠΑ το κόστος της εγκληματικότητας ξεπερνάει τα 350 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο, στην Αγγλία ο αριθμός των κάθε είδους αδικημάτων ξεπέρασε τα 5 εκατομμύρια τον χρόνο1, ενώ βέβαια στις μητροπόλεις του Τρίτου Κόσμου οι συνθήκες έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Για παράδειγμα, σε ένα μόνο τετραήμερο, από την Παρασκευή 5 Μαΐου μέχρι τη Δευτέρα 8 Μαΐου 1995, δολοφονήθηκαν 67 άνθρωποι στο Ρίο ντε Τζανέϊρο. Και η κυβέρνηση έστειλε το στρατό στις favelas, τις φτωχογειτονιές που περιστοιχίζουν το Ρίο, για να αποκαταστήσει την τάξη, σε δύο στρατιωτικές επιχειρήσεις που ονομάστηκαν Ρίο 1 και Ρίο 2 (στη δεύτερη σκοτώθηκαν 14 άνθρωποι). Την ίδια στιγμή οι πωλήσεις κοκαΐνης ξεπερνούν τους δύο τόννους το μήνα και οι μεσαίες και ανώτερες τάξεις ζουν σε κτιριακά συγκροτήματα περιφραγμένα και φρουρούμενα από ιδιωτικούς αστυνομικούς με αυτόματα και πολυβόλα, δεδομένου ότι οι συμμορίες διαθέτουν πλέον ακόμα και μπαζούκας για τις επιχειρήσεις τους2. Η Τζαμάικα, πατρίδα της ρέγγε, κατέχει και το παγκόσμιο ρεκόρ δολοφονιών ανά κάτοικο σε επίπεδο χώρας (29,3 ανά 100.000 κατοίκους)3. Για να μη μιλήσουμε για την ανερχόμενη εγκληματικότητα στην Κίνα ή τη Μόσχα-«Σικάγο» (όπου οι φόνοι ξεπερνούν τους 100 ανά 100.000 κατοίκους, και αναδεικνύουν τη Μόσχα ήδη στην δεύτερη πόλη σε ποσοστό δολοφονιών σε παγκόσμια κλίμακα, μετά το Γιοχάννεσμπουργκ). Στο Γιοχάννεσμπουργκ, μετά το τέλος του Απαρτχάιντ και την άνοδο του Μαντέλα, οι πολιτικές δολοφονίες μειώθηκαν, αλλά παρόλα αυτά οι φόνοι ξεπερνούν τη Μόσχα, την Ουάσινγκτον (την πόλη των ΗΠΑ με το υψηλότερο ποσοστό) και το Ρίο ντε Τζανέιρο, με έναν αριθμό 120 φόνων ανά 100.000 κατοίκους (στο Τόκιο μόλις γύρω στους 2-3).

Μόνο που αυτοί οι φόνοι δεν έχουν πλέον άμεσα πολιτικό χαρακτήρα και όπως τονίζει ο Economist οδηγούν σε μια «φεουδαλική αρχιτεκτονική«, με τάφρους, ηλεκτροφόρα καλώδια, κ.λπ., ενώ το κόστος της κατασκευής τειχών και τάφρων πέρασε από 90 εκατομμύρια ραντ το 1986 σε 160 το 1990 και σε 350 εκατομμύρια το 19954.

Η εγκληματικότητα με τους πολέμους των ναρκωτικών και την γενίκευση της χρήσης όπλων, τουλάχιστον σε όλη την Αμερική, Βόρεια και Νότια, μεταβάλλεται σε κεντρικό κοινωνικο-πολιτικό ζήτημα του καπιταλιστικού κόσμου, και επιβεβαιώνει το γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να επιβιώσουν σε έναν κόσμο όπου η καπιταλιστική ανάπτυξη και το εμπόρευμα αποσυνθέτει την κοινωνική συνοχή. Ήδη, όπως είδαμε με τα στοιχεία για το Ρίο ή την Τζαμάικα, οι συνέπειες της κοινωνικά αποσυνθετικής δράσης του καπιταλισμού και του εμπορεύματος δεν περιορίζονται στις δυτικές χώρες και μόνον, αλλά επεκτείνονται και στον Τρίτο Κόσμο, οπού τα επόμενα χρονιά μπορεί να ξεφύγουν από κάθε έλεγχο και δυνατότητα ελέγχου. […] Τα κοινωνικά όρια του δυτικού παραδείγματος είναι εξίσου τουλάχιστον- πιεστικά με τα οικολογικά και τα οικονομικoτεχνολογικά και επιβαρύνουν διαρκώς το κόστος της κοινωνικής αναπαραγωγής. Και προφανώς δεν υπάρχει καμία διέξοδος αν συνεχιστεί η σημερινή πορεία. Σε μερικά χρόνια όχι μόνο θα έχει γενικευτεί ο «εμφύλιος πόλεμος» στις μητροπόλεις, αλλά και θα έχουν πολλαπλασιαστεί οι συγκρούσεις μεταξύ εθνών, μειονοτήτων και θρησκευτικών ομάδων σε τέτοια κλίμακα ώστε ο κόσμος θα περάσει σε μια νέα «φεουδαρχία«, όπως την χαρακτηρίζει ο Αλλαίν Μινκ5, όπου κάθε ομάδα, υποομάδα, εθνότητα, ή απλώς συμμορία, θα διεκδικεί το δικό της «έδαφος» σε έναν αποεδαφικοποιημένο κόσμο. Ο Εντσενσμπέργκερ (Hans Magnus Enzensberger) θα γράψει στο τελευταίο του βιβλίο, Εμφύλιος Πόλεμος: «Παρατηρούμε έναν παγκόσμιο χάρτη. Εντοπίζουμε τους πολέμους σε απομακρυσμένες περιοχές, ιδιαίτερα στον Τρίτο Κόσμο. Μιλάμε για υπανάπτυξη, διαφοροποιήσεις στην πολιτιστική ωρίμανση, φουνταμενταλισμό. Λέμε στον εαυτό μας ότι αυτή η ακατανόητη σύγκρουση συμβαίνει πολύ μακρυά από εμάς. Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας όταν σκεφτόμαστε ότι είμαστε εν ειρήνη απλώς γιατί μπορούμε ακόμα να αγοράσουμε το ψωμί μας από τον φούρνο χωρίς να χτυπηθούμε από κάποιον ελεύθερο σκοπευτή. Η πραγματικότητα όμως είναι πως ο εμφύλιος πόλεμος έχει ήδη μεταφερθεί στις μητροπόλεις. Οι μετασχηματισμοί είναι μέρος της καθημερινής μας ζωής στις πόλεις μας, όχι μόνο στη Λίμα και το Γιοχάννεσμπουργκ, τη Βομβάη και το Ρίο, αλλά στο Παρίσι και το Βερολίνο, στο Ντητρόϊτ και το Μπίρμινχαμ, στο Μιλάνο και το Αμβούργο. Οι μαχητές δεν είναι πλέον μόνον τρομοκράτες και μυστικοί πράκτορες, Μαφιόζοι και σκίνχεντς, έμποροι ναρκωτικών και ομάδες θανάτου, νεοναζί και καουμπόηδες των ιδιωτικών αστυνομιών. Ακόμα και κανονικοί πολίτες μεταβάλλονται τη νύχτα σε χούλιγκανς, άρπαγες, καταστροφείς και σήριαλ κίλερς. Και όπως συμβαίνει με τους αφρικανικούς πολέμους οι μαχητές γίνονται όλο και πιο νέοι μέρα με την ημέρα.

Ο εμφύλιος πόλεμος δεν είναι κάτι που εισαγάγαμε από το εξωτερικό. Δεν είναι κάποιος ιός τον οποίο αφήσαμε να μας μολύνει. Έρχεται από τα μέσα. Και πάντα αρχίζει με κάποια μειονότητα: αρκεί πιθανώς ένας στους εκατό να το θέλει για να κάνει αδύνατη την ειρηνική συμβίωση. Στις βιομηχανικές χώρες η συντριπτική πλειοψηφία θέλει ακόμα την ειρήνη. Οι εμφύλιοι πόλεμοι δεν προσέβαλαν ακόμα τη μάζα του πληθυσμού, είναι ακόμα μοριακοί. Αλλά, όπως δείχνουν τα γεγονότα του Λος Άντζελες, μπορούν να κλιμακωθούν οποιαδήποτε στιγμή σε διαστάσεις επιδημίας»6.

Αυτή η φεουδαλοποίηση των δυτικών κοινωνιών είναι ήδη τόσο προχωρημένη ώστε υπολογίζεται πως στην ΗΠΑ ήδη 33 εκατομμύρια Αμερικανοί ζουν στις περιβόητες CID (Common Interest Developments -«Εγκαταστάσεις Κοινού Συμφέροντος»). Στις CID απαγορεύεται η είσοδος σε όσους δεν είναι μόνιμοι κάτοικοι ή δεν μπορούν να αποδείξουν πως τις επισκέπτονται ως προσκεκλημένοι κάποιου ιδιοκτήτη-κατοίκου των CID. Έχουν ήδη δημιουργήσει δική τους νομοθεσία και υπηρεσίες και μπορεί κανείς να τις κατοικήσει μόνο εάν ανταποκρίνεται σε ορισμένες προϋποθέσεις και δέχεται τους κανονισμούς λειτουργίας τους. Σύμφωνα με τον αρχιτέκτονα Ήβαν Μακ Κένζυ, «πρόκειται για τη μεγαλύτερη ιδιωτικοποίηση που έγινε ποτέ στις δημόσιες υπηρεσίες» για «έναν αληθινό κίνδυνο για την δημοκρατία»7. Το φαινόμενο, που έχει κιόλας μετασχηματίσει και την πολεοδομία και το νομικό σύστημα (σύμφωνα με έναν ειδικευμένο δικηγόρο «η τοπική «νομοθεσία» των CID, διαθέτει ήδη το ίδιο βάρος με τη δημόσια»), επεκτείνεται με τεράστια ταχύτητα. Οι πρώτες CID εμφανίστηκαν στη δεκαετία του 1960. Το 1970 υπήρχαν 10.000, το 1980 50.000 και το 1995 έφθασαν τις 150.000. Και για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία οι πιο μεγάλες CID, όπως εκείνη του Villages στο Σαν Χοσέ της Καλιφόρνια, έχουν φυλάκια στις εισόδους, «συνοριακό» σύστημα ελέγχου, φύλακες και για άτομα άνω των 55 ετών. Η αστυνόμευση και όλες οι υπηρεσίες ανήκουν στη δικαιοδοσία των CID. Ο όρος «φεουδαλοποίηση» έχει μάλλον πάψει να είναι σχήμα λόγου8! Άλλωστε και στην Ελλάδα ο νόμος για την ιδιωτική πολεοδόμηση ανοίγει το δρόμο για μια παρόμοια εξέλιξη, ενώ ο αποκλεισμός των ακτών από τους συνασπισμένους ιδιοκτήτες πολυτελών κατοικιών, συνιστά μια ποιοτικά ταυτόσημη μορφή. Όσο λοιπόν ο καπιταλισμός θα καταστρέφει τις συγκροτημένες εθνικές, περιφερειακές, φυλετικές, οικογενειακές και συναισθηματικές ταυτότητες, τόσο περισσότερο θα συναντάει νέου τύπου «αντιπάλους» και προβλήματα […]

 

Γ. Καραμπελιάς, Απόσπασμα από τα Μονοπάτια της Ουτοπίας, Εκδόσεις Λιβάνης, Αθήνα 1995.

 

Σημειώσεις

1. Ελευθεροτυπία, 16 Ιουλίου 1995.

2. Le Monde, 11 Μαΐου 1995.

3. Le Monde 21 Μαρτίου 1995.

4. Economist, 15-21 Ιουλίου 1995, σελ.32.

5. Allain Mine, Le nouveau feodalisme, Gallimard, Παρίσι 1993.

6. H.M. Enzensberger, Civil War, Granta Books-Penguin, Λονδίνο 1994, ελληνική έκδοση, «Οδυσσέας«

7. Evan McKenzie,Privatopia, Yale University Press, 1994.

8. Βλέπε   Allain   Maillard,   «Cites   privées   pour   riches   conformistes»,L’ Hebdo, Λωζάννη, 1995.

Advertisements

Ετικέτες: , ,

5 Σχόλια to “«Εμφύλιος πόλεμος»”

  1. wouv Says:

    Βραζιλιανοποίηση
    Δυνατές προς τα έξω(π.χ.ΝΑΤΟ) – με διαλυμένο κοινωνικό ιστό προς τα μέσα(βλέπε Βραζιλία)

    Ζούμε στο τέλος μιας εποχής. Φαινόμενα σαν τον Δεκέμβρη της Ελλάδας σαν τα τωρινά στη Γαλλία θα ενταθούν. Διαλύεται το παλιό και θα μετασχηματιστεί το νέο.Η εποχή έχει χαρακτηριστικά πολλών παρελθώντων εποχών (από το 1848, από τον μεσοπόλεμο) Το ζήτημα είναι κατα πόσο η Αριστερά παγκοσμίως ή τουλάχιστον πανευρωπαικώς, έχει πρόταση και βούληση. Η οποία προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της μετά την πτώση ενός συστήματος που εμφανίζονταν ως «σοσσιαλισμός».

    Το τι ήταν η ΕΣΣΔ θα ήταν καλό θέμα ενός άλλου Post.Αν συμφωνείται κ.Εξαπωδώ

    Κατά την γνώμη μου αποκλειστικά σε ελληνικό επίπεδο ούτε το ένα ούτε το άλλο. Σε όλο το φάσμα της από το ΚΚ έως την Εξ.Αριστερά. Ειδικά η Εξ παραμένει αυτο-αναφορικός χώρος πέρα των εργατών, πέρα των μαζών. Κάτι αρχίζει να κινεί τελευταία στα εργατικά σωματεία. Tα σχήματα «ανάγκης» απέναντι στην «ομπρέλα» του κοινοβουλευτικού ΣΥΡΡΙΖΑ δεν ανοίγουν προοπτικές αν παραμείνουν «σχήματα» ανάγκης.
    Για εσάς -ΚΚ- τα είπα στο προηγούμενο topic «Συγχαρητήρια». Βαριέμαι να τα ξαναλέω.

    Κοινή συνιστώσα όλων είναι το ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ξεκαθάρισμα με το παρελθόν για όλα τα ρεύματα της Αριστεράς. Ο μικροαστισμός του «εδώ και τώρα», ο καιροσκοπισμός ένθεν και κείθεν, το ψάρεμα στα «θολά» νερά για το «τσίμπημα» ψήφων, το χωρίς υπομονή, προοπτικές χτίσιμο μακρυά από τον κόσμο και ειδικά ελέω της εργατικής τάξη, οι πομπώδεις λόγοι, γυρνούν μπούμεραγκ. Η μελέτη – ανάλυση των κλασσικών, το μαζικό κίνημα, η οργάνωση, οι ξεκάθαρες θέσεις, η σύνδεση με το πανευρωπαϊκό – διεθνιστικό – εργατικό κίνημα αποτελούν λύση για το άνυδρο μέλλον που έρχεται.

    Καμία οικονομική πρόταση αντιμετώπισης της κρίσης δεν υπάρχει από τους αστούς. Που προσπαθούν να τα κουτσοβολεύουν όσο μπορούν με αναλογίες κενσυανισμού – φιλελευθερισμού. Του κενσυανυσμού που οι ίδιοι εγκατέλειψαν ως «πτωτικού για το ποσοστό κέρδους».
    Η μόνη λύση – απάντηση στην μείωση του ποσοστού κέρδους τους είναι η καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων. Μέσα στις οποίες περιλαμβάνεται και της εργατικής δύναμης. Το οποίο υλοποιείται με ένα θαυμάσιο διευρυμένο πόλεμο. Π.χ. Ο Β’Παγκόσμιος έδωσε τη λυση στην χρηματιστηριακή κρίση του 1929.

    Αλλά η ιστορική πείρα έδειξε άλλα»παράπλευρα» στους αστούς. Με τον Α΄έδραιώθηκε η πρώτη σοσσιαλιστική επανάσταση. Με τον Β’ το «σιδηρούν παραπέτασμα» -με την μορφή του Σταλινισμού- εδραιώθηκε σε περισσότερες χώρες. Θα ριψοκυνδυνέψουν έναν μακροχρόνιο Γ’ Πόλεμο στην Ευρώπη; Την στιγμή που υπάρχουν συνάφειες και ομογενοποίηση σε μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού στο Δυτικό Κόσμο; Που τα υλικά – πνευματικά προϊόντα της μίας χώρας γίνονται κτήμα της άλλης; Προς το παρόν προτιμούν τους περιφερειακούς. Χωρίς να αποκλείεται λόγω της πάλης θέσης – αντίθεσης ο γενικευμένος.Ήδη η σάρκα εκ σαρκός καπιταλιστική Κίνα βρίσκεται στο «στοχαστρο».

    Ιδεολογική λύση για τους αστούς είναι η παλιά καλή συνταγή. Ο εκφασισμός της κοινωνίας. Το φαινόμενο δεν αποτελούν ελληνικό προνόμιο. Ο φασισμός για μία άλλη φορά αποδεικνύει τον ρόλο του ως μπαστούνι του καπιταλισμού.Ο προβοκατώρικος εμπρησμός του Ραιχστατ ίσα ίσα για να ανέβει «ο υπάλληλός μας» όπως αποκαλούσε τον Χίτλερ ο άθλιος φον Πάπεν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Χίτλερ θα έβλεπε από το κυάλι την Καγγελαρία αν δεν είχε κάνει το deal με τους γερμανούς βιομήχανους και ειδικά με τους Κρουπ(ένας από αυτούς ήταν στα SS).

    Η μόνη ελευθερία που ζητούν είναι η «ελεύθερία» της ανόδου των τιμών των προϊόντων που πουλάνε.
    Η ελευθερία του να καταπατούν τα εργατικά δικαιώματα αποτέλεσμα πολλών αγώνων που οι ίδιοι ψηφίζαν στη βουλή τους ίσα ίσα για να μειώσουν τις αντιδράσεις.
    Η ελευθερία του «διευθυντικού» δικαιώματος. Κάτι σαν το prima note του μέσσαίωνα(αυτό και αν ήταν «δικαίωμα»)
    Η ελευθερία του να καταπατούν πολιτικά δικαιώματα του δικού τους Συντάγματος

    Όπως πέταξαν το κοστούμι του κοσμοπολίτη για την παραδοσιακή φορεσιά, με τον ίδιο τρόπο πέταξαν το κοστούμι του «δημοκράτη», ζητώντας «ολοκληρωτικές» λύσεις.
    Δεν είναι τυχαία η προβολή φασιστικών ιδεών από τα ΜΜΕξαπάτησης(όχι μόνο στην Ελλάδα). Ούτε τα στημένα γκάλοπ στημένων ερωτήσεων που προβάλονται για να δικαιολογήσουν «έκτακτα» μέτρα. Είναι διαλεκτικό ότι όσο δυναμώνει ο ένας πόλος θα δυναμώνει και ο άλλος. Μόνο που στις δημοσκοπήσεις καταγράφεται ο ένας.Και δυστυχώς κ.Εξαποδώ νομίζεται ότι αποκομίζεται μικρά κομματικά οφέλη προβάλοντας τους αμφίβολους «δημοσκόπους» στυλ Pretent Tenteris. Αν τα μάθατε, τώρα που ο Σύρριζα ξαναέγινε «καλό παιδί», του δίνουν ποσοστό πάνω του 8,5%. Όταν σας τα έλεγα να μην έχετε εμπιστοσύνη..

    Ισως να μην είναι τυχαία η επίθεση του εκπροσώπου των κατ’όνομα Εργατικών στο Λονδίνο Λιουκ Εϊκχερστ ο οποίος επισείει το φάντασμα του Κομμουνισμού. Και καλεί σε «μακροχρόνια και σκληρή εσωκομματική πάλη για την συντριβή των αριστερών»
    (Απορία: που ήταν οι αριστεροί στο βρετανικό εργατικό κόμμα όταν αυτό εφάρμοζε την πολιτική Θάτσερ;)

    Υ.Γ. Με τα jumbo τα έμαθες κ.Εξαπωδώ.
    1000 ευρώ πρόστιμο και 2 μήνες φυλάκιση στην συνδικαλίστρια του ΠΑΜΕ. Σαν δεν ντρέπονται να της ζητούν και λεφτά. Cossons(απτα «γαλλικά» που ξέρω). Και μετά μου λες El dim για «ηθικές» νίκες..

    Καλό Πάσχα. Οι Γιορτές προσφέρονται για διάβασμα απτο να βλέπουμε για 135η φορά τις επεναλήψεις με τους Ρωμαίους.
    Ύπάρχει διάβασμα στο «Μισθός Τιμή Αξία Κέρδος»,στους «Ταξικούς αγώνες στη Γαλλία-18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη» του Κάρολου. Να δούμε πότε θα τα προλάβουμε

    Ξεκίνησα με την προοπτική να γράψω 2-3 το πολύ παραγράφους. Τελικά κατέλειξα σε αυτό το «σεντόνι». Ελπίζω να το βρείται ενδιαφέρον. Ανοιχτός σε προτάσεις – κριτική.

  2. wouv Says:

    Ο δήμαρχος του πλούσιου Σαν Ισίδρο Γκουστάβο Ποσέε στο Μπουένος Άιρες, προτείνει νέο μέτρο κατά της εγκληματικότητας. Επειδή κι αυτός ανησυχεί για την ασφάλεια των πολιτών καθώς βλέπει πως οι φτωχοί δεν κάθονται καρτερικά να πεθάνουν από τη φτώχια τους αποφάσισε να περιφράξει το δήμο του!

  3. el dimi Says:

    Πάλι μαζί μιλάμε και χώρια καταλαβαινόμαστε. Εσύ μίλησες για ηθικές νίκες, που δεν ξέρω τι σημαίνει.

    Προς ενημέρωσή σου,εχτές το συνδικάτο μετάλλου κατέκτησε με κλιμάκωση των αγώνων του προηγούμενου διαστήματος οικονομική ενίσχυση για τους ανέργους, οι οικοδόμοι συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις για τη συλλογική σύμβαση, ενώ στη Χαλκίδα ανακλήθηκε η απόλυση συνδικαλίστριας, εργαζόμενης σε super market.

    Σίγουρα ο δρόμος για το εργατικό κίνημα δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, ούτε υποσχέθηκε κανείς κάτι τέτοιο, σίγουρα όμως το κόστος του αγώνα είναι μικρότερο από το κόστος της υποταγής.

  4. Μπράβο στον Δημήτρη Ιατρίδη, που όλα τα προλαβαίνει! « Τσουκνίδα Says:

    […]  ”Εμφύλιος πόλεμος” Με την επικαιρότητα κάθε μέρα να γίνεται ολοένα και πιο […] […]

  5. wouv Says:

    H αφήγηση Γιάννη Ταμτάκου για τη Γενική Απεργία του Μάη 1936 στη Θεσσαλονίκη. (απόσπασμα μιας μεγάλης συνέντευξης)

    Ανάφέρεται ακόμη στα ζητήματα εξουσίας, στον σταλινισμό, την γραφειοκρατία, τα κόμματα, τη δημοκρατία, την αυτοδιαχείρηση, τον αναρχισμό, τον Ανδρέα Παπανδρέου και τη στάση του την περίοδο της διχτατορίας του Μεταξά.
    Διάρκεια 28 λεπτά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: