Tηλεοπτική Αρχαιολογία

Τα τελευταία, αρκετά, χρόνια έχω καταφέρει να απεμπλακώ από την παρακολούθηση της τηλεόρασης. Το Διαδίκτυο (για ενημέρωση και μουσική), ο κινηματογράφος και τα ντιβιντι (για ταινίες), το διάβασμα και οι βόλτες είναι οι εναλλακτικές μου. Μπροστά στο δέκτη δεν πρέπει να ξεπερνάω τις 4 ώρες την εβδομάδα (μόνο αν δω τίποτε ταινίες, συνήθως λιγότερο). Και βέβαια δεν νιώθω ότι χάνω κάτι ούτε σε ενημέρωση ούτε σε θέαμα. Ή και να χάνω κάτι, ελπίζω ότι αυτό αντισταθμίζεται σοβαρά από τη διατήρηση της εγκεφαλικής μου λειτουργίας σε κάποιο ανεκτό επίπεδο, μακρύτερο της χαύνωσης (ελπίζω, λέμε!). Για την τηλεόραση περισσότερο μαθαίνω από τα έντυπα που διαβάζω στις αντίστοιχες στήλες και από το Διαδίκτυο, παρά από άμεση επαφή. Αυτή η έμμεση πληροφόρηση και η ελάχιστη άμεση θέαση είναι μάλλον αρκετές για να συνομολογήσω κι εγώ ότι το τηλεοπτικό πεδίο πρέπει να έχει πιάσει πάτο (κατ’ άλλους, έχει πέσει στα τάρταρα!). Ο εξανδραποδισμός συνειδήσεων, η ωμή εμπορική και πολιτική προπαγάνδα, ο βιασμός της αισθητικής και η απανθρωποποίηση ή η απαξίωση της προσωπικότητας των ανθρώπων είναι η ημερήσια τηλεοπτική διάταξη με κύριο στόχο …τα φράγκα, φυσικά. Το πώς φτάσαμε ως εδώ είναι μεγάλη κουβέντα και όχι της παρούσης.
Συχνά, λοιπόν, όταν παρατηρώ το σημερινό τηλεοπτικό τοπίο, προσπαθώ να θυμηθώ πώς ξεκίνησε όλη ετούτη η ιστορία. Μου ‘ρχονται στο μυαλό οι απαρχές της τηλεοπτικής πορείας της Ψωροκώσταινας όταν πέρασε η πειραματική φάση της δεκαετίας του ’60 και το νέο μέσο άρχισε να ριζώνει στην «πτωχή πλην τιμία» πατρίδα μας, εκεί στα χρόνια του ’70. Τότε που οι URANYA άρχισαν να εισβάλουν στα σπίτια. Τότε που έχω κι εγώ τις πρώτες τηλεοπτικές αναμνήσεις. Εκπλήσσομαι μάλιστα με την επίδραση που είχαν οι τηλεοπτικές εικόνες στο παιδικό μυαλό γιατί ο «σκληρός» κατεβάζει μπόλικο πράγμα όταν τον πιέζω να θυμηθεί. Θα απαριθμήσω, λοιπόν, ό,τι μου κατεβαίνει και αν κάποιοι από σας είσαστε παλιοσειρές μπορείτε να με βοηθήσετε στις δοκιμές τηλεοπτικής αρχαιολογίας. 🙂

Τίτλοι: ΕΙΡΤ, ΥΕΝΕΔ, «Διακοπή» (συχνότατη ταμπέλα!), «Μουσικό Διάλειμμα» (εναλλάξ με «Διακοπή»).

Πρόσωπα: Αλίκη Νικολαϊδου, Έλλη Ευαγγελίδου, Άλκης Στέας, Νάσος Αθανασίου, Νίκος Οικονόμου, Κώστας Σερέζης, Κώστας Χούντας, Κέλυ Σακάκου, Νάκυ Αγάθου (η απόλυτη παρουσιάστρια! 🙂 ), Ίων Νταϊφάς (εκπομπή για το σινεμά), Ίκαρος (εκπομπή για το αυτοκίνητο), Φρέντυ Γερμανός.

Σειρές (ξένες): Πέιτον Πλέις, Ο Φυγάς, Ο Άγιος, Η Μάχη, Μάπετ Σόου, Χαβάη 5-0, Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, Η Λάσσυ, Υποβρύχιο Στίγκρεϊ.
Σειρές (ελληνικές): Λούνα Πάρκ, Μεθοριακός Σταθμός, Πανθέοι, Η Γειτονιά, Ο Ονειροπαρμένος, Οι Έμποροι των Εθνών, Η Γυφτοπούλα, Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Η Γαλήνη, Οι Δικαίοι, Το Ταξίδι.

Ουφ! Κουράστηκα…

Advertisements

Ετικέτες: , , ,

4 Σχόλια to “Tηλεοπτική Αρχαιολογία”

  1. Δελφινάκι Says:

    Να προσθέσω και την τότε, νυν και αεί αξεπέραστη Λιάνα Κανέλλη, τον «πως μας ενώνει και πως μας δονεί», ενεργό μέχρι σήμερα Γιάννη Διακογιάννη, το Μαυρομμάτη και άλλους αθλητικογράφους της Αθλητικής Κυριάκής με τη μελωδία που κράτησε δεκαετίες σαν ήχο τόσο ασυνείδητα χαρακτηριστικό όσο οι καμπάνες, ως σήμα κατατεθέν της ελληνικής Κυριακής, τα μικυ-μάους (Ποπάϋ, Μπιπ-μπιπ, Μπαγκς-Μπάνυ, Ροζ Πάνθηρας κι άλλοι χαρακτήρες που αγαπήθηκαν περισσότερο από όποιον Χολλυγουντιανό) το «Να η ευκαιρία», οι ασταμάτητα επαναλαμβανόμες ελληνικές ταινίες, και από αμερικάνικες σειρές, ο Ντένυς ο Τρομερός. Πάντως οι πρώτες εικόνες που θυμάμαι από τηλεθέαση, είναι ο μαζικός χαρακτήρα που λάμβανε. Οι πρώτου που είχαν τηλεόραση στις γειτονιές δέχονταν μαζικές επισκέψεις, θυμάμαι να είμαστε καμιά εικοσαριά παιδιά σ΄ένα στρώμα και κρεμασμένοι από τα παράθυρα στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης να παρακολουθούμε όλοι μαζί μικυ-μάους, μπάλλα, και Βέγγο.

  2. εξαποδω Says:

    Σωστός με το Διακογιάννη αλλά τώρα θυμήθηκα τον Φουντουκίδη (ο «πατριάρχης»)!

  3. Γατος_ανευ_μπλογκιου Says:

    Φυσικα υπηρχε και ο μικρος παραδεισος στην ελληνικη τηλεκτηνωδια , η εκπομπη «παρασκηνιο» οπου πλειστοι οσοι σκηνοθετες ειχαν δουλεψει γιαυτην με θεματα κατα κανονα εξαιρετα . Ο Μπακογιανοπουλος με τις επιλογες των ταινιων του , τον οποιο περσυ απελυσε η Καθημερινη και σχεδον κανεις δεν μιλησε.Δεν ξεχνω τον «Σνουπυ» συμπληρωνοντας το «Δελφινακι». Τον γ.δ. της ΥΕΝΕΔ και παρουσιαστη αγωνων πυγμαχιας , ο οποιος παραιτηθηκε για λογους ευθιξιας ( πραγμα σπανιοτατον τη σημερον), Γριμανης νομιζω, δεν ειναι σιγουρο αυτο.Ειχαν τοτε μια σοβαρροτητα και ενα ηθος αρκετοι απο αυτους, καποιοι και γνωσεις και ικανοτητες αλλα ολοι εργαζομενοι σε πολυ στενα πλαισια. Τοτε το φυσιολογικο ηταν φυσιολογικο , σημερα ειναι διαστροφη η φυσιολογικη σταση… και επονται μυρια οσα .
    Ειναι σημερα η εποχη των γκει συνειδησεων , τοτε ηταν η εποχη της αδιαταρακτης ευτυχιας , γαληνης και αμνημοσυνης .. πως αλλιως θα κτιζοταν το τερας των Αθηνων και της Θεσ/κης , οι λουτροκαμπινεδες γιναν το απαν του εκπολιτισμου και χαθηκε και το τελευταιο ιχνος ηθους και ανθρωπιας, μοιασαμε επιτελους στην εικονα των αφεντικων μας.
    αυτα τα ολιγα και Θεοσχωρεστους.

  4. εξαποδω Says:

    @ Γάτε

    Αμάν τι έγραψες δύσμοιρε; Ο Στάθης στην «Ελευθεροτυπία» πριν μερικές μέρες έγραψε για «δικτατορία των τηλεοπτικών γκέι» κι έκτοτε αγνοείται με …άδεια! (Χιούμορ κάνουμε, ελπίζω δηλαδή!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: