Με αφορμή ένα «ξεχασμένο» άρθρο…

Ξεσκονίζοντας το ηλεκτρονικό μου αρχείο έπεσα σε ένα κείμενο του Θανάση Παπαρήγα, το οποίο είχε δημοσιευτεί σε τρεις εβδομαδιαίες συνέχειες τον Ιούνιο του 2000 στον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη». Ήταν η εποχή του πολιτικού και θρησκευτικού ορυμαγδού γύρω από το θέμα της μη αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, που είχε ανακινήσει αιφνιδιαστικά η κυβέρνηση Σημίτη και το κείμενο είχε τον τίτλο «Μια συμβολή στη συζήτηση για την εκκλησιαστική αναταραχή».
Θυμάμαι ότι εκείνη την εποχή της μετωπικής αντιπαράθεσης, το κείμενο του Παπαρήγα και ένα άλλο (διαφορετικής χροιάς) του Κοσμά Ψυχοπαίδη (στην «Εποχή», αν δεν κάνω λάθος), το οποίο δυστυχώς και δεν μπορούσα να βρω με τίποτε στο αρχείο μου, με είχαν εντυπωσιάσει για τον αναλυτικό τρόπο και αν θέλετε, το διανοητικό ήθος με το οποίο προσέγγιζαν την όλη θλιβερή κατάσταση (άσχετα με τις επιμέρους συμφωνίες ή διαφωνίες μου). Από μια τραγική ειρωνία της τύχης και οι δύο αυτοί διανοητές, ξεχωριστοί ο καθένας στο χώρο του, είναι πια νεκροί…
Ο Παπαρήγας, ήταν μια ιδιαίτερη περίπτωση διανοουμένου της κομμουνιστικής αριστεράς. Μπορούσε να διαπραγματεύεται πολύπλοκα ζητήματα με έναν απλό και εύληπτο τρόπο, με σαφήνεια και χιούμορ και μια λαϊκότητα στο λόγο ζωντανή, γνήσια και όχι επιτηδευμένη. Πάνω απ’ όλα, η ανάλυσή του ήταν σχεδόν πάντα συνδεδεμένη στενά με το λαϊκό αίσθημα και ένστικτο και δεν το υποτιμούσε ακόμα και όταν προσπαθούσε να το υπερβεί. Θύμιζε, δηλαδή, παλιό κομμουνιστή διανοούμενο, και σιγουρα όχι τον μεταπολιτευτικό αντίστοιχο!
Το απόσπασμα του εκτενούς κειμένου που θα αναδημοσιεύσω σήμερα ήταν από το β’ μέρος στις 18/6/2000. Τώρα πια που οι «ταυτότητες» ξεχάστηκαν, τόσο από το Κράτος όσο και από την επίσημη Εκκλησία, στα πλαίσια μάλλον του έντονου οικονομικού αλισβερισίου των τελευταίων ετών, το κείμενο του Παπαρήγα, εκτός από την ιστορική του αξία, έχει και μια αξία για τον τρόπο σκέψης που υποδηλώνεται και για τις σταθερές πίσω από την ανάλυσή του. Συνάμα για μένα αποτελεί και ένα έναυσμα για να «γκρινιάξω», σε επόμενη δημοσίευσή μου και μόλις βρω χρόνο, για κάποια «αλλόκοτη»(;) στάση του ΚΚΕ το τελευταίο διάστημα, ιδιαίτερα στο ζήτημα της σύγκρουσης στον Καύκασο. Περισσότερη και κυρίως, αναλυτικότερη «γκρίνια» στο μέλλον. Τώρα το απόσπασμα από το κείμενο του Παπαρήγα (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

[…]
Η ελληνική περίπτωση

Η ελληνική κοινωνία της εποχής μας είναι μια καπιταλιστική κοινωνία, δηλαδή μια κοινωνία ταξική. Η διαπίστωση αυτή μοιάζει, βέβαια, προφανής και κοινότοπη και είναι τέτοια, χρειάζεται, όμως, για να τεκμηριώσει ένα συμπέρασμα που επίσης έπρεπε να φαίνεται προφανές και κοινότοπο: Οτι η σημερινή (και η χτεσινή και η αυριανή) ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία «θρησκευτική», δηλαδή μια κοινωνία στην οποία κυριαρχεί, και δεν μπορεί παρά να κυριαρχεί, η θρησκευτική συνείδηση.

Αυτό σημαίνει, με τη σειρά του, ότι οι πολύπλοκες διεργασίες που παρουσιάζονται, και είναι φυσικό να παρουσιάζονται στην ελληνική κοινωνία, εκφράζονται και εκδηλώνονται και μέσα από τον εκκλησιαστικοθρησκευτικό κόσμο. Πέραν της γενικής, σημασία έχει η αναφορά και στη συγκεκριμένη πλευρά του φαινομένου: Ποια είναι η συγκεκριμένη μορφή της ελληνικής εκκλησιαστικοθρησκευτικής συνείδησης;

Η ελληνική κοινωνία ανήκει στην Ανατολική Χριστιανική Εκκλησία, τη λεγόμενη Ορθόδοξη. Καθώς κάθε εκκλησιαστικοθρησκευτική ένταξη έχει και τις ιδιομορφίες της, η Ορθόδοξη εκκλησιαστικοθρησκευτική ένταξη έχει τις δικές της: Πρόκειται για ιδιομορφίες, των οποίων η μελέτη δε θα μας απασχολήσει εδώ γιατί τραβούν πολύ μακριά, αλλά που μπορούμε να συνοψίσουμε ως εξής: Ιδιαίτερα στενή σύνδεση με τον εθνικό και πολιτιστικό «πολιτικό» παράγοντα. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί σημαίνει κάτι πολύ σημαντικό: Οτι η μεγάλη μάζα του ελληνικού πληθυσμού ταυτίζει την εκκλησιαστικοθρησκευτική της ένταξη με την εθνική και κρατική της ταυτότητα.

Μια κρίσιμη πλευρά

Οταν κανείς ασχολείται με μια τόσο «συμπαντική» συνείδηση όσο η θρησκευτική, είναι φυσικό να προσανατολίζεται στην εξέταση γενικότερων παραγόντων, δηλαδή παραγόντων που ξεπερνούν το εκάστοτε άμεσο περιβάλλον του μεμονωμένου ατόμου. Ενας τέτοιος παράγων είναι η παγκόσμια εξέλιξη του ιστορικού περιβάλλοντος.

Η ορθόδοξη εκκλησιαστικοθρησκευτική ένταξη είναι κυρίως φαινόμενο της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Πρωτοπόρο κάποτε κομμάτι της ηπείρου, το ευρωπαϊκό αυτό τμήμα έπεσε, στα πλαίσια μιας ιστορικής πορείας που κυριαρχείται από βαθιές διαλεκτικές αντιθέσεις, σε δεύτερη θέση. Η περιοχή αυτή δεν απέχει, ασφαλώς, από το στοιχείο εκείνο που απετέλεσε την πιο χαρακτηριστική πλευρά της ιστορικής πορείας της ηπείρου των τελευταίων αιώνων, τον ιδιαίτερο ρόλο στην εμφάνιση και την παγκόσμια επικράτηση του καπιταλισμού. Ωστόσο, η συμμετοχή αυτή γίνεται από καθαρά «δεύτερη» θέση και με υποβαθμιστικούς όρους (μεγάλη οικονομική αδυναμία, μεγαλύτερη αντοχή των παραδοσιακών τομέων, εκτεταμένα – που, καμιά φορά, όμως, παρουσιάζονται μεγαλύτερα από ό,τι πράγματι είναι – αναχρονιστικά και πατριαρχικά στοιχεία κλπ.). Καθώς η «ανατολική» αυτή πορεία σημειώνεται σε συνθήκες διείσδυσης (και, σε πολύ μεγάλο βαθμό, εξ αιτίας της διείσδυσης) του «δυτικού» εμπορικού και βιομηχανικού κεφαλαίου, οι κοινωνίες που, τελικά, διαμορφώνονται βρίσκονται σε στενή εξάρτηση από το τελευταίο. Στον 19ο αιώνα, είναι φανερό ότι, στη «δεύτερη» σειρά, βρίσκονται όχι μόνο τα μικρά βαλκανικά κράτη (γι’ αυτά, δε χρειάζεται συζήτηση) αλλά όλο και πιο πολύ ακόμη και μεγάλες δυνάμεις, όπως η Ρωσία.

Σιγά – σιγά, η Καθολική και Προτεσταντική «Δύση» γίνεται το κέντρο, χώρος προτύπων μίμησης, αλλά και απειλών επιδρομής. Αντίθετα, η «Ανατολική» Ορθόδοξη ταυτότητα γίνεται η ταυτότητα του «παρωχημένου», του «στάσιμου», εκείνου που έχει περιθωριοποιηθεί.

Για να περιοριστούμε μόνο στην Ελλάδα της εποχής, τα παραδείγματα βοούν. Οχι μόνο ο πανταχού παρών ρόλος της «Προστασίας» (δηλαδή της εξάρτησης από τη «Δύση») κατέχει πρώτη θέση, αλλά και η κατάληψη της Αθήνας και του Πειραιά από τα Βρετανικά και Γαλλικά στρατεύματα το 1854 – ’57, στην περίοδο του Κριμαϊκού Πολέμου, έδειξε ότι οι ενδιαφερόμενοι αγρυπνούσαν και δεν ανέχονταν παρασπονδίες. Σπινθηροβόλα πνεύματα, όπως ο Εμμ. Ροΐδης στην «Πάπισσα Ιωάννα» του, αιχμαλωτίζονται από την αισθητική αξία των καλλιτεχνικών δημιουργημάτων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας σε αντίθεση με εκείνα της Ορθόδοξης. Και έχουμε βασικούς λόγους να πιστέψουμε ότι το θέμα της υποχρεωτικής μεταστροφής του μοναρχικού ηγεμόνος στην Ορθόδοξη Εκκλησία, που τίθεται καθώς το Βασίλειον της Ελλάδος αρχίζει τη ζωή του, δεν έχει σα στόχο του τον αίνον της δόξης του Παναγάθου: Πέραν δυναστικών διαφορών και αντιθέσεων, δείχνει και την ανησυχία ισχυρών δυνάμεων για κίνδυνο επιπροσθέτων εξωτερικών προσδέσεων της χώρας.

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ξεσπά η θύελλα: Ο καπιταλισμός περνά στον ιμπεριαλισμό. Με αυτό το ιστορικής έκτασης γεγονός, τα πράγματα μένουν όπως ήταν (αφού ο καπιταλισμός παραμένει στη θέση του) και, ταυτόχρονα, αλλάζουν προς το χειρότερο (αφού, τώρα, έχουμε ένα διαφορετικό και καινούριο καπιταλισμό, τον καπιταλισμό της παρακμής).

Τώρα, ο χωρισμός σε κέντρο που κυριαρχεί και σε περιφέρεια που εξαρτάται όχι μόνο παραμένει, αλλά, με την ολοκλήρωση της διανομής του κόσμου μεταξύ «μιας χούφτας» μεγάλων δυνάμεων, παγκοσμιοποιείται και παγιώνεται. Ο παρασιτικός χαρακτήρας του μονοπωλιακού καπιταλισμού δυναμώνει την εκμετάλλευση και, συνεπώς, κάνει ακόμη βαρύτερο το δίδυμο «εξάρτηση – και – υποταγή», που, έτσι κι αλλιώς, χαρακτηρίζει το καπιταλιστικό σύστημα. Οι οικονομικές, αλλά και οι στρατηγικές και διπλωματικές και ακόμη και ιδεολογικές ανάγκες του νέου αυτού καπιταλισμού δυναμώνουν και γενικεύουν το εθνικό και τον εκκλησιαστικοθρησκευτικό ζυγό, συχνά μέχρι θανάτου. Οι υπόδουλοι και εξαρτημένοι λαοί της καπιταλιστικής περιφέρειας πρέπει να αδειάσουν εντελώς, ακόμη και με τη βία, από το ιστορικό και κληροδοτημένο από το παρελθόν περιεχόμενό τους, γιατί αλλιώς δεν μπορούν να γίνουν κατάλληλοι για τις νέες μορφές εξάρτησης και εκμετάλλευσης. Στη βάση αυτή, το κέντρο γίνεται το «μόνο που αξίζει». Η ιστορική μίμηση γίνεται μια άλλη πλευρά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και υποδούλωσης (η ιδεολογική εξάρτηση και υποδούλωση) και αυτό φαίνεται από την υστερική μορφή που συχνά παίρνει. Τώρα, η εκκλησιαστικοθρησκευτική ταυτότητα, π.χ. του ορθοδόξου, γίνεται όχι μόνο ένδειξη παρωχημένης εποχής, αλλά και στοιχείο ντροπής και ενόχλησης που καλύτερα να μην πολυφαίνεται. Ενα ενδιαφέρον και διδακτικό παράδειγμα τέτοιας υστερικής μίμησης στην περιοχή μας και, μάλιστα, ανάμεσα στο στοιχείο που δεν είναι καν φορέας της χριστιανικής εκκλησιαστικοθρησκευτικής παράδοσης ήταν το περίφημο κίνημα των Νεοτούρκων, όπου η μίμηση της «Δύσης» γίνεται πραγματικό Ευαγγέλιο (συγγνώμη, Κοράνι εννοούσαμε).

Φωνή βοώντων εν τη ερήμω;

Είναι πραγματικά περίεργη η κατάσταση που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα. Υστερα από σχεδόν 200 χρόνια ανεξαρτήτου κρατικού βίου και χωρίς αυτά να έχουν ποτέ απασχολήσει κανέναν, πέφτουν από τον ουρανό, διάφορα «σύγχρονα» προβλήματα προς λύσιν. Και, καθώς, όπως είναι γνωστό, τα προβλήματά μας ήταν τόσο λίγα, ώστε η ζωή μας είχε αρχίσει να γίνεται μονότονη, να ‘σου και προβάλλει ένα θέμα που, αν πιστέψουμε μερικούς, συνεπαίρνει κυριολεκτικά τα πλήθη των συμπατριωτών μας: Θα πρέπει, άραγε, να αναγράφουν το θρήσκευμα οι ταυτότητες ή όχι;

Εκείνο που αξίζει να σημειωθεί είναι το εξής: Η πλήρης αδιαφορία του πληθυσμού, που φαίνεται να μένει εντελώς έξω από τον σχετικό θόρυβο. Η μεγάλη μάζα του λαού είναι φανερό πώς σκέπτεται: Μπορεί, κατά περιόδους, να διαμαρτύρεται για τη συμπεριφορά του Α ή του Β ατομικού εκπροσώπου της Εκκλησίας ή για άλλα σχετικά αίτια, αλλά δε σκέπτεται καθόλου να απομακρυνθεί από αυτή την Εκκλησία, με την οποία, άλλωστε, επαναλαμβάνουμε, ταυτίζει και την εθνική της ταυτότητα.

Τότε, προς τι ο θόρυβος αυτός;

Εδώ θα πούμε καθαρά τη γνώμη μας. Οχι, δεν πρόκειται για μερικούς τρελούς ή, έστω, για μερικά γραφικά και, εξ αυτού, συμπαθή SUI GENERIS άτομα. Βρισκόμαστε μάλλον μπροστά σε μια λίγο ως πολύ σχεδιασμένη επιχείρηση, κατά την οποία θα σημάνει νέος κύκλος εξέλιξης, ενός εκ των κυρίων προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας, του εθνικού προβλήματος.

Ηδη συνηθισμένοι στο φαινόμενο, θα διακινδυνεύσουμε να δούμε άλλη μια φορά την ελιτίστικη διανόηση να σουφρώνει τη μύτη της, συμπληρώνοντας ότι, πίσω από την επιχείρηση αυτή, κρύβεται ο ιμπεριαλισμός. Αλλωστε, αυτό δεν είναι περίεργο, αφού, στην Ελλάδα, το εθνικό πρόβλημα έχει τη μορφή της στενής εξάρτησης από τον ιμπεριαλισμό σε συνθήκες πολιτικής ανεξαρτησίας.

Ξέρουμε, ξέρουμε. Οι κύκλοι που προαναφέραμε και οι οποίοι, στη διάρκεια της 10ετίας του ’80, είχαν διαμορφώσει τη βαθιά ανάλυση ότι «εκτός από τον ιμπεριαλισμό, υπάρχει και η μοναξιά», δε θα διστάσουν (και ήδη δε διστάζουν) να δηλώσουν με αγγελικό ύφος ότι δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός και ότι η αναφορά σ’ αυτόν είναι το αποτέλεσμα της πυρετικής δραστηριότητας εξάλλων ή (ακόμη χειρότερα) δογματικών εγκεφάλων. Μπορεί. Τονίζουμε, πάντως, ότι προτιμάμε να έχουμε εγκέφαλο έξαλλο και δογματικό παρά να μην έχουμε εγκέφαλο καθόλου.

Αλλού το (ψεύτικο) όνειρο και αλλού
το (πραγματικό) θαύμα

Δε θεωρούμε καθόλου τυχαίο το ότι όλη αυτή η φασαρία γίνεται στις συνθήκες όπου, σε όλη τη χώρα «αχός βαρύς ακούγεται», από τις απανωτές διακηρύξεις του λεγομένου «εκσυγχρονισμού».

Τι είναι, τελοσπάντων, αυτός ο περιβόητος «εκσυγχρονισμός»; Φυσικά, δεν μπορούμε, όσον αφορά την ερμηνεία του, να σταθούμε σ’ αυτά που λένε οι ευαγγελιζόμενοι αυτόν. Και αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι αυτοί, σαν καλοί περιοδεύοντες αντιπρόσωποι, θα μας υποσχεθούν λαγούς μετά περιτραχηλίων, αληθινά σημεία και τέρατα.

Ας συνοψίσουμε, λοιπόν. Σ’ αυτό το φαινόμενο, που είναι ιστορικό και, σαν τέτοιο, βαθιά αντιφατικό, υπάρχουν δυο στοιχεία:

α) Το στοιχείο, το οποίο, ελλείψει άλλης πιο κατάλληλης έκφρασης, θα αποκαλέσουμε «προς τα εμπρός». Το στοιχείο αυτό είναι το στοιχείο του εκσυγχρονισμού ή του μερικού εκσυγχρονισμού των υποδομών ή μερικών υποδομών, όπως μπορούμε και τώρα ακόμη να δούμε εύκολα γύρω μας.

β) Το στοιχείο εκείνο που θα αποκαλέσουμε «προς τα πίσω». Στις συγκεκριμένες συνθήκες του συγκεκριμένου εκσυγχρονισμού, του εκσυγχρονισμού που γίνεται με τα κριτήρια και τους στόχους του μονοπωλιακού κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, αυτό το τελευταίο στοιχείο είναι, δυστυχώς, το κυρίαρχο. Πράγματι, ο ιμπεριαλισμός δεν έχει κανένα λόγο να δέχεται οποιονδήποτε εκσυγχρονισμό εκτός από ένα: Τη μετατροπή του ενδιαφερομένου χώρου σε πιο κατάλληλο και χρήσιμο όργανό του. Ο ιμπεριαλισμός, όμως, δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα ούτε φιλόπτωχο ταμείο. Είναι μια κοινωνία σε κατάσταση ακραίας όξυνσης του ούτως ή άλλως εκμεταλλευτικού και καταπιεστικού της χαρακτήρα. Ακριβώς γι’ αυτό, πιο κατάλληλος και πιο χρήσιμος χώρος γι’ αυτόν σημαίνει και μπορεί να σημαίνει μόνο ΠΙΟ ΥΠΟΔΟΥΛΟΣ.

Ακριβώς για το λόγο αυτό, εκείνο που πρέπει να συγκεντρώσει την προσοχή μας σε αυτόν τον περιβόητο «εκσυγχρονισμό» δεν είναι οι αλλαγές που θα φέρει, όσο μεγάλες και σημαντικές και αν είναι αυτές, αλλά ο νέος γύρος ιμπεριαλιστικής υποδούλωσης που αυτός αναγκαστικά θα συνεπάγεται.

Εδώ, τώρα, είναι ο κόμπος: Τι θα πει «ακόμη μεγαλύτερη υποδούλωση» και πώς μπορεί αυτή να επιτευχθεί; Το έχουμε, νομίζουμε, ήδη πει: Με το «άδειασμα» της προς υποδούλωση κοινωνίας από την εσωτερική της ιστορική ουσία, με άλλα λόγια, με την ιστορική αλλοτρίωση.
[…]

Advertisements

Ετικέτες: , ,

15 Σχόλια to “Με αφορμή ένα «ξεχασμένο» άρθρο…”

  1. a8lios Says:

    Ολόκληρα,
    το 1ο:
    http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=311179
    το 2ο:
    http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=316338
    το 3ο:
    http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=327785

  2. εξαποδω Says:

    Σωστός (και κυρίως, γρήγορος) @ άθλιε! 🙂

  3. Λαυρέντης Says:

    Μπράβο εξαποδώ! (και άθλιε για τα λινκς)

  4. frankiethecat Says:

    Τιμιο και λιαν ουσιαστικο αρθρο.Φυσικα μπορει καποιος να προεκτεινει τα πραγματα στο ιστορικο παρελθον που βιωσαν τμηματα του Ελληνισμου υπο την Σοβιετια … αλλα το θεμα ειναι το σημερα της πατριδας μας.
    Με αυτη του την οπτικη γωνια ο συγχωρεμενος αναδεικνυει εξαιρετικα το ολον θεμα, αξιζει να τον μνημονευουμε . Σπανιζουν τοσο καθαρες ματιες και ας ειναι διαφορετικες οι θεωρησεις μας σε πολλα θεματα.

    Επισης αξιζουν συγχαρητηρια στον φιλο Εξαποδω για την αναδημοσιευση του κειμενου και πως διακριτικα σιωπησε αφηνοντας το κειμενο του θαναση Παπαρηγα να ξανακουστει .
    Ευγε

  5. εξαποδω Says:

    @Λαυρέντης, @frankiethecat

    Ευχαριστώ σας για τα καλά λόγια.

  6. omadeon Says:

    Εξαιρετικά ποιοτικό άρθρο (διάβασα ΚΑΙ τα 3 μάλιστα),
    αλλά…. κάποιες ενστάσεις .
    π.χ.
    Είναι γνωστή η θέση ότι «Τι θα πει «ακόμη μεγαλύτερη υποδούλωση» και πώς μπορεί αυτή να επιτευχθεί; Το έχουμε, νομίζουμε, ήδη πει: Με το «άδειασμα» της προς υποδούλωση κοινωνίας από την εσωτερική της ιστορική ουσία, με άλλα λόγια, με την ιστορική αλλοτρίωση.»

    Δεν αμφιβάλλω ότι έχει κάποια λογική αυτό, αλλά… ιστορικά πότε συνέβη;
    Η Γιουγκοσλαβία διαμελίστηκε (πρωτίστως) ΟΧΙ με την «ιστορική αλλοτρίωση» αλλά… (αντίθετα) μέσω του… Ιστορικού ΒΡΥΚΟΛΑΚΙΑΣΜΑΤΟΣ. Εξάλλου οι θέσεις που προσδίδουν καπιταλιστικές υστορεβουλίες σε λογιών-λογιών αυτονομίες, αποσχίσεις, εθνικισμούς, αντιφάσκουν με αυτή τη θέση, του περιβόητου «homunculus» (που δεν υπάρχει παρά μόνο στα… Goodies και στα McDonalds).

    Αδυσώπητα, ο καπιταλισμός κοιτάει ΜΟΝΟ το συμφέρον του. Αν και συμπαθώ πάρα πολύ αυτό το μπλογκ, εκείνο του Μόρφου και άλλα (που μάλλον πιστεύουν αυτή τη θέση) τείνω να την αμφισβητώ σαν γενίκευση. Είναι μάλιστα επικίνδυνη, διότι το συμφέρον της Κυριαρχούσας κουλτούρας του πλανήτη (μαντέψτε ποια -χεχε) δεν είναι να σαμποτάρει τις άλλες (βασικά ΧΕΣΤΗΚΕ γι’ αυτές) αλλά κυρίως να τις ΕΜΠΟΔΙΣΕΙ να απαλλαγούν από τα «κολλήματα» που τις καθιστούν υποδεέστερες, από τα εμπόδια που στέκονται στο δρόμο της Πλανητικής εναλλακτικής συνειδητοποίησης. Θα… μοιράσει και κομποσχοίνια, άμα λάχει. Για τις δε ταυτότητες χέστηκε. Απλά… τρόμαξαν τότε μήπως τα επόμενα χρόνια έχουμε και ταραχές λόγω διαμάχης θρησκευτικής (π.χ. με μουσουλμάνους μετανάστες). Η εμπειρία της Βορείου Ιρλανδίας (και οι…. ζημιές στα κέρδη που προκάλεσε).

    ΠΟΙΑ νομίζετε ότι ΕΙΝΑΙ (τέλος πάντων) αυτή η περιβόητη ΔΗΘΕΝ πολύτιμη «εθνική κουλτούρα» του καθενός? Ενα ΓΚΕΤΟ είναι, που ΒΟΛΕΥΕΙ την ίδια την παγκοσμιοποίηση. Ενας επαρχιωτισμός εγωκεντρικός και αμαθής…
    (τα υπόλοιπα σε ποστ γιατί είναι τεράστιο θέμα).

  7. εξαποδω Says:

    @ omadeon

    Αν η «εθνική κουλτούρα» του καθενός είναι ένα γκέτο, όπως λες, τότε την εναλλακτική δεν καταλαβαίνω! Εκτός αν εναλλακτική είναι ο πολτός…
    Το σύστημα που παρήγαγε και προώθησε την παγκοσμιοποίηση, ακόμα και όταν «αποδέχεται» και «αναδεικνύει» τις τοπικές κουλτούρες το κάνει αποκλειστικά με ένα τρόπο φολκλορικό, δηλαδή ακίνδυνο γι’ αυτό. Όπως στις διαφημίσεις της Κόκα Κόλα, όπου όλοι, Λευκοί, Μαύροι, Κίτρινοι, με μαντήλες ή φτερά στο κεφάλι, χαρούμενοι πίνουν το μαύρο υγρό. Μπορείς να είσαι ό,τι θες, αρκεί να είσαι καταναλωτής! Αν, όμως, στοιχεία της κουλτούρας σου αντιστέκονται στο παγκοσμιοποιημένο «εκσυγχρονισμό» ή την ιμπεριαλιστική σταρτηγική, τότε είσαι «καθυστερημένος» και πρέπει να απαλλαγείς από αυτά με τις …γνωστές μεθόδους.
    Όσο για την ανάδειξη και ενίσχυση κατά τόπους μικρο-εθνικισμών, δεν είναι κάτι καινούριο για τον ιμπεριαλισμό (δεν μας έχει τελειώσει ακόμη αυτό το «φρούτο», βλέπεις). Το «διαίρει και βασίλευε» είναι γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων σαν μέθοδος κυριαρχίας των ισχυρών…

  8. omadeon Says:

    @εξαποδώ,
    Πράγματι, ΣΩΣΤΗ η ένσταση (και αναμενόμενη) στην πρώτη σου πρόταση…
    Είναι ενδιαφέρον θέμα και η εμβάθυνση σε αυτό αποκαλύπτει πολλά νομίζω.

    Η «εθνική κουλτούρα» δεν μπορεί σήμερα να προσεγγιστεί ξεκομμένη από όλες τις _άλλες_, που έτσι κι αλλιώς έχουν γίνει συγκοινωνούντα δοχεία λόγω του διαδικτύου (και όχι μονο αυτό, αλλά και λόγω εύκολης μετακίνησης, κλπ).

    Αν πάρουμε ΚΟΡΥΦΑΙΟΥΣ εκπροσώπους, όμως, π.χ. της δικής μας κουλτούρας, όπως ο π.χ. Ελύτης (που έχω θετικό κόλλημα με το έργο του) ανακαλύπτουμε ότι ΔΕΝ είναι ΜΟΝΟ «εθνική κουλτούρα», αλλά κι απολύτως υπερ-εθνική. Το ίδιο θα συμβεί -σήμερα- αν πάρουμε σχεδόν ο,τιδήποτε έχει αξία, μέσα σε οποιαδήποτε εθνική κουλτούρα. Αν κάτι δεν είναι άξιο λόγου ή μίμησης, μέσα σε μια εθνική κουλτούρα, αυτό συνήθως συμβαίνει γιατί (απλούστατα) δεν έχει και αξία σε ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ επίπεδο.

    Ακριβώς όπως μπορούμε να αποδώσουμε τα καλύτερα σαν άνθρωποι, όταν είμαστε σε αυτογνωσία ΚΑΙ σε καλή επικοινωνία με τους άλλους, νομίζω έτσι ακριβώς και μια συλλογικότητα, ή και η κουλτούρα της, δημιουργείι τα καλύτερα όταν έχει συλλογική αυτογνωσία ΣΕ ΣΧΕΣΗ με τις ΑΛΛΕΣ…

    Ακριβώς αυτό ΔΕΝ συμφέρει, γιατί αντιμάχεται την ισοπέρωση σε πολτό. Επομένως, ΠΑΓΙΑ και ΚΥΡΙΑ ανάγκη (των… πολτοποιητών) είναι όχι μόνο το «διαίρει και βασίλευε» που λες, αλλά και η ενίσχυση όλων των αρνητικών, καθαρά αντιδραστικών χαρακτηριστικών σε κάθε εθνική κουλτούρα, εκείνων που θα εξασφαλίσουν ότι θα είναι πάντα κολλημένη και ανίκανη να παράγει κάτι που ΣΤΕΚΕΙ σε σύγκριση με άλλες κουλτούρες σε πλανητικό επίπεδο.

    Υπάρχουν τώρα, μερικοί που υπερασπίζονται τους παπάδες, τα… σκυλάδικα, και πλείστα άλλα στοιχεία της «εθνικής κουλτούρας» μας, που θεωρούν πως ΑΥΤΑ τα στοιχεία (της θρησκείας συμπεριλαμβανομένης) αποτελούν είδος «θετικής ιστορικής μνήμης» κλπ. κλπ. που «αντιμάχεται την πολτοποίηση».
    Στις περισσότερες περιπτώσεις, αν κάτσουμες και το αναλύσουμε, αυτή η «αντίσταση» είναι ΚΙΒΔΗΛΗ και ενίοτε (όχι πάντα) συμφέρει την καταπίεση. Στις περιπτώσεις που δεν την συμφέρει, μπορεί να δημιουργεί «πρόβλημα» (στα υπερ-εθνικά εκμεταλλευτικά συμφέροντα) αλλά μόνο κατ’ εξαίρεση.

    Το ότι η εθνική κουλτούρα, ΣΗΜΕΡΑ, στον 21ο αιώνα, αποτελεί «γκέτο», ηχεί κάπως περίεργα, ή υποτιμητικά. Ομως αν εξετάσει κανείς τη θετική όψη της επικοινωνίας των πολιτισμών, είναι κάτι σχεδόν αυτονόητο. Με την πιο μικρή τίμια επικοινωνία, με άλλες κουλτούρε,ς ανακαλύπτουμε ότι ΑΚΡΙΒΩΣ όσα αξίζουν στη δική μας κουλτούρα είναι εκείνα που αξίζουν ΚΑΙ για άλλους. Επομένως, τα ΥΠΕΡ-εθνικά. Αυτό δεν αφορά τον Μπους ή τη «Νέα Τάξη». Αφορά εσένα κι εμένα που γνωρίσαμε κόσμο από άλλες χώρες, αγαπήσαμε και μοιραστήκαμε πράματα μαζί του. ΔΕΝ γίναμε καθόλου πολτός! Αντίθετα γίναμε ΠΙΟ πολύμορφοι και ικανοί να επικοινωνήσουμε με άλλους πιο πολύ.

    Στην εποχή του διαδικτύου, ο «πολτός» και ο «χομούνκουλος» ακυρώνονται.

  9. omadeon Says:

    Υ.Γ. Εν κατακλείδι
    Αν η “εθνική κουλτούρα” του καθενός είναι ένα γκέτο, όπως λες, τότε την εναλλακτική δεν καταλαβαίνω! Εκτός αν εναλλακτική είναι ο πολτός…

    Εναλλακτική Κουλτούρα (ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΜΟΡΦΩΝ) είναι η ΕΝΩΣΗ ΟΛΩΝ των ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ. Η ανακάλυψη του Πανανθρώπινου Υποστρώματος ΚΑΤΩ από κάθε «εθνική κουλτούρα», κ.ο.κ.

  10. omadeon Says:

    Υ.Γ.2 έχεις εξαποδέ μου την ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ότι εσύ ο ίδιος, ΗΔΗ, δουλεύεις 99% για την Εναλλακτική αυτή (ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ) Κουλτούρα;

    Εγώ πάντως δεν έχω ΚΑΜΙΑ αμφιβολία ότι πάρα πολλά δικά σου ποστ, αν τα μετέφραζες στα αγγλικά και τάστελνες σε διεθνή χώρο έκφρασης ή φόρουμ (κλπ) θα τύγχαναν άμεσης κατανόησης σε βάθος ΚΑΙ στήριξης από κόσμο από ΚΑΘΕ χώρα, ΚΑΘΕ εθνικής κουλτούρας. (Δεν κολακεύω, ακριβολογώ).

    Η μήπως τα άρθρα του «Αρδην» (που σου αρέσουν) δεν συντονίζονται ΗΔΗ με άλλους σε άλλες χώρες, π.χ. επικριτές του Σόρος στην ίδια την Αμερική;

    Η μήπως δεν θα ήταν ΠΟΛΥ καλύτερο να γινόταν ΚΑΘΕ Ελληνας, ένας μικρός… Καζαντζάκης ή Ελύτης ή Σικελιανός, με τη δική του «λόξα» (που όμως να στέκει ΚΑΙ παγκόσμια) αντί να… σταυροκοπιέται στις εκκλησίες?

    ΠΑΕΙ πια η «εθνική κουλτούρα». Τελείωσε σαν «εθνική» προ πολλού, έγινε ήδη 100% διεθνής (όπως και τα σκουπίδια, είναι κι αυτά… ΟΛΑ διεθνή)…

    Πολλοί μιλάνε για τον «κίνδυνο να μας κάνουνε πολτ»ό.
    Κι εγώ τους απαντώ: «το άλλο, με τον …ΤΟΤΟ, το ξέρετε»;

    Προλετάριοι της Γνώσης και της Πληροφορίας ενωθείτε.
    Δεν έχετε να χάσετε τίποτε άλλο από τα… στεγανά σας.
    (Δηλαδή τα δεσμά που κρατούν ΧΩΡΙΣΜΕΝΑ τα μυαλά σας).

    Τι Λωζάννη, τι Κωζάννη (αν εξαιρέσουμε τις τράπεζες και το… τυρί)… 🙂

  11. Πόντος και Αριστερά Says:

    σου αφήνω εδώ ένα (σοβαρό μάλλον) μήνυμα για τον αναθεωρητισμό (της γελοίας κι επικίνδυνης Ακροδεξιάς )

    “…. στις μέρες μας φαίνεται ότι πέφτει η μάσκα πολλών και διαφορετικών δυνάμεων και αποκαλύπτεται το αληθινό τους πρόσωπο….

    Έτσι ζούμε και μια επίθεση της αληθινής Ακροδεξιάς με την προσπάθεια αναψηλάφησης της Δίκης των Εξ.

    …Ζούμε σε μια εποχή που ο αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός εμφανίζεται με μοναδικό θράσος.

    Απ΄τη μια, η Ακροδεξιά υποδύεται έναν άλλο ρόλο και αρχίζει να καπηλεύεται την ιστορία των Ελλήνων της Ανατολής, δηλαδή των μέχρι χθες απόβλητων αντιπάλων της.

    Απ΄την άλλη επανεμφανίζεται με το παλαιό άλλη αντπροσφυγικό της πρόσωπο: Τόλμησαν να ζητήσουν στις μέρες μας κάτι που ούτε ο δικτάτορας Μεταξάς το αποτόλμησε την εποχή της παντοδυναμίας του -ούτε καν και η Χούντα: την αναψηλάφηση της Δίκης των Εξ.

    Η παλαιοελλαδική αντιπροσφυγική, ακροδεξιά ξανασηκώνει επικίνδυνα το κεφάλι… Ίσως γιατί νομίζουν ότι ξοφλήσαμε !!!

    Μήπως θα έπρεπε να αντιδράσουμε;

  12. omadeon Says:

    @Π&Α
    ΠΟΥ και ΠΩΣ ακριβώς ξαναδηκώνει το κεφάλι της στο διαδίκτυο?
    (γιατί τηλεόραση δεν βλέπω -σόρυ)?

    Ευχαρίστως να αντιδράσουμε. Αρκεί να μη φοράμε… τσιρότο! 😉

  13. omadeon Says:

    Υ.Γ. Αν εννοείς τα άρθρα στην «Ε» τα διάβασα ΟΛΑ (όπως και το δικό σας ποστ). Ντάξει…

    Αλλά στο διαδίκτυο και γενικότερα, πολύ ελάχιστοι ή ανύπαρκτοι υποστηρικτές υπάρχουν, των προσώπων που ζητάνε… τιμή για ενόχους παππούδες, κλπ.

    Ταπεινή μου γνώμη? Υπερβάλλετε. Δεν είναι ο Πόντος ο ομφαλός της Γης.

  14. Πόντος και Αριστερά Says:

    «…ΠΟΥ και ΠΩΣ ακριβώς ξαναδηκώνει το κεφάλι της στο διαδίκτυο?»

    Στο διαδίκτυο μέσω των ακροδεξιών μπλογκς! Και δεν ζητούν πίσω την τιμή των παππούδων, αλλά αγωνίζονται για τη δόξα του Μεταξά, των ταγμάτων ασφαλείας κ.λπ. κ.λπ.

    «Δεν είναι ο Πόντος ο ομφαλός της Γης.»

    Η ιστορία της αναψηλάφησης της δίκης δεν είναι ποντιακό θέμα. Αφορά σε πρώτο επίπεδο όσους από τους νεοέλληνες προέχονται από τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού.

    Η ουσία είναι ότι η αναθεώρηση των πολιτικών ευθυνών για μια τρομακτική ήττα. Τότε -και λόγω της ήττας- υπήρξε ένα ρήγμα στη διαχείρηση της εξουσάις από τα μεγάλα αστικά κόμματα, που πάντα πορεύονταν εν συμφωνία, παρόλες τις φαινομενικές τους διαφορές. Ακριβώς λόγω αυτού του ρηγματος και με το δεδομένο μιας αδικαιολόγητης ήττας με ασσύληπτο κόστος και συνέπειες, καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν οι Έξι υπεύθυνοι.

    Στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της Ελλαδας τρεις φορές δικάστηκαν και καταδικάστηκαν άνθρωποι της Δεξιάς για τα εγκλήματά τους, το ’22 με την Δίκη των Εξ, το ’45 με τη Δίκη των δωσίλογων και στη μεταπολίτευση με τη Δίκη της Χούντας.

    Η αναίρεση αυτών των καταδικών επιδιώκεται απ΄την Ακροδεξιά. Και η αναψηλάφηση της Δίκης των Εξ σχετίζεται μ’ αυτή την υπόγεια διαδικασία.

    Αυτό είναι το νόημα της προσπάθειας αναθεώρησης….

  15. omadeon Says:

    Π&Α
    πολύ καλή συνοπτική ενημέρωση. Μάλλον δεν ψάχνω αρκετά τις παπάρες των ακροδεξιών. Εχετε φυσικά την αμέριστη συμπαράστασή μου (F.W.I.W. – for what it’s worth).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: