Βοσνία-Νεπάλ: Ιστορίες δικαιωμάτων

Το Σεράγεβο ήταν κάποτε η πιο ανεκτική και «κουλτουριάρα» πόλη της τέως Γιουγκοσλαβίας. Η πιο «ευρωπαϊκή» πόλη, όπου τα σύγχρονα ρεύματα της μουσικής, του κινηματογράφου, της νεανικής κουλτούρας πρώτα εισέρχονταν εκεί και μετά περνούσαν στην υπόλοιπη χώρα.
Μετά, ως γνωστόν, οι Γερμανοί και οι Αμερικάνοι αποφάσισαν δια των βομβαρδισμών να «χαρίσουν» τα ανθρώπινα δικαιώματα στον πληθυσμό της πόλης και όλης της Βοσνίας, συμπαρατασσόμενες με τα μετα-ναζιστικά οράματα του (δήθεν) Μουσουλμάνου Ιζετμπέκοβιτς, άξιου απογόνου των μουσουλμανικών μεραρχιών που πολέμησαν παρέα με τις ορδές του Χίτλερ στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πριν λίγες μέρες, λοιπόν, στις 24 του Σεπτέμβρη, διοργανώθηκε το πρώτο Φεστιβάλ Ομοφυλόφιλων Ανδρών και Γυναικών στην πόλη. Οι στάσεις του τραμ είχαν ήδη γεμίσει με αφίσες με στίχους από το Κοράνι στους οποίους καταδικάζονταν οι ομοφυλόφιλοι και με αποσπάσματα από «επιστημονικές» έρευνες της δεκαετίας του ’40 που καταλαβαίνετε τι έλεγαν επί του θέματος. Εφημερίδες και ραδιοφωνικές εκπομπές καλούσαν τον κόσμο να κινητοποιηθεί και να αντιπαρατεθεί στο Φεστιβάλ των «βέβηλων». Το «αμάρτημα» των ομοφυλόφιλων διοργανωτών είναι ότι το Φεστιβάλ τους συνέπεσε με το Ραμαζάνι! Για να μην τα πολυλογούμε, το βράδυ της πανηγυρικής έναρξης έγινε χαμός! Εκτός από επίσημες διπλωματικές αντιπροσωπείες και 250 θαρραλέους που αψήφησαν τις απειλές, μαζεύτηκαν και μερικές εκατοντάδες φανατικοί Βαχαμπίτες ισλαμιστές και νεαροί χούλιγκανς (θαυμαστές προφανώς του μακαρίτη Ιζετμπέκοβιτς) οι οποίοι άρχισαν να προπηλακίζουν τους διοργανωτές και τους συμμετέχοντες και στο τέλος άρχισαν και οι «ψιλές». Η Αστυνομία είχε αποστείλει «αντιπροσωπεία», ούτε δέκα ατόμων, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις των διοργανωτών προς την κυβέρνηση για προστασία, το προηγούμενο διάστημα, οπότε όπως καταλαβαίνετε οι αστυνομικοί κοίταξαν να σωθούν οι ίδιοι μέχρι να έρθουν τα ΜΑΤ και ηρεμήσουν την κατάσταση. Ακόμα χειρότερο ήταν το κυνήγι μαγισσών που εκτυλίχτηκε μετά το πέρας της πρώτης ημέρας του Φεστιβάλ. Ομάδες νεαρών στάμπαραν τους συμμετέχοντες και τους ακολουθούσαν μέχρι τα αυτοκίνητά τους ή ακόμα και τα σπίτια τους(!) και τους ξυλοκοπούσαν ανηλεώς παντού μέσα στην πόλη, με αποτέλεσμα αρκετοί να οδηγηθούν τραυματισμένοι σοβαρά στα νοσοκομεία. Αυτά τα ωραία στο «απελευθερωμένο» από τη Δύση, Σεράγεβο, στην καρδιά της Ευρώπης.

Το Νεπάλ είναι μια χώρα 27 εκατομμυρίων κατοίκων γαντζωμένη στους πρόποδες των Ιμαλαΐων. Ίσως η πιο φτωχή χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας και με τις πιο απαρχαιωμένες φεουδαρχικές και μοναρχικές δομές, που περισσότερο την κάνουν να μοιάζει με ξεχασμένο βασίλειο του 18ου αιώνα παρά με χώρα του 21ου. Σαν αποτέλεσμα των παραπάνω δομών η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων ζει όχι μόνο μέσα στη φτώχεια αλλά και στην άγνοια, την προκατάληψη, τη δεισιδαιμονία. Για παράδειγμα, τα μέλη της χαμηλότερης κοινωνικής κάστας, των «ανέγγιχτων» (20% του πληθυσμού), ζουν σαν σκλάβοι και παρ’ όλα αυτά η πλειοψηφία τους θεωρεί αυτή τη ζωή «σταλμένη από το Θεό» (!), το προγαμιαίο σεξ είναι ταμπού αδιαπέραστο, η καταπίεση και εκμετάλλευση των νεαρών κοριτσιών και των γυναικών χτυπάει σε πολλές περιοχές «κόκκινο», οι πιο απίστευτες προκαταλήψεις ρυθμίζουν τη ζωή εκατομμυρίων φτωχών ανθρώπων, κλπ.
Κι όμως κάτι αλλάζει! Ένα εύρωστο μαοϊκό αντάρτικο κίνημα κατόρθωσε μετά από πολύχρονο και αιματηρό πόλεμο να ανατρέψει τη μοναρχία, να εκδιώξει τον «ελέω Θεού» βασιλιά και να επιβάλλει τις πρώτες ελεύθερες και δημοκρατικές εκλογές στην ιστορία του τόπου. Στις εκλογές αυτές οι Μαοϊκοί κατέγραψαν σημαντική νίκη και συγκρότησαν κυβέρνηση σε συμμαχία με άλλα αριστερά κόμματα και οργανώσεις με φιλολαϊκό πρόγραμμα. Παράλληλα, συγκροτήθηκε 601μελής Συντακτική Συνέλευση με σκοπό τη δημιουργία και ψήφιση ενός νέου Συντάγματος.
Στη Συνέλευση αυτή, δραστηριοποιείται εκλεγμένος με το ΚΚ Νεπάλ (Ενωμένο) και ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος βουλευτής, ο 35χρονος Σανίλ Μπαμπού Πάντ, ο οποίος δίνει τον αγώνα του για την προστασία των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων στις καινούριες, επαναστατικές, συνθήκες που υπάρχουν στον τόπο του. Η εκλογή και η δράση του κ. Παντ μόνο σαν ανέκδοτο θα μπορούσε να ακουστεί σε μια χώρα όπου τα ταμπού και οι λαϊκές προκαταλήψεις ήταν κυρίαρχες αλλά και που το μέχρι πρότινος μοναρχικό κράτος διοργάνωνε κανονικά πογκρόμ σε βάρος των ομοφυλόφιλων. Οι ομοφυλόφιλοι διώκονταν από τη μοναρχική αστυνομία, συλλαμβάνονταν και βασανίζονταν απάνθρωπα, εκτελούνταν στη μέση του δρόμου από αστυνομικούς ή παρακρατικούς, εξορίζονταν ή εξευτελίζονταν δημοσίως.
Σήμερα, εκτός από την κοινοβουλευτική δράση του κ. Πάντ, η κυβέρνηση των Μαοϊκών έχει διακηρυγμένο στόχο την προστασία των πάσης φύσεως μειονοτήτων της χώρας, συμπεριλαμβανομένων και των σεξουαλικών. Έχει ήδη ζητήσει από τις τοπικές Αρχές να αναγράφουν στα δελτία των ταυτοτήτων τον όρο «τρίτο φύλο» αν το επιθυμούν οι κάτοχοί τους, ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας νομολόγησε σε μια ιστορική απόφασή του, ότι οι σεξουαλικές μειονότητες στη χώρα πρέπει να απολαμβάνουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με όλους τους άλλους πολίτες!

Οι συγκρίσεις ανάμεσα στην ευρωπαϊκή και φιλοαμερικανική Βοσνία και το φτωχό αλλά επαναστατημένο Νεπάλ δικές σας…

Advertisements

Ετικέτες: , ,

7 Σχόλια to “Βοσνία-Νεπάλ: Ιστορίες δικαιωμάτων”

  1. παρτιζανα Says:

    αν και πιστεύω ότι υπάρχουν πιό σημαντικά ζητήματα προς σύγκριση ανάμεσα σε αυτές τις δύο χώρες, θα συμφωνήσω μαζί σου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Βοσνία ήρθα χιλίαδες φανατικοί ισλαμιστές από αραβικές χώρες, για να πολεμήσουν στο πλευρό των μουσουλμάνων αδεφών τους. Οι περισσότεροι έμειναν στη Βοσνία. Αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι η καταστροφή που επέφερε ο πόλεμος σε όλα τα επίπεδα, η φτώχεια και η απελπισία οδήγησαν τον κόσμο στον απόλυτο συντηριτισμό ( δυστυχώς δεν υπάρχει στη Βοσνία κάποια εναλλαχατική δύναμη, ικανή να δείξει έναν άλλο δρόμο στον κόσμο), η απόπειρα των ομοφυλόφυλων ήταν πραγματικά αυτοκτονική!
    Στο παρελθόν, οι φανατικοί μουσουλμάνοι την πέφταν σε νεαρά ζευγαράκια που κάθοταν στο πάρκο, έμπαιναν στα σπίτια μη ενάρετων μουσουλμάνων και τους σκότωναν στο ξύλο κτλ.Η Βοσνία δεν είναι πια η παλιά καλή Βοσνία αλλά ένα συντηριτικότατο κράτος, προτεχτοράτο για την ακρίβεια, αλλά όπως φαίνεται οι νταβάδες της μια χαρά διαιρουν κα βασιλεύουν!

  2. εξαποδω Says:

    @ partizana

    Ήξερα ότι θα σε τσίτωνε ένα θέμα από το χώρο της πρώην Γιουγκοσλαβίας! 🙂

    Συμφωνώ για το ότι υπάρχουν σημαντικότερα ζητήματα. Απλώς ήθελα να τονίσω τη διαφορά που έχει όταν τα δικαιώματα «χαρίζονται» από τον ιμπεριαλιστικό «ιεραποστολικό» ζήλο και όταν αυτά κατακτώνται μέσα σε μια επαναστατική διαδικασία όπου διευρύνεται όλη η γκάμα των συλλογικών δικαιωμάτων των καταπιεσμένων άρα και αυτή των πάσης φύσεως μειονοτήτων. Εκεί είναι εξάλλου που παίζεται το σύγχρονο ιμπεριαλιστικό παιχνίδι και στο οποίο συμμετέχουν ουκ ολίγοι πρώην και νυν (κατά δήλωσίν τους) αριστεροί. Η μονομανής επικέντρωση στο τάδε ή δείνα «ατομικό δικαίωμα» και η πλήρης απαξίωση των συλλογικών δικαιωμάτων χειραφέτησης μιας ολόκληρης κοινωνίας.
    Από το παλιό δόγμα, όπου χάριν της «εφόδου στον ουρανό» υποτιμούνταν συχνά ή υποβιβάζονταν (ως ανάξια λόγου) πολλά δικαιώματα του ανθρώπου, φτάσαμε στο σημερινό πολιτικό μεταμοντερνισμό όπου τα δικαιώματα των μειοψηφιών είναι αυτοσκοπός και το δικαίωμα της συλλογικής χειραφέτησης τίποτα.

  3. omadeon Says:

    @εξαποδω
    συγχαρητήρια για το άρθρο, που συνδυάζει ΚΑΙ χρήσιμη πληροφορία ΚΑΙ χρήσιμη αξιολόγησή της.
    Ειδικά για το Νεπάλ, ίσως θα έπρεπε να προβληματιστούν νεοφιλελεύθεροι, από το γεγονός ότι όλα αυτά που λες προκλήθηκαν από ένα ΜΑΟΪΚΟ κόμμα, που -κανονικά- θα έφερνε (κατ’ αυτούς) μόνο δικτατορία και άλλα δεινά.
    Ακόμη περισσότερο όσοι θα ήταν έτοιμοι να… καταδικασουν το ένοπλο αυτό κίνημα (αρχικά) σαν… τρομοκράτες (my ASS)…
    Για το Νεπάλ έτυχε κάποτε να γνωρίζω μια κοπέλλα που (λόγω Βουδισμού στον οποίο πιστευε) πήγαινε συχνά εκεί. ΧΑΜΠΑΡΙ δεν έπαιρνε για τα τεράστια κοινωνικά προβλήματα, για τη φτώχεια κλπ. Και ΟΠΟΤΕ της έλεγα για τους αριστερούς αντάρτες συνοφρυόταν και μίλαγε λες και ήταν ληστές!
    Και όχι μόνο αυτή, ΠΟΛΥΣ κόσμος στη δύση ΕΤΣΙ σκεφτόταν, κόσμος που πήγαινε συχνά στο Νεπάλ λόγω Βουδισμού. Αν συναντήσω κανέναν τους θα τους δώσω το σύνδεσμο για το άρθρο (και άλλες αναζητήσεις που ακολουθούν).

    Κομμουνισμός ΔΕΝ σημαίνει απαραίτητα όσα έγιναν στο παρελθόν. Ακόμη και άκρως μαρξιστικές-λενινιστικές ομάδες, σε μπλογκ που διάβασα, μιλάνε για… σοσιαλιστικό πολυκομματισμό.

  4. εξαποδω Says:

    @ omadeon

    Της χαλούσαν (οι αντάρτες) τις ονειρικές διακοπές που τάζουν τα φυλλάδια των τουριστικών γραφείων! 🙂

  5. παρτιζανα Says:

    Συμφωνω μαζί σου, έτσι είναι. Εγώ να σας πω, πρώτη φορά στη ζωή μου είδα γυναίκα με μπούργκα όχι στο Αφγανιστάν (όπου παρόλην την «απελευθερωση» που φάγαν στη μάπα ακόμα κυκλοφορούν γυναίκες με την μπούργκα) αλλά στο σαράγεβο και πιστέψτε με είναι από τα πιο τρομαχτικά θεάματα που έχω δει ποτέ μου!
    Στο Νεπάλ φαίενται, όχι μόνο από το παράδειγμα που έδωσες, ότι οι άνθρωποι θέλουν να πάνε μπροστά. Στη Βοσνία σίγουρα γύρισαν πίσω, όχι απλά 50 χρόνια, αλλά γύρισαν στο μεσαίωνα με τι ςευλογίες της «Διεθνούς Κοιντότητας», των ΜΚΟ που κόπτονται για τα ανθρώπινα δικαίωμα…Αλλά όχι με τις ευλογίες, δεν είναι σωστό έτσι πως το θέτω..Με τις προσπάθειες να το πω καλύτερα όλων αυτών!

  6. εξαποδω Says:

    @ partizana

    Το πιο ανατριχιαστικό είναι να το βλέπεις στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης από μόνιμους κατοίκους Γερμανίας (όχι Γερμανούς)!!

  7. mad Says:

    http://www.arelis.gr
    περιεχει ερωτονομικον για τους ομοφοβικους

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: