Να τον χαίρονται τον λεβέντη τον Γρηγόρη τον καραμπουζουκλή!

Ποιός είναι ο «Γρηγόρης»; Μα, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Ψαριανός.
Ποιοί να «τον χαίρονται»; Μα, ο ΣΥΡΙΖΑ και όλο το εναλλακτικό αριστερό «λάιφ στάιλ» που εκστασιάζεται με τις ατάκες του και την εν γένει παρουσία του (η άλλη μασκώτ είναι ο αγαπητός, το πάλαι, κ. Κοροβέσης).
Τι έκανε για να «τον χαίρονται»; Τίποτε σπουδαίο. Απλώς, την ημέρα της ψηφοφορίας για την έγκριση της Ευρωσυνθήκης από την Ελληνική Βουλή, απείχε οργανωμένα μαζί με τους άλλους της εκσυγχρονιστικής «συμμορίας των τεσσάρων» βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (Μιχάλης Παπαγιαννάκης, Νίκος Τσούκαλης, Αννα Φιλίνη) διότι δεν ήθελε να την καταψηφίσει.
Ο καλός αυτός, όμως, κύριος προχώρησε και παρά πέρα. Δεν του ‘φτανε το μήνυμα που έστειλε με την πρώτη αποχή του. Έκρινε σκόπιμο να μην συμμετέχει ούτε στην ψηφοφορία για την διενέργεια δημοψηφίσματος επί της Ευρωσυνθήκης, αίτημα που ο πολιτικός του σχηματισμός το είχε πρώτο στην πολιτική του ατζέντα το τελευταίο διάστημα. Έτσι, διαβάζουμε στη σημερινή «Ελευθεροτυπία»:

«Η πρόταση για το δημοψήφισμα απερρίφθη με τις ψήφους των 152 βουλευτών της πλειοψηφίας, έναντι 144 της αντιπολίτευσης. Από το ΠΑΣΟΚ απουσίαζε όπως αναμενόταν ο Κ. Σημίτης, ενώ αδικαιολόγητα έλειπε (στο Ζάλτσμπουργκ) ο Γρ. Ψαριανός του ΣΥΡΙΖΑ» !!!

Αυτό έλειπε, ν’ αφήσουμε την μπάλα και την δροσερή Αυστρία για ένα κωλοδημοψήφισμα! Αυτός και ο Σημίτης!
Να τον ξανα-ματα-χαίρονται αυτοί που τον έβαλαν στο ψηφοδέλτιό τους και αυτοί που τον ψήφισαν… 👿

Advertisements

Ετικέτες: , ,

20 Σχόλια to “Να τον χαίρονται τον λεβέντη τον Γρηγόρη τον καραμπουζουκλή!”

  1. Rocean Says:

    Ρε δεν το έπιασες το θέμα… Ο Τσίπρας αφού είπε ότι η ΕΕ ή θα είναι δημοκρατική ή δεν θα υπάρχει… Οπότε κι ο Γρηγόρης, άκουσε ότι γίνεται ψηφοφορία (δηλαδή…. δημοκρατία) για κάτι της ΕΕ και είπε να κάνει σαμποτάζ ώστε να μην υπάρχει η ΕΕ μετά…

    Αμέσως να τον κατηγορήσετε τον άνθρωπο…

  2. εξαποδω Says:

    Αααααααα, έτσι;

  3. Vrennus Says:

    Για να χαρακτηρίζεις, προδήλως χλευαστικά, «μασκώτ» τον αγωνιστή Κοροβέση θα πρέπει αν όχι να σ’ έχουν κυριολεκτικά σαπίσει στο ξύλο, τουλάχιστον να έχεις θητεύσει σε μπουντρούμια ανάλογα μ’ αυτά του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Σεβασμό στους πραγματικούς αγωνιστές.

    Υ.Γ. Όχι ότι τον έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση (είναι και ΑΕΚτζής), όμως δεν κατάλαβα, ο Ψαριανός πήγε τελικά στο Ζάλτσμπουργκ για να μην ψηφίσει, δεν ψήφισε για να πάει στο Ζάλτσμπουργκ, έφυγε χωρίς να πάρει άδεια από τον δάσκαλο – διευθυντή – κηδεμόνα του ή τελικά τα αποτελέσματα των ψηφοφοριών στη Βουλή κρίθηκαν από την απουσία του;

  4. παρτιζανα Says:

    Τα στερνά τιμούν τα πρώτα…Κι άλλοι φάγαν ξύλο στη ζωή τους αλλα δεν το κάναν παντιέρα , μάλλον γιατί πέρ ααπό το ξύλο έχουν κι άλλα να καταθέσουν σε αυτήν την κοινωνία…Ίσως γιατί δεν χαριεντίζονατι στο ίδιο μετερίζι με τύπους που είναι υπέρ της ΕΕ…

  5. giannis xania Says:

    Γρηγόρης Ψαριανός, μια «επαναστατική φυσιονωμία», ένας ανατρεπτικός φωστήρας της ποδοσφαιρικής διανόησης (τύπου Τσίμα) μιας διανόησης που χωράεις μέσα σε ένα κότερο που αράζει κάθε Καλοκαίρι στη Μύκονο για «λαϊκές διακοπές» με επίσης μπόλικη φούντα!!!
    Και σ’ ανώτερα στα παιδιά…..

  6. εξαποδω Says:

    @ Vrennus

    Το ξύλο που έχει φάει ο Κύρκος δεν νομίζω να το ξεπέρασε ο Περικλής. Τι πρέπει να κάνουμε δηλαδή, να δώσουμε ασυλία και στον κυρ Λεωνίδα για τις παπαριές που λέει;
    Τον Κοροβέση τυχαίνει να τον ξέρω και προσωπικά (από άλλες παλαιότερες φάσεις) κι επίσης τον έχω υπερασπιστεί διαδικτυακώς πάμπολλες φορές από επιθέσεις δεξιάς (ή και ακροδεξιάς) λογικής. Όταν λοιπόν γράφω για «μασκώτ» δεν αναφέρομαι ούτε στο αγωνιστικό του παρελθόν ούτε στην πρόδηλη προσωπική του εντιμότητα (το γνωρίζω καλά αυτό και προσωπικά). Αναφέρομαι στο γεγονός ότι ΑΛΛΟΙ εκμεταλλεύονται το ιδιαίτερο στυλ του δημιουργώντας ένα αφόρητα κλισέ αριστερό λάιφ στάιλ, και ο ίδιος δεν κάνει τίποτε για να το αποφύγει (αν δεν το ευνοεί κιόλας). Ψάξε π.χ. να βρεις τι έλεγε στην Πάτρα σε εκδήλωση για το Μάη του ’68 και θα καταλάβεις τι λέω…
    Αν κάποιος πρέπει να υπερασπιστεί την ιστορία του είναι ο ίδιος και όχι οι υπόλοιποι που του ασκούμε κριτική. Ιερές αγελάδες έπαψαν να υπάρχουν εδώ και δύο αιώνες, εκτός και αν λόγο οφείλουν να έχουν μόνο οι αγωνιστές του ΔΣΕ και του αντιδικτατορικού, …οπότε με το θάνατό τους θα εκλείψει και η προσωπική γνώμη!

    @παρτιζάνα
    Συμφωνούμε

    @γιάννης χανιά
    Πίσω έχει η …»φούντα» την ουρά!

  7. Vrennus Says:

    @ 666

    Αν μέτρο του αγωνιστικού χαρακτήρα είναι η ποσότητα του ξύλου που έχει φάει ένας αγωνιστής (δεν είναι), ναι ο Κοροβέσης (κι ο μακαρίτης ο Λεντάκης) έχουν φάει περισσότερο ξύλο από τον Κύρκο. Συμπτωματικά, οι και τότε θεματοφύλακες της επαναστατικής ορθοδοξίας ήταν ασφαλείς στο εξωτερικό, τέλος πάντων.

    Κανένας δεν είναι υπεράνω κριτικής, αυτό είναι αυτονόητο. Αλλά ο χαρακτηρισμός «μασκώτ» ΔΕΝ είναι κριτική, είναι προσωπικός μειωτικός χαρακτηρισμός. Κατά τα λοιπά, μήπως ο σ. Κοροβέσης πρέπει να μετακομίσει σε ρετιρέ, στα Εξάρχεια έστω, και ν’ αρχίσει να φοράει κοστούμι για να μην «εκμεταλλεύονται το ιδιαίτερο στυλ του δημιουργώντας ένα αφόρητα κλισέ αριστερό λάιφ στάιλ»;

  8. Λαυρέντης Says:

    Εντάξει! Κι’ ο Τζανετάκος έφαγε πολύ ξύλο… 😀

  9. Herr K. Says:

    Συμφωνώ με Vrennus για Κοροβέση. Οι διευκρινίσεις σου, Εξαποδώ, επίσης σωστές, αλλά ο χαρακτηρισμός στο ποστ (μασκότ) παραμένει «εύκολος»

  10. εξαποδω Says:

    @ Herr K.

    Δεν έχω διάθεση να επιμείνω στο χαρακτηρισμό (άλλη ήταν η ουσία της δημοσίευσης, εξάλλου). Θα μπορούσε, όμως, να ήταν ένα καλό θέμα συζήτησης όχι ο (όποιος) αντικομφορμισμός στη ζωή του (όποιου) Κοροβέση, αλλά η χρήση που του γίνεται από το «θέαμα» και τις παραφυάδες αυτού έτσι ώστε εν τέλει να καθίσταται κομφορμισμός. Εξάλλου, όπως σωστά έγραψε και η @παρτιζάνα, έχει σημασία τι λέει ο καθένας και τι συνεισφέρει στο σήμερα. Αντικομφορμισμός που «επιβραβεύεται» με βουλευτική έδρα αποτελεί λίγο μυστήριο αν δεν σκεφτείς και την παράμετρο «θέαμα», εκτός κι αν δεχτούμε ότι η κοινωνία μας διαθέτει ισχυρή εναλλακτική κουλτούρα και κινήματα (εδώ γελάνε)…

  11. εξαποδω Says:

    @ Λαυρέντης

    Το παράδειγμα που έφερες αποδεικνύει ότι το «ξύλο» οδηγεί σε μη-γραμμικά αποτελέσματα 🙂
    Κάποιοι το ξεχνάνε και γίνονται αφεντικά (ή πάνε με τα αφεντικά)

  12. frankiethecat Says:

    Αν δεν κανω λαθος ο κ.Κοροβεσης σε μια προσφατη εκπομπη του κ.Θεοδωρακη παριστανε τον μεθυσμενο σε αρκετα πλανα και μετα ευρεθη περιφερομενος εν μεσω μεταναστων … μετα βεβαια ειπωθηκε οτι ητο ενα θεατρικο δρωμενο. Της ιδιας φυσεως ειναι και η συμμετοχη στο ψηφοδελτιο Βεργη και η εκλογη του σε βουλευτη με την ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΑΝΑΡΧΟΜΠΑΜΠΑΔΩΝ, για περισσοτερα δεστε στην θεαμαπατη …

    Μια υπενθυμιση : οσοι εβασανιστηκαν επι επταετιας ενεργησαν απολυτως συνειδητα μην αναμενοντας οποιαδηποτε ανταμοιβη αργοτερα, αν αλλως συμβαινει τωρα τοτε καλον ειναι να σεβαστουν τον εαυτο τους.
    κατα τα λοιπα η συνεντευξη του στην Ελευθερορυπια προχθες ηταν εξαιρετη !!! δυστυχως δεν εχω το λινκ , θαξιζε κανεις να την ανεβασει

    οσο για τον Αεκτζη φουνταριστο ουδεν σχολιο , μιας και εκει που «αεριζεται» κανεις καλον ειναι να μην παραμενει εντος διοτι δεν ειναι και το πιο αρωματικο περιβαλλον 😉

  13. J.McManus Says:

    Ξέρεις πόσες ψήφους από πιπίνια έφερε στο Κόμμα ο Ψαριανός;
    Μην σου υπολόγισω και την υπεροπολύτιμη ψήφο του Ρουμελιώτη (που τελικά ψήφισε οικολόγους)…

  14. J.McManus Says:

    «Η Βουλή μοιάζει με μασονική στοά»

    Της ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ (spapa@enet.gr) – φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

    «Για να βγει ένα καλό σύνθημα, είναι δέκα φορές πιο δύσκολο από το να γράψεις ένα καλό ποίημα», έγραφε ο Περικλής Κοροβέσης πριν από περίπου τριάντα χρόνια, σ’ ένα μυθιστόρημα ποτισμένο από το πνεύμα ελευθεριότητας του Μάη του ’68.

    Ενα μυθιστόρημα χωρίς συνθήματα, βέβαια, ούτε και στίχους, αλλά γεμάτο τολμηρές σεξουαλικές φαντασιώσεις και γενναίες δόσεις αυτοσαρκασμού εκ μέρους του αφηγητή, που εγκλωβισμένος ένα καλοκαίρι στην Κεφαλονιά, αναμετριέται με τα άπιαστα αντικείμενα του πόθου του, πασχίζοντας μάταια να ενηλικιωθεί. Στο «Γύρω από το νησί η θάλασσα» που μόλις επανεκδόθηκε από τον «Ποταμό», ο Κοροβέσης κρυβόταν πίσω από το προσωπείο ενός «ντοπαρισμένου με γνώσεις» κι άγουρου συναισθηματικά νέου της μεταπολίτευσης, τόσο μπερδεμένου σε πολιτικό και υπαρξιακό επίπεδο, που «δεν θα την γλίτωνε», λέει, «θα ‘μπαινε βαθύτερα στα ναρκωτικά»…

    Αυτό, άλλωστε, σκόπευε, να προχωρήσει σε μια τριλογία, στους επόμενους τόμους της οποίας θα παρακολουθούσε την περιπέτεια του ήρωά του με την ηρωίνη -«μια μακρινή για μας ουσία, που στις αρχές του ’80 πλημμύρισε τις πιάτσες αντικαθιστώντας το χασίς»- αλλά ήταν ένα σχέδιο που τελικά δεν ευοδώθηκε.

    Στους «Ανθρωποφύλακες» πάντως, τη συγκλονιστική του μαρτυρία για τα βασανιστήρια που υπέστη επί χούντας στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας, ουδέποτε θέλησε να δώσει συνέχεια, κι ας τον παρότρυνε ο Βασίλης Βασιλικός βλέποντας την τεράστια απήχηση του βιβλίου στο εξωτερικό. «Η επιτυχία σκοτώνει τον συγγραφέα», λέει αυτός ο παλιός μαθητής του Ροντήρη, του Ρολάν Μπαρτ και του Βιντάλ-Νακέ, που το περασμένο φθινόπωρο, ταυτόχρονα με την έκδοση ενός καινούριου μυθιστορήματος (βλ. «Ανεπίδοτοι έρωτες», εκδ. Ηλέκτρα), κέρδισε μια θέση στο Κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας βγάλει από την τσέπη του το… αστρονομικό ποσό των 150 ευρώ!

    Μια Ελλάδα που η Αθήνα αγνοεί

    «Η εκλογή μου ήταν και για μένα ένα σοκ», παραδέχεται. «Είχα πειστεί πως ανήκα σ’ ένα γκέτο, σε μια περιθωριακή μερίδα δημοσιογράφων-διανοουμένων της αριστεράς. Κι όμως διαψεύστηκα, καθώς υπήρχε μια δυναμική, αόρατη ακόμη και στα μαθηματικά μοντέλα των εκλογολόγων». Τι εικόνα δίνει η Βουλή σ’ έναν νεοεισερχόμενο σαν κι αυτόν;

    *«Ενός είδους μασονικής στοάς, θα έλεγα, μολονότι δεν έχω μπει ποτέ σε κάτι τέτοιο. Κυκλοφορώντας στους χώρους της, νιώθεις στο πετσί σου την εξουσία που εκπέμπεται, μια εξουσία που απελευθερώνει τα πιο επιθετικά ένστικτα του ανθρώπου, και την οποία απολαμβάνουν ανεξαιρέτως όλα τα μέλη της Βουλής. Είναι εν τούτοις εντυπωσιακό: όταν γνωρίζεις από κοντά τον κόσμο της, βλέπεις ότι υπάρχουν πολλά αξιόλογα στελέχη μέσα. Μόνο που αναγκάζονται να χειρίζονται υποθέσεις με τις οποίες, συχνά, ούτε τα ίδια συμφωνούν».

    *Σε μια εποχή απαξίωσης των πολιτικών, όπου κι ο ίδιος, καθώς κυκλοφορεί με τα μέσα συγκοινωνίας, αφουγκράζεται συνεχώς, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που αναθάρρησαν με την εκλογή του. Ωστόσο, υπήρξαν κι άλλοι που στάθηκαν επιφυλακτικοί -«έλα μωρέ, ένας γερασμένος αλκοολικός είναι», είπαν…

    *«Το ξέρω, έφτασε και στα δικά μου αφτιά. Κρίνουν όμως επιπόλαια. Δεν το κρύβω, πίνω κανονικότατα, αλλά, ως επαγγελματίας πότης, και ρέγουλα έχω και άμυνες. Το συκώτι μου κρατιέται μια χαρά και οι ώρες που εργάζομαι είναι ατέλειωτες. Πέρα από την παρουσία μου στο Κοινοβούλιο και τ’ άρθρα μου στις εφημερίδες, έχω τη δουλειά στο βουλευτικό γραφείο, όπου για να στοιχειοθετηθεί μια ερώτηση χρειαζόμαστε πολλές μέρες έρευνας, έχω τις συναντήσεις με διάφορες ομάδες και κινήματα, από οικολόγους ή κατοίκους του Φιλοπάππου μέχρι μετανάστες και ρακοσυλλέκτες που με τροφοδούν με υλικό, κι έχω και τις εξορμήσεις μου στην επαρχία είτε για εκδηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ είτε για παρουσιάσεις των βιβλίων μου, όπου έρχομαι σ’ επαφή με μια άλλη Ελλάδα που η Αθήνα αγνοεί. Μ’ άλλα λόγια, παραμένω λειτουργικός!»

    *Το αλκοόλ, όπως και τα ναρκωτικά, είναι για τον Κοροβέση «έκφραση κάποιου άλλου, βαθύτερου προβλήματος και λειτουργούν σαν καταφύγιο καλύπτοντας ένα κενό που αδυνατούμε να γεμίσουμε αλλιώς». Υπέρμαχος της άποψης ότι κάθε εξαρτημένος είναι ένας άρρωστος που θα ‘πρεπε να έχει δικαίωμα επιλογής της θεραπείας του, πιστεύει στη διάκριση μαλακών και σκληρών ουσιών, και μολονότι «η απαγόρευση των ναρκωτικών γιγαντώνει ακόμα περισσότερο μια αγορά κερδοφόρα όσο και του πετρελαίου», δεν διακρίνει στον ορίζοντα ένα ισχυρό κίνημα για τη νομιμοποίησή τους.

    *Απ’ τη μεριά του, εδώ και μια πενταετία, προσπαθεί να γίνει καπετάνιος του εαυτού του μέσω της ψυχανάλυσης: «Πάντοτε φλέρταρα με την ιδέα, αλλά είχα λάθος πληροφόρηση».

    «Νόμιζα πως καταφεύγεις εκεί μόνο όταν βρίσκεσαι σε αδιέξοδο, κι όταν συνειδητοποίησα ότι είναι πιο απλό, πήγα τρέχοντας. Ξέρετε, πολλά από τα φαινόμενα της αριστεράς είναι ψυχωτικά, όχι πολιτικά. Την υπερβολική μαχητικότητα κάποιων την εκλαμβάνω πια ως κρίση υστερίας!».

    *Ο Περικλής Κοροβέσης ούτε με το όραμα του εκσυγχρονισμού «τσίμπησε» – «οι πολιτικές του Πινοσέτ, του Ρίγκαν και της Θάτσερ που άνοιξαν αυτόν τον δρόμο μού είχαν προκαλέσει ανατριχίλα εξαρχής»- ούτε όμως και με την ιδέα του έθνους ως ανάχωμα στην παγκοσμιοποίηση. Στην τελευταία βλέπει ουσιαστικά μια αναβίωση του εθνικισμού με άλλη μορφή: «Θα δεχόμουν την ιδέα ενός έθνους που αντιστέκεται, αν στην Γιουροβίζιον στέλναμε νησιώτικα ή ρεμπέτικα, αν δεν καταναλώναμε τόση Κόκα-Κόλα, αν δεν χτίζαμε αλόγιστα κι άλλα rooms to let. Μπορεί κάποιες παραδόσεις μας να είναι ουσιαστικές, αλλά αμερικανοποιήσαμε σε τέτοιο βαθμό τη ζωή μας, που πάει, τις χάσαμε. Η αντίσταση στην παγκοσμιοποίηση πρέπει να γίνει μ’ εναλλακτικούς πολιτικούς όρους. Και η πιο αποτελεσματική είναι η αντίσταση στον καταναλωτή εαυτό μας».

    *Πιστεύει, άραγε, ότι η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη ν’ αποδεχτεί γάμους μεταξύ ομοφύλων;

    «Η κοινωνία δεν το αντέχει, επειδή είναι μαθημένη να ζει μέσα στην υποκρισία. Ταυτίζουμε τους ομοφυλόφιλους με την εικόνα που δίνει γι’ αυτούς η τηλεόραση, και το μυαλό μας πάει αυτόματα μόνο στο σεξ, ενώ υπάρχει και η παράμετρος της ρύθμισης περιουσιακών στοιχείων. Μια πολιτική κίνηση ήταν αυτό που έγινε, και με βρίσκει απολύτως σύμφωνο, παρ’ όλο που εγώ είμαι κατά του γάμου και υπέρ της ελεύθερης συμβίωσης. Παράδοξο, ε;».

    *Ωστόσο παντρεύτηκε, και όχι μόνο μια φορά. Αλλοτε πολυγαμικός κι άλλοτε αφοσιωμένος -«ποτέ δεν θα μάθω ποιο ήταν το σωστό…»- διεκδίκησε στον έρωτα «τα πάντα, χωρίς ενοχές», κι απέκτησε ένα παιδί που «δεν έμαθε ποτέ τι σημαίνει μπέιμπι σίτερ, όπου κι αν πήγαινα το είχα μαζί μου, όπως κάνουν τα ζώα και οι τσιγγάνοι», και που τον γεμίζει σήμερα υπερηφάνεια.

    *Ο γιος του γεννήθηκε στη Σουηδία, μια χώρα όπου ο Κοροβέσης συνεχίζει να περνά κάποιους μήνες, και «από τη στιγμή που πήγε στον παιδικό σταθμό μέχρι που αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο, δεν μας στοίχισε ούτε φράγκο!». Οι Σουηδοί, όπως λέει, παραχώρησαν τη διαχείριση κάποιων ΑΕΙ σε ιδιώτες, αλλά το κράτος δεν έπαψε να επιδοτεί το κόστος των σπουδών του καθενός: «Λένε στον γονιό, ορίστε τα δίδακτρα, γράψε το παιδί σου σ’ όποιο πανεπιστήμιο επιθυμείς…». Αντε και στα δικά μας, λοιπόν;

    «Η μεταφορά οποιασδήποτε πτυχής του σουηδικού μοντέλου είναι ανέφικτη όταν δεν υπάρχουν χρήματα. Και στην Ελλάδα, είναι η δημόσια παιδεία που πρέπει πρωτίστως να ενισχυθεί».

    «Τι θα τα κάνουν τόσα λεφτά;»

    Στη Σουηδία εκτυλίσσεται και η δράση των «Ανεπίδοτων ερώτων», μυθιστορήματος με επίκεντρο τις περιπέτειες ενός μεσήλικα συγγραφέα με μαοϊκό παρελθόν και… μαφιόζικη ιταλική καταγωγή, αφότου παντρεύεται μια νεαρή παραδουλεύτρα από την Εσθονία με θητεία σε κυκλώματα πορνείας.

    *«Πώς ξεπουλιέται ένας άνθρωπος; Μέσα από ποιους μηχανισμούς; Αυτά τα ερωτήματα με απασχολούσαν. Τρελαίνομαι στη σκέψη ότι υπάρχουν άτομα πλουσιότερα κι από ένα ολόκληρο κράτος. Τι θα τα κάνουν τόσα χρήματα; Ακόμα κι όταν πάω σε σπίτια παλιών συμφοιτητών μου με πισίνες, άβολα νιώθω. Το ξέρω, τα βιώματά μας μας καθορίζουν. Κι όποιος έχει ζήσει στην Κατοχή, όπου τρώγαμε το ψωμί μπαγιάτικο για να είναι άνοστο και στράβωναν τα πόδια μας απ’ την αβιταμίνωση, εύκολα πέφτει στην παγίδα. Σου λέει, να μη δω κι εγώ άσπρη μέρα;».

    *Ο Κοροβέσης ισχυρίζεται πως η δική του καθημερινή ζωή «δεν βελτιώθηκε σε τίποτε. Οσα παίρνω απ’ τη Βουλή, διοχετεύονται στη λειτουργία του γραφείου μου και στη στήριξη κάποιων εντύπων που αλλιώς δεν θα επιβίωναν. Ζω με τα ίδια περίπου λεφτά που έπαιρνα παλιότερα από την «Ελευθεροτυπία», αλλά μπορώ επιτέλους ν’ αγοράζω όσα βιβλία κι όσους δίσκους θέλω».

    7 – 15/06/2008

    http://www.enet.gr/online/online_hprint?q=%CA%EF%F1%EF%E2%DD%F3%E7%F2&a=&id=24412568

  15. J.McManus Says:

    To’χω ξαναγράψει αυτό!

    Πριν από αρκετό καιρό! Τρία σχεδόν χρόνια πίσω, στο αρχικό ιστολόγιό μου: στην blogspot.

    Κι ήταν η πρώτη μας επαφή-κόντρα, με τον μετέπειτα αγαπητό Κουκουζέλη:

    Ο Περικλής θα ήτο πιό γνήσιος αν, όπως όλοι εμείς οι υπόλοιποι που δεν έχουμε φάει πολύ ξύλο (λυπάμαι γι αυτό, ο Μαλάμης και τα ΚΝΑΤ προσπάθησαν πάντως, τ’ομολογώ) μπορούμε και συγχωρούμε ΟΛΑ τα ανθρώπινα πάθη, αντιθέτως ο ίδιος έχει αρθρογραφήσει πλειστάκις (και στην ΕΠΟΧΗ) κατά του τζόγου. Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

  16. εξαποδω Says:

    Για να προβοκάρω και λίγο την κουβέντα, ο Κοροβέσης είχε συμμετάσχει και στο ψηφοδέλτιο του μακαρίτη του Αυδή και μάλιστα είχε εκλεγεί και δημοτικός σύμβουλος!

  17. J.McManus Says:

    Aυτή η ΣΥΝεργασία όμως ήταν καλή κι επιτυχημένη,,,

  18. frankiethecat Says:

    @ εξαποδω , Ι.ΜακΜανους

    Ο Αυδης ηταν μια μικρη οαση στον χωρο που επελεξε να ειναι και να υπηρετει, αλλα σαφως μη «»»»»συγκρισιμος»»»»» με περσονες του στυλ Αλιμπαν_Ταλιμπαν και Παπαδημουλη_μελετητη ευρωπαικων προγραμματων …

    τελικα η ψυχη των αριστερων ειναι μια μηχανη εφευρηματων αυτοδικαιωσης, μακαρι ναχαν την τολμη να αποδεχτουν την κατασταση τους.

  19. εξαποδω Says:

    @frankiethecat

    Το είπε και ο Κοροβέσης:

    «…Ξέρετε, πολλά από τα φαινόμενα της αριστεράς είναι ψυχωτικά, όχι πολιτικά…».

  20. frankiethecat Says:

    @ εξαποδω

    αυτοσυμπεριλαμβανεται ;; λεκτικα ή κατ’ουσιαν ; 😉

    δυστυχως και οι σωστες παρατηρησεις σ’αυτον το ψευτη το ντουνια μπορουν να ειπωθουν απ’ολους … εκει ξεπεσαμε ολοι μας .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: