Η σιωπηρή γενοκτονία

Σε μια παλιότερη δημοσίευση ( «Τα παιδιά και τα σκουπίδια» ) περιγράφαμε συνθήκες ακραίας φτώχειας στην Πόλη της Γουατεμάλας, ως ενδεικτικές της κατάστασης που επικρατεί στις μητροπόλεις του Τρίτου Κόσμου. Σήμερα θα περιγράψουμε άλλο ένα θλιβερό πρωτείο της χώρας αυτής της Κεντρικής Αμερικής, τη βία των λεγόμενων συμμοριών, ένα φαινόμενο που αγγίζει τους φτωχούς κάνοντας τη ζωή τους αφόρητη, από το Γιοχάνεσμπουργκ ως το Σάο Πάολο κι από το Λάγος της Νιγηρίας μέχρι τη Μανίλα!
Ας δούμε, λοιπόν, την ενδιαφέρουσα διαπλοκή πολιτικής κι εγκληματικότητας κι ας αναρωτηθούμε…

Ο εμφύλιος πόλεμος που συγκλόνισε για 36 χρόνια (1960-1996) τη χώρα αυτή της Κεντρικής Αμερικής, ανάμεσα στους αριστερούς αντάρτες και τις διαδοχικές κυβερνήσεις που υποστηρίζονταν ευθέως και ανοιχτά από τις ΗΠΑ, ήταν ίσως ο χειρότερος της Λατινικής Αμερικής. 200.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν (το 85% από τα κυβερνητικά στρατεύματα και τα ακροδεξιά «αποσπάσματα θανάτου»), 1.000.000 μετατράπηκαν σε εσωτερικούς ή εξωτερικούς πρόσφυγες και 1.000 χωριά Ινδιάνων Μάγια σβήστηκαν από το χάρτη με την κατηγορία ότι αποτελούσαν «φυσικούς συμμάχους» των ανταρτών, αναγκάζοντας ακόμη και τον ΟΗΕ να μιλήσει για κρατικά σχεδιασμένη «γενοκτονία».
Ειδικά στις αρχές του ’80, η κυβέρνηση οργάνωσε ένα «μπαράζ τρόμου» που περιλάμβανε εξοντώσεις ολόκληρων χωριών, δημόσιους ακρωτηριασμούς και αποκεφαλισμούς, βιασμούς γυναικών και μικρών κοριτσιών, επίδειξη των πτωμάτων σε δημόσιους χώρους για παραδειγματισμό, κλπ, με διακηρυγμένο στόχο να δημιουργήσει ένα καθεστώς τρόμου που θα παρέλυε τη διάθεση των απλών ανθρώπων για αντίσταση ή ακόμα χειρότερα θα τους έσπρωχνε στην αγκαλιά του στρατού και των παραστρατιωτικών, σε αναζήτηση προστασίας.
Μετά τη συμφωνία ειρήνης, το 1996, και την αποκατάσταση της όποιας δημοκρατίας, η Γουατεμάλα αποτελεί σήμερα το θέατρο μιας τρομακτικής βίας μεταξύ συμμοριών (θεωρητικώς) έχοντας τους υψηλότερους δείκτες θνησιμότητας από βίαιο θάνατο και τους χαμηλότερους δείκτες εξιχνίασης εγκλημάτων κατά της ζωής από οποιαδήποτε χώρα της περιοχής. Σε συνθήκες δημοκρατίας, πια, οι απλοί πολίτες εξακολουθούν να ζουν σε ένα νέο καθεστώς τρόμου. Ο μέσος όρος των ανθρωποκτονιών κατά τη διάρκεια του 36ετούς εμφυλίου ήταν περίπου 5.000 το χρόνο. Το 2006, έτος ειρήνης και δημοκρατίας (sic), έφτασαν τις 5.884 (!), σημειώνοντας μια αύξηση πάνω από 60% σε σχέση με το 2001, ενώ οι επιθέσεις σε βάρος γυναικών αυξήθηκαν κατά 127%, την ίδια περίοδο! Για τον επίσημο πολιτικό κόσμο και τις εφημερίδες υπεύθυνες είναι οι συμμορίες. Στον απλό πληθυσμό, όμως, ένα όνομα σιγοψιθυρίζεται: «Η Κυβέρνηση»!
Το γεγονός ότι πολλά από τα θύματα έχουν πριν βασανιστεί, είναι ακρωτηριασμένα, αποκεφαλισμένα ή έχουν μεταφερθεί σε δημόσιους πολυσύχναστους χώρους, μακριά από το σημείο όπου εκτελέστηκαν, παραπέμπει ευθέως στις μεθόδους των κυβερνητικών «ταγμάτων θανάτου» του εμφυλίου. Ταυτόχρονα, κατά 70% έχουν αυξηθεί (μεταξύ 2001 και 2005) οι εξωδικαστικές εκτελέσεις από μέλη της αστυνομίας και του στρατού χωρίς ούτε ένα μέλος των σωμάτων αυτών να παραπεμφθεί σε δίκη!
Το πιο καταπληκτικό σημάδι πως κάτι κρύβεται πίσω από τη βία των συμμοριών, είναι το γεγονός ότι, σχεδόν πάντοτε, οι έρευνες για τα εγκλήματα δεν οδηγούν σε κανέναν ένοχο ή δεν πραγματοποιούνται καν! Η ατιμωρησία είναι πλέον καθεστώς και δεν οφείλεται σε έλλειψη πόρων, καθώς στρατός και αστυνομία είναι υπερτροφικά αναπτυγμένοι, λόγω του εμφυλίου και της αμερικάνικης βοήθειας σε υλικό και συμβούλους, ενώ το ΑΕΠ της χώρας είναι υψηλότερο του γειτονικού Ελ Σαλβαντόρ, διπλάσιο της Ονδούρας και τριπλάσιο της Νικαράγουας, χώρες της Κεντρικής Αμερικής, οι οποίες έχουν να επιδείξουν πολύ υψηλούς δείκτες αντιμετώπισης του εγκλήματος και εξιχνίασης ανθρωποκτονιών. Αυτή η κραυγαλέα ατιμωρησία ενισχύει ακόμα περισσότερο τις συμμορίες, αφού απλοί άνθρωποι, ιδιαίτερα νεολαίοι, αναγκάζονται να προσχωρούν σε αυτές για προστασία.
Είναι φανερό ότι πίσω από ή με κάλυμμα την (υπαρκτή ούτως ή άλλως) «βία των συμμοριών» βρίσκονται υψηλά ιστάμενα στελέχη της κυβέρνησης και του καθεστώτος του Εμφυλίου, που επιθυμούν να συνεχιστεί το «καθεστώς τρόμου» εκείνης της περιόδου, οργανώνοντας και προβαίνοντας σε πράξεις «κοινωνικής εκκαθάρισης». Εξόντωσης, δηλαδή, συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων (φτωχών και ιθαγενών κυρίως) και επιβολής σε όλη την κοινωνία της «κουλτούρας του τρόμου». Στη Γουατεμάλα, μια «σιωπηρή» γενοκτονία διαδέχεται τη φανερή της δεκαετίας του ’80, με τα ίδια πάνω-κάτω θύματα, τις ίδιες μεθόδους και κυρίως τους ίδιους θύτες

Advertisements

Ετικέτες: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: