Μίμοι και γελωτοποιοί

Για την αυριανή Λιακοαλαβάνεια σύναξη υποστήριξης του διαβόητου πονήματος της κυρίας Ρεπούση τα γράψαμε και τις προάλλες.
Όμως, η συνάντηση αυτή, μεταμοντέρνας ιστοριογραφίας και «ριζοσπαστικής αριστεράς των κινημάτων» (που θέλει να πλασσάρεται ως ο φυσικός συνεχιστής των κινημάτων της δεκαετίας του ’60 και του ’70), με έκανε να ανατρέξω και πάλι σε ένα διαυγέστατο, αν και τόσο πρώιμο (1991, όταν ο «μεταμοντερνισμός» στα Πανεπιστήμια δεν είχε συναντήσει ακόμη την απόλυτη ισχύ που γνώρισε από την διακυβέρνηση Σημίτη και μετά), απόσπασμα από την “εισαγωγή για την ελληνική έκδοση” του βιβλίου του Παναγιώτη ΚονδύληΗ παρακμή του Αστικού Πολιτισμού”, εκδ Θεμέλιο, 1991:

«…η χαλάρωση ή η διάλυση των εντόπιων ιδεολογημάτων, μαζί με τη διεθνή ρευστοποίηση των σαφών ψυχροπολεμικών ιδεολογικών ορίων, προκάλεσε […] και μια χαοτική ανάμιξη των πνευματικών προϊόντων που έρχονταν σε όλο και μεγαλύτερες μάζες απ’ έξω -σε ακριβή αντιστοιχία, άλλωστε, προς τη ραγδαία αύξηση της εισαγωγής υλικών καταναλωτικών αγαθών. Ο συνδυασμός των πάντων με τα πάντα […] καθώς και οι ηδονιστικές αξίες του αυθορμητισμού και της αυτοπραγμάτωσης, όπως τις διακήρυξε η πολιτισμική επανάσταση (σ.τ.ε., εννοεί τα αντιαλλοτριωτικά κηρύγματα των κινημάτων της Δύσης, που άνθισαν το ’60 και ’70), στην Ελλάδα συμφήρθηκαν με τις παμπάλαιες και πασίγνωστες επιχώρειες έξεις της πνευματικής νωθρότητας, του εξυπνακιδισμού και της ημιμάθειας. Η σύμφυρση αυτή, επομένως, ήταν η φυσική και βολική είσοδος του μεταμοντερνισμού σ’ έναν τόπο όπου το αστικό εργασιακό ήθος είναι ουσιαστικά άγνωστο όχι μόνο στον τομέα της υλικής παραγωγής, αλλά και στον τομέα του πνεύματος, όπου δεν διαμορφώθηκαν παραδόσεις με συνοχή και με μακρόβιους φορείς και όπου οι μίμοι και οι γελωτοποιοί εκπροσωπούνται με ποσοστά ιδιαιτέρως υψηλά στους κύκλους των διανοουμένων, στα πανεπιστήμια και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης…»

Οι σημειώσεις και οι τονισμοί των λέξεων δικοί μου.

Advertisements

Ετικέτες: ,

2 Σχόλια to “Μίμοι και γελωτοποιοί”

  1. fvasileiou Says:

    Το κακό είναι ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει «άλλη» ιστοριογραφική σχολή για αντιπαρατεθεί στην του Λιάκου. Εννοώ μέσα στα Πανεπιστήμια και τα ερευνητικά ιδρύματα.

  2. εξαποδω Says:

    Υπάρχουν μονάδες που νομίζω ότι αν συγκροτηθεί μια ομάδα γύρω από ένα επιστημονικό περιοδικό θα μπορέσει να κάνει πολλή και καλή δουλειά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: