Ρέκβιεμ για την Αιγιάλεια

aigia.jpg

Ο τόπος μου, η Αιγιάλεια, είναι ΝΕΚΡΟΣ. Από εγκαύματα.

Άκαυτη έχει απομείνει μόνο μια λωρίδα παραλιακής γης, η ίδια που εδώ και κάμποσα χρόνια κακοποιείται βάναυσα από την οικοδόμηση, φτιάχνοντας ένα ενιαίο πολεοδομικό συγκρότημα μεζονέτας από την Αιγείρα ως τα Σελιανίτικα.
Η ορεινή Αιγιάλεια σχεδόν δεν υφίσταται πια. Το 80% έγινε στάχτη. Τριακόσιες χιλιάδες στρέμματα; Ίσως. Ίσως περισσότερο. Τι νόημα έχει πια;
Ένας ημιορεινός και ορεινός τόπος σχεδόν αναλλοίωτος χρόνια τώρα. Γι΄αυτό και από τους πιο όμορφους του Μοριά. Άνθρωπος και τοπίο, σε αξεδιάλυτη σχέση. Πλαγιές και μικρές κοιλάδες με τους αμπελώνες που βγάζαν το δικό μας «μαύρο χρυσάφι», την κορινθιακή σταφίδα. Μικρά και διάσπαρτα λιοστάσια και σταροχώραφα. Δασωμένοι λόγγοι και πηγές. Πολλές πηγές. Συκιές και κουμαριές. Μοναστήρια βυζαντινά και ξωκλήσια. Μικρά χωριά και  πέτρινα ερείπια καμμένα από τους Ιταλούς. Αγνάτια του Κολοκοτρώνη και «λούφες» των ανταρτών. Πλατάνια στις πολλές του ποταμιές. Μικρά κοπάδια με ζωντανά. Δάση με ελάτια και πεύκα και πουρνάρια. Και πάλι μικροί αμπελώνες και πάλι δάση. Ένας τόπος του μέτρου. Της άγριας φύσης και του ανθρώπου. Γι αυτό κι ευλογημένος. Κάποτε…

Η οργή υπάρχει και φουντώνει. Αλλά δεν είναι η ώρα της ακόμη. Τώρα ψάχνεις το ακρωτηριασμένο σου μέλος. Καμώνεσαι ότι κουνάς ένα χέρι που ξέρεις ότι δεν υπάρχει.
Ο τόπος που αγνάντευες από τότε που γεννήθηκες. Τα χρώματα, οι μυρωδιές, οι ήχοι, τα μέρη. Ό,τι σ’ έκανε αυτό που είσαι, δεν υπάρχει. Πρόσφυγας.
Κι ούτε θα ξαναζωντανέψει. Τα χορτάρια θα φυτρώσουν πάλι, ίσως και κάποια δέντρα. Μα, οι άνθρωποι, φοβάμαι απόκαμαν. Ούτως ή άλλως είχανε μείνει λίγοι και ηλικιωμένοι. Αυτοί που αρνηθήκαν να γίνουν παράσιτα. Και συνέχιζαν να θειαφίζουν, να ξεχορταριάζουν, να τρυγάνε. Αλλά το κακό που ήρθε είναι μεγάλο κι αυτοί ανήμποροι πια. Απολιθώματα. Οι τόποι θα μείνουν χέρσοι και τα χωράφια ίσως οικόπεδα με θέα τον Κορινθιακό, για τους μεταμοντέρνους κανίβαλους.
Η Αιγιάλεια που ξέραμε πέθανε. Ίσως πριν η φωτιά κάψει τα κλαριά της να ‘χανε αρρωστήσει οι ρίζες της. Οι άνθρωποί της. Γι αυτό δεν θα γίνει ποτέ αυτό που ήταν. Κι ό,τι φαίνεται ζωντανό δεν θα ναι παρά ρεπλικα.

Προσκλητήριο νεκρών.
Για τον μπαρμπά-Σπύρο τον Λαμπρόπουλο, την κυρά-Παναγιώτα τη Συμεωπούλου και την κυρά-Αλεξάνδρα τη Δημακοπούλου, που κάηκαν υπέρ των βωμών και των εστιών στις οποίες έζησαν κοντά έναν αιώνα.
Για τα χωριά, την Κουνινά, την Φτέρη, τον Αχλαδιά, τα Μελίσσια, τη Σέλισα, τη Βόβοδα, τη Μαμουσιά, το Άνω Διακοπτό, την Τράπεζα…
Για τα βουνά μας που χάσκουν καρβουνιασμένα, τον Κολοκοτρώνη, το Πετροβούνι, τον Μπαρμπά, την Παναγιά, το Μαμουσιώτικο…
Για τον ολοκληρωτικά καμένο, πανέμορφο βιότοπο «Όρη Μπαρμπάς, Κλωκός και Φαράγγι Σελινούντα» (117.400 στρέμματα ενταγμένα στο NATURA) και όλα τα άγρια ζωντανά και πετούμενα που φώλιαζαν εκεί…
Για τις στενές κοιλάδες των ποταμών μας, του Μεγανίτη, του Σελινούντα, του Κερυνίτη, του Βουραϊκού…
Για τα χιλιάδες στρέμματα αμπέλια και ελιές, το βιός που χάθηκε μέσα σε λίγες στιγμές…
Για τις εκκλησιές και τα ξωκλήσια και τα μοναστήρια, την Πεπελενίτσα, τους Ταξιάρχες…
Και για το κομμάτι του εαυτού μας που έγινε στάχτη μαζί μ’ αυτόν τον τόπο…

Advertisements

9 Σχόλια to “Ρέκβιεμ για την Αιγιάλεια”

  1. Χ. Μόρφος Says:

    Ξέσκισμα ψυχής… Κουράγιο.

  2. ange-ta Says:

    Σπαράζω και κλαίω, κλαίω και σπαράζω!
    Για τα δένδρα, τα τζιτζίκια, τα πουλιά, τα σκουλίκια, τα θυμάρια, τα μελίσια,
    τους λαγούς, τα ζώα που δεν ξέρω, τα φυτά που δεν ξέρω, τα μανιτάρια που δεν ξέρω, κλαίω για τον πόνο των όντων που το πόνο τους δεν μπορούν να το εκφράσουν και δεν μπορώ να συναισθανθώ

    και για

    τους ανθρώπους, που μπορώ το πόνο τους να συναισθανθώ.

  3. cropper Says:

    Φίλε μου, οργίζεσαι και κλαις για την Αιγιάλεια, σήμερα.
    Όπως οργίστηκα και έκλαψα για το Πήλιο πριν ένα μήνα.

    Ίσως δεν είναι τυχαίο που στο προφίλ σου γράφεις Αχαιός κι εγώ, στο δικό μου, Βολιώτης. Ίσως, όμως, αυτό να είναι και το πρόβλημα. Ό,τι βρίσκεται μακριά απ’ το σπίτι μου…

    Τώρα που κάηκε όλη η Ελλάδα, τί θα κάνουμε;

  4. εξαποδω Says:

    @ Χ. Μόρφος
    Σ’ ευχαριστώ

    @ cropper
    Πραγματικά δεν ξέρω τι θα κάνουμε. Είμαι σε σύγχυση. Σίγουρα δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό. Κάποιοι επιτήδειοι και κάποιοι ολοσχερώς άχρηστοι στρέφονται πια ευθέως σε βάρος μας και του μέλλοντος των παιδιών μας. Δεν γίνεται να τους αφήσουμε άλλο. Πρέπει να σηκωθούμε… Νομίζω ότι έχει ξεπεραστεί η κόκκινη γραμμή που επιβάλλει την λαϊκή αυτοάμυνα (προσοχή, όχι αυτοδικία), για να θυμηθώ έναν παλιό, ξεχασμένο όρο.

  5. εξαποδω Says:

    @ange-ta
    Από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές τις ώρες της φωτιάς, που έκανε ακόμα και σκληροτράχηλους ξωμάχους ν’ ανατριχιάσουν, ήταν όταν η φωτιά άρχισε να επεκτείνεται με βοηθό τις εκατοντάδες αλεπούδες. Τα δύστυχα ζώα όταν άρπαζε φωτιά η γούνα τους, αλλόφρονα και ουρλιάζοντας, πετάγονταν από τις κρυψώνες τους και έμπαιναν σε άκαυτο μέρος δάσους με την ψευδαίσθηση ότι θα σωθούν. Εκεί μετέδιδαν αμέσως τη φωτιά που έκαιγε το κορμί τους και ο φαύλος κύκλος της καταστροφής συνεχιζόταν…

  6. Ange-ta Says:

    Οι δυστυχισμένες!

    Αυτή είναι η κόλαση των αθώων.

    Να κάνουμε; τι να κάνουμε; Πρέπει να οργανώσουμε ομάδες επιτήρησης και να καταστρώσουμε ένα σχέδιο δράσης, όταν ξεσπάει πυρκαγιά.
    Γιατί το 2007, δεν θα είναι το τελευταίο έτος πυρκαγιών.
    Οχι δεν θα είναι το τελευταίο.

  7. ikonikos Says:

    Εϊναι φοβερό αυτό το πράγμα, αν δεν αντιληφθούμε όλοι πλέον ότι πρέπει να στραφούμε με πάθος και αυτοθυσία πλέον στο ΔΗΜΟΣΙΟ συμφέρον, στο Δημόσιο χώρο (που έχει λοιδορηθεί συστηματικά εδώ και πολλά χρόνια), είτε αυτό σημαίνει απαίτηση για περισσότερη και ουσιαστική δημοκρατία, για ευαίσθητο, ακομμάτιστο και αξιοκρατικό κράτος είτε περισσότερη και αυθόρμητη δράση στις μικροκοινωνίες μας, στις γειτονιές μας, στις πόλεις μας με ταυτόχρονα περιορισμό και (αυτο)κριτική όλων των μικροσυμφερόντων μας και των μικροσυμφερόντων ακόμα και των δικών μας ανθρώπων (και αυτή ίσως είναι η μεγαλύτερη και πιο δύσκολη θυσία απ’όλες, το να τα βάλεις με τα «ρουσφέτια», τα βολέματα,τις λαμογιές των διπλανών σου…), τότε είμαστε ήδη καταδικασμένοι.
    Το πράγμα ξεπέρασε το όριο από… προχτές. Πλέον είμαστε αναγκασμένοι «να καταντήσουμε οι γραφικοί του χωριού» και να επιζητούμε φωναχτά δικαιοσύνη ανάμεσα στον αποχαυνωμένο, κουλ, μεταμοντέρνο, φοβισμένο κοσμάκο της κουκουλωμένης, ακοινώνητης γειτονιάς μας… Αλλά, έτσι είναι τελικά, πάλι από «γραφικούς» και δον κιχώτηδες θα ξεκινήσει η αντίδραση.

  8. Pan Says:

    Δεν ξέρω τι να σου γράψω. Δεν αντέχω τα ίδια μου τα γράμματα. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σκύψω το κεφάλι. Τίποτα άλλο.

  9. εξαποδω Says:

    @ ikonikos
    Δυστυχώς σ’ αυτή τη χώρα η έννοια του Δημόσιου χώρου δεν υπάρχει. Ο δημόσιος χώρος είναι μόνο για να ικανοποιεί τις καταπατητικές μας επιθυμίες. Κοίτα τι γίνεται με τα αυτοκίνητα και τις μηχανές στα πεζοδρόμια και τους πεζοδρόμους, με τα τραπεζοκαθίσματα, με τις ξαπλώστρες στις παραλίες. Τα πάντα μας ανήκουν, όχι συλλογικά αλλά ιδιωτικά! Και θα συμφωνήσω μαζί σου ότι το σπουδαιότερο είναι η σύγκρουση με τα διάσπαρτα μικροσυμφέροντα και την προσωπική μας βολή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: