Η Διαθήκη

Σε λίγες μέρες, στις 22 Μαΐου, κλείνουν 2 χρόνια από το θάνατο του Χαρίλαου Φλωράκη, Διοικητή της Ι Μεραρχίας του ΔΣΕ (με το ψευδώνυμο καπετάν Γιώτης), Γενικού Γραμματέα από το 1972 του ΚΚΕ και αργότερα Επίτιμου Προέδρου του ίδιου κόμματος. Την επομένη του θανάτου του δημοσιοποιείται η γραμμένη από το 1994 (μόλις πάτησε τα ογδόντα) διαθήκη του:

«Δεν το ονοματίζω τούτο το χαρτί διαθήκη για το λόγο ότι δεν έχω τίποτα να διαθέσω.
Ό,τι βιος είχα το έχω δώσει στο Κόμμα, στο Κόμμα στο ΚΚΕ με τα γνωστά σύμβολά του, την Μαρξιστική – Λενινιστική ιδεολογία του, το πρόγραμμά του και τις αρχές του.
Πολιτικά δεν έχω επίσης τίποτα να αφήσω. Ό,τι είχα το έδωσα με τη συγκεκριμένη δράση μου. Να αφήσω πολιτικές ορμήνιες δεν το θεωρώ σοβαρό.
Θέλω να επιστρέψω, και να ταφώ στον τόπο που γεννήθηκα στο Παλιοζογλώπι και συγκεκριμένα στον Αηλιά για νάχω αγνάντιο.
Ο τάφος να είναι απλός, μόνο να φραχτεί για να μην με ξεχώσουν τα αγρίμια.
Δεν θέλω λόγους και στεφάνια. Αυτά να εκφραστούν με βοήθεια στο Κόμμα.»

Γράφοντας το παρόν σχόλιο, οφείλω να ομολογήσω ότι ανήκω σ’ εκείνους που δεν συμπάθησαν τις ιδεολογικές αναφορές του κόμματος, του οποίου ο Χ. Φλωράκης υπήρξε επί μακρόν επικεφαλής και συχνά συγκρούστηκαν με την πολιτική πρακτική του.
Θεωρώ όμως το παραπάνω κείμενο συγκλονιστικό μέσα στην λιτότητά του. Κάθε του γραμμή «κραυγάζει» τις τρεις κυρίαρχες ιδιότητες του εκλιπόντος:
Αμετανόητος τριτοδιεθνιστής κομμουνιστής. Αθεράπευτος εραστής της γενέθλιας γης (πατριώτης θα λέγαμε, αν δεν φοβόμασταν την ιδεολογική αστυνομία του «αριστερού» εκσυγχρονισμού). Γνήσια λαϊκός άνθρωπος.

Ο Φλωράκης δεν ήταν ο μόνος. Χιλιάδες τέτοιοι, «παλαιάς κοπής», άνθρωποι ξεπήδησαν μέσα από τις μαρτυρικές δεκαετίες του ’30, του ’40, του ’50 και του ’60. Πολλοί από αυτούς, μάλιστα, χωρίς τα πολιτικά αμαρτήματα του μακαρίτη. Το σχόλιο ετούτο, λοιπόν, δεν είναι ύμνος σε έναν επώνυμο. Είναι φόρος τιμής σε αυτή την αμέτρητη στρατιά που μας εγκατέλειψε βιολογικά κι εμείς βιαστήκαμε να την εγκαταλείψουμε πολιτισμικά, παραδομένοι είτε στη χαυνωτική μας καθημερινότητα είτε σ’ ένα αφόρητο «προοδευτικό» Δήθεν, που σνομπάρει την ίδια του την ιστορία και τους απλούς ανθρώπους, για να ξερογλείφεται πιθηκίζοντας στους πολιτικά ορθούς διαδρόμους της παγκοσμιοποιημένης εξουσίας.

florakhs.jpg

Ε λοιπόν, μόνο ένας αντάρτης που ξέρει να «κινείται μέσα στο λαό, όπως το ψάρι μέσα στο νερό» θα μπορούσε να γράψει ένα τέτοιο κείμενο!
Απλώς, έκανε κάποιο λάθος στη διαθήκη του. Νόμισε ότι την απεύθυνε στους Έλληνες που ήξερε. Γι αυτό και μίλησε για «βιός», «ιδεολογία», «πρόγραμμα», «αρχές», «δράση», «ορμήνιες», για την αγωνία του μέλλοντος νεκρού να ‘χει «αγνάντιο» και μην τον «ξεχώσουν τ’ αγρίμια»
Μίλησε με λέξεις κενές κάθε περιεχομένου, πια. Γιατί η Ελλάδα αυτή πέθανε!
Πολύ πριν από τον ίδιο…

Η φωτογραφία του Καπετάν Γιώτη από το Βουνό εντοπίστηκε και αντιγράφηκε από την ιστοσελίδα Κόκκινο Δίκτυο

Advertisements

6 Σχόλια to “Η Διαθήκη”

  1. gregykapogeorge Says:

    Φαντάζομαι ότι και οι ΚΚ-ουέδες αλλά και οι «απέναντι» με το χάλι που αντιμετωπίζουμε συνολικά σήμερα, θα συμφωνούν μαζί σου απόλυτα!

  2. Cacofonix Says:

    Η αριστερά και η δεξιά είναι παρωχημένοι διαχωρισμοί. Τώρα στην Ελλάδα έχουμε άλλους διαχωρισμούς: «προοδευτικοί» και «συντηρητικοί», «ιστορικοί» και «νοικοκυρές» – Ρεπούσιος ο λόγος. Άλλωστε, για παράδειγμα, ο δεξιός βερέμης συμπαρατάσσεται με την αριστερή ρεπούση τόσο στο θέμα του βιβλίου όσο και στο άρθρο 16.
    Δεν συμφωνώ με αυτά που λέει το ΚΚΕ αλλά οφείλω να ομολογήσω μια σταθερότητα στις απόψεις που εκφράζει που άλλοι ούτε στο όνειρό τους δεν έχουν ελπίσει. Κι όσο κι αν του καταμαρτυρούν του Φλωράκη, κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει το θάρρος και τη καθαρότητα του λόγου του…

  3. ange-ta Says:

    Δεν πεθαίνουν έτσι οι λαοί, βελζεβούλη μου.
    Καθόλου δεν πεθαίνουν. Ακόμα και όταν νομίζεις ότι τελείωσε, φτού και ξαναρχίζουν. Είναι αυτή η σκοτεινή δύναμη της αδράνειας, που είναι πάντα παρούσα και που ακόμα μας αφήνει αέρα να αναπνέουμε.
    Αλιώς θα είχαμε σκάσει!

  4. cropper Says:

    Δές πώς η «Διαθήκη» αυτή σαρκάζει τους αποτιμητές της ζωής στο προηγούμενο σημείωμά σου.
    Αλλά, δυστυχώς, με τον σαρκασμό αυτόν, οι μόνοι που χαιρέκακα γελούν είναι οι ίδιοι απο-τιμητές.

    [Αυτή η αισιοδοξία της ange-ta μ’ εξιτάρει. Γι’ αυτό τηναγαπάω. Και την ζηλεύω γιατί έχω σκάσει ήδη.]

  5. εξαποδω Says:

    Καλησπέρα σε όλους!

    @greg
    Εννοείς τους απέναντι απο το ΚΚΕ; Κάποιοι σίγουρα συμφωνούν. Κάποιοι άλλοι όμως είναι οι υπεύθυνοι για το χάλι!

    @cacofonix
    Για μια μεγάλη περίοδο το δίπολο «συντηρητικός – προοοδευτικός» ταυτιζόταν με το δίπολο «δεξιός – αριστερός» αντίστοιχα. Σήμερα, έχουμε φτάσει στο σημείο ο Γιωργάκης επανειλημμένα να έχει χαρακτηρίσει το ΚΚΕ «συντηρητικό» κόμμα επειδή κουτσά στραβά το συγκεκριμένο κόμμα δεν αποδέχεται την φιλοπαγκοσμιοποιητική ατζέντα! Το ίδιο πράττει εσχάτως και ο Αλαβάνος σε βάρος του ΚΚΕ.

    @ange-ta
    Αμήν!

    @cropper
    Μετά τη νότα αισιοδοξίας της ange-ta οφείλουμε να θυμίσουμε στους «απο-τιμητές» που αναφέρεις, εκείνο το παλαιό: «ο γερο-τυφλοπόντικας της Ιστορίας σκάβει», αθόρυβα συχνά αλλά πάντα αποτελεσματικά!

  6. akamas Says:

    Πρόκειται για μια σημαντική προσωπικότητα από αυτές που βγαίναν παλαιότερα, σε αντίθεση με τις σημερινές μετριότητες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: