Σε ό,τι αφορά τη “δαιμονοποίηση και αγιοποίηση του Στάλιν από τον Περισσό”,μόνο σε διάφορα μέσα ενημέρωσης του Λαμπράκη τη συνάντησα.Στα δικά του έντυπα το ΚΚΕ αποκαλεί τέτοιες αναλύσεις σταλινολογία και την καταδικάζει.Ο καθένας βέβαια επιλέγει τις πηγές του.

“Δαιμονοποίηση” ή “αγιοποίηση” του Στάλιν κάνει ο Περισσός όπως του έρθει κατά περίοδο. Κατά τα λοιπά, τα περί παραχάραξης της ιστορίας και τα περί τρίτου δρόμου τα απευθύνεις σε λάθος άνθρωπο. Όσο για τον Αγιέντε που ελεεινολογείς, καλά θα ήταν να διαβάσεις λίγη ιστορία πριν ανοίγεις το στοματάκι σου. Ο Αγιέντε πέθανε με το όπλο που του είχε χαρίσει ο Φιντέλ στο χέρι, υπερεπαναστάτη μου.

Κι επειδή μοιάζεις να έχεις μια τάση προς το να διαβάζεις ό,τι θέλεις, η κατάσταση στη Βολιβία είναι ειδική λόγω των *αντικειμενικών* συνθηκών, όχι επειδή είμαι ρατσιστής (ή ό,τι άλλο σου κατέβει). Το προλεταριάτο, εκτός από ταξικά χαρακτηριστικά, σε αυτή τη χώρα έχει (λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που λέγαμε) και φυλετικά. Όσο για το ότι τα πρόσωπα δεν κάνουν τις επαναστάσεις, αδιάβαστο σε πιάνω, αρχηγέ. Άντε συζήτα λίγο περί του υποκειμενικού παράγοντα με κανέναν παλιότερο.

Εξαποδώ, χύνοντας το αίμα του αντιπάλου σου δε χτίζεις δικαιότερη κοινωνία απαραιτήτως. Μπορεί να γίνει κι έτσι. Όμως υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Δε θυμάμαι ο Τσάβες να κατέσφαξε κανέναν όταν γύρισε τούμπα το πραξικόπημα που είχε στήσει εναντίον του η Ουάσινγκτον.

Όσο για το ότι “σχεδόν όλοι” εκφράζουν “τη στήριξή τους” στον Μοράλες, ναι, ισχύει–στο φραστικό επίπεδο. Η Μπατσελέτ ωστόσο τα έκανε ρόιδο καλώντας “για να ακουστεί και η άλλη άποψη” κυβερνήτες και μεγαλοτσιφλικάδες όπως ο Μαρίνκοβιτς (μεγάλο κεφάλαιο ο γόνος Ουστάσι και μεγαλοβιομήχανος αυτός) σε σύνοδο με τον Μοράλες με αποτέλεσμα ο βολιβιανός πρόεδρος να ακυρώσει τη συμμετοχή του. Άμα έχεις τέτοιους φίλους. . .

http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=4718941

Συνφωνούμε εξαποδώ,Η επαναστατική ανυπομονησία, όμως, δεν είναι και ό,τι καλύτερο στο πρώτο σχόλιο μου είπα
ίσως συνετή κίνηση

Σίγουρα δεν είμαι εγώ που θα κρίνω τη χρονική στιγμή της σύγκρουσης, απλά παρέθεσα πηγές και από μια άλλη οπτικη-μια άλλη ανάλυση…
Συνεχίζω να επιμένω όμως στο θέμα ότι σε κάθε χώρα ισχύουν η νομοτέλειες της επανάστασης και δεν έχουν γεωγραφικό χρωματισμό.
Φυσικά και η εργατική τάξη κάθε χώρας έχει καθήκον να τις εξειδικεύσει μέσα από το λαϊκό κίνημα στη χώρα του, για να εκπληρώσει την ιστορική της αποστολή.
Αλλά όταν πετάς ένα “εκεί είναι ειδική περίπτωση, τότε ήταν ειδική περίπτωση…”ΤΟΤΕ κάνεις ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ στις ιδέες σου και εγώ προσωπικά από όποιον(συναγωνιστή ή μη) και αν προέρχονται αυτές οι ενέργειες δεν θα χαριστώ.

αυτά και φυσικά την ΑΛΛΗΛΕΓΥΗ μου ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ,
ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΛΕΥΟΥΝ.

ΑΛΛΗΛΕΓΥΗ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ ΒΟΛΙΒΙΑΣ
SOLIDARIDAD CON EL PUEBLO BOLIVIANO

Μικροαστισμός. Ή στα καθημάς τζάμπα μάγκας κωλονεοέλληνας.

Έχετε δίκιο όταν λέτε ότι αρκετοί ευνοϊκοί παράγοντες (λαϊκή και διεθνής στήριξη) συγκεντρώνονται γύρω από το εγχείρημα στη Βολιβία. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η κρίση στη Βολιβία θα καταλήξει σε αιματηρή σύγκρουση, την ένταση της οποίας δεν μπορούμε να προβλέψουμε. Θεωρώ απίθανο οι ολιγάρχες (και οι Αμερικάνοι από πίσω τους) να εγκαταλείψουν αμαχητί τον αγώνα για να κρατήσουν εξουσίες και προνόμια. Θέλω να πιστεύω ότι ο Μοράλες, επίσης, δεν θα αποδειχτεί άτολμος γιατί τότε, μαθηματικώς, θα φάει το κεφάλι του (και κυρίως αυτό των φτωχών υποστηρικτών του).
Η επαναστατική ανυπομονησία, όμως, δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Το πότε θα εξαπολυθεί η τελική επίθεση, ειδικά όταν ο πραγματικός αντίπαλος είναι οι ΗΠΑ, είναι σίγουρα αντικείμενο πολύ καλού σχεδιασμού. Το παράδειγμα του Αλιέντε είναι σίγουρα ενδεικτικό για το τι θα πρέπει να αποφεύγει ένα κίνημα και η ηγεσία του. Όμως, υπάρχει και το παράδειγμα της ένοπλης νικηφόρας επανάστασης των Σαντινίστας στη Νικαράγουα, όπου επανάσταση και κίνημα καταστράφηκαν τελικά από έναν αμερικανοκινούμενο εμφύλιο που δεν μπόρεσε να αναδείξει νικητή. Ας μην ξεχνάμε ότι η αντιπολίτευση στη Βολιβία διαθέτει σημαντική πληθυσμιακή βάση εντοπισμένη, μάλιστα, χωρικά σε ολόκληρο το ανατολικό τμήμα της χώρας. Με δεδομένη την άφθονη στήριξη που της παρέχουν οι ΗΠΑ, τότε πολύ εύκολα μπορεί η Βολιβία να οδηγηθεί σε έναν μακρόχρονο εμφύλιο, που θα καταστρέψει τα πάντα άρα και την ελπίδα της επανάστασης. Το πιο αποφασιστικό στοιχείο που θα επιτρέψει ή θα αποτρέψει μια τέτοια εξέλιξη είναι η στάση που θα κρατήσουν οι φιλικές προς τη Βολιβία γειτονικές χώρες και ιδιάιτερα η Βραζιλία. Αν, δηλαδή, θεωρήσουν ότι ήρθε η ώρα της ρήξης με τους Γιάνκηδες στο Ν. Αμερική και στηρίξουν έμπρακτα (υλικά και όχι σε επίπεδο ανακοινώσεων) τον Μοράλες ή κρατήσουν στάση αναμονής. Στην πρώτη περίπτωση η αντιπολίτευση δεν θα έχει καμιά ελπίδα.
Παρεμπιπτόντως, δεν νομίζω ότι ο Λύκος πήρε κάποια ρατσιστική θέση απέναντι στη Βολιβία. Νομίζω ότι ανέφερε το αυτονόητο. Κάθε χώρα στον κόσμο έχει τις ιδιαιτερότητές της, μικρές ή μεγάλες, εξαιτίας ποικίλων παραγόντων (ιστορικών, γεωγραφικών, πληθυσμιακών, πολιτισμικών, κλπ). Δεν μπορείς να τις αγνοείς αυτές. Δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές πολιτικής δράσης και πράξης, οι οποίες εφαρμόζονται παντού και πάντα το ίδιο. Δεν θεωρώ ότι κάτι τέτοιο είναι αποτρεπτικό για την αλλαγή ή την επανάσταση. Απλώς, σε κάνει να σκύβεις με προσοχή και σεβασμό σ’ αυτήν την ιδιαιτερότητα. Οπότε, ναι, σε μια χώρα με το 90% του πληθυσμού ιθαγενικό χωρίς κανένα δικαίωμα δεκαετίες τώρα και την ολιγαρχία που κυβερνάει και κατέχει όλη τη γη εδώ και αιώνες να είναι λευκή, η ινδιάνικη φάτσα και το ντύσιμο του Μοράλες είναι μια πρόκληση και ταυτόχρονα ένα σύμβολο της πλειοψηφίας του λαού που ξυπνάει και διεκδικεί αυτό που του ανήκει. Ο Μοράλες σαν σύμβολο, δηλαδή, και όχι απλά σαν πρόσωπο.
@ JohnyQ, βάλε αν θες το σύνδεσμο στο Ριζοσπάστη σωστά γιατί δεν διαβάζεται.

@ Λύκος

Όλα τα δεδομένα δίχνουν ότι η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Ποτέ η υποχωρητικότητα ή η “σύνεση” του ενός μέρους δεν εκτιμάται από το άλλο στον αγώνα για τη μορφή και το περιεχόμενο της εξουσίας. Δεν νομίζω ότι αν ο Μοράλες, με την πλειοψηφία του πληθυσμού και των γειτονικών κρατών να τον στηρίζει, επιχειρήσει να διαλύσει την αντιπολίτευση (πριν τον διαλύσει αυτή!) έχει να κάνει με “…αστυνομικού χαρακτήρα μέτρα ή την ανάπτυξη του στρατού…”, όπως λες. Δεν είναι ζήτημα “δημοκρατίας” ή “ανθρωπίνων διακιωμάτων”, αλλά αν μια πιο δημοκρατική και ανθρώπινη κοινωνία από την υπάρχουσα, μπορέσει να αναδυθεί. Και δυστυχώς -αυτή είναι η ανθρώπινη τραγωδία- αυτό συχνά γίνεται χύνοντας το αίμα του αντιπάλου σου.

@Σκατζόχοιρος
Νομίζω ότι ο “σύμβουλος” έχει πιάσει το νόημα. Ας ελπίσουμε ότι και οι ηγέτες των υπόλοιπων Νοτιοαμερικάνικων κρατών (τη εξαιρέσει Κολομβίας, Περού) θα προχωρήσουν σε αυτήν την κατεύθυνση. Φαίνεται ότι με τη σημερινή Σύνοδο Κορυφής, κάτι τέτοιο είναι εφικτό καθώς όλοι σχεδόν εκφράζουν τη στήριξή τους στην κυβέρνηση Μοράλες.

@Χάμπτι-Ντάμπτι

Πληγές που ξύνεις και συ ωρέ αδερφέ!

Η Βολιβία είναι πολύ ειδική περίπτωση

Όποτε ακούω αυτή τη φράση, θυμάμαι άσχημα γεγονότα, μου έρχονται στο μυαλό όλες οι δικαιολογίες των κατα καιρούς οπορτουνιστών. Η ίδια η φράση είναι καθαρά ρατσιστική: Γιατί δηλαδή ειδικά ή Βολιβία, το έχει το όνομα? το γεωγραφικό της μέρος, η ΦΥΣΗ των Ανθρώπων της? (και η κύπρος είναι ειδική περίπτωση, και η παλαιστίνη γιαυτό βασανίζονται οι λαοί τους εδώ και δεκαετίες). ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ και άκρως ρατσιστικά. Όποιος αρχίζει μια ανάλυση μη βασιζόμενος σε αντικειμενικές συνθήκες, γεγονότα, κατάσταση στην περιοχή και διεθνές αλληλεπιδράσεις αλλά σε προσωπικές εικασίες, δεισιδαιμονίες είναι καταδικασμένος σε λάθος συμπεράσματα.

και μόνο τα χαρακτηριστικά του προσώπου του Μοράλες είναι επαναστατικό μήνυμα στη Βολιβία.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ που κάνουν τις επαναστάσεις, είναι ο οργανωμένος λαός, καθοδηγούμενος από την ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

Μην ξεχνάτε, παρακαλώ, ότι ο ΔΣΕ -και το κόμμα την εποχή εκεινη– όσο κι αν συγκεντρώνει τον σεβασμό και την πίστη μας ΕΧΑΣΕ. Κι έχασε, μάλιστα, ενώ το 1944 είχε και την ηγεμονία και την ισχύ προκειμένου να επιβάλει μίαν άλλη κατάσταση στην Ελλάδα.

Δεν προσπαθώ να πω κάτι διαφορετικό. Προσπαθώ να επισημάνω, όμως, ότι η σύνεση, ο σεβασμός “της συγκεκριμένης κατάστασης” επιβάλλεται, ώστε να μην καταλήγουμε υπερφίαλοι. Ε;